Taki oto ciekawy wniosek znaleźć możecie m.in. w książce "Kanon - wyprawa galopem przez piękne podstawy nauki".
Nie chodzi o jakieś kontrowersyjne pomysły jakoby Wszechświat miał mniej niżeli 13,7 mld lat (i wielokrotnie więcej średnicy). Chodzi o sposób w jaki ustalamy co jest "duże/małe" oraz "młode/stare".



Jak można powiedzieć, że wszechświat jest mały i młody?
Brzmi to jak brednie gdy uzmysłowimy sobie, że operujemy miliardami lat...a jednak.
Już tłumaczę o co chodzi.

Istotą jest tutaj operowanie rzędami wielkości.
Odległości pomiędzy galaktykami są łatwiejsze do ogarnięcia niż otchłań między gwiazdami w jednej galaktyce.
Okazuje się mianowicie, że średnia odległość między galaktykami z jednego skupiska jest tylko kilkadziesiąt razy większa od średnic tych galaktyk, podczas gdy odległości między gwiazdami są setki tysięcy czy też miliony razy większe od średnicy jakiejkolwiek gwiazdy.
"Dlatego właśnie gwiazdy nie wpadają na siebie, a galaktykom się to zdarza" - Robert Mathieu

>"Z Andromedy do miejsca, które stanowi skraj obserwowalnego Wszechświata, jest tylko 3 tysiące razy dalej. Zatem krańce znanego Wszechświata, najdalsze punkty, z których mogło dotrzeć do nas światło, są zaledwie 3 tysiące razy dalej niż sąsiednia galaktyka. A teraz przypuśćmy, patrzy pani na dom najbliższego sąsiada; załóżmy, że jest oddalony o 100 metrów. Gdyby miała pani przemieścić się 3 tysiące razy dalej, musiałaby pani przebyć 300.000 tysięcy metrów, czyli 300 kilometrów. A zatem, gdyby narysowała pani koło, obejmujące całą pani wspólnotę, cały pani świat, i to koło miałoby promień 300 kilometrów, to czy nie pomyślałaby pani, że ów świat ma całkiem rozsądne rozmiary? Czy nie byłaby pani zaskoczona, że okazało się, iż jego krańce leżą tak blisko? Właśnie dlatego uważam, że nasz Wszechświat, a przynajmniej jego fragment, który widzimy, jest mały. Owszem, rozumiem, że ten punkt widzenia jest całkowicie nie do obrony" - Maarten Schmidt

Podobny argument stosować można do wieku wszechświata.
>"Dziś, gdy mam 46 lat, postrzegam czas inaczej niż wtedy, gdy miałem 20 lat, a w wieku 75 lat będę postrzegał go jeszcze inaczej...ale żadne doświadczenia nie pozwoli mi zrozumieć, czym właściwie jest 500 czy 659 milionów lat, a co dopiero mówić o 4,5 miliarda." - Kip Hodges

4,5 miliarda lat to oczywiście wiek Ziemi. Choć jednak Ziemia jest bardzo sędziwa, Wszechświat jest oczywiście o wiele starszy. Nie jest to jednak przytłaczająca różnica wieku. Wszechświat nie jest starszy od Ziemi nawet o jeden rząd wielkości, czyli 10 razy. Jest od niej starszy mniej więcej trzykrotnie: minęło 13,7 miliarda lat od Wielkiego Wybuchu, który był początkiem istnienia wszelkiego bytu.

Jak więc widać - Wszechświat jest stary i wielki gdy patrzy na niego człowiek. Gdyby jednak przyjrzeć się mu obiektywnie - za pomocą skali rzędów wielkości - można by dojść do wniosku, że jest on niepokojąco młody i mały. Wiemy już, ze w skali czasu Wszechświat rzeczywiście dopiero rozpoczął swoje życie. Będzie istniał jeszcze przez wiele setek miliardów lat. Co to dla niego te kilkanaście miliardów lat?

--------------
Na zakończenie - stwierdzenie jak bardzo orbita Ziemi jest niestabilna.
Kwark ciężki podczas zderzeń w akceleratorach ma czas życia jednej pikosekundy.
Dla człowieka to bardzo mało, ale w świecie cząstek elementarnych to dużo.
W czasie tej jednej pikosekundy wykonuje ona bowiem 10^12 okrążeń.
Ziemia tymczasem wykonała dopiero 5x10^9 okrążeń i wykona ich jeszcze 10 miliardów zanim wpadnie na Słońce.
>"To daje łącznie około 15x10^9 okrążeń orbity, czyli znacznie mniej niż 10^12. Zatem w bardzo konkretnym znaczeniu nasz Układ Słoneczny jest daleko mniej stabilny niż taka cząstka jak kwark ciężki. Tkwimy w okowach naszej prywatnej, antropocentrycznej koncepcji czasu i dlatego niełatwo nam zrozumieć ogrom stabilności, której ucieleśnieniem są te cząstki." - Robert Jaffe
Natomiast jeśli sobie uświadomić że Droga Mleczna od początku swego istnienia 13,5 miliarda lat temu wykonała dopiero 60 obrotów to dopiero wskazuje na fakt iż wszystko jest niejako w zarodku.