Chciałbym nawiązać do tematu poruszonego przez forumowicza o nicku Monentor, który, jak żali się w swoim wątku www.racjonalista.pl/forum.php/s,601148 , nie potrafi sobie poradzić z tym, że jego dziewczyna miałaby nie być dziewicą. Spróbujmy pospekulować - a może nawet przytoczyć fakty, o ile takie zostały ustalone - o życiu naszych dawnych kuzynów, łowców-zbieraczy. Jak wyglądała ich egzystencja? W szczególności, jak przedstawiały się ich relacje, że tak powiem, samczo - samicze? Problem dziewica - nie dziewica rozrysowany w tym świetle wydaje się nabierać większego sensu, przynajmniej w oku antropologicznego laika takiego jak ja.

Nasze umysły ewoluowały w czasach, kiedy zmagaliśmy się z życiem na afrykańskiej sawannie. Jako ludzie, żyliśmy wtedy w niewielkich hordach i plemionach. Wbrew pozorom trudno sobie wyobrazić stosunki damsko - męskie w tamtej epoce. Na pewno można pokusić się o ich dwukategorialny podział. Na te, które były oparte na miłości (monogamiczne) i na te które nie były oparte na miłości (poligamiczne). Naturalnie mówimy tu o miłości romantycznej, która w pewnych warunkach, spełnia adaptacyjną funkcję. Otóż może zwiększać szanse przetrwania nowo narodzonego dziecka dzięki poświęceniu ojca, który je wspiera. Fundamentalną własność miłości romantycznej stanowi bezwarunkowa fiksacja na jednym partnerze. Mężczyzna kochający w ten sposób kobietę, poświęca się jej bez reszty, chociażby przynosi dużo mięsa z polowania, wybranka staje się dla niego tą jedyną. Sądzę jednak, że, aby taka miłość mogła się w nim obudzić, ów mężczyzna musiał być przekonany(?), że on również jest tym jedynym, ponieważ instynktownie zależało mu na pewności co do swojego ojcostwa. Taką pewność, dziesiątki tysięcy lat temu, zapewnić mogła mu tylko dziewica(?). A przynajmniej znacząco ją zwiększyć, ponieważ dziewica bez wątpienia nie uprawiała seksu w ciągu ostatnich kilku miesięcy, co oznaczało, że nie jest w ciąży, której oznaki przez dość długi okres czasu po zapłodnieniu są zupełnie niewidoczne.
Kolejna sprawa. Często w biologii dokonuje się podziału osobników płci męskiej na samców alfa i beta. O samcu alfa mówi się, że z uwagi na silną dominację w hordzie, miał w niej dostęp do większej liczby partnerek. Samiec beta zwykle czekał na swój czas, jednak, co prawdopodobne, nie chciał inwestować, dopóki nie posiadł prawie całkowitej pewności w kwestiach swojego ojcostwa. Załóżmy, że prawdopodobieństwo zapłodnienia podczas stosunku (w domyśle już nie dziewicy) wynosi 1/n. Samiec alfa kopulował na tyle często, z dużą liczbą samic, tak iż w jego przypadku szanse na ojcostwo wynosiły, powiedzmy n * 1/n = 1 co daje niemal całkowitą pewność, że któreś z dzieci jego partnerek nosiło jego geny. Gdyby teraz samiec beta zakochał się w takiej samicy, szansa ojcostwa dla niego wyniosłaby 1/n. Miłość umniejszyłaby, a może nawet zaprzepaściłaby możliwość przetrwania jego genów.

Dotychczas pisałem o obyczajach potencjalnie występujących w prehistorycznych hordach. Warto zauważyć, że dziś, w dobie antykoncepcji i testów genetycznych, takie emocjonalne kalkulacje, o ile istnieją, byłyby atawizmem. Zastanawiające jest także to, że, problemy tego typu, o których napisał Monentor posiadają głównie mężczyźni nie mający dużego doświadczenia seksualnego (są typu 1/n). Dla mężczyzn dojrzałych, z racji znacznie wyższej we współczesnych czasach średniej długości życia, mielibyśmy n * 1/n = 1, co w konsekwencji eliminuje egzystencjalny niepokój, który użytkownik ten określił "kryzysem wieku młodszego". Zapraszam do dyskusji. Mile widziane odnośniki do artykułów przedstawiających życie łowców - zbieraczy.