Witam i pozdrawiam wszystkich To mój pierwszy post na tym forum, piszę go, ponieważ potrzebuję Waszej pomocy... Mój problem jest dosyć typowy, w internecie widziałem już ogrom podobnych tematów, natomiast każdy człowiek jest inny, więc spróbuje założyć kolejny taki temat z nadzieją, że jednak w moim przypadku znajdziecie lub chociaż pomóżcie znaleść jakies sensowne rozwiązanie... Otóż chodzi o to, że moje życie nie ma sensu. Nie mam żadnych zainteresowań, pasji, hobby itp. Próbowałem zajmować się wieloma rzeczami. Czytałem o takich rzeczach, jak historia xx wieku, rozwój osobisty, fizyka kwantowa, uczyłem się matematyki, filozofii, czytałem o religiach i ateizmie, czytałem trochę powieści, uczyłem się programowania komputerów i informatyki i jeszcze sporo innych rzeczy... Nie piszę tego żeby się chwalić, w żadnej z wymienionych spraw nie jestem dobry, każdą zajmowałem się kilka tygodni i miałem dosyć. Może teraz coś o mnie. Mam 20 lat, skończyłem szkołę średnią, mam maturę, nie poszedłem na studia z przyczyn finansowych. Jestem ateista, i nie chcę tego zmieniać. Mam pracę fizyczną i w sumie sam się utrzymuje, choć zarabiam marnie. Nie jestem jakimś wielkim leniem, mój zapał też nie jest slomiany. Po prostu brakuje mi motywacji i sensu żeby dalej żyć. Od kilku lat mam myśli samobójcze, ale wiem, że psycholog mi nie pomoże. Sam już nie wiem co zrobić z życiem. Kiedyś miałem ambicje plany itp, ale teraz wszystko wyblaklo i jest jakies takie bez smaku. Nie uzalam sie nad sobą, po prostu liczę na Waszą pomoc... Jeśli ktoś znajdzie chwilę żeby odpisać to będę bardzo wdzięczny

> No i jakby znajomi lub rodzina się dowiedzieli że chodzę do psychiatry... Wtedy to bym dopiero miał problem.

Chłopie!!! chyba trzeba tobą potrząsnąć albo co

Tu chodzi o TWOJE życie!!! o to czy bedziesz żył (bo z tego co piszesz czasem wolałbyś wąchać kwiatki od spodu) i o jego JAKOŚĆ.

Zresztą - założę się- twoja rodzina i przyjaciele, gdyby wiedzieli to, co nam tu serwujesz SAMI by wysyłali cię do psychologa a może nawet zaproponowaliby, że ci będą towarzyszyć.

Zawalcz chłopie o siebie, i zrób coś heroicznego (podobno faceci lubią takie klimaty) I IDŹ DO PSYCHOLOGA!

Dlaczego chłopak ma się męczyć? To tak jakby ktoś mi napisał, że przecież od migreny się nie umiera, więc nie muszę brać środków przeciwbólowych.

Skończmy z tym umartwianiem się, skoro istnieją sposoby żeby temu zaradzić.

Uważam, że chłopak powinien skorzystać z profesjonalnej pomocy psychologa. Tylko musi sam sobie pozwolić na uzyskanie pomocy.

Owszem, czytając nasze odpowiedzi będzie mu przez chwilę lepiej. Ale tylko przez chwilę.

Jeśli chce sobie pomóc na dłużej MUSI iść do psychologa.

>Jeśli chce sobie pomóc na dłużej MUSI iść do psychologa.

Nic nie musi. Najlepiej sobie pomoże ucząc się radzić sobie z takimi problemami samodzielnie i bez wspomagaczy. Lekomanów nam nie brakuje, a o psychoterapiach leżankowo-pogadankowych szkoda się wypowiadać - równie dobrze może iść do księdza.

Dziękuję Ci. Dlaczego nie spotkałem kogoś takiego w realu? W ogóle jest tak, że jak się mówi o takich rzeczach, że ma się te czarne myśli to ludzie myślą i mówią że się poprzewracalo w du... Mówi się, że jak ktoś jest młody, zdrowy, żyje w okresie bez wojen i ma co jest jeść to powinien być szczęśliwy, bo przecież są inni, np niepełnosprawni, którzy chętnie by wzięli takie życie. Ale to chodzi właśnie o myśli, o świadomość bezsensu, smutek, samotność itp. Dlatego jestem pozytywnie zaskoczony tym co piszecie. Myślę, że jednak pójdę z tym do specjalisty, przekonaliscie mnie.

wiesz co, wydaje mi się, że wiesz o psychoterapii dokładnie tyle ile nasz werter.. czyli niewiele..

>Wiesz... Bardzo chętnie poszedlbym na browara z kimś z tego forum

Problem w tym, że mamy tutaj miszmasz ludzi z całej Polski. W większych miastach pewnie jest z kilkanaście osób które dałoby się zorganizować na integracyjnego browara, ale ja z prowincji...

Witaj, zasadniczo podpisuję się pod większością tego, co napisali moi przedmówcy.
Zatem chciałem Ci tylko polecić krótki, ale bardzo mądry film Sama Harrisa (jeśli tu bywasz, nazwisko na pewno Ci znane , który wydaje mi się wyjątkowo odpowiedni do problemu, który poruszasz. Mam nadzieję, że jakoś Cię zainspiruje

www.youtube.com/watch?v=T3JzcCviNDk

>wiesz co, wydaje mi się, że wiesz o psychoterapii dokładnie tyle ile nasz werter.. czyli niewiele..
Wiem tyle, że kiedyś miałem za młodu podobne problemy, korzystałem z takiej pomocy i z tego co pamiętam, to leki antydepresyjne są drogie, mają paskudne efekty uboczne i bardziej zamulają niż pomagają. To było dawno co prawda, może coś się zmieniło, ale nie słyszałem.
Dla normalnie funkcjonującej osoby z jakimiś problemami osobowościowymi wizyta u psychologa to strata czasu, a u psychiatry duże ryzyko dla zdrowia.

Wnioski jakie wyciągasz ze swojej nieudanej psychoterapii są jak dla mnie bzdurne.

"Za młodu", czyli jakieś 20 do 30 lat temu? Od tamtej pory wiele się zmieniło, przede wszystkim obecnie stosuje się leki nowej generacji, mało - nazwijmy to - inwazyjne. No i metody też się zmieniły...
Zresztą zupełnie dobrze może się obyć bez leków. Grunt to wywalić z siebie problem i dojść do jego źródła.

>Zresztą zupełnie dobrze może się obyć bez leków. Grunt to wywalić z siebie problem i dojść do jego źródła.
Tak, żadne leki nie usuwają przyczyny a tylko skutki. Nie będę się upierał co do skuteczności stosowanych terapii psychologicznych czy psychiatrycznych, ale będę się upierał, że najpierw należy podjąć próbę samodzielnego poradzenia sobie z problemem, bo zwykle jest to jak najbardziej w zasięgu pt klienta psychoterapeutów - wymaga to pewnego wysiłku, ale długofalowe rezultaty są znacznie lepsze niż korzystanie z rad typu "łyknij pigułkę, świat będzie lepszy" albo "idź do psychologa, psycholog prawdę ci powie".

Nie ma czegoś takiego jak aprioryczny sens życia. To człowiek robiąc, przynajmniej zazwyczaj, większość czynności w jakimś celu i jakimś sensem, rozpaczliwie usiłuje nadać sens wszystkiemu, co go otacza. To człowiek nadaje sens swoim czynnościom, życie jest sumą określonych czynności organizmu, wszystko więc zależy od ciebie.

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi. I jednocześnie, chociaż autentycznie mi głupio, chciałbym was prosić o pomoc czy może po prostu o jakieś rady odnośnie jeszcze jednego problemu, który mnie gnębi... Zaznaczam, że to jest bardzo głupie, ale tak mam naprawdę, to nie prowokacja. Zaczęło się chyba gdzieś tak półtora roku temu, podczas rozpoczęcia poważnej nauki do matury. Uczyłem się jednocześnie angielskiego, matematyki, polskiego i fizyki. Jednocześnie czyli po np 1 lub 2 godz dziennie na przedmiot, tak po kolei. I np rano uczyłem się matematyki, później następne i tak do końca dnia. Ale wieczorem uswiadamalem sobie, że nic nie umiem. Więc następnego dnia robiłem dokładnie te same zadania i tematy... I tak codziennie. Niektóre zadania robiłem po 20 do 30 razy. Polecenia umiałem na pamięć już, zadania były banalne. Dodam, że nie jestem bardzo głupi,matematykę zdałem na 100 procent. Ale męczy to mnie do dziś. Chciałbym uczyć się rosyjskiego, pierwszy rozdział z książki przerobilem już ok... 50 razy (!) Umiem już to doskonale, znam na pamięć, ale każdego dnia znów zaczynam książkę od nowa. Teraz mam tak ze wszystkim. Czy chcę przeczytać powieść, czy dowolną książkę, ciągle po jakiś czasie stwierdzam, że dla pewności przeczytam jeszcze raz... Dodam, że nie mam problemów z koncentracją, książki są pisane w przystępny sposób. Doszło do tego, że nic już nie czytam. Wiem, że to się wydaje nieprawdopodobne, ale jest prawdziwe i strasznie niszczy mi życie. Co mam zrobić ?