Zastanawia mnie, czy racjonalizm się opłaca? Czy oprócz odrzucenia często szkodliwej religii przychodzą z tego jakieś korzyści? Skoro większość racjonalistów nie wierzy w Boga i życie poza grobowe to co nam przychodzi z rozprawiania nad sensem, nie możnością poznania duchowego którego nie ma etc.
Skoro na końcu i tak czeka nas śmierć to po co w ogóle żyć? Co za różnica kiedy umrzemy?

> Zastanawia mnie, czy racjonalizm się opłaca? Czy oprócz odrzucenia często szkodliwej religii
>przychodzą z tego jakieś korzyści? (....)

Po pierwsze, racjonalizm nie jest równoznaczny z ateizmem. Racjonalizm jest postawą dotyczącą sposobu MYŚLENIA i aplikuje ten sposób ( cykl: założenia, hipoteza, obserwacja, weryfikacja ) także do spraw duchowych. Przy obecnym poziomie dowodów na istnienie świata nadprzyrodzonego racjonalizm zawsze prowadzi do ateizmu, jednak w przeciwieństwie do ateizmu nie uznaje nieistnienie świata nadprzyrodzonego za pewnik, a jedynie uznaje jego istnienie za hipotezę pozbawioną dowodów. Przy czym cały czas pozostaje otwarty na badanie prawdziwości tej hipotezy.

W kwestii boga racjonalizm przyjmie pozycję: "istnienie niedowiedzione, wszystko dotychczas wskazuje przeciw" i nie będzie widział sensu w podejmowaniu dyskusji póty, póki nie pojawią się nowe obserwacje.

Ateizm jest w zasadzie opisem postawy związanej z życiem duchowym, podobnie jak agnostycyzm, deizm i temu podobne. Racjonalizm jest postawą związaną ze sposobem myślenia, pozostawiającą hipotezy, których dowieść nie można samym sobie. Osobiście nie widzę przeciwwskazań by racjonalista zachował "wiarę" w tym obszarze, w którym nie wchodzi ona w kolizję z doświadczeniem i rozumem.

Racjonalizm daje więc potężne NARZĘDZIE ułatwiające przetrwanie, stawiając RZECZYWISTE obserwacje nad implikacjami niepotwierdzonych założeń.

Ateizm i religia daje z kolei to, co każdy mocno ustalony światopogląd na sprawy duchowe - pewność i spokój. Mówi się, zresztą słusznie, że ateizm religią nie jest. Bo nie jest - nie ma prawie żadnych cech charakterystycznych dla religii. Nie ma kultu, nie ma bytów nadprzyrodzonych. W zasadzie jest postawą filozoficzną. A jednak... mimo braku tego wszystkiego jest czegoś absolutnie pewnym. Ma więc w sobie tą iskrę "boskości" - bezpieczeństwo absolutnej pewności.

Racjonalizm i naukowe podejście są w tej kwestii czymś wręcz przeciwnym - w zasadzie kultem niepewności. Podstawą jest bowiem założenie, że wszystkiego trzeba dowodzić i wszystko weryfikować, a żadna wiedza raz dana nie jest absolutnie prawdziwa. Trzyma się też zasady, wynikające w prost z powyższego, że da się ciągle poszerzać wiedzę bez odwołania do zewnętrznych wobec niej absolutów. Klęską racjonalizmu okaże się więc sytuacja, w której poszerzenie wiedzy bez odwołania do absolutu nie będzie możliwe.

Choć żaden racjonalista w to nigdy nie uwierzy.

> Skoro na końcu i tak czeka nas śmierć to po co w ogóle żyć? Co za różnica kiedy umrzemy?

Z braku wskazówek z góry cel życia należy wyznaczyć samemu.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

>Czy tu bycie "racjonalistą" się "opłaca"? Przecież mówi się "kiedy wchodzisz między wrony..."
Tak, opłaca się, bo racjonalizm to sposób myślenia, którego nie widać, o ile np. nie parskniesz śmiechem, gdy sąsiadka będzie pluła przez lewe ramię.
Możesz zawsze odpowiedzieć, że wierzysz "po swojemu".
Chorego dziecka do znachorki przecież i tak nie zabierzesz - tu korzyść z racjonalizmu jest oczywista, bo nie wydajesz idiotycznie pieniędzy i nie ryzykujesz niczyim zdrowiem, jeżeli popierasz "naukowe" podejście do zdrowia

---

Mam nadzieję, że ktoś to zacytuje - O. Wilde

>Tak, opłaca się, bo racjonalizm to sposób myślenia, którego nie widać...
Pewne aspekty są widoczne, albo ogólnie wiadome, np. gdy kobieta skorzysta z in vitro, albo kupi w aptece antykoncepcję. I do tego nie bywa w kościele. W małej społeczności tego się nie ukryje, a właśnie takich przykładów użyła Mączka.

no i radnym lub wójtem nie zostaniesz - do kościoła trzeba chodzić! ;D

>I do tego nie bywa w kościele. W małej społeczności tego się nie ukryje, a właśnie takich przykładów użyła Mączka.
Tu racja. Pomyślałem kategoriami wielkomiejskimi - w Warszawie ksiądz może chodzić na prostytutki do sąsiedniej dzielnicy i nikt z parafian się nie dowie.

>no i radnym lub wójtem nie zostaniesz - do kościoła trzeba chodzić! ;D
I bardzo słusznie! Taki wójt-antychryst mógłby pogonić pazernego proboszcza, a ruszać "świętego" społeczność lokalna by przecież nie chciała

---

Mam nadzieję, że ktoś to zacytuje - O. Wilde

>Przy obecnym poziomie dowodów na istnienie świata nadprzyrodzonego racjonalizm zawsze prowadzi do ateizmu, jednak w przeciwieństwie do ateizmu nie uznaje nieistnienie świata nadprzyrodzonego za pewnik, a jedynie uznaje jego istnienie za hipotezę pozbawioną dowodów.

Hipoteza o nadprzyrodzoności to z punktu widzenia rozumu nadużycie rozumu. Dokładna analiza jej powstania eliminuje ją jako konstrukt poznawczy.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>co jest fajne, samo pytanie można postawić na wiele sposobów.

I o to chodzi. To rodzi dalsze pytania: jak pogodzić ze sobą te różne punkty widzenia? Czy są/ powinny być spójne, czy wszystkie pytania mają sens, itd.?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>Ateizm i religia daje z kolei to, co każdy mocno ustalony światopogląd na sprawy duchowe - pewność i spokój.

W sprawie religii zerknijmy do św. Augustyna: Niespokojne jest serce moje, dopóki nie spocznie w Tobie. Czym jest owo spoczęcie w bogu? Czy to jest religia? Zdaje się, że chodzi o śmierć w bogu. Czy ludzie wierzący są spokojni? Nieliczni. A i to nie wiadomo, czy za sprawą wiary, czy zmęczenia nią.

Również ateizm nie jest miksturą na spokój.

>..ateizm religią nie jest. ...W zasadzie jest postawą filozoficzną.... jest czegoś absolutnie pewnym. Ma więc w sobie tą iskrę "boskości" - bezpieczeństwo absolutnej pewności.

Pierwsze słyszę. Czego jest absolutnie pewnym? Dyskurs o bogu jest nonsensem, nie ma więc potrzeby emocjonalnego angażowania się w ten pseudoproblem. O jaką pewność chodzi?

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

> Skoro na końcu i tak czeka nas śmierć to po co w ogóle żyć? Co za różnica kiedy umrzemy?

Żyć tylko po to, by się tym życiem cieszyć...naprawdę ,to wcale nie takie trudne Co do śmierci...cóż,po co tyle o tym myśleć??Ta ,jedna z niewielu , różnic miedzy nami a resztą zwierząt ,(świadomość śmierci ) faktycznie trochę nam całą sprawę uprzykrza , spróbuj jednak wykorzystać ten czas na przyjemniejsze rzeczy nisz myśl o jego końcu.

>Pierwsze słyszę. Czego jest absolutnie pewnym? Dyskurs o bogu jest nonsensem, nie ma więc potrzeby emocjonalnego angażowania się w ten pseudoproblem. O jaką pewność chodzi?

Tak dla potrzeb polemiki, zapytam nieśmiało, czy właśnie nie napisałeś odpowiedzi na swoje własne pytanie? Piszesz "dyskurs o bogu jest nonsensem", a potem - "o jaką pewność chodzi?". No właśnie podpowiadam - może o taką właśnie?

---

-pio-

>"dyskurs o bogu jest nonsensem", a potem - "o jaką pewność chodzi?". No właśnie podpowiadam - może o taką właśnie?

Nie wiem, czy dobrze cię zrozumiałem. Odrzucając iluzoryczną pewność religii nie ma gwarancji, że znajdziesz pewność gdzieś indziej. Ale osobiście nie o pewność tu chodzi. Pewność jest nastawieniem dogmatycznego (religijnego właśnie) umysłu, a umysł to myślenie, niepokój. Wyruszając w podróż zwaną poznaniem jest się w innej sytuacji niż Odyseusz:

Myśląc - nigdzie nie wracasz, niczego nie budujesz. Nie zatrzymuje cię ani bóg, ani ludzka pamięć. Po prostu koczujesz i ruszasz dalej.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

Czyli prosto racjonalista to człowiek opierający się na pewnych dowodach, aczkolwiek nic nie wykluczający. Nie racjonalnym jest przecież ufanie swojemu mózgowi w 100%.

>Żyć tylko po to, by się tym życiem cieszyć...naprawdę ,to wcale nie takie trudne
Praktycznie tak też robię Ale racjonalnie czy to nie jest nieracjonalne, skoro prowadzi nas to samo życie do śmierci? Co nam z tej przyjemności skoro i tak umrzemy?
>Co do śmierci...cóż,po co tyle o tym myśleć??Ta ,jedna z niewielu , różnic miedzy nami a resztą zwierząt ,(świadomość śmierci ) faktycznie trochę nam całą sprawę uprzykrza , spróbuj jednak wykorzystać ten czas na przyjemniejsze rzeczy nisz myśl o jego końcu.
A kto powiedział, że zwierzęta nie mają świadomości śmierci?

Tak mi się wydaje. Choć zamiast "dowodach" napisałbym raczej: "metodzie".

Zresztą to właśnie jest najczęściej zarzucane racjonalistom: "wiara" albo nawet "dogmatyczna pewność", że wszystko da się prędzej czy później wyjaśnić na drodze rozumowej.

Cóż, nawet rozum ma swoje dogmaty.

Pozdrawiam,

---

Tomasz Sztejka

>Odrzucenie owej szkodliwej religii

Trzeba odrzucić ludzkość,też jest szkodliwa.