Mam problem - moja siostrzenica (10 lat) wychowywana dotąd z bezpiecznej dość odległości od religii (ochrzczona, poszła do komunii, ale nie chodziła do kościoła na msze - pomijam już tu konsekwencję rodziców), nagle zaczęła się niebezpiecznie fascynować tym wszystkim (chodzi na religię w szkole). Powiedziała mi ostatnio, że pójde do piekła, bo nie wierzę w Jezusa i teraz chce chodzić na jakieś - za przeproszeniem - kółko misyjne.
Ratunku! Rodzice! Kiedy zaczęliście uświadamiać dziecko, które się zetknęło w szkole z tym całym kramem? Ile lat to dobry wiek?
Nie chcę jej zrobić krzywdy pochopnym i zbyt brutalnym przekazem (do tej pory byłam dla niej autorytetem w różnych sprawach, wprowadzałam ją w różne dziedziny nauki i starałam się wyrobić zdrowy światopogląd).
Siostrzenica, gdy miała 4 lata, pytała mnie na widok krucyfiksu na Wawelu - "Ciociu, a kto to jest ten pan, a czemu on tam wisi?", a teraz ma teksty rodem z kółka różańcowego, przeraziłam się Pomocy.

Chrześcijaństwo jest "do wierzenia". Wzbogacone o tłum, stanowi dla osób o słabo jeszcze rozwiniętej wiedzy atrakcję, niezależnie od ewentualnej łagodności, czy lenistwa katechety. Ważne iż robi on cokolwiek, to starczy, aby szkodzić dziecku.

>nagle zaczęła się niebezpiecznie fascynować tym wszystkim...

Kiedy Jasio nie lubi jakiegoś szkolnego przedmiotu, to zazwyczaj problem polega nie tyle na treści przedmiotu, co na osobie go przekazującej. Jeśli pani od polskiego jest fajna, to i polski jest fajny. To samo z innymi przedmiotami, z katechezą włącznie. Jeśli natomiast nauczyciel jest nudny, pozbawiony humoru, empatii (belfer), to również to, co mówi zostaje przez dziecko (ale nie tylko), odrzucone: wtedy sięgać trzeba po różne metody nacisku, aby dziecko zdyscyplinować. Jeśli dziecko zaczęło fascynować się religią, to z pewnością nie jej metafizyczną i doktrynalną stroną, ale raczej atmosferą, w której religijne treści są przekazywane. Stała się ona, jak podejrzewam, bardziej atrakcyjna, niż atmosfera domu. Coś trzeba zmienić w stosunkach z dzieckiem, aby zwróciło ono na to uwagę i pozytywnie zaakceptowało. Kształtowanie światopoglądu dziecka to delikatna sprawa. Być może trzeba bardziej zafascynować się dzieckiem, a mniej kształtować jego światopogląd. Na to będzie jeszcze czas.

---

Okres ważności moich postów kończy się z chwilą ich opublikowania.

>dzieciaki mają i tak dosyć przeładowany program.
A gdzieś ty ten "przeładowany program" zauważył?

>Ależ chrzanić oceny , że tak powiem.Tu o "rząd dusz" chodzi. Dzieciaki w szkole podstawowej już mają mnóstwo pytań, bo kształtuje im się światopogląd, są ciekawskie i czesto jeszcze bez uprzedzeń.
Jasne, a czego na tej etyce się mogą nauczyć, skoro sami dorośli są sprzeczni w tym co jest etyczne, a co nie? Chyba, że marzy Ci się jakaś etyka ateistyczna, to w wtedy zupełne jaja, jakby po religii szli na coś takiego. Już lepiej to zostawić rodzicom.

>A gdzieś ty ten "przeładowany program" zauważył?

Po 7-8 lekcji to jeszcze mało?

>Jeśli pani od polskiego jest fajna, to i polski jest fajny. To samo z innymi przedmiotami, z katechezą włącznie.<

Właśnie! Sama przez 3 chyba miesiące chodziłam na religię (w czasach liceum), bo ksiądz był przystojny i budził me nieskromne myśli
Niestety, zauroczenie wyglądem szybko się kończyło, do głosu doszedł mój "charakterek" i wychowawczyni - święta kobieta - zasugerowała mi przeczekiwanie katechezy w bibliotece. Swoją drogą ciekawe, czy w dzisiejszych czasach jakiś wychowawca by się na to zdobył?

>Jasne, a czego na tej etyce się mogą nauczyć, skoro sami dorośli są sprzeczni w tym co jest etyczne, a co nie? Chyba, że marzy Ci się jakaś etyka ateistyczna, to w wtedy zupełne jaja, jakby po religii szli na coś takiego. Już lepiej to zostawić rodzicom.
Drogi Panie ,marzenia zmieniają rzeczywistość, bez nich godzimy się na to co inni nam organizują.
Tak , marzy mi się etyka i filozofia w szkole a przynajmniej religioznastwo zamiast religii.
Marzenie to początek pragnienia, pragnienie to zródło celu. Potem to już tylko ralizacja.
pozdrawiam

>Ważne iż robi on cokolwiek, to starczy, aby szkodzić dziecku.
W omawianym przypadku mowa była o matce.

---

Parafrazując: Ideologia śmierdzi!

>>A gdzieś ty ten "przeładowany program" zauważył?
>Po 7-8 lekcji to jeszcze mało?
Ja miałem po 12, 14.