>chyba tylko utrzymanie świadomości, że we mnie też tkwi potencjalny zabójca i sadysta, usprawiedliwia przywoływanie scen w rodzaju ukrzyżowania

Miliony umysłów ktoś skupia na ekranie telewizora. Sceny są proste: trwa mordobicie, eufemistycznie określane (nawet przez kulturalną celebrę) mianem gala. Reklamy pompują w widownię frazesy typu w życiu jest jak w boksie. Czyli: wal w mordę (albo: alleluja) i do przodu. Leje się wirtualne i realne piwo. Sadyzm jest zadawaniem bólu. Masochizm przyjemnością z jego doznawania. Czym jest zbiorowe gapienie się w tego rodzaju sceny? Czym są powtórzone miliony razy emocje wywołane rozbiciem szczęki czy łuku brwiowego przez faworyta? Czy to upragnione katharsis? Co mówi o (nawiasem mówiąc: religijnym) społeczeństwie taka zbiorowa orgia?

Oglądalność wzrośnie, jeśli po walce wieczoru do akcji przejdą kibice, a widownia, plac przed halą, lub całe miasto... zamienią się w ring.

Wietrzę takie rozwiązanie: butelka została już rzucona.

Biznes jest biznes.

>Co mówi o (nawiasem mówiąc: religijnym) społeczeństwie taka zbiorowa orgia?

Świadczy o niezatartej przeszłości, która wciąż rzutuje na nasze współczesne, pozornie ucywilizowane preferencje.

Lem w "powrocie z gwiazd" zadaje min. pytanie, czy świat pozbawiony przemocy, agresji i swobody decydowania o swoich upodobaniach, które nie przystają już do "kulturalnego" modelu życia, jest ludzki.
Ja ponawiam to jakże fundamentalne pytanie. Czy rzeczywiście brak krwawych igrzysk, niedopuszczanie prymitywnych emocji do świadomości byłyby lepsze niż to, co teraz ma miejsce?
Innymi słowy, jaki koloryt miałoby ludzkie życie bez tych pustych, brutalnych i zwierzęcych instynktów, którym hołduje dzisiejsza popkultura?

>Czy rzeczywiście brak krwawych igrzysk, niedopuszczanie prymitywnych emocji do świadomości byłyby lepsze niż to, co teraz ma miejsce?
   Lepsze dla kogo?

>Innymi słowy, jaki koloryt miałoby ludzkie życie bez tych pustych, brutalnych i zwierzęcych instynktów, którym hołduje dzisiejsza popkultura?
   Inny.

>Lepsze dla kogo?

Dla mnie, dla Ciebie, dla nas wszystkich, których to pytanie dotyczy. Lepiej być wykastrowanym acz uduchowionym człowiekiem, czy może jednak mniej oświeconym, dzikszym, ale jednocześnie "pełniejszym" w sferze emocjonalnej?

>Inny.

Jaki jest ten obraz? Kolorowy

>>Lepsze dla kogo?
>Dla mnie, dla Ciebie, dla nas wszystkich, których to pytanie dotyczy.
   Każdy na takie pytanie odpowie inaczej.
   Ja to widzę dość podobnie jak diogenes tutaj, ale w wersji rozumienia genezy prymitywnych emocji w celu ich ew. modyfikowania czy kanalizowania, lecz zawsze z chęci zysku właśnie, który też jest prymitywnym instynktem.

   Zysk może być różnie rozumiany, niekoniecznie pod postacią krwawych igrzysk, choć nie mam nic przeciwko nim, jeśli wszyscy uczestnicy igrzysk mają z nich korzyść.
   Prowokowanie i wykorzystywanie emocji przez media nie jest tępe, bo przemyślane i nastawione na zysk przy zgodzie zainteresowanych - nikt diogenesa, Ciebie czy mnie nie trzymał siłą przed ekranem tv, zawodnicy też nie za darmo dali se mordy obić.

>Lepiej być wykastrowanym acz uduchowionym człowiekiem, czy może jednak mniej oświeconym, dzikszym, ale jednocześnie "pełniejszym" w sferze emocjonalnej?
   Mój świat nie jest taki czarno-biały.

>>Inny.
>Jaki jest ten obraz? Kolorowy
   Pytałeś "jaki koloryt miałoby ludzkie życie", a nie jaki ma.

>rozumienia genezy prymitywnych emocji w celu ich ew. modyfikowania czy kanalizowania, lecz zawsze z chęci zysku właśnie, który też jest prymitywnym instynktem.

Jeśli mowa o genezie prymitywnych emocji, to mam problem z rozumieniem tego wyrażenia. Skąd się biorą owe prymitywne emocje? Skorą mają genezę, czy są prymitywne? Prymitywny kojarzę z czymś bezpośrednim, nieredukowalnym. Może nawet wrodzonym. Tak więc: z jakimi emocjami przychodzimy na świat? Czy pośród nich jest zysk? Jak to rozpoznać, jak nadać temu empiryczną treść?

>   Prowokowanie i wykorzystywanie emocji przez media nie jest tępe, bo przemyślane i nastawione na zysk przy zgodzie zainteresowanych - nikt diogenesa, Ciebie czy mnie nie trzymał siłą przed ekranem tv, zawodnicy też nie za darmo dali se mordy obić.

Nikt tego nie kwestionuje, że zbiorowe oglądactwo jest procederem przemyślanym z pozoru w najdrobniejeszych szczegółach. Myślenie mediów ma jednak (tak jak lek) skutki uboczne, i o to może tu chodzić. Nie kwestionuję faktu, że diogenes również podlega prostym prawom owczego pędu, ale pies pogrzebany jest właśnie w owej błogiej nieświadomości, którą tu staramy się rozświetlić.

>>Lepiej być wykastrowanym acz uduchowionym człowiekiem, czy może jednak mniej oświeconym, dzikszym, ale jednocześnie "pełniejszym" w sferze emocjonalnej?

Kastracja zmienia ton na wyższy, ale nie wiem, czy podnosi poziom uduchowienia. Orygenes np. pozbawił się interesu, czego jednak Kościół nie potraktował jako reguły obowiązującej i powszechnej, katolickiej. Który facet rzuciłby dzisiaj na tacę swój interes? I co by miał Kościół z takiego interesu?

>Kastracja zmienia ton na wyższy, ale nie wiem, czy podnosi poziom uduchowienia. Orygenes np. pozbawił się interesu, czego jednak Kościół nie potraktował jako reguły obowiązującej i powszechnej, katolickiej. Który facet rzuciłby dzisiaj na tacę swój interes? I co by miał Kościół z takiego interesu?

Chyba nie myślisz, iż miałem na myśli dosłowną kastrację?

>Chyba nie myślisz, iż miałem na myśli dosłowną kastrację?

Staram się mieć to na myśli, co napisałeś: już to jest tańcem na linie.
Nie wyobrażam sobie, abym mógł mieć to na myśli, co ty miałeś na myśli.

>Nie wyobrażam sobie, abym mógł mieć to na myśli, co ty miałeś na myśli.

Chyba żebyś był mną i cofnął się w czasie.

>Jeśli mowa o genezie prymitywnych emocji, to mam problem z rozumieniem tego wyrażenia.
   Prymitywnych w sensie podstawowych.

>Skąd się biorą owe prymitywne emocje?
   Z bodźców odbieranych przez zmysły.

>Prymitywny kojarzę z czymś bezpośrednim, nieredukowalnym.
   Mnie się kojarzy z czymś podstawowym, instynktownym, pierwotnym.

>Może nawet wrodzonym.
   Też może być.

>Tak więc: z jakimi emocjami przychodzimy na świat? Czy pośród nich jest zysk?
   Dążność do korzyści (zysku) jest instynktowna, ale nic nie wiem o zysku wśród emocji.

>Jak to rozpoznać, jak nadać temu empiryczną treść?
   Wymyśliłeś, to nadawaj, z chęcią poczytam.

>Myślenie mediów ma jednak (tak jak lek) skutki uboczne, i o to może tu chodzić. Nie kwestionuję faktu, że diogenes również podlega prostym prawom owczego pędu, ale pies pogrzebany jest właśnie w owej błogiej nieświadomości, którą tu staramy się rozświetlić.
   O tym właśnie myślałem pisząc o rozumieniu genezy podstawowych emocji w celu ew. modyfikacji zachowań nimi wzbudzonych.
   Zażywając lek czytam informację o jego wszystkich skutkach w tym ubocznych i godzę się z nimi lub nie biorę badziewia - znając genezę jakichś swoich zachowań na określone bodźce robię pierwszy krok, by mieć ten wybór, albo inaczej zareagować jeśli mogę mieć na to wpływ.

>Który facet rzuciłby dzisiaj na tacę swój interes?
   Nie wiem który, ale wiem, że zostało mu półtorej godziny.

>I co by miał Kościół z takiego interesu?
   Kolejnego, cudownego kutasa.

>Mój świat nie jest taki czarno-biały.

Pewnie, że nie jest. Zestawienie celowo wyostrzyłem. W gruncie rzeczy jednak do takiego dylematu się to wszystko sprowadza. Co powinno być priorytetem dla człowieka? Ciało i powiązane z nim popędy, czy może nieco odseparowany od niego umysł z tzw. uczuciami wyższymi? Nie sposób odmówić cielesności należnej pozycji, lecz to nie jej sprawność decyduje o byciu człowiekiem, tylko unikatowy intelekt.
Z tego wynika, że to jego należałoby przede wszystkim rozwijać. Niestety tak jak pisałem trudno powiedzieć, czy taki zwrot z krwawych igrzysk w stronę wysokiej kultury nie odbędzie się kosztem ogołocenia człowieka z części jestestwa.

>Prowokowanie i wykorzystywanie emocji przez media nie jest tępe, bo przemyślane i nastawione na zysk...

Tak.

>Zysk może być różnie rozumiany, niekoniecznie pod postacią krwawych igrzysk, choć nie mam nic przeciwko nim, jeśli wszyscy uczestnicy igrzysk mają z nich korzyść.

To jest takie uciekanie od problemu. Wszyscy są zadowoleni, więc nie będę się mieszał. Chodzi o to, czy ci uradowani ludzie powinni pozostać w tym stanie, czy też trzeba ich uświadamiać - jak twierdzi diogenes, że wszechobecna brutalność nie jest wcale taka miła i dobra dla nich i całego społeczeństwa.

>W gruncie rzeczy jednak do takiego dylematu się to wszystko sprowadza.
   Dla mnie nie.

>Co powinno być priorytetem dla człowieka?
   Zależy Ci na znalezieniu złotego środka, bo nie chcesz zrozumieć, że ilu ludzi tyle priorytetów, czy nie potrafisz?

>To jest takie uciekanie od problemu. Wszyscy są zadowoleni, więc nie będę się mieszał.
   Odróżniam fakt uciekania od problemu od stwarzania sobie problemów sztucznie.

>Chodzi o to, czy ci uradowani ludzie powinni pozostać w tym stanie, czy też trzeba ich uświadamiać - jak twierdzi diogenes, że wszechobecna brutalność nie jest wcale taka miła i dobra dla nich i całego społeczeństwa.
   A skąd mogę wiedzieć i co mnie obchodzi, co jest dobre dla Ciebie, diogenesa czy reszty okolicznej ludzkości?

   Mnie wystarczy, że wiem, co jest dobre dla mnie i dość niezdarnie próbuję od początku przekazać Ci myśl, że każdy najlepiej wie, co jest dobre dla niego.

   I świat się zmienia z chwili na chwilę ani na bardziej kolorowy, czarny ni biały, tylko co sekundę na inny.

> Zależy Ci na znalezieniu złotego środka, bo nie chcesz zrozumieć, że ilu ludzi tyle priorytetów, czy nie potrafisz?

   Raczej nie potrafię. Rozumuję na podstawie analogii. Dla pandy ważne jest żeby znaleźć dużo dobrych pędów bambusa, dla geparda żeby szybko biegać, a dla głodnego człowieka znaleźć pożywienie.

   Nie dość, że każdy byt szuka dla siebie niszy, to jeszcze te same potrzeby wywołują podobne zmiany w dążeniach poszczególnych istot. Nas ludzi łączy bardzo wiele, toteż nasze priorytety powinny być generalnie wspólne.
Owszem pewien rozrzut jest. Dzięki niemu funkcjonuje społeczeństwo, jednakże wyznaczenie tej zgodnej części nie jest wcale jakimś głupstwem.

>Odróżniam fakt uciekania od problemu od stwarzania sobie problemów sztucznie.

Ustosunkowanie się do obrazu teraźniejszych mediów nie jest chyba sztucznym problemem.

> A skąd mogę wiedzieć i co mnie obchodzi, co jest dobre dla Ciebie, diogenesa czy reszty okolicznej ludzkości?

Nie mam zamiaru Cię przekonywać. Mam tylko nadzieję, że jesteś w tym, co robisz konsekwentny.

>Mnie wystarczy, że wiem, co jest dobre dla mnie i dość niezdarnie próbuję od początku przekazać Ci myśl, że każdy najlepiej wie, co jest dobre dla niego.


   Tego ostatniego stwierdzenia nie byłbym pewny. Organizacja społeczeństwa i w ogóle rozwój stworzyły pola, na których człowiek niespecjalista znać się dostatecznie nie może i stąd też nie jest zdolny do należytej oceny i trafnego decydowania.

   Nie wszyscy ludzie są gotowi do pełnego stanowienia o sobie. Często zostają ogłupiani przez sprytniejszych i oszukani spadają na samo dno. Czy rzeczywiście muszą nieświadomie zostać zrobionymi w bambuko? Może jednak lepiej jest wskazać im właściwszą drogę - stąd moje wątpliwości, jaka ta droga powinna być.

>I świat się zmienia z chwili na chwilę ani na bardziej kolorowy, czarny ni biały, tylko co sekundę na inny.

Inny może być bardziej kolorowy, czemu nie.

>   ... dla głodnego człowieka znaleźć pożywienie.
   Więc, jak będzie naprawdę głodny, to sobie poszuka - czy chcesz szukać za niego?

>   Nas ludzi łączy bardzo wiele, toteż nasze priorytety powinny być generalnie wspólne.
   Krótko: myślałem, że pociągniesz dalej ten dowcip.

>Owszem pewien rozrzut jest. Dzięki niemu funkcjonuje społeczeństwo, jednakże wyznaczenie tej zgodnej części nie jest wcale jakimś głupstwem.
   A do czego to ma służyć?

>>Odróżniam fakt uciekania od problemu od stwarzania sobie problemów sztucznie.
>Ustosunkowanie się do obrazu teraźniejszych mediów nie jest chyba sztucznym problemem.
   Mam kilkaset kanałów tv - przełączam na który chcę. Jak mi się nie chce, to nie włączam tele wcale... O czym Ty gadasz?

>> A skąd mogę wiedzieć i co mnie obchodzi, co jest dobre dla Ciebie, diogenesa czy reszty okolicznej ludzkości?
>Nie mam zamiaru Cię przekonywać. Mam tylko nadzieję, że jesteś w tym, co robisz konsekwentny.
   I po jaką cholerę Ci taka nadzieja?

>>   ... każdy najlepiej wie, co jest dobre dla niego.
>   Tego ostatniego stwierdzenia nie byłbym pewny.
   To Twój problem.

>Organizacja społeczeństwa i w ogóle rozwój stworzyły pola, na których człowiek niespecjalista znać się dostatecznie nie może i stąd też nie jest zdolny do należytej oceny i trafnego decydowania.
   Stałeś w kolejce po kasę na założenie firmy doradczej?

   Nie znam się na ogromie przeróżnych spraw, ale mam taką tajemniczą metodę, teraz Ci ją zdradzę, darmo:
otóż jak mi coś w domu nawali, to biorę w łapy anonse i dzwonię do fachowca. Jak chcę iść do kina na film, to czytam kilka recenzji i wyrabiam sobie pogląd na gniota.
   Choć jestem zdziwiony faktem, że wszyscy moi znajomi robią tak samo.

>   Nie wszyscy ludzie są gotowi do pełnego stanowienia o sobie.
   Aaaaa... no tak.
   Jesteś gotów im pomóc, tylko zbierasz siły? Czy już bandę?
   Zacznij od wpisu w Konstytucji: "naród polski pokłada ufność w Mateuszu..."
   Później zmieni się tylko "polski" na "Ziemi" i samo się pokula.

>Często zostają ogłupiani przez sprytniejszych i oszukani spadają na samo dno. Czy rzeczywiście muszą nieświadomie zostać zrobionymi w bambuko? Może jednak lepiej jest wskazać im właściwszą drogę - stąd moje wątpliwości, jaka ta droga powinna być.
   Skrystalizowały mi się pytania: czy Ty tak poważnie piszesz, czy pod publiczkę może, czy po prostu lubisz siebie takiego fajnego?

>Inny może być bardziej kolorowy, czemu nie.
   I ma być on jednakowo kolorowy dla wszystkich, jasne.

   "Wyklęty powstań Telewidzu...".
.

Zacznę od końca.

> I ma być on jednakowo kolorowy dla wszystkich, jasne.

Jasne.

>Skrystalizowały mi się pytania: czy Ty tak poważnie piszesz, czy pod publiczkę może, czy po prostu lubisz siebie takiego fajnego?

Fajnego siebie lubię, to pewne i naturalne chyba. Pod publiczkę raczej nie, bo nie widzę dużego audytorium - po cóż miałbym się trudzić.

>Aaaaa... no tak.
>Jesteś gotów im pomóc, tylko zbierasz siły? Czy już bandę?
>Zacznij od wpisu w Konstytucji: "naród polski pokłada ufność w Mateuszu..."
>Później zmieni się tylko "polski" na "Ziemi" i samo się pokula.

Nie wiem czemu jesteś taki zgryźliwy. Nie napisałem wszak nigdzie, że mnie ktoś powinien słuchać czy mnie wierzyć. Twoje zdanie:
>każdy najlepiej wie, co jest dobre dla niego.
było po prostu dla mnie nieprawdziwe i to zaznaczyłem.

>Stałeś w kolejce po kasę na założenie firmy doradczej?

No właśnie. Idziesz do specjalisty, kiedy czegoś nie wiesz. Tak samo, ja chciałbym zdobyć się na pogląd wzorem tego fachowca, tyle że ogólniejszy. Próbowałem ów pogląd w trakcie dyskusji jakoś, wspólnymi siłami sformułować. Jak widać, nie udało mi się.

>Tego ostatniego stwierdzenia nie byłbym pewny.
>To Twój problem.

I co teraz Ty jesteś fajny, bo mnie lekceważysz i podważasz sens dyskusji, jednocześnie nadal biorąc w niej udział?

>Mam kilkaset kanałów tv - przełączam na który chcę. Jak mi się nie chce, to nie włączam tele wcale... O czym Ty gadasz?

Gadam o tym, że te kilkaset kanałów tworzy pewną mozaikę, która coś przedstawia. Nasz stosunek do tego obrazka wydawał mi się ważny, lecz dzięki Twojej konstruktywnej uwadze straciłem zapał do refleksji nad nim. Dziękuję.

> A do czego to ma służyć?

Mogłoby pomóc na przykład przy precyzacji przyszłych celów i priorytetów narodowych. Czy warto inwestować intensywniej w biblioteki czy siłownie (ze środków państwowych, europejskich etc.)? Po to.

>Więc, jak będzie naprawdę głodny, to sobie poszuka - czy chcesz szukać za niego?

Nie. Sytuacja bowiem odnosi się do człowieka sytego, który jeszcze nie wie czego chce, gdyż jego podstawowe potrzeby zostały zaspokojone. Poszukuje jednak kierunku, w którym mógłby skoncentrować swoją aktywność. Tym znudzonym ludkiem jest świat zachodni. Problem w tym, żeby wybrać dobry kierunek rozwoju.
Można oczywiście zaprowadzić anarchię i niech każdy robi, co chce (jak cały czas sugerujesz).

>Nie wiem czemu jesteś taki zgryźliwy.
   Miewam taki styl bycia w stosunku do ludzi uważających innych za głupków - konsekwencje, że nie wszystkim się to podoba, też biorę na siebie.

>Próbowałem ów pogląd w trakcie dyskusji jakoś, wspólnymi siłami sformułować. Jak widać, nie udało mi się.
   Nie udało Ci się ze mną, to różnica.

>Nasz stosunek do tego obrazka wydawał mi się ważny, lecz dzięki Twojej konstruktywnej uwadze straciłem zapał do refleksji nad nim.
   Cały czas Ci piszę, iż uważam, że nie czegoś takiego, jak "nasz stosunek".

>Czy warto inwestować intensywniej w biblioteki czy siłownie (ze środków państwowych, europejskich etc.)?
   Uważam, że warto zainwestować stokrotnie więcej w edukację już po jej, oczywiście potrzebnej reformie - mądrzejsi ludzie będą dokonywać mądrzejszych wyborów... I nadal SAMI.

>Problem w tym, żeby wybrać dobry kierunek rozwoju.
   Ja swój wybrałem już dawno.

>Można oczywiście zaprowadzić anarchię i niech każdy robi, co chce (jak cały czas sugerujesz).
   Kłamiesz.

   Miłego wieczoru.

>Miewam taki styl bycia w stosunku do ludzi uważających innych za głupków

No fest. To jest dopiero poprawne. Ludzi głupich jest bez liku. To fakt niezaprzeczalny. Ja tak postrzegam jednych, oni tak samo mogą postrzegać mnie. Dziwi mnie tylko, że tak alergicznie reagujesz na takie najprostsze z wartościowań.

>Cały czas Ci piszę, iż uważam, że nie czegoś takiego, jak "nasz stosunek".

Będę miał wskazówkę na przyszłość, żeby lepiej ważyć zaimki dzierżawcze w rozmowie z Tobą

>Uważam, że warto zainwestować stokrotnie więcej w edukację już po jej, oczywiście potrzebnej reformie - mądrzejsi ludzie będą dokonywać mądrzejszych wyborów... I nadal SAMI.

Czyż nie o to mi chodziło?

>Kłamiesz.

"Człowiekiem jestem i nic, co ludzkie nie jest mi obce."

> Miłego wieczoru.
Wzajemnie.

>>Miewam taki styl bycia w stosunku do ludzi uważających innych za głupków
>No fest. To jest dopiero poprawne. Ludzi głupich jest bez liku. [...] Dziwi mnie tylko, że tak alergicznie reagujesz na takie najprostsze z wartościowań.
   Reaguję tak wówczas, gdy przy stwierdzeniu, że ktoś jest głupkiem pojawia się natychmiastowa recepta na tego głupka szczęście.

   Bo czym innym jest subiektywne stwierdzenie czyjejś głupoty, a czym innym chęć sterowania jego życiem z deklaracją: dla jego dobra, kiedy na sto kilometrów śmierdzi, że to wyłącznie dla dobra sternika.

   Konkludując: nie sama głupota mnie mierzi, lecz w fuzji z hipokryzją.

>Będę miał wskazówkę na przyszłość, żeby lepiej ważyć zaimki dzierżawcze w rozmowie z Tobą
   Nie musisz, jeśli wykażesz stosowne plenipotencje do mówienia chórem.

>>   ... I nadal SAMI.
>Czyż nie o to mi chodziło?
   Nie.
.

>a czym innym chęć sterowania jego życiem z deklaracją: dla jego dobra, kiedy na sto kilometrów śmierdzi, że to wyłącznie dla dobra sternika.

Widziałbym państwo w roli tego sternika. Czyż dobro państwa nie przełożyłoby się na dobro kierowanego odpowiednio głupka? Nie trzeba od razu zakładać najgorszego, przecież nie optuję za totalitaryzmem. Z lekka tylko można by go w ucho czasem pstryknąć.

Zatraciłem już meritum. U zarania pytałem, za czym należy się opowiadać - duchem, czy ciałem. Teraz wyszło na to, że jestem komunistom, który chce zniewolić słabe jednostki...

>Konkludując: nie sama głupota mnie mierzi, lecz w fuzji z hipokryzją.

Nie chcę tak tego rozumieć, jak zrozumiałem.

>Widziałbym państwo w roli tego sternika.
   A państwo to kto?

>Czyż dobro państwa nie przełożyłoby się na dobro kierowanego odpowiednio głupka?
   Co to jest: "dobro państwa"?

>Z lekka tylko można by go w ucho czasem pstryknąć.
   Po co?

>U zarania pytałem, za czym należy się opowiadać - duchem, czy ciałem.
   To nie wiesz czego chcesz?

>Teraz wyszło na to, że jestem komunistom, który chce zniewolić słabe jednostki...
   A ktoś inny Ci to "wydreptał"?

>>Konkludując: nie sama głupota mnie mierzi, lecz w fuzji z hipokryzją.
>Nie chcę tak tego rozumieć, jak zrozumiałem.
   Jak chcesz.

> A państwo to kto?

Państwo w tym konkretnym przypadku to przedstawiciele narodu, którzy zgrupowani w określony organ doradczo-decyzyjny mogliby wskazywać obiecujące kierunki rozwoju.

> Co to jest: "dobro państwa"?

Napisałeś, że kierowanie głupkami odbywać się będzie z korzyścią dla sternika. W myśl mojej propozycji będzie zatem owocować państwu. Dobro zaś państwa rozumianego, jako gromada ludzi zorganizowana w pewien specyficzny sposób, przekłada się (przynajmniej powinno) na dobro poszczególnych jego obywateli.

>Z lekka tylko można by go w ucho czasem pstryknąć.
>Po co?

No żeby na przykład nie stał się przestępcą albo sfrustrowanym nierobem. By nie był nieszczęśliwy, kiedy tego nie lubi

>W myśl mojej propozycji będzie zatem owocować państwu. Dobro zaś państwa rozumianego, jako gromada ludzi zorganizowana w pewien specyficzny sposób, przekłada się (przynajmniej powinno) na dobro poszczególnych jego obywateli.
   Ja to widzę zupełnie odwrotnie.

>>Z lekka tylko można by go w ucho czasem pstryknąć.
>>Po co?
>No żeby na przykład nie stał się przestępcą albo sfrustrowanym nierobem. By nie był nieszczęśliwy, kiedy tego nie lubi
   ... powiedział Feliks do Iljicza.

>Czy rzeczywiście brak krwawych igrzysk, niedopuszczanie prymitywnych emocji do świadomości byłyby lepsze niż to, co teraz ma miejsce?

Kto mówi o niedopuszczaniu, o represji prymitywnych emocji? Wiadomo, że nie wychodzi to ludziom ani na zdrowie, ani na dobre. Myślę o przemyśleniu tych emocji, a nie tępym prowokowaniu i robieniu na nich kasy przez media czy koncerny zbrojeniowe (wojny). Romantyczna wizja o przemianie zjadaczy chleba w anioły przez poezję to fikcja, jeśli nie farsa. Cóż pozostaje człowiekowi, jak nie myślenie?

>Myślę o przemyśleniu tych emocji, a nie tępym prowokowaniu i robieniu na nich kasy przez media czy koncerny zbrojeniowe (wojny).

Prowokować za bardzo chyba nie trzeba. Jeśli ludziom nie dostarczyć dziennej porcji makabry, gotowi sami ją pozyskać. Lepiej niech jedna krew leje się na ekranach telewizorów powielona do nieskończoności, niżby musiała powstawać coraz to nowa na ciągłe potrzeby ludzi. Media mogą w tej mierze odwalać brudną, ale potrzebną robotę.

Jeżeli sprawa tyczy się przemysłu zbrojeniowego to nie przesadzałbym. Gdyby pozamykać wszystkie fabryki narzędzi zniszczenia, co by to zmieniło? Ano nic, ludzie siekierami rozwiązaliby swoje sprawy. Prymitywne metody zazwyczaj są krwawże jeszcze niż te nowsze. Czerpanie zysków zatem ze sprzedaży broni jest moim zdaniem tak niemoralne, jak produkowanie papierosów.

>Jeśli ludziom nie dostarczyć dziennej porcji makabry, gotowi sami ją pozyskać. Lepiej niech jedna krew leje się na ekranach telewizorów powielona do nieskończoności, niżby musiała powstawać coraz to nowa na ciągłe potrzeby ludzi. Media mogą w tej mierze odwalać brudną, ale potrzebną robotę.

Czyli spełniałyby tę rolę, którą Arystoteles przypisał tragedii: katharsis? Weź jednak pod uwagę fakt, że przekaz nie jest tylko informacją, ale w równej mierze instrukcją. Biorąc pod uwagę społeczny zasięg tego rodzaju programów, skutki mogą być opłakane. Biorę też pod uwagę, że powszechne brutalizacja mediów może być złowrogim symptomem spiętrzania się i wybuchu zbiorowej agresji.

>Jeżeli sprawa tyczy się przemysłu zbrojeniowego to nie przesadzałbym. Gdyby pozamykać wszystkie fabryki narzędzi zniszczenia, co by to zmieniło?

Przy braku zmian charakteru społecznego człowieka - nic.

>Czerpanie zysków zatem ze sprzedaży broni jest moim zdaniem tak niemoralne, jak produkowanie papierosów.

To właśnie jest moralność nowoczesnego państwa, w którym handel bronią opatrzony jest klauzurą top secret. Taki sam charakter ma cała moralność tych, którym w tym państwie przypadł w udziale spokojny sen.

>Czyli spełniałyby tę rolę, którą Arystoteles przypisał tragedii: katharsis?

Wychodzi, że tak.

>Biorąc pod uwagę społeczny zasięg tego rodzaju programów, skutki mogą być opłakane. Biorę też pod uwagę, że powszechne brutalizacja mediów może być złowrogim symptomem spiętrzania się i wybuchu zbiorowej agresji.

Nie widziałbym w tym zjawisku jakiegoś novum. Przeciwnie, może jest to pewien rodzaj nadrobienia zaległości. Dzisiejszy świat jest nieporównywalnie mniej brutalny i szkaradny niż niegdyś. Ludzka natura mogła przystosować się do pewnej dozy silnych, nieprzyzwoitych wrażeń, przez co teraz domaga się sztucznej stymulacji.

>Dzisiejszy świat jest nieporównywalnie mniej brutalny i szkaradny niż niegdyś.

"Dzisiejszy świat" to pojęcie statystyczne. Możesz go ewentualnie określić bliżej, ale nie o to chodzi. Każdy człowiek jest dla siebie światem i było bardzo wielu, którzy nałykali się jego ohydy aż po śmierć: świat maltretowanego człowieka jest zawsze dzisiejszy.

> (...) Romantyczna wizja o przemianie zjadaczy chleba w anioły przez poezję to fikcja, jeśli nie farsa. Cóż pozostaje człowiekowi, jak nie myślenie?
>

Myślenie od dawna ma przyszłość, podobno miało już w MO (07 zgłoś się)), i nadal ma. Wpływ poezji wypada jednak chyba też doceniać. Mamy w niej różności do cytowania i przemyślania.

Weźmy np. królową Szymborską, do której fanów zalicza się pan A.Gołota (siebie też zaliczam), a ta nie pozostaje mu dłużna zaczynając jeden z wierszy słowami: "Muzo, nie być bokserem to nie być wcale". Tu fascynacja 'ręczną robotą' jest zrozumiała, bo nie od dziś wiadomo, że "Boginie całkują empirycznie".
Weźmy z kolei np. Broniewskiego, który i za zdrajcę poezji może uchodzić - "... twoje słowa tumanią i kłamią ..." i za patriotę - "Kiedy przyjdą podpalić dom..."
W kontekście przemocy czy wojny i Mickiewicz się znajdzie - "Gdzie jest król co na rzezie tłumy te wystawia? Czy dzieli ich odwagę? Czy pierś sam nadstawia? Nie..."

Tak więc spacer wśród ogrodów poezji może może tyleż fikcji co prawd przysporzyć. Niechby Waszmości, drogi diogenesie, żadne królestwo słońca nie zasłaniało

>Wpływ poezji wypada jednak chyba też doceniać.

Zgoda na wpływ ograniczony.

>"Muzo, nie być bokserem to nie być wcale"<

Nie wiem, czy to metafora przed czy po ciosie.

>Tak więc spacer wśród ogrodów poezji może może tyleż fikcji co prawd przysporzyć.

Pod warunkiem, że nie myli się poezji z socjologią, pedagogiką czy też teorią poznania.

Tak nawiasem mówiąc: Nie zamieniłbym kilku słów haiku na mix z Mickiewicza, Broniewskiego czy Szymborskiej.

>... po pierwszych 30 sekundach walki (znów na oko).
>Sądzicie, że jest w tym coś nadnaturalnego?
   Na ringu - nie.

>Facet, który dostając w jeden policzek nadstawia drugi nie powinien wygrać...

Nadstawianie drugiego policzka bywa skuteczną metodą walki. Zmieńmy więc porzekadło: Kiedy ktoś uderzy cię w lewy policzek, nadstaw prawy, ale jako przynętę.

>Zmieńmy więc porzekadło: Kiedy ktoś uderzy cię w lewy policzek, nadstaw prawy, ale jako przynętę.

Reorientacja wartości ewangelicznych w duchu racjonalistyczno-podstępnym

>Reorientacja wartości ewangelicznych w duchu racjonalistyczno-podstępnym

O jakiej re_orientacji mowa? Czy kiedykolwiek praktykowano ewangelię?

>O jakiej re_orientacji mowa? Czy kiedykolwiek praktykowano ewangelię?

Jedną rzeczą jest praktyka, drugą teoria. To, że prawo nie zostaje w pełni wdrożone w życie, nie zaprzecza możliwości zmienienia go.

Ostatnio, widziałem pewną wzruszającą scenkę. Leżał sobie mianowicie, nieopodal chodnika, mocno nawalony żul. Mamrotał coś i chyba nie za bardzo orientował się w sytuacji. Ludzie przechodzili koło niego bez żadnego zainteresowania. W pewnym momencie z tłumu wyłoniła się siostra zakonna, podeszła do pijaczyny i wyciągnęła do niego dłoń. Żebyście widzieli jakie to było symboliczne! Jak w filmie religijnym, tylko że się zdarzyło naprawdę. Potem, gdy ów facet tę rękę przyjął, jęła go ta malutka, szczuplutka kobiecina podnosić. Był od niej z półtora raza większy. To robiło wrażenie, daję słowo.

Także mówienie, że ewangelia nigdy nie była praktykowana, wydaje mi się dużym uproszczeniem.

>Jak myślicie, ilu Polaków obejrzałoby
>powtórne ukrzyżowanie Jezusa?

   Gdyby scenariusz nie był z góry ustalony to można by liczyć na dreszczyk emocji, jakiś zakład, wspólne wyjście do knajpy, czy trans przed telewizorem. A tak jedyne emocje może wzbudziłaby tryskająca krew jak, podobno, w "Pasji". W przeciwnym razie organizacje katolickie zapewne oprotestowałyby zakłady bukmacherskie.

---

Jak pchły skaczą myśli z człowieka na człowieka. Ale nie każdego gryzą.

Za taką kasę może warto dostać po gębie, zwłaszcza jak nic innego robić się nie umie, co do gapi zawsze się znajdą, lubimy sobie popatrzeć jak ktoś dostaje po pysku, to taka nasza słabostka, miła nieprawdaż?

>lubimy sobie popatrzeć jak ktoś dostaje po pysku,

Identyfikując się wirtualnie z mocą walącą po mordzie.
To zdaje się jedna z przyjemnostek tych, których po pysku
wali życie.

a że życie po pysku wali równo i mało kogo omija, spektakle tego typu, mają i mieć będą stałą i liczną widownię.