>Więc powiedzmy, że jadę pociągiem z punktu A do punktu B z pewną prędkością. Dokładnie pośrodku punktu A i B byłysnę światłem, to promienie światła (fotony) powinny dolecieć w tym samym czasie do obydwu punktów.
>Czy aby na pewno? [...]
   To o czym mówisz ma związek z faktem, że jednoczesność zdarzeń nie jest bezwzględna; dwa zdarzenia jednoczesne w jednym układzie odniesienia nie są jednoczesne w drugim. Jest tak dlatego, że jeśli rozpatrywać tą sytuację z innego układu odniesienia, poruszającego się względem punktów A i B, w których mamy detektory, to obserwator w tym układzie również obserwowałby tą samą prędkość światła c. Ale w tym wypadku, detektory poruszają się, więc efektywnie światło może wcale nie mieć równych dróg do pokonania od źródła do detektorów.

>Obecnie przyjmuje się, że elektron jest to cząsteczka niepodzielna. Jednak elektron, który zaabsorbował foton jest już podzielny?
   Nie. Fotony są cząstkami, których liczba nie jest zachowana; mogą one być tworzone po prostu poprzez ruch elektronu, czy innych cząstek naładowanych elektrycznie.

>Jak przebiega właściwie absorpcja fotonu przez elektron?
   Prawdopodobnie można by powiedzieć, że nikt tego nie wie. Nie sposób tego zmierzyć. Jeśli wiemy jakie są substraty, to mamy teorię, przy pomocy której jesteśmy w stanie powiedzieć jakie będą produkty, ale to wszystko.

>Czy ten foton to jest tylko nośnik energii (tą energią jest gluon)?
   Nie zupełnie. Oprócz energii foton niesie także pęd. Najdokładniejszym opisem czym jest foton, byłby kwant pola elektromagnetycznego, względnie nośnik oddziaływania elektrycznego.
   Gluon natomiast to cząstka przenosząca oddziaływanie koloru między kwarkami; to odpowiednik fotonu dla oddziaływania silnego.

>Skoro w przypadku zderzenia cząstek elektron-pozyton następuje uwolnienie fotonów, to nie oznacza czasem, iż elektron składa się z jeszcze czegoś np.: fotonów?
   Nie, ponieważ nie jest to uwolnienie fotonów, ale kreacja fotonów. Sumaryczna energia i pęd cząstek anihilujących musi się gdzieś podziać, więc idzie na kreację innych cząstek, często fotonów, ale równie dobrze mogą to być (przy odpowiednio dużych energiach) np. mion i antymion, albo coś innego.

>Czy były próby zderzeń fotonów (z tego co wiem, to nie ma antyfotonu, gdyż sam foton jest dla siebie rówmież antyfotonem) ?
   Nie wiem nic na ten temat, ale jest to o tyle ciekawe, że teoretycznie możliwe jest rozpraszanie światła na świetle. O ile wiem, to niezbyt dokładne jest stwierdzenie, że foton nie ma swojej antycząstki. Cząstki i antycząstki są związane ze sobą poprzez transformację CPT, tj. mają przeciwne ładunki i parzystość plus odwrócenie kierunku biegu czasu. Fotony ładunku nie mają, a jeśli wykona się transformację parzystości i odwrócenia kierunku czasu na fotonie, to będzie on również fotonem.

   Pozdrawiam.

spray:
>Zacznij od podstaw. Od tego, ze slawna predkosc swiatla 299792458 m/s (mam nadzieje, ze sie nie walnelam),

placownik:
>Aby się przekonać, że tak jest, w punktach A i B umieszczasz zwierciadła odbijające światło w kierunku punktu leżącego pośrodku. Promienie świetlne docierają do niego jednocześnie, co dowodzi, że do punktów A i B również dotarły jednocześnie.

Tak. Jednak jeśli weźmiemy pod uwagę ruch obserwatora to wygląda wtedy trochę inaczej.
Tutaj przykład:

www.youtub(*)?v=C2VMO7pcWhg&feature=related

>Bo w ktora strone sie nie obrocisz i skad nie spojrzysz, zawsze c i c !
No właśnie ale wykonując pomiar tu na Ziemi, to wg tej animacji powyżej wyniki pomiarów powinny być różne jeśli zmierzymy tą prędkość światła.
Dlatego, że długość drogi, którą przebiega światło nie jest taka sama.

Przykład:

A-----O-----B
------->

Widać, że mierząc na Ziemi obserwator znajduje się pomiędzy punktami A i B (jest nieruchomy względem punktu A i B).
Jednak punkty A i B się poruszają w kierunku jak wskazuje strzałka (załóżmy, że to jest suma prędkości 270+30 km/s). Czyli światło przebywa znacznie dłuższą drogę do punktu B niż punktu A.
Oczywiście jeśli tam są lustra, to obserwator zauważy, że błyski są w obydwu punktach jednocześnie. Jednak to będzie złudne, gdyż rejestratory w punktach A oraz B zarejestrują ten błysk w innym czasie.

Więc albo Wy macie rację albo tamta animacja, która podałem jest poprawna.
Czy może obydwie wersje są poprawne?

Marian:
>Prawdopodobnie można by powiedzieć, że nikt tego nie wie.
:D

>Gluon natomiast to cząstka przenosząca oddziaływanie koloru między kwarkami; to odpowiednik fotonu dla oddziaływania silnego.
Czyli mam rozumieć, że jesli kula bilardowa uderzy w nieruchomą bilę, to przenoszone jest?
No własnie, co jest przenoszone? energia (czyli masa)?

>Nie, ponieważ nie jest to uwolnienie fotonów, ale kreacja fotonów.
Kreacja, to znaczy? Jest jakaś teoria, która by opisywała jak to przebiega?
Przeciez nie może się wziąć z niczego...

>Cząstki i antycząstki są związane ze sobą poprzez transformację CPT, tj. mają przeciwne ładunki i parzystość plus odwrócenie kierunku biegu czasu.
Czyli mam rozumieć, że np.: Solitony poruszają się w czasie do tyłu ?

>>Gluon natomiast to cząstka przenosząca oddziaływanie koloru między kwarkami; to odpowiednik fotonu dla oddziaływania silnego.
>Czyli mam rozumieć, że jesli kula bilardowa uderzy w nieruchomą bilę, to przenoszone jest? No własnie, co jest przenoszone? energia (czyli masa)?

   Zdaje się, że tak. I, jak pisał wyżej Marian, pęd.

>>Nie, ponieważ nie jest to uwolnienie fotonów, ale kreacja fotonów.
>Kreacja, to znaczy? Jest jakaś teoria, która by opisywała jak to przebiega? Przeciez nie może się wziąć z niczego...

   Kreacja, czyli jak dobrze rozumiem, w tym wypadku, uwolnienie (emisję? wygenerowanie?) energii w postaci fotonu. Co prawda nie jestem żadnym specjalistą, ale obawiam się, że dotąd nie ma takiej teorii. Ostatnio te same tematy mnie intrygują i jak dotąd nawet Neil deGrasse Tyson w swojej książce stwierdza, że chociaż trudno to sobie wyobrazić, to tak właśnie jest. Coś może brać się z niczego. Kreacja - anihilacja. Być może cząstkową odpowiedzią mogą być fluktuacje kwantowe.

---

Co pan robi? -Czekam na siebie.

>Coś może brać się z niczego. Kreacja - anihilacja.

Ale w przypadku anihilacji nie dochodzi do złamania zasady zachowania energii. To chyba źle dobrane słowo... Pary e+ i e- = 2y.

>Być może cząstkową odpowiedzią mogą być fluktuacje kwantowe.

Nie chcę za bardzo namieszać, bo fluktuacje kwantowe znam pobieżnie, ale:
W przypadku kreacji fotonów z fluktuacji mogło by dochodzić do złamania zasady zachowania energii a jednak jak na razie nic takiego nie zaobserwowano (mogę się mylić).
Poza tym, czy te fluktuacje kwantowe nie mogłyby doprowadzić do perkolacji? W ten sposób dochodziło by do złamania zasady zachowania energii na skalę większą niż subatomowa.

>Ale w przypadku anihilacji nie dochodzi do złamania zasady zachowania energii. To chyba źle dobrane słowo... Pary e+ i e- = 2y.

   Chodziło mi jedynie o symetryczność tych zjawisk. Ale przyznam rację. Mam teraz czym zająć myśli.

>W przypadku kreacji fotonów z fluktuacji mogło by dochodzić do złamania zasady zachowania energii

   I zdaje się, że tak jest. Tyle, że trwa bardzo (wręcz zaniedbywalnie!) krótko. Zaledwie w czasie Plancka.

>a jednak jak na razie nic takiego nie zaobserwowano (mogę się mylić).

   Bezpośrednio jak dotąd to niemożliwe do zaobserwowania. Ale pośrednio, np. efekt Casimira. Choć to raczej nie dowód na złamanie zasady zachowania energii. Zresztą (choć dla mnie to dziwne) uważa się, że w fluktuacjach zachodzi do złamania ZZE jedynie w sensie klasycznym.

>Poza tym, czy te fluktuacje kwantowe nie mogłyby doprowadzić do perkolacji? pojawienia się W ten sposób dochodziło by do złamania zasady zachowania energii na skalę większą niż subatomowa.

   Stąd właśnie uznałem, że to może być jedynie cząstkowa odpowiedź. Ale poza tym - jak wyżej. Trwają zbyt krótko. Aczkolwiek są one brane pod uwagę w teorii inflacji jako źródło niejednorodnej struktury Wszechświata.

---

Co pan robi? -Czekam na siebie.

>>Poza tym, czy te fluktuacje kwantowe nie mogłyby doprowadzić do perkolacji? pojawienia się W ten sposób dochodziło by do złamania zasady zachowania energii na skalę większą niż subatomowa.

>Stąd właśnie uznałem, że to może być jedynie cząstkowa odpowiedź.

To nic, zawsze to lepsze niż powiedzenie: nie wiem. Można się zastanowić nad taką ewentualnością.

>Ale poza tym - jak wyżej. Trwają zbyt krótko. Aczkolwiek są one brane pod uwagę w teorii inflacji jako źródło niejednorodnej struktury Wszechświata.

Jeśli dochodziło by do kreacji cząstek w czasie Plancka, to nic chyba nie stoi na przeszkodzie aby te cząstki łączyły się w grupy (perkolacja w pewnym sensie).
Dodatkowo te cząstki, które się zlepiły powinny silniej oddziaływać ze sobą i na otoczenie co w wyniku powinno dawać powiększanie się takiego tworu.
Lecz teraz następuje pewien problem a w zasadzie to dwa problemy:
Pierwszy:
Jeśli powstają cząstki w stylu odwrotności kwarków, to się odpychają i nie dochodzi do połączenia.
Drugi:
Dochodzi do połączenia lecz następuje zjawisko "Promieniowania Hawkinga" co uniemożliwia im dłuższe istnienie.

>>mogło by dochodzić do złamania zasady zachowania energii

>I zdaje się, że tak jest. Tyle, że trwa bardzo (wręcz zaniedbywalnie!) krótko. Zaledwie w czasie Plancka.

Wielkości Plancka są granicami, poza które nie możemy zajrzeć i nie chodzi o to, że nie ma takiej "lupy", a przede wszystkim, dlatego, że nie ma takiej możliwości teoretycznej. Nasza fizyka jest narzędziem poznania, które nigdy nie przekroczy tej granicy. Modele rzeczywistości, które stworzyliśmy, wykluczają możliwość zaglądania w przestrzeń bez ograniczeń. Prawdopodobnie trzeba będzie stworzyć nowy model przestrzeni, obecny taka możliwość wyklucza z samego założenia. Współczesna fizyka odeszła bardzo daleko od modeli "stół bilardowy", ale widać za mało, czeka nas całkowite przemodelowanie obecnych modeli rzeczywistości.
Ale się rozgadałam, a miałam powiedzieć tylko tyle, że łamanie zasady zachowania energii poza granicami Plancka, jest absolutnie obojętne dla spójności naszej obecnej fizyki.

Aneta Dziwińska

>Wielkości Plancka są granicami, poza które nie możemy zajrzeć i nie chodzi o to, że nie ma takiej "lupy", a przede wszystkim, dlatego, że nie ma takiej możliwości teoretycznej.

Teoretycznie zostały nałożone pewne granice na możliwości teoretyczne. Jednak teorię można zmienić. Doświadczeń już raczej nie da się.

>Nasza fizyka jest narzędziem poznania, które nigdy nie przekroczy tej granicy.

To było już wielokrotnie powtarzane a mimo wszystko co jakiś czas przekracza się te granice, które wcześniej ktoś inny ustalił.

>łamanie zasady zachowania energii poza granicami Plancka, jest absolutnie obojętne dla spójności naszej obecnej fizyki.

Czy możesz trochę jaśniej? Nie rozumiem...

>Teoretycznie zostały nałożone pewne granice na możliwości teoretyczne. Jednak teorię można zmienić. Doświadczeń już raczej nie da się.

Wyniki doświadczeń współczesnej fizyki są do oglądu tylko poprzez modele teoretyczne, a one jak sam zauważyłeś z założenia są ograniczone, choćby stałymi Plancka. W ramach obecnej konstrukcji modeli rzeczywistości fizycznej, nic nie tylko się nie da, nie problem w tym, że się nie da, a w tym, że jest to niemożliwe. Teorie możemy zmieniać tylko w ramach obowiązującej aksjomatyki, a ta ma takie ograniczenia, jakie ma. Wyniki doświadczeń modelowane są w oparciu tylko o tę aksjomatykę. Jeżeli zmienimy aksjomatykę, będziemy mogli inaczej zinterpretować wyniki obecnych doświadczeń. Tak więc, z nową aksjomatyką da się na ich bazie zbudować nowy model fizyczny.

>To było już wielokrotnie powtarzane a mimo wszystko co jakiś czas przekracza się te granice, które wcześniej ktoś inny ustalił.

Nie jestem idiotką i za Akademią Francuską nie powtarzam, że niemożliwym jest, aby kamienie spadały z nieba.
Wszystkie granice da się przekroczyć, ale mówimy o niemożliwości wynikającej z ograniczeń współczesnej aksjomatyki fizyki i matematyki. W ramach aksjomatyki Newtona niemożliwym była teoria względności, tak teraz w ramach naszej współczesnej aksjomatyki mat-fiz, niemożliwym jest teoria unifikacji, czy zaglądanie poza stałe Plancka.

>Czy możesz trochę jaśniej? Nie rozumiem...

Modele rzeczywistości fizycznej, które stworzyliśmy i aksjomatyka, którą się posługujemy, opisuje nam rzeczywistość w granicach swoich możliwości i w tych granicach robi to doskonale. Zasada zachowania energii doskonale się sprawdza w obszarach nam dostępnych. Wszystkie modele fizyczne są z nią zgodne i wszystkie elementy w tym modelu pasują do siebie. Jednak są obszary zarówno fizyczne jak i teoretyczne, które są nam niedostępne. Nie tylko nie wiemy, co tam może być, ale i nie ma to żadnego znaczenia dla naszej fizyki, tak jak nie miało kiedyś dla fizyki klasycznej istnienie praw fizyki, które odkryła dopiero współczesna fizyka. Dlatego zastanawianie się czy poza granicami Plancka obowiązuje zasada zachowania energii, ma tyle samo sensu, co rozważanie, czy po cmentarzu grasują nocą duchy.

Na tym kończę korepetycje, więcej by było, gdyby źli ludzie nie wyrzucali stąd Pana Baryckiego, on mógłby opowiadać o brakach obowiązującej aksjomatyki i o kierunkach poszukiwania nowej, a tak musicie sobie sami do tego dojść, czytając pierwej stary kurs Berkeley'owski, a potem to już z górki, ze trzy tony książek i wszechświat stoi otworem.

Aneta Dziwińska

Muszę powiedzieć, że bardzo fajnie to wszystko ujęłaś
Zgadzam się w 100%

---

Pozdrawiam wszystkich i dużych i małych i nawet tych średnich Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz, że to Ty masz rację a nie ja.

Tutaj jest przykład. Trochę sie tych wątków narobiło, więc podaję link do tego miejsca:
www.racjon(*)orum.php/s,233970/i,25#w238738

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

Tutaj jest przykład. Trochę sie tych wątków narobiło, więc podaję link do tego miejsca:
www.racjon(*)orum.php/s,233970/i,25#w238738

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

   Odpowiem tylko na to, co mnie dotyczy, aczkolwiek wydaje mi się, że w części się zgadzamy (brak absolutnej jednoczesności).

>Czyli mam rozumieć, że jesli kula bilardowa uderzy w nieruchomą bilę, to przenoszone jest?
>No własnie, co jest przenoszone? energia (czyli masa)?
   Przenoszona jest energia i pęd.

>Kreacja, to znaczy? Jest jakaś teoria, która by opisywała jak to przebiega?
>Przeciez nie może się wziąć z niczego...
   Tak, mamy nawet operatory kreacji i anihilacji, które odpowiednio dodają cząstkę do systemu, lub ją „wyciągają”. Na tym poziomie nie przejmujemy się jeszcze zasadami zachowania (np. energii, liczby hadronowej czy leptonowej).

>Czyli mam rozumieć, że np.: Solitony poruszają się w czasie do tyłu ?
   Nie rozumiem, co tu mają do gadania solitony. Z tego, co wiem, wśród solitonów również można wyróżnić dwie grupy związane relacją CPT.
   Natomiast o pozytonie równie dobrze można myśleć, że jest to elektron propagujący wstecz w czasie; tak to wygląda np. na grafach Feynmana.

   Pozdrawiam.

Tutaj jest przykład. Trochę sie tych wątków narobiło, więc podaję link do tego miejsca:
www.racjon(*)orum.php/s,233970/i,25#w238738

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>Tak. Jednak jeśli weźmiemy pod uwagę ruch obserwatora to wygląda wtedy trochę inaczej.
>Tutaj przykład:
>www.youtub(*)?v=C2VMO7pcWhg&feature=related

   Nie jestem pewien, czy dobrze interpretujesz animację. Rzuć okiem na fragment rozpoczynający się w drugiej minucie i odpowiedz, który obraz wózka (cart) odpowiada obserwacji dokonywanej przez obserwatora, względem którego wózek się porusza.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>Tak. Jednak jeśli weźmiemy pod uwagę ruch obserwatora to wygląda wtedy trochę inaczej.
>>Tutaj przykład:
>>www.youtub(*)?v=C2VMO7pcWhg&feature=related
>   Nie jestem pewien, czy dobrze interpretujesz animację. Rzuć okiem na fragment rozpoczynający się w drugiej minucie i odpowiedz, który obraz wózka (cart) odpowiada obserwacji dokonywanej przez obserwatora, względem którego wózek się porusza.

No tak od 1:50 jest właśnie ten ruch, który ukazuje iż światło nie dociera w tym samym czasie do punktów A i B. Dowodzi to, że jednak istnieje coś takiego jak Eter a nie zaprzecza jego istnieniu.
Nie rozumiem właśnie tych wniosków wyciągniętych z tego doświadczenia, dlaczego na tej podstawie Eter miałby nie istnieć.
Jeśli weźmiesz środowisko takie jak Ziemia i powietrze, przeprowadzając ten eksperyment, to otrzymasz chyba identyczne wyniki jeśli będziesz badał prędkość dźwięku? Dowodzi to, że istnieje powietrze.
Tak samo chyba jest z tym Eterem?

   Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Oczywiście nie musisz.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>Nie jestem pewien, czy dobrze interpretujesz animację. Rzuć okiem na fragment rozpoczynający się w drugiej minucie i odpowiedz, który obraz wózka (cart) odpowiada obserwacji dokonywanej przez obserwatora, względem którego wózek się porusza.

>Nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Oczywiście nie musisz.

Rozpatruję to z punktu widzenia obserwatora nie poruszającego się. Obserwującego wózek.

Jednak samo to miganie detektorów na krańcach oznacza czas ich reakcji na sygnał świetlny, tak? Jeśli będę siedział na środku tego wózka, to będę widział, że światło dobiegło do detektorów w tym samym czasie (oczywiście światło odbite, które do mnie wróci ako obserwatora).
Czy coś za bardzo namieszałem ?

   W dalszym ciągu uchylasz się od odpowiedzi. Począwszy od drugiej minuty animacji widzimy dwa obrazy wózka. Jeden na dole - to ten poziomy i drugi nieco wyżej - to ten ukośny. Który z tych dwóch obrazów odpowiada obserwacji dokonywanej przez obserwatora nieruchomego względem poruszającego się wózka?

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>   W dalszym ciągu uchylasz się od odpowiedzi.

Nie uchylam się. Zastanawiałem.

> Począwszy od drugiej minuty animacji widzimy dwa obrazy wózka. Jeden na dole - to ten poziomy i drugi nieco wyżej - to ten ukośny. Który z tych dwóch obrazów odpowiada obserwacji dokonywanej przez obserwatora nieruchomego względem poruszającego się wózka?

Górny. Jednak jeśli prześledzisz dokładnie różnicę czasu to całość staje się paradoksem.
Przykładowo:
Obserwator zostający na Ziemi oczywiście widzi, że błysk do B dotarł później niż do A.
Jeśli z X błysk światła dotrze w tym samym momencie do A oraz do B to co się dzieje?
Obserwator zewnętrzny widzi co innego iż wewnętrzny. Złamanie symetrii między układami? Nie. To już jest paradoks.
Jak może obserwator zewnętrzny widzieć całkiem coś innego niż poruszający się? Różne momenty dotarcia tego promienia. Nie chodzi mi już o sam pomiar czasu, tylko zdarzenia.
Żeby było jaśniej: Wstawiasz układ, który jeśli wykryje moment jednoczesnego dotarcia obydwu promieni świetlnych do A oraz B, to się włączy i będzie świecił oznajmując, iż promienie dotarły w jednakowym momencie.
Teraz powiedz mi, czy się zaświeci, ta lampka, czy się nie zaświeci?
A może obserwator znajdujący się w tej rakiecie(wózku) zobaczy, że się zaświeca lampka a ten na zewnątrz zauważy, że się nie zaświeca. To nie jest już ruch w czasie. Mówimy tutaj o różnych wszechświatach i to chyba nawet prostopadłych (w dodatku w tym samym układzie!), bo światy równoległe nie istnieją. Z tego co wiem, to chyba nie jest potwierdzone istnienie takich dziwnych tworów poza filmami s-f.
Przy takich założenia to nawet ta mieszanina żywego i nieżywego kota Schrodingera by się zdziwiła!

Weź jeszcze pod uwagę to, że na potrzeby założenia takiego zjawiska uznajemy, który się porusza a który nie.
Równie dobrze można by powiedzieć, że ten stojący na Ziemi się porusza a wózek jest nieruchomy. W ten sposób dochodzimy do tego, że w pewnej sytuacji u jednego z nich czas biegnie do tyłu, co jest absurdalnie oczywiste z punktu zaistniałego paradoksu, który chyba NA PEWNO nie może mieć miejsca!

Popatrz na to w następujący sposób. Doświadczenie M-M nie wykazywało żadnych różnic w przypadku istnienia różnic w prędkości światła, można by się doszukiwać wiatru Eteru. Jednak nie wzięto pod uwagę braku możliwości synchronizacji zegarów. Splątanie jako taką możliwość odrzucasz oraz założenie oparte na poruszaniu się informacji synchronizującej z prędkością nieskończoną także. No to jest tym razem taka możliwość, której już na pewno nie zaprzeczysz (chyba, że się nie będziesz zgadzał):
Weźmy jako doświadczenie ruch promienia światła w kierunku detektora. Źródło światła będzie się oddalało od detektora. W przypadku, który podałeś prędkość światła powinna być taka sama i nie wpływać z żadnym stopniu na na to co się dzieje z tym światłem. No i masz całkowitą rację z tym jednym wyjątkiem iż się jednak mylisz (o ile tak zakładasz). Długość fali powinna się zwiększać tak? Przesunięcie ku czerwieni. Czy był jakiś tego typu eksperyment przeprowadzany? Czy opieramy się jedynie na M-M, który badał różnice prędkości światła między różnicą czasu ciągle tego samego układu, który był zsynchronizowany w ten sposób aby wykazywać iż nie będzie to miało wpływu na doświadczenie?
Podam Ci taki przykład:
www.youtub(*)?v=wteiuxyqtoM&feature=related
www.youtub(*)?v=KYWM2oZgi4E&feature=related
Powiedz mi teraz, że jeszcze te przykłady są błędne. Lub jeśli możesz, to jakieś animacje, które by temu zaprzeczały.

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>> Począwszy od drugiej minuty animacji widzimy dwa obrazy wózka. Jeden na dole - to ten poziomy i drugi nieco wyżej - to ten ukośny. Który z tych dwóch obrazów odpowiada obserwacji dokonywanej przez obserwatora nieruchomego względem poruszającego się wózka?
>Górny. Jednak jeśli prześledzisz dokładnie różnicę czasu to całość staje się paradoksem.

   Górny. Pięknie. Teraz prośba. Nie brykaj na boki jak niecierpliwy narowisty koń. Daj się poprowadzić. Jeśli będzie trzeba to do reszty zawsze możemy wrócić.

   Zauważ teraz, że górny wózek "porusza się" ukośnie względem poziomym linii oznaczających kolejne momenty czasu. Jak byś to zinterpretował? Zwróć zwłaszcza uwagę na końce wózka i ich położenie względem tych poziomych linii.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>>> Począwszy od drugiej minuty animacji widzimy dwa obrazy wózka. Jeden na dole - to ten poziomy i drugi nieco wyżej - to ten ukośny. Który z tych dwóch obrazów odpowiada obserwacji dokonywanej przez obserwatora nieruchomego względem poruszającego się wózka?
>>Górny. Jednak jeśli prześledzisz dokładnie różnicę czasu to całość staje się paradoksem.
>   Górny. Pięknie. Teraz prośba. Nie brykaj na boki jak niecierpliwy narowisty koń. Daj się poprowadzić. Jeśli będzie trzeba to do reszty zawsze możemy wrócić.
>   Zauważ teraz, że górny wózek "porusza się" ukośnie względem poziomym linii oznaczających kolejne momenty czasu. Jak byś to zinterpretował?

Tak, że prędkość światła jest stała i niezależna od obiektu, który sie porusza.

> Zwróć zwłaszcza uwagę na końce wózka i ich położenie względem tych poziomych linii.

Czyli wykrycie samych momentów dotarcia światła.

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

   Zapomnij na chwilę o świetle. Spróbuj wyjaśnić dlaczego obraz poruszającego się wózka z punktu widzenia nieruchomego obserwatora jest ukośny.

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

>   Zapomnij na chwilę o świetle. Spróbuj wyjaśnić dlaczego obraz poruszającego się wózka z punktu widzenia nieruchomego obserwatora jest ukośny.
>   Pozdrawiam
>

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli

A ja proponuje sie zastanowic, co bedzie gdy wszystkie obiekty na obrazku beda sie poruszac z predkoscia c. Tu jest calkiem niezly Burek pogrzebany.
Albo mi sie tylko wydaje ?
Bo ja kombinuje tak, ze nie od predkosci przyswietlnych trzeba budowac ten obrazek w kierunku c, ale wlasnie odwrotnie. No, i nie wiem, jak Wam, ale mnie sie wtedy wszystko lepiej w wyobrazni uklada.
Bo jesli mamy wychodzic od fundamentalnego rownania masy i energii, to tak i tylko tak trzeba zaczynac, a nie na tym konczyc ! Bo jak ?
Na dzisiaj wiec najwazniejszym pytaniem w stosunku do OTW bedzie :
czy nie lepiej po prostu wziac wszystko od dupy strony, a wtedy dupa naprawde okaze sie zawsze z tylu ? Czyli wlasnie odwrotnie, niz wynikaloby, z naszego doswiadczenia zmyslowego . Uksztaltowanego przez ewolucje postrzeganiem przez nas czasu. Skad caly ambaras, moim skromnym zdaniem.

>>   Zapomnij na chwilę o świetle. Spróbuj wyjaśnić dlaczego obraz poruszającego się wózka z punktu widzenia nieruchomego obserwatora jest ukośny.
>>   Pozdrawiam
>>

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli
>A ja proponuje sie zastanowic, co bedzie gdy wszystkie obiekty na obrazku beda sie poruszac z predkoscia c. Tu jest calkiem niezly Burek pogrzebany.

Nie ma wyznaczonego żadnego obserwatora nieruchomego. W takim przypadku może rzeczywiście poruszamy się z prędkością wyższą niż światło
W sumie nic nie stoi na przeszkodzie, żebyśmy poruszali się również z ujemną prędkością w i/lub czasem poruszającym się wstecz. Wszystko jest zależne od obserwatora.

>Albo mi sie tylko wydaje ?
>Bo ja kombinuje tak, ze nie od predkosci przyswietlnych trzeba budowac ten obrazek w kierunku c, ale wlasnie odwrotnie. No, i nie wiem, jak Wam, ale mnie sie wtedy wszystko lepiej w wyobrazni uklada.

Co to znaczy w kierunku c? c to jest ok 300 000 km/s

>Bo jesli mamy wychodzic od fundamentalnego rownania masy i energii, to tak i tylko tak trzeba zaczynac, a nie na tym konczyc ! Bo jak ?

Równania masy, ale ta masa, czyli 1kg, to ile waży na orbicie?

>Na dzisiaj wiec najwazniejszym pytaniem w stosunku do OTW bedzie :
>czy nie lepiej po prostu wziac wszystko od dupy strony, a wtedy dupa naprawde okaze sie zawsze z tylu ? Czyli wlasnie odwrotnie, niz wynikaloby, z naszego doswiadczenia zmyslowego . Uksztaltowanego przez ewolucje postrzeganiem przez nas czasu. Skad caly ambaras, moim skromnym zdaniem.

To znaczy jak?

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>   Zapomnij na chwilę o świetle. Spróbuj wyjaśnić dlaczego obraz poruszającego się wózka z punktu widzenia nieruchomego obserwatora jest ukośny.

Żeby zobrazować różnicę odległości pokonywane przez światło.

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>> Począwszy od drugiej minuty animacji widzimy dwa obrazy wózka. Jeden na dole - to ten poziomy i drugi nieco wyżej - to ten ukośny. Który z tych dwóch obrazów odpowiada obserwacji dokonywanej przez obserwatora nieruchomego względem poruszającego się wózka?
>Górny. Jednak jeśli prześledzisz dokładnie różnicę czasu to całość staje się paradoksem.
>Przykładowo:
>Obserwator zostający na Ziemi oczywiście widzi, że błysk do B dotarł później niż do A.
>Jeśli z X błysk światła dotrze w tym samym momencie do A oraz do B to co się dzieje?
>Obserwator zewnętrzny widzi co innego iż wewnętrzny. Złamanie symetrii między układami? Nie. To już jest paradoks.

To nie jest paradoks, lecz zwyczajne ignorowanie zasady przyczynowości.
TW jest po prostu sprzeczna wewnętrznie.

>>Więc powiedzmy, że jadę pociągiem z punktu A do punktu B z pewną prędkością. Dokładnie pośrodku punktu A i B byłysnę światłem, to promienie światła (fotony) powinny dolecieć w tym samym czasie do obydwu punktów.
>>Czy aby na pewno? [...]
>   To o czym mówisz ma związek z faktem, że jednoczesność zdarzeń nie jest bezwzględna; dwa zdarzenia jednoczesne w jednym układzie odniesienia nie są jednoczesne w drugim.
No więc weźmy najprostszy przypadek mijania się dwóch długich prętów A i B

a konkretnie pierwszy moment zrównania się ich początków jako zdarzenie jednoczesne:
P _A = P _B
1. Czy można stwierdzić, że to zdarzenie jest jednoczesne także dla całego pręta A?
P _A = K _A
Wszak czas na całym pręcie A płynie jednakowo i jest możliwe wprowadzić czas układowy dla całego pręta
2. Czy można stwierdzić, że to zdarzenie jest jednoczesne także dla końca pręta B?
P _B = K _B
Jeśli
K _A = P _A = P _B jest zdarzeniem jednoczesnym
i
P _A = P _B = K _B także
to
K _A = P _A = P _B = K _B też będzie zdarzeniem jednoczesnym.
Więc jak to jest z tą jednoczesnością zdarzeń? Czy dwóch obserwatorów z dwóch różnych układów stwierdzi na tym samym zegarze każdy inną godzinę?

pozdrawiam

---

Nie iść za prawdą, kiedy woła, czy to już kłamstwo, czy tylko zła wola...?

>Więc jak to jest z tą jednoczesnością zdarzeń?

Fizyka relatywistyczna nie jest zainteresowana zdarzeniami w absolutnym czasie, ponieważ wyklucza jego istnienie. Czas zdarzenia może być tylko względny i zależny tylko od obserwatora. Nie istnieje jeden czas dla dwóch obserwatorów, właśnie tego dowiódł Einstein. Przestrzeń, w której operuje fizyka relatywistyczna, to zupełnie coś innego od przestrzeni euklidesowej, której można doświadczyć zmysłowo, czasoprzestrzeń to abstrakcyjny model matematyczny pozwalający nam tylko zrozumieć obserwowane zjawiska, tego się nie da wyobrazić.
Jeżeli z dachu będzie spadała dachówka, a ty będziesz to widział jadąc rowerem, a twój kolego stojąc na ulicy, to dla każdego z was, jej czas spadania będzie inny i moment upadku nastąpi dla każdego z was w innym czasie, jest to tylko kwestia dokładności zegarków. Fizyka relatywistyczna nie potrafi określić bezwzględnego czasu upadku tej dachówki, absolutnie nie zajmuje się czasem bezwzględnym, on w tej fizyce nie istnieje. Wyobrazić się tego nie da, ale doświadczenia wskazują na to, ze tak jest. Uff. Rzeczywistość mikro i makro to nie malutkie kuleczki latające w próżni, to tylko abstrakcyjne modele matematyczne, a jak to wygląda naprawdę, tego i sam Lucyfer nie wie, bo to w ogóle nie ma wyglądu.

Aneta Dziwińska

>Rzeczywistość mikro i makro to nie malutkie kuleczki latające w próżni, to tylko abstrakcyjne modele matematyczne, a jak to wygląda naprawdę, tego i sam Lucyfer nie wie, bo to w ogóle nie ma wyglądu.

Na razie zobaczyć się tego nie da, więc pozostają jedynie te modele matematyczne.
Czy są to kulki, czy kwadraty a może rąby to można raczej wydedukować.
Sam elektron nie ma wielkości minn. dlatego, że tak na prawdę miejsce, gdzie on się znajduje jest tylko prawdopodobieństwem. Tak więc on sam jako pewna wielkość dająca się określić w trzech wymiarach nie za bardzo może istnieć.
Jak na razie nie ma chyba metod, które umożliwiły by jego wykrycie bez oddziaływania z nim.
Modele fizyczne muszą być na tyle elastyczne, żeby umożliwiały posługiwanie się tym zjawiskiem, lecz również zaciemniają obraz jeśli chodzi o logiczne postrzeganie tego typu zjawisk.
Człowiekowi do wyobrażenia sobie innego rodzaju fizyki nie potrzeba dużo czasu. Natomiast samo doprowadzenia do logicznej postaci jest niezwykle czasochłonne. Tak mi się wydaje

>Na razie zobaczyć się tego nie da

Nigdy się nie da, zawsze będzie to tylko model matematyczny nie dostępny naszym zmysłom. Nie znamy struktury elektronu, znamy tylko jego parametry. Wielkość elektronu to kreślony obszar przestrzeni, w którym występują jego parametry. Jego masa zależna jest od relacji z otoczeniem, zmienia się i sam diabeł nie wie dlaczego, a co możemy powiedzieć o masie poza jej matematycznym parametrem, nic. Cegła poddana ciśnieniu grawitacyjnemu rzędu gwiazdy neutronowej zmniejszy swój rozmiar do dwudziestu pięciu stutysięcznych milimetra, a można to ścieśniać jeszcze bardziej. W chwili Wielkiego Wybuchu cała materia była w punkcie, a więc nie było jej wcale w ujęciu psychologicznym. Więc co ty chcesz zobaczyć. To, co widzimy, nie tylko naszymi zmysłami, ale i naszym aparatem matematycznym, to tylko przedstawienia, formy i modele. Nie istnieje żadna elementarna cząstka materii. Materia dostępna naszym zmysłom i ta dostępna tylko naszym abstrakcjom matematycznym, to złożony proces oddziaływań czegoś, co możemy określać parametrami w umówiony sposób. Następna aksjomatyka, też będzie tylko naszą umową spełniającą przyjęte założenia. Zetknęłam się z ciekawą teorią, cała materia w naszym wszechświecie jest jedną elementarna cząstką, występującą w różnych czasach. Teoria spełnia wymagania dostępnej nam aksjomatyki, a więc, gdyby tak było, to, co chciałbyś dotknąć, czy zobaczyć? Siebie jako jeden elektron, zastanów się co by na taki widok powiedziały twoje kobiety.

>doprowadzenia do logicznej postaci jest niezwykle czasochłonne. Tak mi się wydaje

Masz chyba na myśli wyobrażenie psychologiczne, bo logice teorie fizyczne nie przeczą. Jest taka ochota, ale zupełnie bezsensowne jest jej realizowanie. Matematyka, kiedy się ją czuje, daje satysfakcjonujące wyobrażenie, niestety inne od naszych psychologicznych oczekiwań. Inne nie znaczy jednak gorsze, nie znaczy też lepsze, po prostu inne. Witkacy też inaczej widział świat, a wcale nie czuł się przez to gorzej.

Aneta Dziwińska

>(...)W chwili Wielkiego Wybuchu cała materia była w punkcie, a więc nie było jej wcale w ujęciu psychologicznym.(...)
>Aneta Dziwińska
Ten punkt zawsze mi jakos zgrzyta. Wprawdzie pierwotna osobliwosc miala zerowe wymiary przestrzenne, czyli obrazowo mozna ja - bardzo umownie - nazwac punktem, ale...
Ale w chwili Wielkiego Wybuchu - przez co rozumiem poczatkowa chwile Ery Plancka (o ile mozna to nazwac rozumieniem, hehe..) - wszystkie wymiary byly zwiniete. Czas tez. Tymczasem wszystkie punkty istnieja w czasie. Zdecydowanie wole okreslenie poczatkowa osobliwosc.
Ale ja tylko tak... na marginesie. Prosze sobie nie przeszkadzac

Chyba punktowa osobliwość Lub punkt osobliwościowy (osobliwy?)
Ech... może jeszcze dowiemy się jak to było na początku. W końcu splątane podobno było wszystko, teraz wystarczy to rosplątać

>Chyba punktowa osobliwość Lub punkt osobliwościowy (osobliwy?)
>Ech... może jeszcze dowiemy się jak to było na początku. W końcu splątane podobno było wszystko, teraz wystarczy to rosplątać
Nie, tez mi sie nie podoba !
Osobliwosc ma to do siebie, ze nie mozemy do niej zajrzec, a tam moga byc cale wszechswiaty otchlanne. Ale jeszcze nie dlatego mam te awersje.
Nie podoba mi sie nazywanie osobliwosci tej pierwszej ( w odroznieniu do osobliwosci wewnatrz czarnych dziur ) punktowa w jakikolwiek sposob.
Jak mozna nazywac cos punktowym , gdy punkt nie ma racji bytu tam, gdzie nie ma przestrzeni ? Punkt jest miejscem w przestrzeni , nawet obojetnie ilowymiarowej.

Nieporozumienie prawdopodowbnie bierze sie stad, ze my, jako istoty czterowymiarowe, w zaden adekwatny sposob nie umiemy sobie wyobrazic NICZEGO. Dlatego Wielki Wybuch zaczyna sie dla nas w jakiejs wielkiej mrocznej pustce, gdy chcemy go sobie wyobrazic, zeby zrozumiec. Wielka mroczna pustka jest w tym wyobrazeniu przestrzenia przynajmniej trojwymiarowa i calkowicie statyczna, oraz jednorodna. Pomieszanie z poplataniem. Ktore mimochodem jest dowodem na naiwnosc naszych wyobrazen o naturze rzeczy. Ale tez jestesmy usprawiedliwieni, bo nasz mozg w interpretacji sensu srodowiska, w jakim funkcjonuje, posluguje sie uproszczeniami i skupia sie na rzeczach istotnych dla przetwania. Tak nas uksztaltowala ewolucja. W kilka dziesiecioleci wytlumaczyc wszystko od poczatku, podczas gdy ponad trzy miliardy lat tejze ewolucji podazaly w innym kierunku...
Uuuuu... nie w kij dmuchal !

>Jak mozna nazywac cos punktowym , gdy punkt nie ma racji bytu tam, gdzie nie ma przestrzeni ? Punkt jest miejscem w przestrzeni , nawet obojetnie ilowymiarowej.

No fakt!
Wydaje mi się, że to jest właśnie problem dotyczący modelowania. Zostaje jakaś reszta matematyczna z którą trzeba coś zrobić aby się zgadzała. Takie cos bezwymiarowego ale posiadającego pewną energię lub jakieś inne cechy, więc to się w jakiś sposób upycha tam gdzie pasuje.

>Nieporozumienie prawdopodowbnie bierze sie stad, ze my, jako istoty czterowymiarowe,
Czterowymiarowe?
Racze 3 wymiarowe.
Chociaż z punktu widzenia fizyki 4 wymiary, to sa 3+1 (przestrzenne + czas). Z matematycznego to 4 wymiary są przestrzenne.

>Dlatego Wielki Wybuch zaczyna sie dla nas w jakiejs wielkiej mrocznej pustce, gdy chcemy go sobie wyobrazic, zeby zrozumiec.
Nie możemy powiedzieć, że była pustka. Nawet pustki nie było
To tak jak w informatyce (trochę uproszczę): Masz jakieś dane - 3 jabłka, 2 jabłka, 1 jabłko, 0 jabłek. Jednak w informatyce może być jeszcze następny krok: null (lub nil zależy jaki język programowania). Więc masz czegoś dokładnie zero ale równie dobrze możesz mieć jeszcze mniej (takie bardziej zero). Nie oznacze, że masz tego mniej niż zero
No i ten schemat jest stosowany i bardzo dobrze się sprawdza

>Pomieszanie z poplataniem.
No tak. Mi też ta teoria Wielkiego Wybuchu nie pasuje Nie pasuje mi także to, że poza granicami naszego Wszechświata (czyli ok 93 mld lat św.) już nie ma nic, nawet tej pustki

Myślę, że za jakiś czas pojawi się jakieś bardziej logiczne rozwiązanie. Chociaż nie wiem, czy da się to jakoś wszystko logicznie poukładać za naszego życia Chociaż kto wie? Może medycyna będzie na tyle rozwinięta, że nie będziemy już umierać

>Ktore mimochodem jest dowodem na naiwnosc naszych wyobrazen o naturze rzeczy.
Jakaś teoria musi być, żeby prowadzić badania. Już teraz religia wpycha się, gdzie tylko może. A gdyby nie te modele, to zaraz by powpychano wszędzie Boga i leżymy na łopatkach

>Tak nas uksztaltowala ewolucja. W kilka dziesiecioleci wytlumaczyc wszystko od poczatku, podczas gdy ponad trzy miliardy lat tejze ewolucji podazaly w innym kierunku...

Uważam, że poradzimy sobie z wszystkimi problemami Kwestia czasu i pracy, nie wiary

>>Jak mozna nazywac cos punktowym , gdy punkt nie ma racji bytu tam, gdzie nie ma przestrzeni ? Punkt jest miejscem w przestrzeni , nawet obojetnie ilowymiarowej.
>No fakt!
>Wydaje mi się, że to jest właśnie problem dotyczący modelowania. Zostaje jakaś reszta matematyczna z którą trzeba coś zrobić aby się zgadzała. Takie cos bezwymiarowego ale posiadającego pewną energię lub jakieś inne cechy, więc to się w jakiś sposób upycha tam gdzie pasuje.
Ze co????!!!!

>>Nieporozumienie prawdopodowbnie bierze sie stad, ze my, jako istoty czterowymiarowe,
>Czterowymiarowe?
>Racze 3 wymiarowe.
>Chociaż z punktu widzenia fizyki 4 wymiary, to sa 3+1 (przestrzenne + czas). Z matematycznego to 4 wymiary są przestrzenne.
He ?

>>Dlatego Wielki Wybuch zaczyna sie dla nas w jakiejs wielkiej mrocznej pustce, gdy chcemy go sobie wyobrazic, zeby zrozumiec.
>Nie możemy powiedzieć, że była pustka. Nawet pustki nie było
>To tak jak w informatyce (trochę uproszczę): Masz jakieś dane - 3 jabłka, 2 jabłka, 1 jabłko, 0 jabłek. Jednak w informatyce może być jeszcze następny krok: null (lub nil zależy jaki język programowania). Więc masz czegoś dokładnie zero ale równie dobrze możesz mieć jeszcze mniej (takie bardziej zero). Nie oznacze, że masz tego mniej niż zero
>No i ten schemat jest stosowany i bardzo dobrze się sprawdza
>>Pomieszanie z poplataniem.
>No tak. Mi też ta teoria Wielkiego Wybuchu nie pasuje Nie pasuje mi także to, że poza granicami naszego Wszechświata (czyli ok 93 mld lat św.)
Ja p*****le!
>już nie ma nic, nawet tej pustki
Wielka Niedzwiedzico, trzymaj mnie !

>Myślę, że za jakiś czas pojawi się jakieś bardziej logiczne rozwiązanie. Chociaż nie wiem, czy da się to jakoś wszystko logicznie poukładać za naszego życia Chociaż kto wie? Może medycyna będzie na tyle rozwinięta, że nie będziemy już umierać
>>Ktore mimochodem jest dowodem na naiwnosc naszych wyobrazen o naturze rzeczy.
>Jakaś teoria musi być, żeby prowadzić badania. Już teraz religia wpycha się, gdzie tylko może. A gdyby nie te modele, to zaraz by powpychano wszędzie Boga i leżymy na łopatkach
O, k***a...
>>Tak nas uksztaltowala ewolucja. W kilka dziesiecioleci wytlumaczyc wszystko od poczatku, podczas gdy ponad trzy miliardy lat tejze ewolucji podazaly w innym kierunku...
>Uważam, że poradzimy sobie z wszystkimi problemami Kwestia czasu i pracy, nie wiary
O, nareszcie cos !
Ja widze, ze masz troche czasu na prace.
Od podstaw.

Doooo... podrecznikow !!!!
Biegiem marsz !!!

Jakieś te wypowiedzi skrócone
Możesz je trochę rozwinąć? Nie wiem co w tym takiego dziwnego.

>Ten punkt

Punkt to abstrakcja matematyczna, w przyrodzie punkty nie występują, ale, jak kto się uprze i chce koniecznie punkt złapać w ręce, to, co ja mogę na to poradzić, rzucam mu punkt i on go łapie, ale za cholerę nie wiem, co sobie z nim robi. Łapanie punktów choćby w ręce, to jednak gimnastyka umysłowa, w przeciwieństwie do łapania duchów.

>wszystkie wymiary byly zwinięte
>Ale ja tylko tak... na marginesie. Prosze sobie nie przeszkadzac

O nie, litości. Już widzę następne pytanie - skoro były zwinięte (te wymiary), to jaki miały wymiar? Ja się nie podejmuję tego tłumaczyć, wyciągnęłaś wilka z lasu, to się nim zajmuj.

Aneta Dziwińska

>>Ten punkt
>Punkt to abstrakcja matematyczna, w przyrodzie punkty nie występują, ale, jak kto się uprze i chce koniecznie punkt złapać w ręce, to, co ja mogę na to poradzić, rzucam mu punkt i on go łapie, ale za cholerę nie wiem, co sobie z nim robi. Łapanie punktów choćby w ręce, to jednak gimnastyka umysłowa, w przeciwieństwie do łapania duchów.
W przyrodzie nie wystepuja w formie namacalnej (nie one jedne), ale sa i mozna dokladnie okreslic punkt w przestrzeni za pomoca trzech parametrow. Albo w czasoprzestrzeni za pomoca czterech. Zawsze dotyczy to juz CZEGOS. Ot, chocby wszechswiata. A dokladniej miejsca w nim, sprowadzonego do matematycznej abstarkcji. Tym samym - absolutnie dokladnego w ramach przyjetej miary. W tym wypadku najwygodniejsza bedzie newtonowska.
To miejsce absolutne, to jest punkt. W podobny sposob funkcjonuja proste, polproste , odcinki, krawedzie figur i co tam jeszcze.
Mnie chodzi o paradoks miedzy pojeciem pierwotnej osobliwosci (ponoc punktowej) i wszystkich potencjalnych punktow. Rozmiary sie niby zgadazaja, ale sens nie. Nie ma punktu bez przestrzeni, wiec i rozmiary nie maja racji bytu, nawet, gdy sa zerowe. Zerowe w stosunku do czego ???
edit:
Udalo sie zaobserwowac, ze Wszechswiat rozszerza sie rownomiernie we wszystkich kierunkach. Nie ustalono w przestrzeni zadnego punktu uprzywilejowanego. W czasie - tak.
To bardzo znaczace, moim zdaniem.

>>wszystkie wymiary byly zwinięte
>>Ale ja tylko tak... na marginesie. Prosze sobie nie przeszkadzac
>O nie, litości. Już widzę następne pytanie - skoro były zwinięte (te wymiary), to jaki miały wymiar? Ja się nie podejmuję tego tłumaczyć, wyciągnęłaś wilka z lasu, to się nim zajmuj.
>Aneta Dziwińska
Jesli byly zwiniete, to byly tylko potencjalne. Wymiar jest wymiarem i nie ma wymiarow, chyba, ze jest maslem maslanym, to - jak najbardziej. Mowic, ze jakis wymiar mial wymiary zerowe, albo jakies inne, jest naduzyciem. Dlatego tak nie powiedzialam .

>Nie ma punktu bez przestrzeni, wiec i rozmiary nie maja racji bytu, nawet, gdy sa zerowe.

Nie uważam aby nie było możliwe istnienie punktu bez przestrzeni. Przecież sam punkt może stanowić dla siebie samego przestrzeń (potocznie). W takim więc razie przestrzeni może nie być.
Podobnie jest z wymiarami. Może istnieć 1 wymiar przestrzeni, mogą też istnieć 2 wymiary. Jednak 1.5 lub 1.37 (czyli wartości ułamkowe) wymiarowe przestrzenie również istnieją.

>Zerowe w stosunku do czego ???

Ja bym się zapytał jeszcze jak bardzo zerowe. Bo nie zapominajmy, że jest coś takiego jak zwykłe 0 oraz to bardziej, które jest Null lub nill.

>Udalo sie zaobserwowac, ze Wszechswiat rozszerza sie rownomiernie we wszystkich kierunkach. Nie ustalono w przestrzeni zadnego punktu uprzywilejowanego.

O ile w ogóle się on rozszerza. Nie zapominajmy, że to co obserwujemy to miało już miejsce miliony lub miliardy lat temu. Poza tym na 100% nie można tego potwierdzić

>Mowic, ze jakis wymiar mial wymiary zerowe, albo jakies inne, jest naduzyciem.

Dlaczego nie? Może mieć również wartości ujemne jak i urojone. Nie widzę przeszkód. No może poza jedną. Ciężko jest to pojąć

>>
>>Mowic, ze jakis wymiar mial wymiary zerowe, albo jakies inne, jest naduzyciem.
>Dlaczego nie? Może mieć również wartości ujemne jak i urojone. Nie widzę przeszkód. No może poza jedną. Ciężko jest to pojąć
>
Wartosci. Nie wymiary. To o co kaman, ze tak elegancko zapytam?

>>>>>Mowic, ze jakis wymiar mial wymiary zerowe, albo jakies inne, jest naduzyciem.
>>Dlaczego nie? Może mieć również wartości ujemne jak i urojone. Nie widzę przeszkód. No może poza jedną. Ciężko jest to pojąć
>>
>Wartosci. Nie wymiary. To o co kaman, ze tak elegancko zapytam?

Jak wartości? Wymiary mogą być ułamkowe a nie tylko całkowite...

>Wymiar jest

O właśnie, skoro jest, to gdzie jest, nawet, jeżeli jest zwinięty, to przecież gdzieś musi być, bo jakżeby tak sobie mógł być nigdzie, toż to się w głowie nie chce pomieścić. Albo weźmy chociażby taką pustkę, albo jeszcze lepiej weźmy sobie, nic. Jest nic, czy, nic, nie ma? Skoro nic jest, to powstaje zasadnicze pytanie, gdzie jest to nic, no, bo przecież chyba nie w niczym, skoro jest. Jeżeli z kolei, nic, nie istnieje. (patrzeć cholera na przecinki, bo i mnie samej już we łbie się kręci), to znaczy, że istnieć musi wszystko, a skoro jest wszystko, to do cholery, w czym jest to wszystko, skoro już samo w sobie jest wszystkim. Jasny z tego płynie wniosek, że wszystkiego być nie może, bo nie ma się, w czym pomieścić, a skoro nie ma wszystkiego, ani, nic, też nie ma, to musi być tylko troszeczkę. Zaraz jednak pojawia się problem następny, jeżeli jest troszeczkę, to, to troszeczkę skoro jest, to do cholery gdzie jest, we wszystkim, czy ot tak po prostu w niczym, ale jakże może być w jednym czy w drugim skoro obu nie ma.
Pójdę sobie dziś w nocy na cmentarz poobserwować duchy, może, choć one są.

Aneta Dziwińska

>>Wymiar jest
>O właśnie, skoro jest, to gdzie jest, nawet, jeżeli jest zwinięty, to przecież gdzieś musi być, bo jakżeby tak sobie mógł być nigdzie (...)

Trzeba sie tez zastanowic kiedy.
W poczatkowej chwili Wielkiego Wybuchu - nigdy i nigdzie. Gdzie nie bylo wymiarow, nie bylo czasoprzestrzeni, wiec kazde pytanie gdzie jest pytaniem nieuprawnionym.

Jesli mowimy o hipotetycznych zwinietych wymiarach w istniejacym Wszechswiecie, to one - choc nie daja sie zaobserwowac - istnieja w kazdym punkcie czasoprzestrzeni, jak kazdy wymiar, choc sie nie manifestuja w sposob, jaki wydalby sie nam oczywisty.
Albo jest dokladnie odwrotnie (czyli wlasnie sie manifestuja), tylko my tego nie rozpoznajemy jako manifestacje wymiarow : np. w sposob przewidziany przez teorie strun .

Wracajac do tej pierwszej chwili Ery Plancka :
Wszystkie wymiary istnialy potencjalnie, choc nie da sie powiedziec ani kiedy, ani gdzie, bo nie bylo zadnego "kiedy" i zadnego "gdzie". Ale umysl ludzki ma powazne problemy z wyobrazeniem sobie takiego Czegos, bo nie zna istnienia innego, jak tylko wewnatrz czasoprzestrzeni. Mozg dlatego funkcjonuje w relacji z otoczeniem, bo znalazl sposob interpretacji rzeczywistosci. A ten sposob polega na przyczynowo - skutkowym porzadkowaniu zjawisk przestrzennych w czasie. Dlatego szuka praprzyczyny.

Coz... wyjasnienie tej kosmologicznej zagadki moze byc rownie proste, co nieobliczalne w skutkach, jak udowodnil profesor Razglaz:
"Profesor Razgłaz, nim się wziął do kosmogonii, studiował długo fizykę teoretyczną, a zwłaszcza zjawiska tak zwanych cząstek elementarnych. Gdy Razgłaz przerzucił swe zainteresowania na nowy temat, rychło wyrysował mu się taki obraz: Kosmos naj niewątpliwie] miał Początek. Najwyraźniej w świecie powstał z jednego Praatomu 18,5 miliarda lat temu. Zarazem jednak Praatomu, z jakiego był się wylągł, być nie mogło. No, bo któż by go podłożył na pustym miejscu? Na samym początku nie było nic. Gdyby było coś, toby owo coś zaraz zaczęło się, jasna sprawa, rozwijać i cały Kosmos powstałby dużo wcześniej, a biorąc dokładnie rzecz - nieskończenie wcześniej! Niby dlaczego ten jakiś pierwotny Praatom miał sobie trwać i trwać, i trwać w martwocie i bezruchu przez niewiadome eony, ani się ruszając, i co, dlaboga, w jednej chwili miało nim szarpnąć i targnąć, żeby się w coś tak olbrzymiego rozprężył i rozleciał, jak Universum całe?
Zapoznawszy się z teorią S. Razgłaza, nie ustawałem w rozpytywaniu go o okoliczności odkrycia. Problemy takie zawsze mnie pasjonowały, a już trudno chyba o rewelację większą aniżeli tę - kosmogonicznej hipotezy Razgłazowej! Profesor, który jest człowiekiem cichym i niesłychanie skromnym, wyjawił mi, że się po prostu zachowywał myślą w sposób nieprzyzwoity ze stanowiska ortodoksyjnej astronomii. Wszyscy astronomowie wiedzą doskonale, że to atomowe ziarnko, z którego miał Kosmos wyróść, jest niebywałym kłopotem. Co więc z nim robią? Ano - schodzą mu z drogi. Wymijają tę kwestię, bo taka jest niewygodna. Razgłaz, na odwrót, jej właśnie odważył się poświęcić cały swój wysiłek. W miarę jak budował modele, otoczony gromadą najszybszych celerówkomputerów, coraz wyraźniej widział, że tu jest jakiś niezwykły pies pogrzebany. Miał zrazu nadzieję, że sprzeczność uda mu się z czasem pomniejszyć, a może nawet usunąć.

No właśnie !
I do mnie są ogromne pretensje, że ja coś zmieniam w swojej wypowiedzi a tutaj jedna linijka zniknęła:
>(wtedy nie sa zwiniete calkowicie)
No kobieta
Facet już nie może nic zrobić To faceci są winni temu wszystkiemu złu, które dzieje się na Świecie... ech

c.d.

Tymczasem ona właśnie rosła. Wszystkie fakty przemawiały bowiem za tym, że Kosmos doprawdy powstał z jednego atomu, ale jednocześnie i za tym, że żadnego takiego atomu nie mogło być. Tu się napraszała rzecz oczywista, hipoteza Pana Boga, lecz tę Razgłaz odłożył na bok jako ostateczność. Pamiętam uśmiech, z jakim mówił mi: "Nie należy spychać wszystkiego na Pana Boga. A już astrofizyk na pewno nie powinien być takim spychaczem..." Rozmyślając przez długie miesiące nad tym dylematem, Razgłaz wspomniał swoje studia dawniejsze. Spytajcie, jeśli mi nie zawierzycie, byle znajomego fizyka, a powie wam, że pewne zjawiska w najmniejszej skali zachodzą sposobem jakby kredytowym. Mezony, te cząsteczki elementarne, naruszają czasem prawa zachowania, lecz czynią to tak niesłychanie szybko, że go nie naruszają prawie. To, co zakazane prawami fizyki, czynią błyskawicznie, jak gdyby nigdy nic, i zaraz potem znowu poddają się tym prawom. Otóż na jednej ze swoich porannych przechadzek po ogrodzie uniwersyteckim Razgłaz zadał sobie pytanie: a co, jeśliby Kosmos w skali największej zrobił to samo? Jeżeli mezony mogą tak się zachowywać w ułamku sekundy tak drobnym, że cała sekunda jest przy nim wiecznością. Kosmos, ze względu na swe rozmiary, musiałby się w ów zakazany sposób zachowywać odpowiednio d ł u ż e j. Na przykład przez piętnaście miliardów lat...Powstał tedy, jakkolwiek powstać nie mógł, bo nie miał z czego. Kosmos jest zabronioną fluktuacją. Stanowi on wybryk chwilowy, momentalne odstępstwo od właściwego zachowania, tyle że ta chwila i ten moment mają rozmiary monumentalne. Wszechświat jest takim samym odstępstwem od praw fizyki, jakim bywa w najmniejszej skali mezon! Ogarnięty przeczuciem, że znalazł się na tropie tajemnicy, profesor udał się natychmiast do pracowni i podjął sprawdzające obliczenia, które krok po kroku dowiodły jego racji. Lecz nim jeszcze zdążył je zakończyć, zaświtało mu przeczucie, że rozwiązanie zagadki kosmogonii to naj straszniejsze zagrożenie, jakie można sobie pomyśleć.
Kosmos istnieje bowiem na kredyt. Jest on ze wszystkimi gwiazdozbiorami i galaktykami jednym potwornym zadłużeniem, jest jakby listem zastawnym, jest obligiem, który musi w końcu zostać spłacony. Wszechświat to nielegalna pożyczka, to dług materialnoenergetyczny, jego pozorne "M a" w istocie przedstawia gołe "W i n i e n". Tak więc Kosmos, będąc Wyskokiem Bezprawnym, pryśnie jednego pięknego dnia niczym bańka mydlana. Jako anomalia, zapadnie się z powrotem w ten sam Niebyt, z którego wychynął. Dopiero ten moment będzie przywróceniem Porządku Rzeczy!
To, że on jest taki duży i że tyle zdążyło się już w nim stać, wynika po prostu stąd, że idzie o Wybryk w Największej z możliwych Skali. Razgłaz wziął się niezwłocznie do obliczania, kiedy przyjdzie ten fatalny kres, to znaczy, kiedy mateńa, słońce, gwiazdy, planety, a więc i my z Ziemią, przepadniemy w nicości jak zdmuchnięci. Przekonał się wszakże, że tego przewidzieć nie można. Oczywiście nie można, skoro chodzi o wybryk, to jest odstępstwo od porządku praw! Groza bijąca z tego odkrycia spędziła mu sen z oczu. Po dłuższej walce wewnętrznej, zamiast ogłosić swe prace kosmogoniczne, zaznajomił z nimi wielu najznakomitszych astrofizyków. Uczeni ci uznali poprawność jego teorii i wypływających z niej wniosków. Zarazem jednak wyrazili w rozmowach prywatnych pogląd, że ogłoszenie stanu rzeczy wtrąciłoby nasz świat w duchowy chaos i w przerażenie, których skutki mogą cywilizację zrujnować. Któż będzie jeszcze chciał cokolwiek robić, niechby ruszyć małym palcem, z wiedzą, że w każdej sekundzie wszystko może sczeznąć razem z nim samym?"
(Dzienniki Gwiazdowe, cz.1. Podroz XVIII)

I, co ? czy nie jest to dowod na to, ze o takie rzeczy pytac zbyt dociekliwie nie nalezy ?

edit:
Wiek Wszechswiata podany przez Tichego jest, oczywiscie, anchronizmem. Pamietajmy jednak, ze pierwsze wydanie "Dziennikow..." pochodzi z 1966, a drugie(rozszerzone) z 1971 roku. Obliczenia wieku Wszechswiata "dawaly" mu wtedy znacznie wiecej, niz teraz.

CZ. 1

>>>Wymiar jest
>>O właśnie, skoro jest, to gdzie jest, nawet, jeżeli jest zwinięty, to przecież gdzieś musi być, bo jakżeby tak sobie mógł być nigdzie (...)

>Trzeba sie tez zastanowic kiedy.
>W poczatkowej chwili Wielkiego Wybuchu - nigdy i nigdzie. Gdzie nie bylo wymiarow, nie bylo >czasoprzestrzeni, wiec kazde pytanie gdzie jest pytaniem nieuprawnionym.

No i w ten sposób dochodzimy do bezsensu. Wszystko jasne ale nic nie wiadomo.
Model tłumaczy sam siebie ale nie tłumaczy nic poza tym. Taki sobie fikcyjny twór wymyślony nie mający nic wspólnego z rzeczywistością

>Jesli mowimy o hipotetycznych zwinietych wymiarach w istniejacym Wszechswiecie, to one - choc nie daja sie zaobserwowac - istnieja w kazdym punkcie czasoprzestrzeni, jak kazdy wymiar, choc sie nie manifestuja w sposob, jaki wydalby sie nam oczywisty.

Nie można przecież powiedzieć, że istnieją skoro nie da się ich zaobserwować. Można jedynie powiedzieć, że sa pewne obliczenia, które jeśli nie są błędne, mogłyby wskazywać na to iż ewentualnie coś w tym stylu chyba zaistniało. Jak na razie nie mamy innego modelu, więc musimy posługiwać się własnie takim.

>Albo jest dokladnie odwrotnie (czyli wlasnie sie manifestuja), tylko my tego nie rozpoznajemy jako manifestacje wymiarow : np. w sposob przewidziany przez teorie strun (wtedy nie sa zwiniete calkowicie).

Tak, nie są zwinięte całkowicie. Czyli zwinięte w połowie, czy w 3/4 ?

>Wracajac do tej pierwszej chwili Ery Plancka :
>Wszystkie wymiary istnialy potencjalnie, choc nie da sie powiedziec ani kiedy, ani gdzie, bo nie bylo zadnego "kiedy" i zadnego "gdzie".

Ale jednak czas Plancka już wtedy istniał, co jest absurdalnie oczywiste.

>Ale umysl ludzki ma powazne problemy z wyobrazeniem sobie takiego Czegos, bo nie zna istnienia innego, jak tylko wewnatrz czasoprzestrzeni

O tak, mózg ludzki, który cos takiego "wspaniałego" wymyślił sam nie wie jak to pojąć. Idealne wytłumaczenie, ale chyba psychologii mózgu do czego jest zdolny.

>Mozg dlatego funkcjonuje w relacji z otoczeniem, bo znalazl sposob interpretacji rzeczywistosci. A ten sposob polega na przyczynowo - skutkowym porzadkowaniu zjawisk przestrzennych w czasie. >Dlatego szuka praprzyczyny.

No i oczywiście ten mózg zgadza się wyłącznie z samym sobą co oznacza, że nie zgadza się już z innym mózgiem

>Coz... wyjasnienie tej kosmologicznej zagadki moze byc rownie proste, co nieobliczalne w skutkach, jak udowodnil profesor Razglaz:

O tak. Szczególnie dokładnie wyjaśnił, że nie było nic, nie było czasu i to owo coś miało początek a jak by się to coś zaczęło wcześniej to jego początek musiał by być wcześniej...

To tak jak z uczonymi: "Prędkość ciemności jest równa prędkości światła, tylko w przeciwną stronę"

>Wszystkie fakty przemawiały bowiem za tym, że Kosmos doprawdy powstał z jednego atomu, ale jednocześnie i za tym, że żadnego takiego atomu nie mogło być.

Wszystko okazuje się jasne. Cały wszechświat powstał w czasie, którego nie było i z punktu, który nie istniał.

(...)
>>Trzeba sie tez zastanowic kiedy.
>>W poczatkowej chwili Wielkiego Wybuchu - nigdy i nigdzie. Gdzie nie bylo wymiarow, nie bylo >czasoprzestrzeni, wiec kazde pytanie gdzie jest pytaniem nieuprawnionym.
>No i w ten sposób dochodzimy do bezsensu.
Nie do bezsensu, tylko pozornego absurdu.

>Model tłumaczy sam siebie ale nie tłumaczy nic poza tym. Taki sobie fikcyjny twór >wymyślony nie mający nic wspólnego z rzeczywistością
Z Twoim wyobrazeniem o rzeczywistosci.

>>Jesli mowimy o hipotetycznych zwinietych wymiarach w istniejacym Wszechswiecie, to one - choc nie daja sie zaobserwowac - istnieja w kazdym punkcie czasoprzestrzeni, jak kazdy wymiar, choc sie nie manifestuja w sposob, jaki wydalby sie nam oczywisty.
>Nie można przecież powiedzieć, że istnieją skoro nie da się ich zaobserwować. Można >jedynie powiedzieć, że sa pewne obliczenia, które jeśli nie są błędne, mogłyby >wskazywać na to iż ewentualnie coś w tym stylu chyba zaistniało. Jak na razie nie mamy >innego modelu, więc musimy posługiwać się własnie takim.
Tak. To wlasnie mialam na mysli.

>>Albo jest dokladnie odwrotnie (czyli wlasnie sie manifestuja), tylko my tego nie rozpoznajemy jako manifestacje wymiarow : np. w sposob przewidziany przez teorie strun (wtedy nie sa zwiniete calkowicie).
>Tak, nie są zwinięte całkowicie. Czyli zwinięte w połowie, czy w 3/4 ?
No, nie ! W trabke !
Ty przypadkiem nie mylisz samych wymiarow z ich uproszczonymi wizualicjami graficznymi , jakie sie stosuje czasem w celach dydaktycznych ?

>>Wracajac do tej pierwszej chwili Ery Plancka :
>>Wszystkie wymiary istnialy potencjalnie, choc nie da sie powiedziec ani kiedy, ani gdzie, bo nie bylo zadnego "kiedy" i zadnego "gdzie".
>Ale jednak czas Plancka już wtedy istniał, co jest absurdalnie oczywiste.
Absurdalnie oczywiste jest, ze pierwsza chwila Wielkiego Wybuchu, to pierwsza chwila Ery Plancka, czyli poczatkowej historii Universum. Czas Plancka jest wielkoscia fizyczna. Czy juz wtedy istaniala ta wielkosc fizyczna - cholera wie. Wszechswiat w tym stadium na tyle roznil sie od obecnego, ze prawie nic nie mozna o nim powiedziec poza tym, ze "sie zaczal" i z grubsza obliczyc wlasnosci i rodzaj czastek. Jakie w nim obowiazywaly prawa ? Na pewno nierelatywistyczne. A moze nawet nie takie, jak wynikaja z obliczen, bo te przeciez wywodza sie ze znanych nam praw obecnego Wszechswiata.

>>Ale umysl ludzki ma powazne problemy z wyobrazeniem sobie takiego Czegos, bo nie zna istnienia innego, jak tylko wewnatrz czasoprzestrzeni
>O tak, mózg ludzki, który cos takiego "wspaniałego" wymyślił sam nie wie jak to pojąć. Idealne wytłumaczenie, ale chyba psychologii mózgu do czego jest zdolny.
Poczytaj troche o badaniach nad funkcjonowaniem mozgu, o jego ewolucji i ewolucji w ogole. A potem jeszcze o czasie, jako sposobie istnienia umyslu. Moze wtedy zrozumiesz, co powiedzialam.

>>Mozg dlatego funkcjonuje w relacji z otoczeniem, bo znalazl sposob interpretacji rzeczywistosci. A ten sposob polega na przyczynowo - skutkowym porzadkowaniu zjawisk przestrzennych w czasie. Dlatego szuka praprzyczyny.
>No i oczywiście ten mózg zgadza się wyłącznie z samym sobą co oznacza, że nie zgadza się już z innym mózgiem
A to a propos czego ?

>>Coz... wyjasnienie tej kosmologicznej zagadki moze byc rownie proste, co nieobliczalne w skutkach, jak udowodnil profesor Razglaz:
>O tak. Szczególnie dokładnie wyjaśnił, że nie było nic, nie było czasu i to owo coś miało początek a jak by się to coś zaczęło wcześniej to jego początek musiał by być wcześniej...
>To tak jak z uczonymi: "Prędkość ciemności jest równa prędkości światła, tylko w przeciwną stronę"(...)
Przeczytaj "Dzienniki gwiazdowe" Lema. Przestaniesz wyplatac androny i dyskutowac z profesorem Razglazem.
BTW: wiesz, co to znaczy po niemiecku ein Stein? Tak bardzo doslownie, razem z rodzajnikiem.

>Nie do bezsensu, tylko pozornego absurdu.

No fakt, masz rację...

>No, nie ! W trabke !

Kobieta mnie chce bić. I to za co? Że nie zgadzam się z jej wypowiedziami

>Ty przypadkiem nie mylisz samych wymiarow z ich uproszczonymi wizualicjami graficznymi , jakie sie stosuje czasem w celach dydaktycznych ?

Czy możesz rozwinąć swoją myśl? Nie rozumiem i nie chcę udzielać odpowiedzi, które bardziej namieszają niż to jest konieczne.

>Absurdalnie oczywiste jest, ze pierwsza chwila Wielkiego Wybuchu, to pierwsza chwila Ery Plancka, czyli poczatkowej historii Universum. Czas Plancka jest wielkoscia fizyczna.

No i teraz powiedz mi, czy ten czas Plancka to nie jest tylko pewna stała, która powstała na potrzeby wytłumaczenia pewnych zjawisk? Gdyby było trzeba to użyto by wielkości 10^-20 lub 10^-100 s. Zależnie od tego co udało by się dopasować.

>Czy juz wtedy istaniala ta wielkosc fizyczna - cholera wie.

Tu opierasz się wyłącznie na czymś co ktoś opracował. Dlaczego sama nie spróbujesz tego wziąć i przeanalizować? Zobaczysz jak wiele rzeczy się ze sobą łączy a które w ogóle do siebie nie pasują, tylko zostały dopasowane.

>Jakie w nim obowiazywaly prawa ? Na pewno nierelatywistyczne.
A skąd taka pewność?

Ja mam jedną teorię, która jest na 100% pewna!
To są tylko domysły. Tak na prawdę nie wiemy nic. Wystarczy, że jakaś jedna mało znacząca stała w pewnych warunkach może okazać się zmienną (chociaż już miałem takie klocki, że są stałe, które powoli zmieniają się w czasie) i część fizyki trzeba będzie znów łatać, bo zmieniać to nikt nie będzie chciał.

>A moze nawet nie takie, jak wynikaja z obliczen, bo te przeciez wywodza sie ze znanych nam praw obecnego Wszechswiata.

Jak pokazują doświadczenia, to z regóły obliczenia swoją drogą a doświadczenia swoją

>Poczytaj troche o badaniach nad funkcjonowaniem mozgu, o jego ewolucji i ewolucji w ogole. A potem jeszcze o czasie, jako sposobie istnienia umyslu. Moze wtedy zrozumiesz, co powiedzialam.

A może ja też coś polecę: R.A. Wilson - "Powstający Prometeusz". Czyżby te dziwne "niewytłumaczalne" teorie nie powstały jako sprzężenie zwrotne?

>>No i oczywiście ten mózg zgadza się wyłącznie z samym sobą co oznacza, że nie zgadza się już z innym mózgiem
>A to a propos czego ?

Apropos tych pokręconych teorii, któe wyjaśniają wielowymiarowe wszechświat, struny itd...
Przeciez to nie jest wytłumaczenie, tylko jeszcze większe komplikowanie tego co już istnieje.

>BTW: wiesz, co to znaczy po niemiecku ein Stein? Tak bardzo doslownie, razem z rodzajnikiem.

Nie wiem co masz na myśli. Mam nadzieję, że nie to, że chcesz mnie obrazić, bo mam inne zdanie.
Nie tyle inne zdanie od Twojego (gdyż na to wychodzi, że nie masz swojego zdania ale tylko powtarzasz utarte schematy, które ktoś opracował a nie muszą wcale być poprawne).
Poza tym nie przeszkadza mi, że czegos nie wiem. Nie wiem jak powstał wszechświat i nie wstydzę się tego powiedzieć. Nie przemawiają do mnie te teorie, które rzekomo mają to wyjaśniać. Nie mogę brać tego na wiarę. Co z tego, że ktoś jest uznany na całym świecie? Zapoznam się z tym i mogę o tym porozmawiać. Jednak zgodzę się jedynie wtedy kiedy będzie to miało jakiś logiczny sens.
Podobnie jest ze wszystkim. Jeśli zobaczę to wtedy mogę powiedzieć, że prawdopodobnie istnieje. Nie ma tak, że coś sobie ogkładam na bok, bo ta zagadka jest rozwiązana... nie ma tak dobrze, zawsze trzeba to co jakiś czas weryfikować.

>(...)Nie mogę brać tego na wiarę. Co z tego, że ktoś jest uznany na całym świecie? Zapoznam się z tym i mogę o tym porozmawiać. Jednak zgodzę się jedynie wtedy kiedy będzie to miało jakiś logiczny sens.
A nie wpadles na to, ze sie z czyms zapoznalam i zobaczylam w tym - jak to nazywasz - logiczny sens ?
Od wiary w krasnoludki i bozie tym sie to rozni, ze nie przez objawienie, a przez pewne przeslanki, co do ktorych nie mozna miec najmniejszych watpliwosci, gdyz zostaly zmierzone, zbadane i uznane zgodnymi z doswiadczeniem.

>Podobnie jest ze wszystkim. Jeśli zobaczę to wtedy mogę powiedzieć, że prawdopodobnie istnieje. Nie ma tak, że coś sobie ogkładam na bok, bo ta zagadka jest rozwiązana... nie ma tak dobrze, zawsze trzeba to co jakiś czas weryfikować.
>
Zagadka, ktorej wytlumaczenie przyjmuje sie na wiare, niczym szczegolnym nie rozni sie od religii. A nawet jet od niej gorsza, bo nawet psychologicznego uzasadnienia nie posiada w stopniu pozwalajacym odroznic go od pospolitego szalenstwa. ( Religia jest szalenstwem, ale przynajmniej niepospolitym.)
A weryfikacja... to smok, ktorego zabic trudno, ale starac sie trzeba.
Widze, ze sie bardzo starasz

>A nie wpadles na to, ze sie z czyms zapoznalam i zobaczylam w tym - jak to nazywasz - logiczny sens ?

Chyba wpadłem na to, skoro tyle się napisałem

>Od wiary w krasnoludki i bozie tym sie to rozni, ze nie przez objawienie, a przez pewne przeslanki, co do ktorych nie mozna miec najmniejszych watpliwosci, gdyz zostaly zmierzone, zbadane i uznane zgodnymi z doswiadczeniem.

Ale aparatura pomiarowa i technologi uniemożliwia udzielenie konkretnych odpowiedzi. Czyli tak jak to jest nazywane: poszlaki - czyli wnioski wyciągnięte z przypuszczeń

>Zagadka, ktorej wytlumaczenie przyjmuje sie na wiare, niczym szczegolnym nie rozni sie od religii. A nawet jet od niej gorsza, bo nawet psychologicznego uzasadnienia nie posiada w stopniu pozwalajacym odroznic go od pospolitego szalenstwa.

A czym jest to szaleństwo? Że jesteś sama w swoich przekonaniach z którymi inni się nie zgadzają? A może to ta reszta jest szalona, bo się nie zgadza z Tobą ?
Chyba sprawa nie jest prosta do ustalenia

>( Religia jest szalenstwem, ale przynajmniej niepospolitym.)

No tutaj to bym polemizował.

>A weryfikacja... to smok, ktorego zabic trudno, ale starac sie trzeba.
>Widze, ze sie bardzo starasz

Zweryfikować można wszystko. Szczególnie statystyka potrafi bardzo dużo

CZ 2.

>Spytajcie, jeśli mi nie zawierzycie, byle znajomego fizyka, a powie wam, że pewne zjawiska w najmniejszej skali zachodzą sposobem jakby kredytowym.

E tam kredytowym... ZZE nie może być złamana. Można to rozważać w świetle filozoficznym, ale nie fizycznym.

>Razgłaz zadał sobie pytanie: a co, jeśliby Kosmos w skali największej zrobił to samo?

To z fluktuacji kwantowych mielibyśmy już pełno nowych wszechświatów. Jakoś jednak do perkolacji nie dochodzi.

>Jeżeli mezony mogą tak się zachowywać w ułamku sekundy tak drobnym, że cała sekunda jest przy nim wiecznością.

Szkoda, że nie jest napisane w jaki sposób badał te Mezony. Pewnie się im przyglądał, kiedy one się tak "dziko" zachowywały

>Kosmos istnieje bowiem na kredyt. Jest on ze wszystkimi gwiazdozbiorami i galaktykami jednym potwornym zadłużeniem, jest jakby listem zastawnym, jest obligiem, który musi w końcu zostać spłacony.

Teoria niepoparta żadnymi doświadczeniami. Jak na razie wszystko mówi, że jest odwrotnie a wszyscy skupiają się na tym jak tu coś swojego wcisnąć, żeby dostać Nobla.

>Wszechświat jest takim samym odstępstwem od praw fizyki, jakim bywa w najmniejszej skali mezon!

>Ogarnięty przeczuciem, że znalazł się na tropie tajemnicy, profesor udał się natychmiast do pracowni i podjął sprawdzające obliczenia, które krok po kroku dowiodły jego racji.

>Lecz nim jeszcze zdążył je zakończyć, zaświtało mu przeczucie, że rozwiązanie zagadki kosmogonii to naj straszniejsze zagrożenie, jakie można sobie pomyśleć.

Ten facet po prostu ciągnie jakieś swoje wyobrażenia na podstawie nielogicznych założeń myślowych.

Razgłaz sobie nadmuchał gwiazdy swoją teorią podobnie jak i cały Wszechświat. Na to wychodzi, że ten cały wszechświat bez niego by nie istniał. Tylko, że nie napisał oczywiście o tym, ale dał do zrozumienia w swoich wypowiedziach ("straszniejsze zagrożenie, jakie można sobie pomyśleć").

>I, co ? czy nie jest to dowod na to, ze o takie rzeczy pytac zbyt dociekliwie nie nalezy ?

Pomińmy odpowiedź. Uczcijmy to minutą ciszy

>Wiek Wszechswiata podany przez Tichego jest, oczywiscie, anchronizmem. Pamietajmy jednak, ze pierwsze wydanie "Dziennikow..." pochodzi z 1966, a drugie(rozszerzone) z 1971 roku. Obliczenia wieku Wszechswiata "dawaly" mu wtedy znacznie wiecej, niz teraz.

Szkoda, że tylko jemu dawały

Ja tam nie uznaje wyższości modeli od doswiadczeń. Nie mówię tu o niedokładnościach, bo te niedokładności naciąga matematyka.
Z matematyką w fizyce jest tak:
Jeśli masz jakieś zmienne, to można je zmienić/naciągnąć. Ze stałymi już jest problem, bo trzeba je gdzieś upchać. Więc jesli chodzi o jakąś tam zasadę, którą trzeba w pewnym stopniu udowodnić, to pojawia się problem. tu odjąć, tam dodać, spierwiaskować, lub jakieś h przekreślić W ten sposób po kilku latach optymalizacji powstaje idealne rozwiązanie matematyczno-fizyczne, którego nikt nie może obalić - bo kompletnie nikt nie wie o co w tym chodziło autorowi. Jeśli jest znany, to strach go podważać, więc dostaje jakąś tam nagrodę za swoją pracę. No i mamy takie kwiatki

Mowie Ci, nie dyskutuj z Razglazem, bo co wrazliwsze natury moga tego nie zniesc.

>Mowie Ci, nie dyskutuj z Razglazem, bo co wrazliwsze natury moga tego nie zniesc.

A ja tam uważam, że z każdym można podyskutować.
Jeśli się z czymś nie zgadzam, to się wypowiem a nie będę uważał, że wszystko jest ok.
Jakoś nikt nie ma mi tego za złe. Przynajmniej nie ma konfliktów, bo problemów nagromadziło się tysiące i to wszystko wybucha...

>>Mowie Ci, nie dyskutuj z Razglazem, bo co wrazliwsze natury moga tego nie zniesc.
>A ja tam uważam, że z każdym można podyskutować.
>Jeśli się z czymś nie zgadzam, to się wypowiem a nie będę uważał, że wszystko jest ok.
>Jakoś nikt nie ma mi tego za złe. Przynajmniej nie ma konfliktów, bo problemów nagromadziło się tysiące i to wszystko wybucha...
>
Skoro mimo wszystko chcesz dyskutowac z postacia literacka, ktora ma byc karykatura tego, co wlasnie krytykujesz, tylko bierzesz to powazniej, niz ten, z ktorym chcesz wchodzic w powazny spor...
Powodzenia !

A co za różnica, czy to postać literacka, czy nie.
Pare minut temu odpisywałem osobie, która pracuje w innej dziedzinie niż jej hobby?
Czy uważasz, że taka osoba może być głupia bo to tylko hobby (które bardzo lubi)?
Może jest bardzo inteligentna (ja takie wrażenie odniosłem a Ty nie musisz się wcale ze mną zgadzać)? Skąd możesz to wiedzieć?
Każdy człowiek jest coś wart. Nie należy ludzi źle traktować, tylko dlatego, że ich nie rozumiemy albo mało o nich wiemy.

>A co za różnica, czy to postać literacka, czy nie.
Ogromna.
Bo jesli wlasnie o Razglazie mowimy, to jest to jeden z konstruktow Lema,ktory przeciez sam siebie nie traktowal powaznie...calkiem. Co moze sugerowac, jak bardzo powaznie traktowal roznice miedzy .. ot, na przyklad Trurlem i Klapaucjuszem.
>Pare minut temu odpisywałem osobie, która pracuje w innej dziedzinie niż jej hobby?
>Czy uważasz, że taka osoba może być głupia bo to tylko hobby (które bardzo lubi)?
Pewnie, ze moze. Przeciez jej wolno
I nie musi, przeciez jej wolno

>>A co za różnica, czy to postać literacka, czy nie.
>Ogromna.
>Bo jeśli wlasnie o Razglazie mowimy, to jest to jeden z konstruktow Lema,ktory przeciez sam siebie nie traktowal powaznie...calkiem. Co moze sugerowac, jak bardzo powaznie traktowal roznice miedzy .. ot, na przyklad Trurlem i Klapaucjuszem.

No ale jeśli ktoś przytacza czyjeś słowa, to może oznaczać, że się z nimi zgadza. Tak?
Więc rozmawiam sobie z tą osobą, która swojego zdania tak na prawdę nie ma poza cytatami innych. Więc było nie było to rozmawiam z tą osobą, której są cytaty a jednocześnie cały ten przekaz wchodzący jak i wychodzący jest poddawany interpretacji osoby cytującej. Tak ?

>>Pare minut temu odpisywałem osobie, która pracuje w innej dziedzinie niż jej hobby?
>>Czy uważasz, że taka osoba może być głupia bo to tylko hobby (które bardzo lubi)?
>Pewnie, ze moze. Przeciez jej wolno
>I nie musi, przeciez jej wolno

A no pewnie że tak. Ja tam nie mam nic przeciwko... Szkoda, jedynie, że czasu tak mało aby poznać wszystkich i wszystko co by sie chciało Nie mówiąc już o tym co by się chciało zrobić

>Szkoda, jedynie, że czasu tak mało aby poznać wszystkich i wszystko co by sie chciało Nie mówiąc już o tym co by się chciało zrobić

Czasu masz dużo, żeby poznać fizykę i matematykę, zapewniam cię, że są ciekawsze od wszechświata. Kiedy je poznasz, zobaczysz, jaki wszechświat jest maleńki. Bez nich, będzie cię zawsze przerażał swoim ogromem.

Aneta Dziwińska

>>Szkoda, jedynie, że czasu tak mało aby poznać wszystkich i wszystko co by sie chciało Nie mówiąc już o tym co by się chciało zrobić
>Czasu masz dużo, żeby poznać fizykę i matematykę, zapewniam cię, że są ciekawsze od wszechświata. Kiedy je poznasz, zobaczysz, jaki wszechświat jest maleńki. Bez nich, będzie cię zawsze przerażał swoim ogromem.

Z tego co już zdążyłem zauważyć, to jednak nie starcza mi czasu na wszystko.
W sumie to wszechświat mnie nie przeraża jak wnioski wyciągane przez niektórych naukowców.
A jak Ty sobie wyobrażasz Wszechświat?

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>A jak Ty sobie wyobrażasz Wszechświat?

A tak samo jak boga, czyli w ogóle, nie interesują mnie wyobrażenia nieweryfikowalne. Interesują mnie tylko modele i moja intelektualna przygoda z ich poznawaniem. Nie chodzę nocami po cmentarzach w poszukiwaniu duchów.

>W sumie to wszechświat mnie nie przeraża jak wnioski wyciągane przez niektórych naukowców.

Przy tak dużym stopniu ciekawości, a jednocześnie ignorancji, powinien cię przerażać wszechświat, o którym wydaje ci się tylko, że coś wiesz. Natomiast przerażają cię teorie naukowe, o których nie wiesz nic i dlatego się ich boisz.

>jednak nie starcza mi czasu na wszystko.

Bo nic o wszystkim nie wiesz, to wydaje ci się takie ogromne, zacznij się uczyć, zamiast wyobrażać, a wszystko, zacznie się zmniejszać i będzie mniej nieznane.

I jeszcze jedno. Jeżeli zechcesz się uczyć i poznawać świat dostępny nauce, to musisz to szanować, bez szacunku nie wykrzeszesz w sobie sił, żeby to robić. Musisz zacząć od szacunku do ludzi, którzy poświęcili swoje całe życie na stworzenie tych modeli, które ty, tak lekko sobie lekceważysz. Jeżeli nie jesteś przygotowany na ciężką pracę do wypracowania modelu naukowego, a tylko szukasz sposobu jakby tu zgadnąć, jaki jest wszechświat, to lepiej graj w totolotka, to pewniejsza droga do sukcesu, albo idź na piwo, czy na baby.

Aneta Dziwińska

>>W sumie to wszechświat mnie nie przeraża jak wnioski wyciągane przez niektórych naukowców.

>Przy tak dużym stopniu ciekawości, a jednocześnie ignorancji, powinien cię przerażać wszechświat, o którym wydaje ci się tylko, że coś wiesz. Natomiast przerażają cię teorie naukowe, o których nie wiesz nic i dlatego się ich boisz.

Ciekawe skąd takie wnioski wyciągnęłaś

>>jednak nie starcza mi czasu na wszystko.
>Bo nic o wszystkim nie wiesz, to wydaje ci się takie ogromne, zacznij się uczyć, zamiast wyobrażać, a wszystko, zacznie się zmniejszać i będzie mniej nieznane.

>I jeszcze jedno. Jeżeli zechcesz się uczyć i poznawać świat dostępny nauce, to musisz to szanować, bez szacunku nie wykrzeszesz w sobie sił, żeby to robić.

>Musisz zacząć od szacunku do ludzi, którzy poświęcili swoje całe życie na stworzenie tych modeli, które ty, tak lekko sobie lekceważysz.
>A tak samo jak boga, czyli w ogóle, nie interesują mnie wyobrażenia nieweryfikowalne. Interesują mnie tylko modele i moja intelektualna przygoda z ich poznawaniem. Nie chodzę nocami po cmentarzach w poszukiwaniu duchów.

Teraz sobie przeczytaj co piszesz.
Ja podważam wszystko co mi nie pasuje. Dlaczego? Ponieważ mam własne zdanie. To co ktoś napisał, zrobił to na jakiejś podstawie. Na czymś oparł swoje wnioski. Uważasz, że są one 100% poprawne i należy w to wierzyć?
Nie mam zamiaru chwalić się wiedzą. Wręcz przeciwnie, uważam, że bardzo mało wiem na ten temat i staram się dowiedzieć jak najwięcej.

>Jeżeli nie jesteś przygotowany na ciężką pracę do wypracowania modelu naukowego, a tylko szukasz sposobu jakby tu zgadnąć, jaki jest wszechświat, to lepiej graj w totolotka, to pewniejsza droga do sukcesu, albo idź na piwo, czy na baby.

Czy mogłabyś przestać traktować naukę jak religię?
Przypomnę Ci, że naukę można podważać. Kto chce może to zrobić. Dlaczego, to już się sama zastanów
Może trzeba się trochę poduczyć ?

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>Teraz sobie przeczytaj co piszesz.

Już to czytałam wcześniej.

>wnioski. Uważasz, że są one 100% poprawne i należy w to wierzyć?

Wnioski naukowe albo są poprawne, albo nie, stwierdza się to poprzez analizę naukową, nie poprzez wiarę.

>Ja podważam wszystko co mi nie pasuje.

Jest i odwrotna metoda, można dopasować swój rozum do zdolności odbioru zasobów istniejącej wiedzy w bibliotekach.

Twierdzenia naukowe można podważyć tylko metodą naukową, wszelkie inne podważenia, są dla nauki pierdołami, a właściwiej byłoby powiedzieć - nie istnieją.

>Przypomnę Ci, że naukę można podważać. Kto chce może to zrobić.

A jak to może zrobić metodą nienaukową? Ja nie potrafię, ty, co innego, chcesz i możesz, pokaż mi jak podważasz dowolnie przez siebie wybraną tezę naukową, popatrzę sobie. Nie skacz tylko z dachu, żeby mi pokazać jak podważasz grawitację.

>Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

Wiem o tym.

Aneta Dziwińska

>Wnioski naukowe albo są poprawne, albo nie, stwierdza się to poprzez analizę naukową, nie poprzez wiarę.

Lub mogą być dopuszczone tymczasowo.

>Jest i odwrotna metoda, można dopasować swój rozum do zdolności odbioru zasobów istniejącej wiedzy w bibliotekach.

No mnożna. Nie jestem jednak z takich, którzy to uwierzą we wszystko co jest napisane. Sam się nad tym zastanowię i przeanalizuję.

>Twierdzenia naukowe można podważyć tylko metodą naukową, wszelkie inne podważenia, są dla nauki pierdołami, a właściwiej byłoby powiedzieć - nie istnieją.

Podobnie jest ze wszystkim. Jeśli w książkach pisze, że cos jest niemożliwe, to należy traktować to jako dogmat i nie sprawdzać, czy jest poprawne czy nie. Ponieważ jakiś profesor tak napisał.

>A jak to może zrobić metodą nienaukową?

A czy ja gdzieś napisałem, że sobie ubzdurałem jakiś swój własny stan materii?
Posługuję się pewnymi teoriami i je analizuję wykorzystując do swoich potrzeb. Jeśli mi się coś nie podoba, to jestem już taki, że to sprawdzam: teza/hipoteza. Aby coś potwierdzić, można temu zaprzeczyć.

>Ja nie potrafię, ty, co innego, chcesz i możesz, pokaż mi jak podważasz dowolnie przez siebie wybraną tezę naukową, popatrzę sobie. Nie skacz tylko z dachu, żeby mi pokazać jak podważasz grawitację.

No a niby w jakim wątku piszesz?
chciałbym uzyskać odpowiedź na pewne pytanie i nie kierować się tylko i wyłącznie swoją opinią. Mogę się mylić i nawet tego nie zauważyć. Dlatego zadałem pytanie na forum w którym spojrzą na ten problem inni ludzie i to ocenią.

Zastanów się może co jest najpierw:
1. Teoria i dopiero do niej dostosowują się zjawiska
Przykładowo: Newton najpierw opisał, że jabłka mogą spadać z drzewa i dopiero wtedy one zaczęły spadać?
2. Zjawiska do których dopasowuje się teorię?

>>Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.
>Wiem o tym.
Ja też.

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>Zastanów się może co jest najpierw:
>1. Teoria i dopiero do niej dostosowują się zjawiska

Co było najpierw, potrawka z jagnięcia, czy eksperyment kucharski i następnie przepis, a więc teoria? Nie powiesz mi chyba, że potrawka z jagnięcia nie jest zjawiskiem?

>Nie jestem jednak z takich, którzy to uwierzą we wszystko co jest napisane.

Ja jestem jeszcze gorsza od ciebie, nie wierzę w nic, co jest napisane.

>nie sprawdzać, czy jest poprawne czy nie. (?)

A czym chcesz to sprawdzać? Jeszcze do wczoraj teorie fizyczne sprawdzało się matematycznie, jeżeli od wczoraj nic się nie zmieniło, to dalej nie robi się tego na wyczucie.

>Aby coś potwierdzić, można temu zaprzeczyć.

Ale koniecznie dwa razy, dwa minusy dają plus.

>spojrzą na ten problem inni ludzie i to ocenią.

A od jutra będą przez głosowanie decydować o poprawności obliczeń wytrzymałościowych dachów w szpitalach i szkołach, a jak się metoda sprawdzi to o wszystkich innych.

Aneta Dziwińska

>>Zastanów się może co jest najpierw:
>>1. Teoria i dopiero do niej dostosowują się zjawiska
>Co było najpierw, potrawka z jagnięcia, czy eksperyment kucharski i następnie przepis, a więc teoria? Nie powiesz mi chyba, że potrawka z jagnięcia nie jest zjawiskiem?

A nie uważasz, że najpierw było to jagnięcie?
Co Ci z samego przepisu jak głównego składnika nie masz.

>>Nie jestem jednak z takich, którzy to uwierzą we wszystko co jest napisane.
>Ja jestem jeszcze gorsza od ciebie, nie wierzę w nic, co jest napisane.

A to ciekawe

>>nie sprawdzać, czy jest poprawne czy nie. (?)
>A czym chcesz to sprawdzać? Jeszcze do wczoraj teorie fizyczne sprawdzało się matematycznie, jeżeli od wczoraj nic się nie zmieniło, to dalej nie robi się tego na wyczucie.

Jako przykłady historyczne i poprawności obliczeń matematycznych miałaś już przykład, że Ziemia ma kształt kufra w którym siedzą diabły a Słonce i wszystkie inne obiekty krążą wokół Ziemi. Czyli to uważasz za wyczucie?
Tyle są warte obliczenia. Jedynie doświadczenia są w stanie takie bzdury obalać.
Modele matematyczno-fizyczne można nazwać sztuką. Tak jak malowanie obrazów albo pisanie powieści.
Jedynie doświadczenia można opisywać i interpretować. Wszystko inne należy traktować jako możliwe.

>>Aby coś potwierdzić, można temu zaprzeczyć.
>Ale koniecznie dwa razy, dwa minusy dają plus.

Zwróć uwagę, że dwa plusy w pewnych sytuacjach dadzą minus.

>>spojrzą na ten problem inni ludzie i to ocenią.
>A od jutra będą przez głosowanie decydować o poprawności obliczeń wytrzymałościowych dachów w szpitalach i szkołach, a jak się metoda sprawdzi to o wszystkich innych.

Nie rozumiem co chciałaś przez to powiedzieć.

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>A nie uważasz, że najpierw było to jagnięcie?

Jeżeli uważasz, że o jagnięciu rozmawiamy, to pożryj je żywcem.

>A to ciekawe

Nie byłoby ciekawe, tylko oczywiste gdybyś się w szkole uczył. Nie musiałbyś wtedy wierzyć koledze z ławki szkolnej, który ci podpowiada odpowiedzi, rozumiałbyś pytania i to, co mówisz.

>poprawności obliczeń matematycznych miałaś już przykład, że Ziemia ma kształt kufra w którym siedzą diabły

Znałam kiedyś człowieka, który mówił, że na własne oczy widział matematykę i się w niej zakochał, koniecznie chciał się z nią przespać, a kto wie, może nawet ożenić. Najbardziej był zachwycony jej szóstką, o których w kółko opowiadał. Może i ty powinieneś pomyśleć, o jakiej wyprawie na poszukiwanie matematyki, bo tej, której szukasz, w szkole nie znajdziesz.

Aneta Dziwińska

>>A nie uważasz, że najpierw było to jagnięcie?
>Jeżeli uważasz, że o jagnięciu rozmawiamy, to pożryj je żywcem.

Najpierw trzeba je złapać.
(do tej pory myślałem, że nie o jagnięciu)

>>A to ciekawe
>Nie byłoby ciekawe, tylko oczywiste gdybyś się w szkole uczył. Nie musiałbyś wtedy wierzyć koledze z ławki szkolnej, który ci podpowiada odpowiedzi, rozumiałbyś pytania i to, co mówisz.

Nigdy nie uczyłem się w szkole w taki sposób w jaki Ty to uważasz, że powinno się robić. Dla mnie celem było zrozumienie.
Sama wiedza jest nic nie warta jeśli nie umiesz jej wykorzystać i masz zero kreatywności.
Możesz sobie chodzić po wydeptanych ścieżkach nawet nie widząc, że one nigdzie nie prowadzą.
Możesz także iść swoją własną i być w końcu człowiekiem niezależnym. Sama zacząć myśleć a nie kierować się tym, że ktoś pomyślał za Ciebie i sama już nie musisz.
Przeczytanie mądrej myśli i nauczenia się jej na pamięć nie oznacza, że jesteś osobą mądrą

>>poprawności obliczeń matematycznych miałaś już przykład, że Ziemia ma kształt kufra w którym siedzą diabły

>Znałam kiedyś człowieka, który mówił, że na własne oczy widział matematykę i się w niej zakochał, koniecznie chciał się z nią przespać,

To jest jego wybór. Skoro tak zadecydował to niech tak robi.
Przynajmniej ta matematyka nie będzie mieć do niego pretensji o jakieś drobiazgi. Ciągłe kłótnie o nic.
Lepsza iluzoryczna przyjaźń niż realna zołza.

> a kto wie, może nawet ożenić. Najbardziej był zachwycony jej szóstką, o których w kółko opowiadał. Może i ty powinieneś pomyśleć, o jakiej wyprawie na poszukiwanie matematyki, bo tej, której szukasz, w szkole nie znajdziesz.

Betoniarką domu nie zbudujesz. To jest tylko narzędzie tak jak i matematyka jest narzędziem.

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>Dla mnie celem było zrozumienie.

Nie można zrozumieć modelu matematycznego nie znając matematyki. Teoria względności jest takim modelem, którego tezy potwierdzają doświadczenia fizyczne. Ty nie jesteś zdolny do rozumienia topologii innej jak euklidesowa, próbujesz tą geometrią opisywać zjawiska wychodzące poza jej możliwości, to tak, jakbyś linijka chciał zmierzyć temperaturę. Upierając się przy takiej metodzie, powiedzieć, że jesteś infantylny, byłoby nobilitacją, ty jesteś tylko najzwyklejszym analfabetą. A tak się jakoś na tym świecie porobiło, że każdy analfabeta wie wszystko, a jak czegoś nie wie, to wie, że nikt tego też nie wie. To, że nie znasz matematyki, to pół biedy, ty również nie posiadasz zdolności do analizy logicznej i to nawet tej tylko formalnej, co poznać po twoich odniesieniach do tego, co się do ciebie mówi. Prosty formalizm logiczny przekracza twoje zdolności intelektualne. Mówiąc najoględniej, jesteś prostakiem z pretensjami.

>Sama wiedza jest nic nie warta jeśli nie umiesz jej wykorzystać i masz zero kreatywności.

Tyle w tobie kreatywności, co siarki w zapałce, a wiedzy, co diabłów na czubku szpilki.

Aneta Dziwińska

(...)
>>Sama wiedza jest nic nie warta jeśli nie umiesz jej wykorzystać i masz zero kreatywności.

I tu jest pies pogrzebany. Dosc powazny, sadzac z wyrazu twarzy nieboszczyka.

>Tyle w tobie kreatywności, co siarki w zapałce, a wiedzy, co diabłów na czubku szpilki.
>Aneta Dziwińska
Alez, ach! Wlasnie nam intrelokutor chce cos waznego powiedziec !

Ja chyba znowu zaczne cytowac Lema.
Tym razem musze znalezc fragment , w ktorym dowodzi sie jasno, ze istnieja geniusze przynajmniej trzech stopni. Pierwszy, nic szczegolnego, cos jak Einstein; drugi - w jego epoce jeszcze nie rozpoznany, ale ma szanse, jak Leonardo; trzeci- trzeci nie ma zadnych szans, choc ludzkosc mialaby szanse. A tu -- nie !

>Tym razem musze znalezc fragment , w ktorym dowodzi sie jasno, ze istnieja geniusze przynajmniej trzech stopni. Pierwszy, nic szczegolnego, cos jak Einstein; drugi - w jego epoce jeszcze nie rozpoznany, ale ma szanse, jak Leonardo; trzeci- trzeci nie ma zadnych szans, choc ludzkosc mialaby szanse. A tu -- nie !

Czyli mam rozumieć, że belvedere, nie mieści się w tej skali ?

ech... niestety takie są już kobiety, ale to jest wyzwanie, żeby nauczyć się z taką żyć
Tak jak w przysłowiu:
"Bez kobiet źle a z nimi jeszcze gorzej", czy jakoś tak

Na szczęście nie dotyczy to każdej

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>Czyli mam rozumieć, że belvedere, nie mieści się w tej skali ?

Już ci mówiłam żebyś nie mierzył linijką temperatury. Ja jestem topologią niedostępną tobie.

>Na szczęście nie dotyczy to każdej

No i widzisz, jaki ty jesteś durny. Dotyczy to każdej, co do joty.

Aneta Dziwińska

>>Czyli mam rozumieć, że belvedere, nie mieści się w tej skali ?
>Już ci mówiłam żebyś nie mierzył linijką temperatury.
Nie jestem taki roztargniony ja Ty

>Ja jestem topologią niedostępną tobie.
Na szczęście

>>Na szczęście nie dotyczy to każdej
>No i widzisz, jaki ty jesteś durny. Dotyczy to każdej, co do joty.

No i znowu Obrazić ale w taki sposób aby nikt się nie domyślił oprócz czytającego
Twoja kreatywność jakoś na mnie nie działa. Kobiety jednak są słabiutkie. Nie idzie Ci to najlepiej.
Wymyślasz, wymyślasz a tu nic. Kompletna klęska
Chyba jesteś do tego przyzwyczajona?
W końcu taki już Twój los, że nikt Cię nie rozumie.

EDIT:

Nawet nie wiesz jak się cieszę, że nie jestem kobietą. Tyle tych problemów na głowie a tu jeszcze Ci faceci tacy paskudni. Jak oni mogą tą niewinną bezbronną kobietkę tak traktować

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>Nie jestem taki roztargniony ja Ty

Roztargnienie jest wykluczone w twoim przypadku, ono implikuje wybór, a przed tobą nie ma żadnych wyborów, jesteś takiej możliwości pozbawiony, jak każdy nieuk.

>Na szczęście

Zdaje się, że wielkie, niektórych kontakt z wiedza przerasta i kończy się to nawet w zakładzie zamkniętym służby zdrowia i to nawet bez reformy ZUS-u. Ciebie taki kontakt całkowicie ominął, więc absolutnie wolny od wszelkiej wiedzy, możesz sobie hulać dowoli.

>Wymyślasz, wymyślasz a tu nic. Kompletna klęska
>Chyba jesteś do tego przyzwyczajona?

Oj, żebyś wiedział jak bardzo jestem przyzwyczajona.

>W końcu taki już Twój los, że nikt Cię nie rozumie.

E, nie, aż tak bardzo nie jestem zarozumiała, jednak jest jeszcze parę osób na tej planecie, które mnie rozumieją.

>Nawet nie wiesz jak się cieszę, że nie jestem kobietą.

A skąd ty to wiesz, że kobietą nie jesteś? Przeczytałeś pewnie, jaką definicję kobiety, zapisaną, na jakim kozim pergaminie przez jakiegoś jajogłowego profesora i tak sobie zaraz bez zastanowienia uwierzyłeś w to, co jest tam napisane, zamiast samemu to sprawdzić. A niby, dlaczego fiut, czy jego brak, ma przesądzać o płci, jakim prawem sobie ktoś, tak to wymyślił, zastanowiłeś się nad tym, czy tylko bezmyślnie nauczyłeś się na pamięć i teraz powtarzasz bezrozumnie? Zadałeś sobie pytanie, czy to fiut decyduje o płci, czy płeć o fiucie? A może jest tak, że to kobiety właśnie mają fiuty, a mężczyźni, nie mają, skąd to możesz wiedzieć, skoro sam nie sprawdziłeś tej teorii?
To samo z twoim cieszeniem się, skąd możesz wiedzieć, czy cieszenie, to nie jest smutek, a smutek, jest właśnie radością? Też pewnie nauczyłeś się tego na pamięć i teraz bezmyślnie powtarzasz.
Weź się ostro do roboty i sprawdzaj, sprawdzaj wszystko, inaczej będziesz jak ta papuga powtarzał tylko jakieś niesprawdzone dziwactwa powymyślane przez jakichś zarozumiałych mądrali.

Ale nie z nami takie numery, nie z nami.

>Ci faceci tacy paskudni. Jak oni mogą tą niewinną bezbronną kobietkę tak traktować

Otóż to właśnie, weźmy na przykład takiego Adamiaka. Fakt, jak on może tak traktować? Ale z drugiej strony, czy możemy być absolutnie pewni, bez właściwego sprawdzenia, czy to facet?

Aneta Dziwińska

>>Nie jestem taki roztargniony ja Ty
>Roztargnienie jest wykluczone w twoim przypadku, ono implikuje wybór, a przed tobą nie ma żadnych wyborów, jesteś takiej możliwości pozbawiony, jak każdy nieuk.

Chciałbym zauważyć, że faceci są zawsze skoncentrowani na tym co robią. Natomiast kobieta sobie lata po tym wszystkim i jakoś nic praktycznego z tego nie ma.
Jesli trzeba coś naprawić, to kobieta nie pojmie o co w ogóle w tym chodzi (chociażby przykręcić jakąś śrubkę) nawet którą stroną śrubokręt trzymać. Facet od razu wie i w ogóle nie musi się tego uczyć.
Dodam tylko, że to się nie tyczy wszystkich kobiet. To tylko jakieś tam krzykaczki mają

>>Na szczęście
>Zdaje się, że wielkie, niektórych kontakt z wiedza przerasta i kończy się to nawet w zakładzie zamkniętym służby zdrowia i to nawet bez reformy ZUS-u. Ciebie taki kontakt całkowicie ominął, więc absolutnie wolny od wszelkiej wiedzy, możesz sobie hulać dowoli.

Znów oceniasz siebie zbyt surowo. Wiedza Cię nie przerasta, lecz przeraża

>>Wymyślasz, wymyślasz a tu nic. Kompletna klęska
>>Chyba jesteś do tego przyzwyczajona?
>Oj, żebyś wiedział jak bardzo jestem przyzwyczajona.

hehe

>>W końcu taki już Twój los, że nikt Cię nie rozumie.
>E, nie, aż tak bardzo nie jestem zarozumiała, jednak jest jeszcze parę osób na tej planecie, które mnie rozumieją.

O! Tak. Na pewno

>>Nawet nie wiesz jak się cieszę, że nie jestem kobietą.
>A skąd ty to wiesz, że kobietą nie jesteś? Przeczytałeś pewnie, jaką definicję kobiety, zapisaną, na jakim kozim pergaminie przez jakiegoś jajogłowego profesora

Twoje wypowiedzi sobie czytam.
Nie oceniaj siebie aż tak surowo

>i tak sobie zaraz bez zastanowienia uwierzyłeś w to, co jest tam napisane, zamiast samemu to sprawdzić. A niby, dlaczego fiut, czy jego brak, ma przesądzać o płci,

Ja bym powiedział rozum w niektórych przypadkach

>Zadałeś sobie pytanie, czy to fiut decyduje o płci, czy płeć o fiucie? A może jest tak, że to kobiety właśnie mają fiuty, a mężczyźni, nie mają, skąd to możesz wiedzieć, skoro sam nie sprawdziłeś tej teorii?

Jakie mądre słowa Ciekawe skąd Ci sie to wzięło, skoro Ci czegoś brakuje

>To samo z twoim cieszeniem się, skąd możesz wiedzieć, czy cieszenie, to nie jest smutek, a smutek, jest właśnie radością? Też pewnie nauczyłeś się tego na pamięć i teraz bezmyślnie powtarzasz.

Tutaj niestety za Tobą nie nadążam. Weź kilka wdechów i spokojnie bez paniki napisz jeszcze raz. Za bardzo roztrzęsiona jesteś
Hmmm. A może makijarzyk szybki i wrócisz do formy, albo szybko na zakupy i będziesz znów sprawnie i trzeźwo myśleć

>Weź się ostro do roboty i sprawdzaj, sprawdzaj wszystko, inaczej będziesz jak ta papuga powtarzał tylko jakieś niesprawdzone dziwactwa powymyślane przez jakichś zarozumiałych mądrali.

Chciałbym zauważyć, iż to nie ja uważam, że wszystko co jest w książkach należy uznawać za święte.

>>Ci faceci tacy paskudni. Jak oni mogą tą niewinną bezbronną kobietkę tak traktować
>Otóż to właśnie, weźmy na przykład takiego Adamiaka. Fakt, jak on może tak traktować? Ale z drugiej strony, czy możemy być absolutnie pewni, bez właściwego sprawdzenia, czy to facet?

U Ciebie nie trzeba nic sprawdzać, wystarczy przeczytać jak się pienisz
100% oryginał.

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>>Dla mnie celem było zrozumienie.
>Nie można zrozumieć modelu matematycznego nie znając matematyki. Teoria względności jest takim modelem, którego tezy potwierdzają doświadczenia fizyczne.

Oczywiście. Tak samo jak nie można obejrzeć japońskiej wystawy porcelany nie znając japońskiego
A to dobre
Jeszcze chwila i przejdziesz samą siebie w tych rozważaniach

>Ty nie jesteś zdolny do rozumienia topologii innej jak euklidesowa, próbujesz tą geometrią opisywać zjawiska wychodzące poza jej możliwości, to tak, jakbyś linijka chciał zmierzyć temperaturę. Upierając się przy takiej metodzie, powiedzieć, że jesteś infantylny, byłoby nobilitacją, ty jesteś tylko najzwyklejszym analfabetą. A tak się jakoś na tym świecie porobiło, że każdy analfabeta wie wszystko, a jak czegoś nie wie, to wie, że nikt tego też nie wie. To, że nie znasz matematyki, to pół biedy, ty również nie posiadasz zdolności do analizy logicznej i to nawet tej tylko formalnej, co poznać po twoich odniesieniach do tego, co się do ciebie mówi. Prosty formalizm logiczny przekracza twoje zdolności intelektualne. Mówiąc najoględniej, jesteś prostakiem z pretensjami.

No i przeszłaś

Dziwi mnie jak można tyle komuś nawtykać w taki pokrętny sposób, żeby nie dostać bana a mieć satysfakcję:D
Teraz sama popatrz jaką jesteś "kobietą"
Wyszukać jakieś drobiazgi, zrobić z tego nie wiadomo jaki wielki problem i zwalić na faceta (a najlepsze jest to, że sama nie wiesz dlaczego). Masz przykład, dlaczego kobiety nie są na wysokich stanowiskach?
Trudno wrzucać wszystkich do jednego worka, ale wystarczy taka jedna, której sie wszystko pokręci i to już faceta zniechęci

>>Sama wiedza jest nic nie warta jeśli nie umiesz jej wykorzystać i masz zero kreatywności.
>Tyle w tobie kreatywności, co siarki w zapałce, a wiedzy, co diabłów na czubku szpilki.
Własnie widziałem Twoją kreatywność
Nie martw się. To cały świat jest głupi, a Ty mądra Najlepiej jest zamknąć cały świat na zewnątrz a sama będziesz siedzieć w małym pokoiku

P.S. Nie mam zamiaru nic zgłaszać do moderatora, więc nie musisz się przejmować. Nie jestem mściwy i nie mam zamiaru Ci w żaden sposób dokopywać. Jednak chętnie poczytam to co napiszesz, bo jeśli chodzi o kłótnie to jesteś jednak kreatywna
Szkoda, że tylko w tym...

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>Dziwi mnie jak można tyle komuś nawtykać w taki pokrętny sposób, żeby nie dostać bana a mieć satysfakcję:D

Jak może cię nie zadziwiać teoria względności, skoro takie pierdoły cię dziwią.

>Nie mam zamiaru nic zgłaszać do moderatora

A ja tak, placowniku daj mu bana, albo nie, daj mu lepiej po łbie.

Aneta Dziwińska

>>Dziwi mnie jak można tyle komuś nawtykać w taki pokrętny sposób, żeby nie dostać bana a mieć satysfakcję:D
>Jak może cię nie zadziwiać teoria względności, skoro takie pierdoły cię dziwią.

Ogólnie to kobiety mnie wręcz zadziwiają

>>Nie mam zamiaru nic zgłaszać do moderatora
>A ja tak, placowniku daj mu bana, albo nie, daj mu lepiej po łbie.

Myślisz, że moderator będzie się tu wtrącał jak widzi rozzłoszczoną kobietę?
On przy okazji dostanie, jeszcze ktoś i całe forum przy okazji.
To jest gorsze niż piekło dla osoby wierzącej.
A tak, to tylko Twój mąż (niewinny, ale coś na pewno wymyślisz, gdyż dla kobiet nie ma niewinnych ludzi), bo na mnie niestety nie możesz się wyżyć

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>Myślisz, że moderator będzie się tu wtrącał jak widzi rozzłoszczoną kobietę?

Gdybyś był odrobinkę mądrzejszy od bakterii, już dawno by się wtrącił.

>A tak, to tylko Twój mąż (niewinny

Nie występują w przyrodzie niewinni mężowie. Niewinny mąż, to nawet nie teoria, to zaledwie hipoteza niepoparta żadnym argumentem. Matematycznie nie da się tego wymodelować, dostępna nam aksjomatyka wyklucza taką możliwość.

>na mnie niestety nie możesz się wyżyć

Nie, to jest absolutnie wykluczone. Ty jesteś jak ta betoniarka, sama domu nie zbuduje, ale bez niej trudno, a buduję tu właśnie dom głupoty ludzkiej, używając sobie ciebie, jako narzędzia.

>To jest gorsze niż piekło

Widzisz i tobie zdarza się mieć czasem rację.

Aneta Dziwińska

>>Myślisz, że moderator będzie się tu wtrącał jak widzi rozzłoszczoną kobietę?
>Gdybyś był odrobinkę mądrzejszy od bakterii, już dawno by się wtrącił.

Pewnie masz rację

>>A tak, to tylko Twój mąż (niewinny
>Nie występują w przyrodzie niewinni mężowie. Niewinny mąż, to nawet nie teoria, to zaledwie hipoteza niepoparta żadnym argumentem.

O! Właśnie. Któż by tego nie ujął lepiej niż Ty

>>na mnie niestety nie możesz się wyżyć
>Nie, to jest absolutnie wykluczone. Ty jesteś jak ta betoniarka, sama domu nie zbuduje, ale bez niej trudno, a buduję tu właśnie dom głupoty ludzkiej, używając sobie ciebie, jako narzędzia.

Ojej

>>To jest gorsze niż piekło
>Widzisz i tobie zdarza się mieć czasem rację.

e, tam... mylisz się. Dlatego umieściłem takie zdanie w podpisie

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>On przy okazji dostanie, jeszcze ktoś i całe forum przy okazji.

I przy okazji, to Ty stereotypem potraktowałeś wszystkie kobiety, formułując swoje ogólne sądy.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>I przy okazji, to Ty stereotypem potraktowałeś wszystkie kobiety, formułując swoje ogólne sądy.

I widzisz, wcale, już drugi raz masz rację. Masz ją absolutnie w odniesieniu do Autografki, ona jest na pewno babą, zostało to perfekcyjnie sprawdzone. Baba, to taki trzeci rodzaj człowieka, ni mięso, ni ryba.

Aneta Dziwińska

>>I przy okazji, to Ty stereotypem potraktowałeś wszystkie kobiety, formułując swoje ogólne sądy.
>I widzisz, wcale, już drugi raz masz rację. Masz ją absolutnie w odniesieniu do Autografki, ona jest na pewno babą, zostało to perfekcyjnie sprawdzone. Baba, to taki trzeci rodzaj człowieka, ni mięso, ni ryba.
>Aneta Dziwińska

Zważywszy, że babę zesłał bóg, cieszę się, że nią jestem. Mnie po zejściu już, zabierze on do niebiańskich ogrodów, a Ty możesz tu straszyć tylko do końca tego forum.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]

>Zważywszy, że babę zesłał bóg, cieszę się, że nią jestem. Mnie po zejściu już, zabierze on do niebiańskich ogrodów, a Ty możesz tu straszyć tylko do końca tego forum.

Kto tam babę zesłał, to juz sam nie wiem. Jednak w sumie to dobrze, że są, bo tak to faceci żyli by sobie spokojnie, bez nerwów w zgodzie. Po prostu nudy by były
hmmm (a jak by tych kobiet nie było?)
Ale była by piłka i formuła 1
hehe. Chyba nie byłoby tak źle

EDIT:

Zapomniałem o jednym ważnym elemencie... Jeszcze piwo i człowiek staje się szczęśliwy!

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>>I przy okazji, to Ty stereotypem potraktowałeś wszystkie kobiety, formułując swoje ogólne sądy.
>I widzisz, wcale, już drugi raz masz rację. Masz ją absolutnie w odniesieniu do Autografki, ona jest na pewno babą, zostało to perfekcyjnie sprawdzone. Baba, to taki trzeci rodzaj człowieka, ni mięso, ni ryba.

Ja tam już sam nie wiem co te kobiety mogą jeszcze wymyślić.
Skąd to się takie kłótliwe wzięło?
Ty chyba niska jesteś, bo z tego co wiem, to im niższa tym bardziej nerwowa. Mogę się oczywiście mylić

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

Tutaj jest przykład. Trochę sie tych wątków narobiło, więc podaję link do tego miejsca:
www.racjon(*)orum.php/s,233970/i,25#w238738

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>>On przy okazji dostanie, jeszcze ktoś i całe forum przy okazji.
>I przy okazji, to Ty stereotypem potraktowałeś wszystkie kobiety, formułując swoje ogólne sądy.

Przepraszam bardzo jeśli uraziłem jakąś kobietę. Nie było to moim celem.

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

> Ty nie jesteś zdolny do rozumienia topologii innej jak euklidesowa, próbujesz tą geometrią opisywać zjawiska wychodzące poza jej możliwości, to tak, jakbyś linijka chciał zmierzyć temperaturę.
Jeszcze jakiś czas temu mierzyłem linijką temperaturę. Za oknem miałem rurkę z barwionym spirytusem (co z marnotrawstwo!) przyklejoną do linijki.
Obecnie elektronika pozbawia meteorologię poezji...
_________________
Opisany sposób pomiaru temperatury służy wyłącznie rozładowaniu emocji i nie może zostać wykorzystany jako argument w toczącej się w wątku dyskusji.
_________________

A jak już jesteśmy przy Teorii Względności. Wyobraźmy sobie układ emiterów emitujących fotony w tym samym kierunku. Jak wygląda ruch fotonu emitowanego z jednego działa w układzie odniesienia związanym z fotonem z drugiego działa?

>A jak już jesteśmy przy Teorii Względności. Wyobraźmy sobie układ emiterów emitujących fotony w tym samym kierunku. Jak wygląda ruch fotonu emitowanego z jednego działa w układzie odniesienia związanym z fotonem z drugiego działa?

Jeśli obserwujesz z pozycji fotonu (układu nieruchomego względem poruszającego się fotonu) oraz układu, który porusza się względem tego fotonu?

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>No ale jeśli ktoś przytacza czyjeś słowa, to może oznaczać, że się z nimi zgadza. Tak?
Nie !
Mowie Ci, poczytaj Lema, bo bedziemy w pietke gonic.

>Więc rozmawiam sobie z tą osobą, która swojego zdania tak na prawdę nie ma poza cytatami innych. Więc było nie było to rozmawiam z tą osobą, której są cytaty a jednocześnie cały ten przekaz wchodzący jak i wychodzący jest poddawany interpretacji osoby cytującej. Tak ?
Nie.
Ta osoba ma poglady na tyle zblizone do lemowskich, a jednoczesnie uwaza ze Lem te poglady wyrazil najlepiej i najdowcipniej, jak to bylo mozliwe, ze woli zacytowac Mistrza, niz nieudolnie kombinowac, jak to lepiej powiedziec, byle bylo "wlasnymi slowami".

>>>Pare minut temu odpisywałem osobie, która pracuje w innej dziedzinie niż jej hobby?
>>>Czy uważasz, że taka osoba może być głupia bo to tylko hobby (które bardzo lubi)?
>>Pewnie, ze moze. Przeciez jej wolno
>>I nie musi, przeciez jej wolno
>A no pewnie że tak. Ja tam nie mam nic przeciwko... Szkoda, jedynie, że czasu tak mało aby poznać wszystkich i wszystko co by sie chciało Nie mówiąc już o tym co by się chciało zrobić
Co zrobic? To oczywiste: mierzyc sily na zamiary

Tutaj jest przykład. Trochę sie tych wątków narobiło, więc podaję link do tego miejsca:
www.racjon(*)orum.php/s,233970/i,25#w238738

---

Pozdrawiam
Jeśli się z Tobą nie zgodziłem (lub pokłóciłem), to wiedz o tym, że to Ty masz rację, nie ja.

>Nie znamy struktury elektronu, znamy tylko jego parametry.

ech...
Nie orientujesz się, czy sa jakieś próby sprawdzenia tego (oprócz strun, gdyż to jest tylko model bez doświadczeń z tego co wiem)

>Wielkość elektronu to kreślony obszar przestrzeni, w którym występują jego parametry.

Z tego co wiem, to nie ma wielkości. Natomiast to gdzie on się znajduje w danej chwili określane jest jako prawdopodobieństwo. Jeśli prawdopodobnie znajduje się on poza jakąś płaszczyzną (obiektem), to może on się tam rzeczywiście znaleźć nie przenikając przez niego, tylko teleportować (czyli tunelowanie)

>Jego masa zależna jest od relacji z otoczeniem, zmienia się i sam diabeł nie wie dlaczego

Czy jego masa może zależeć od tego, czy zaabsorbował foton?

>W chwili Wielkiego Wybuchu cała materia była w punkcie, a więc nie było jej wcale w ujęciu psychologicznym.

Ale to jest nadal tylko teoria. Bardzo prawdopodobna, lecz nie można powiedzieć, że na 100% tak było.
W ten sposób możemy powiedzieć, że powstało to wszystko z fluktuacji, tylko zaistniał jakiś zapalnik?

>Nie istnieje żadna elementarna cząstka materii.

W takim razie na to wygląda, że im głębiej się w to wchodzi, tym więcej niewiadomych.

>Teoria spełnia wymagania dostępnej nam aksjomatyki, a więc, gdyby tak było, to, co chciałbyś dotknąć, czy zobaczyć? Siebie jako jeden elektron,

To ciekawe określenie
Więc próby rozbicia cząstek mogą się skończyć na rozbiciu tego makro świata?
Trochę by to było dla mnie niewiarygodne... Nie może być przecież takiego zakrzywienia.

>zastanów się co by na taki widok powiedziały twoje kobiety.

Ech... żeby jeszcze jakieś chciały ze mną rozmawiać jak ja się takimi rzeczami zajmuję

>Masz chyba na myśli wyobrażenie psychologiczne, bo logice teorie fizyczne nie przeczą.

Szczególnie ta, że poruszając się z prędkością bliską prędkości światła, jeśli ktoś za tobą poświeci, to zobaczysz, że ten promień wyprzedza Cię z prędkością światła

A tak nawiasem mówiąc, to jak wygląda sprawa pomiaru elektronów? Czy jest jakaś metoda oprócz oddziaływania na niego?
chodzi mi o pewien urywek filmu "What the Bleep do we Know" która wydaje mi się niezbyt prawdziwa. Dokładniej o to, że obserwując elektron, zachowuje się on inaczej niż kiedy go nie obserwujemy...

>>Więc jak to jest z tą jednoczesnością zdarzeń?
>Fizyka relatywistyczna nie jest zainteresowana zdarzeniami w absolutnym czasie, ponieważ wyklucza jego istnienie. Czas zdarzenia może być tylko względny i zależny tylko od obserwatora. Nie istnieje jeden czas dla dwóch obserwatorów, właśnie tego dowiódł Einstein.
Pierwszy raz słyszę, że on czegoś dowiódł.
...
>Jeżeli z dachu będzie spadała dachówka, a ty będziesz to widział jadąc rowerem, a twój kolego stojąc na ulicy, to dla każdego z was, jej czas spadania będzie inny i moment upadku nastąpi dla każdego z was w innym czasie, jest to tylko kwestia dokładności zegarków.

Powtarzasz tylko utarte slogany. A spójrz na to inaczej. Zegar to rzecz materialna i jeśli on wskazuje np. godzinę dziesiątą to ten jadący rowerem i ten stojący na ulicy będą widzieli na nim godzinę dziesiątą. To chyba jest logiczne? I o tym właśnie mówi przykład. Z STW wynika, że każdy będzie widział inną godzinę a to chyba nie jest logiczne? Mnie interesuje jak jest naprawdę a nie to co plotą fizycy relatywistyczni. Może fizyka relatywistyczna to zwyczajna lipa?

pozdrawiam

---

Prawdę można poznać po jej pięknie i prostocie [Richard Feynman]

>Zegar to rzecz materialna i jeśli on wskazuje np. godzinę dziesiątą to ten jadący rowerem i ten stojący na ulicy będą widzieli na nim godzinę dziesiątą. To chyba jest logiczne? I o tym właśnie mówi przykład. Z STW wynika, że każdy będzie widział inną godzinę a to chyba nie jest logiczne?

To jeszcze zależy od tego, czy ten zegar będzie się poruszał a jeśli nie będzie sie poruszał, to względem czego się nie będzie poruszał.
Równie dobrze można by założyć, że zegar nieporuszający się względem obserwatora stojącego a ten zegar będzie w pewnym stanie to czas może płynąć na nim inaczej, mimo iż ten zegar będzie chodził poprawnie względem niego samego.

>Mnie interesuje jak jest naprawdę a nie to co plotą fizycy relatywistyczni. Może fizyka relatywistyczna to zwyczajna lipa?

Tak naprawdę, to można tylko powiedzieć, że coś jest prawie na 100% a nigdy nie można przyjąć tego za pewnik.
Chyba, że ograniczysz to pewnymi założeniami na tyle mocnymi, że względem tych założeń może to być na 100%, chociaż czy tak na 100% będzie to nie jestem pewny

>Zegar to rzecz materialna i jeśli on wskazuje np. godzinę dziesiątą to ten jadący rowerem i ten stojący na ulicy będą widzieli na nim godzinę dziesiątą.

   Niekiepska metoda synchronizacji zegarów w dwóch, poruszających się względem siebie, układach inercjalnych. Wystarczy, przejeżdżając obok, rzucić okiem na stojący zegar. W wypadku nocnych jazd zalecałbyś zapewne zegar z kukułką. Wtedy wystarczy dobrze nadstawić uszu, przejeżdżając w pobliżu. W tym przypadku wkradnie się pewien drobny błąd, ale Ty nie jesteś drobiazgowy. Szczegóły nie są ważne. Ważna jest sama zasada!

   Człowieku! Bój się Boga!

   Pozdrawiam

---

Niech strój słów podkreśla urodę myśli