Już Austriacki orzeł
stracił swe pióra
Krew włoską
Krew polską
pił wraz z Kozakiem

[...] wykorzystując chaos panujący w Polsce po wojnie oraz wojnę polsko-ukraińską i powstanie wielkopolskie, w dniu 23 stycznia 1919 na rozkaz premiera Karla Kramářa i prezydenta Tomáąa Masaryka wojska czeskie w liczbie 16 tys. żołnierzy, z pociągiem pancernym i artylerią (pod dowództwem płk. Josefa Šnejdarka), wkroczyły na Śląsk Cieszyński. W pierwszym dniu ofensywy Czesi zdobyli Bogumin i kopalnie Zagłębia Karwińskiego, które były bronione przez miejscowych górników i polską młodzież szkolną. 24 stycznia Czesi zajęli Karwinę, Suchą i Jabłonków. Oddziały polskie liczyły wtedy w tym rejonie tylko 3 tys. żołnierzy pod dowództwem gen. Franciszka Latinika. O świcie 26 stycznia, w dniu polskich wyborów, Czesi skutecznie natarli pomiędzy Zebrzydowicami i Kończycami Małymi na 60-osobowy oddział kpt. Cezarego Hallera (brata gen. Józefa Hallera). Jednak wkrótce około godz. 8 ich natarcie powstrzymała polska kompania piechoty z Wadowic por. Kowalskiego. Około południa wojska czeskie natarły na Stonawę, z której na skutek braku amunicji musiała wycofać się kompania wadowicka. Po uzupełnieniu amunicji w części Stonawy Na Smokowcu, Polacy podjęli nieskuteczną próbę odbicia Stonawy. W natarciu zginęło około 75 proc. polskiej kompanii, z której Czesi wymordowali następnie kilkunastu wziętych do niewoli polskich żołnierzy (pochowano ich w Stonawie). Wkrótce w rejon walk przybyły polskie posiłki pchor. Królikowskiego ze spieszonymi szwoleżerami, którzy kontratakiem odzyskali utracony teren i uniemożliwili wojskom czeskim dalsze natarcie od frontu. W związku z ponawianymi atakami czeskim od strony lewej flanki w rejonie Suchej Górnej i Olbrachcic, bronionej przez 30 miejscowych milicjantów ppor. Pawlasa, gen. Latinik około godz. 17 wydał rozkaz wycofania wojsk na linię Wisły i opuszczenia oskrzydlonego Cieszyna. Następnego dnia wojska czeskie zajęły Cieszyn, Goleszów, Hermanice, Ustroń i Nierodzim. W dniach 28-30 stycznia doszło do nierozstrzygniętej bitwy pod Skoczowem, w związku z czym wieczorem, z powodu nacisku Ententy, nastąpiło zawieszenie broni. W dniu 3 lutego podpisano polsko-czeski układ o tymczasowej granicy na Śląsku Cieszyńskim, w myśl którego ustalono nową linię demarkacyjną wzdłuż linii kolei koszycko-bogumińskiej. Czesi jednak jeszcze kilkakrotnie próbowali pokonać słabsze oddziały polskie (ostatnie walki zostały podjęte przez wojsko czeskie pomiędzy 21-24 lutego).

Na terenie styku Czech, Moraw i Słowacji, dawnego Śląska czeskiego i Polski uformowało się odrębne Księstwo Cieszyńskie. Weszło ono w skład Korony Czeskiej w 1327 roku. W wieku XVI językiem urzędowym był czeski. W XIX wieku wśród wieloetnicznej i częściowo obojętnej jeszcze pod względem narodowym ludności Cieszyńskiego rywalizowały ze sobą świadomość polska, czeska, morawska, śląska i niemiecka. Za Czechów uważali się przede wszystkim mieszkańcy obszaru położonego wzdłuż rzeki Ostrawicy. Pod koniec XIX wieku proces industrializacji spowodował napływ m.in. 60 tysięcy polskich robotników z Galicji, w czym Czesi upatrywali później przyczynę przewagi żywiołu polskiego na terenach spornych. Na Górnym Śląsku czeski był językiem urzędowym od XV do połowy XVII wieku, zaś w Raciborskim i Opawskim do pierwszej połowy XVIII wieku. W 1869 roku w Opawskim kraju Czeskiego Śląska mieszkało 216 tysięcy Niemców i 62 tysiące Czechów (22,5%), natomiast w 1861 roku na Śląsku Pruskim Czesi stanowili 4,55% (51 tysięcy), ale w okręgu raciborskim - 34,7%, głubczyckim - 10,5%, Opolu - 1,6%. W 1905 roku Czesi tworzyli 41,9% ludności okręgu raciborskiego (50 tysięcy) wobec 47,5% Polaków i 9,7% Niemców oraz 10% mieszkańców głubczyckiego (6 tysięcy). Ta ludność czeska określała się jako Morawiacy - Moravci (nie mylić z Morawianami). Według spisu z 1910 roku na obszarze Śląska Cieszyńskiego (2.282 km2) zamieszkiwało 435 tysięcy osób, z czego 55% stanowili Polacy, 27% Czesi i 18% Niemcy. Polacy przeważali w powiatach bielskim, cieszyńskim i w większości frysztackiego, Czesi we frydeckim i w części frysztackiego, natomiast Niemcy mieszkali na północnym zachodzie oraz w miastach Bielsku i Białej (dziś Bielsko-Biała). Jeśli wziąć po uwagę tylko powiat (okres) cieszyński, to w 1910 roku na 294 tysiące ludności Polacy stanowili 48,8%, Czesi 40% i Niemcy 11,2%. Już według statystyk czeskich z 1921 roku na 311 tysięcy ludności powiatu cieszyńskiego Polacy stanowili 29,5%, Czesi 60,5% i Niemcy 8,5%. Według Czechów po 1921 roku część osób obojętnych narodowo lub o lokalnej, śląskiej świadomości, mieszkająca poza strefą Ostrawicy, przyłączyła się do Czechów, zdaniem Polaków był to wynik czechizacyjnego przymusu.

16 maja 1918 roku w Pradze delegacja polska i czeska przyjęły zasadę etnograficzną podziału śląska Cieszyńskiego, faworyzującą Polaków, a nie historyczną, która uprzywilejowałaby Czechów.

[...] wykorzystując chaos panujący w Polsce po wojnie oraz wojnę polsko-ukraińską i powstanie wielkopolskie, w dniu 23 stycznia 1919 na rozkaz premiera Karla Kramářa i prezydenta Tomáąa Masaryka wojska czeskie w liczbie 16 tys. żołnierzy, z pociągiem pancernym i artylerią (pod dowództwem płk. Josefa Šnejdarka), wkroczyły na Śląsk Cieszyński. W pierwszym dniu ofensywy Czesi zdobyli Bogumin i kopalnie Zagłębia Karwińskiego, które były bronione przez miejscowych górników i polską młodzież szkolną. 24 stycznia Czesi zajęli Karwinę, Suchą i Jabłonków. Oddziały polskie liczyły wtedy w tym rejonie tylko 3 tys. żołnierzy pod dowództwem gen. Franciszka Latinika. O świcie 26 stycznia, w dniu polskich wyborów, Czesi skutecznie natarli pomiędzy Zebrzydowicami i Kończycami Małymi na 60-osobowy oddział kpt. Cezarego Hallera (brata gen. Józefa Hallera). Jednak wkrótce około godz. 8 ich natarcie powstrzymała polska kompania piechoty z Wadowic por. Kowalskiego. Około południa wojska czeskie natarły na Stonawę, z której na skutek braku amunicji musiała wycofać się kompania wadowicka. Po uzupełnieniu amunicji w części Stonawy Na Smokowcu, Polacy podjęli nieskuteczną próbę odbicia Stonawy. W natarciu zginęło około 75 proc. polskiej kompanii, z której Czesi wymordowali następnie kilkunastu wziętych do niewoli polskich żołnierzy (pochowano ich w Stonawie). Wkrótce w rejon walk przybyły polskie posiłki pchor. Królikowskiego ze spieszonymi szwoleżerami, którzy kontratakiem odzyskali utracony teren i uniemożliwili wojskom czeskim dalsze natarcie od frontu. W związku z ponawianymi atakami czeskim od strony lewej flanki w rejonie Suchej Górnej i Olbrachcic, bronionej przez 30 miejscowych milicjantów ppor. Pawlasa, gen. Latinik około godz. 17 wydał rozkaz wycofania wojsk na linię Wisły i opuszczenia oskrzydlonego Cieszyna. Następnego dnia wojska czeskie zajęły Cieszyn, Goleszów, Hermanice, Ustroń i Nierodzim. W dniach 28-30 stycznia doszło do nierozstrzygniętej bitwy pod Skoczowem, w związku z czym wieczorem, z powodu nacisku Ententy, nastąpiło zawieszenie broni. W dniu 3 lutego podpisano polsko-czeski układ o tymczasowej granicy na Śląsku Cieszyńskim, w myśl którego ustalono nową linię demarkacyjną wzdłuż linii kolei koszycko-bogumińskiej. Czesi jednak jeszcze kilkakrotnie próbowali pokonać słabsze oddziały polskie (ostatnie walki zostały podjęte przez wojsko czeskie pomiędzy 21-24 lutego).

pl.wikiped(*)‚owackie_konflikty_graniczne

~Paweł Dolata napisał(a):
Odwet Czechów i Słowaków na Niemcach jest równie okrutny, jak odwet Polaków na Niemcach. I tak samo jak polski odwet jest łatwy do zrozumienia (choć nie usprawiedliwienia) przez każdego, kto wie jakich ZBRODNI dopuścili się Niemcy wobec naszych narodów w czasie II wojny światowej. Kto sieje wiatr, zbiera burze - odnoszę to do narodu niemieckiego i III Rzeszy, a nie ofiar polskiego i czeskiego terroru powojennego, często ludzie niewinnych żadnych zbrodni. Autor artykułu pisze jednak na samym wstępie nieprawdę, że czeski ruch oporu nie przeprowadził żadnej poważniejsze akcji przeciw Niemcom. To czeski ruch oporu zlikwidował w 1942 r. Richarda Heydricha, odpowiedzialnego za wiele zbrodni hitlerowskich (także za prowokację gliwicką przeci w Polsce), najwyższego oficjela (protektora) III Rzeszy w okupacyjnym Protektoracie Czech i Moraw, dawnego szefa Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy (RSHA). Tak spektakularnej akcji nie ma na koncie nawet potężny polski ruch oporu. Niemcy zemścili się za to okrutnie, mordując kilkuset Czechów w tzw. heydrichiadzie, w tym niszcząc dwie wsie do cna, by nie pozostał po nich ślad. Wystarczy sprawdzić w Wikipedii, jeśli nie chce się czytać publikacji historycznych. Również rzekomo brak oporu Czechów i Słowaków przeciw Niemcom jest nieprawdą. Podam tylko kilka faktów: - jeszcze przed wybuchem wojny uciekinierzy z d. Czechosłowacji stworzyli Legion Czesko-Słowacki w Polsce, który nie zdażył praktycznie wejść do walki, ale choć symbolicznie stanowił jedynego sojusznika Wojska Polskiego we wrześniu 1939 r. - w lotnictwie polskim w 1939 r. walczyło czynnie kilkunastu Czechów i Słowaków, niektórzy (w tym Josef Frantisek) byli za to odznaczeni przez władze polskiej już w 1940 r. w W. Brytanii - czechosłowaccy lotnicy walczyli w liczbie kilkudziesięciu przeciw Niemcom w ramach francuskiej Armii Powietrznej w 1940 r., przygotowywane jednostki lądowe nie zdążyły wejść do walki, tak jak znaczna część podobnych jednostek polskich - w lotnictwie Wielkiej Brytanii (RAF) walczyły w latach 1940-1945 4 czechosłowackie dywizjony (trzy myśliwskie: 310, 312 i 313; jeden bombowy, a potem obrony wybrzeża - 311). Porównując siły wystawione w ramach RAAF przez znacznie większą Polskę - 8 dywizjonów myśliwskich i 4 bombowe - widać, że udziały naszych krajów były proporcjonalnie duże. - najlepszym pilotem słynnego polskiego 303 Dywizjonu Myśliwskiego w Bitwie o Anglię w 1940 r. był Czech sierż. Josef Frantisek, któremu oficjalnie zaliczono 17 zwycięstw powietrznych - w obronie Tobruku u boku polskiej Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich walczył batalion czechosłowacki płka Klapalka - we Francji w 1944-45 r. walczyła przeciw Niemcom czechosłowacka brygada pancerna, sformowana w W. Brytanii - oddziały czechosłowackie u boku Armii Sowieckiej (marionetka Stalina, ale walczyły przeciw Niemcom) zaczęły walkę (bitwa 1 Samodzielnego Batalionu Czechosłowackiego w marcu 1943 r. pod Sokołowem)znacznie wcześniej, niż ich polski odpowiednik pod Leniono - pod koniec wojny 1 Korpus Czechosłowacki liczył ok. 60 tys. żołnierzy, którzy wyzwolili min. kilka miast Polski południowej spod okupacji niemieckiej. Dlaczego pismo uważające się za poważne podtrzymuje kłamliwy stereotyp tchórzliwych i uległych wobec Niemców Czechów i Słowaków, wbrew tylu argumentów temu przeciwnym?