Witam,
piszę tutaj, bo sama już nie wiem co zrobić. Jestem z moim chłopakiem od 4 lat, jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi i jest nam bardzo dobrze ze soba. Naturalnie przyszły myśli o wspólnej przyszłości i zamieszkaniu razem. Jednak gdy to zaproponowałam, odmówił. Powodem są jego rodzice, dla których mieszkanie przed ślubem to grzech ciężki. Temat zniknął, jednak pojawiły się rozmowy o ślubie. Oboje jesteśmy niewierzący już ładnych parę lat, dużo rozmawiamy na tematy związane z religią, znałam jego poglady, więc logiczną rzeczą było dla mnie, że nie będziemy brać ślubu w kościele. Niestety bardzo się myliłam... Mój partner dał mi do zrozumienia, że ślub kościelny to jedyne wyjście i skoro go kocham to nie powinien być problem.. Staram się zrozumieć jego punkt widzenia, jego rodzice a zwłaszcza matka to zagorzali katolicy i każdy kto ma sprzeczne poglądy z tymi kościelnymi jest w ich oczach po prostu zły.. Jednak nie wyobrażam sobie, że w tak ważnej chwili, miałabym udawać i być hipokrytką przed moją rodziną i przyjaciółmi, którzy wiedzą jakie są moje poglądy... Nie byłoby problemu, gdyby mój chłopak był wierzący- zgodziłabym się wtedy na ślub w kościele...Niestety on uważa, że nie może się przyznać rodzicom, że jest ateistą i tak samo nie chce żeby się dowiedzieli, że ja też. Nie wiem co mam robić, bo nie chce żeby przez to przestali się do niego odzywać.. A niestety Ci ludzie są do tego zdolni...Jego matka nie chodziła do domu swojej córki póki ta nie powiesiła krzyża na ścianie.. Boję się, że jeśli tym razem ulegnę i zrobimy tak jak jego rodzice chcą to potem będzie tylko gorzej, bo będą dzieci. Nie mam pojęcia co zrobić, jestem pewna, że chce spędzić przyszłość z tym mężczyzną, ale nie chce żyć w ciągłym kłamstwie i uleganiu.. Proszę o jakąś poradę.
Pozdrawiam

.
>Wygrywa Pan! Brawo!
Ależ ja tu żadnej gry, a tym bardziej żadnych gierek nie prowadzę.

>Odpowiedzi jednak, jak to zwykle, w kłopotliwych dla Pana sytacjach udziela Pan wymijającej...
Gdybym udzielał wypowiedzi wymijających, to nie byłbym tak znienawidzony przez tych którym udzielam wypowiedzi "przyszpilających" intelektualną pustkę kryjącą się w ich wypowiedziach.

>Wątpię, czy jest Pan zdolny do dyskusji, której podstawowe zasady nakreśliłem.
Nie jestem zdolnym do żadnych dyskusji z czyjąś wiarą. Mogę jedynie wykazywać bezsens takich przekonań. Wszystkie swoje wypowiedzi kieruję do osób potrafiących je zrozumieć, a na moje szczęście ciągle jeszcze tu takich większość. www.racjon(*).php/z,0/d,12/s,602634#w607068

>Zobaczymy przy kolejnych pańskich postach, zobaczymy...
www.racjon(*)m.php/z,0/d,2/s,640018#w640250

@@@
.

>To Twoja opinia. Dla wielu, zwłaszcza wierzących, ale nie tylko, akt ten po ślubie jest czymś dodatkowo fascynującym, oczekiwanym, cudownym. I ma o wiele większą wartość duchową niż seks przed ślubem. Są ludzie dla których to bardzo ważne.

Jak ucinanie łechtaczki. Wmówić można ludziom wszystko.

>To Twoja opinia. Dla wielu, zwłaszcza wierzących,
> ale nie tylko, akt ten po ślubie jest czymś dodatkowo fascynującym

.. o ile w ogóle dojdą do niego w zdrowiu.
Otóż niestety to nie tylko jego opinia.
Tu masz opinię fachowca:
facet.inte(*)-katolicka-na-pewno,nId,451576
Zwróć szczególnie uwagę na akapit zaczynający się do słów:
Cytat:

Zawsze fascynowało mnie, co ma seksualność wspólnego z duchowością i dlaczego akurat księża, czy biskupi stoją na straży seksualnej moralności (niejednokrotnie bez praktyki pojmowanej fałszywie, a z praktyką - w hipokryzji).
Pozdrowienia

---

Kiedy każdy pomysł zaczyna ci się wydawać genialny - dopij wódkę i idź spać

Jak zwykle problem to macie finansowy, bo jeżeli inny to nie masz problemu ze ślubem ,olej takiego gościa bo jak tu mówili namęczysz się wielce.Więc albo macie kase i olewacie wariatów albo nie macie i musicie sie dostosować. ale to już stanowicie razem a nie osobno.

>Jak zwykle problem to macie finansowy, bo jeżeli inny to nie masz problemu ze ślubem ,

Polska język, trudna język
(Zulu Gula)

Poszłam mniej więcej za radą i spędziłam trochę czasu sam na sam z myślami i moją pasją, aby się oderwać. Bardzo dużo dały mi do myślenia komentarze wszystkich. Rozmawiałam też dużo z przyjaciółmi, ich poglądy były tak samo różne jak w komentarzach. Te różnice w zdaniach namąciły mi w głowie... Nadal jestem trochę rozdarta, ale postanowiłam na razie się tak tym nie przejmować. Zdałam sobie sprawę, że muszę poukładać najpierw siebie. Chcę dokończyć studia i może trochę dojrzeć do tych poważnych decyzji.
Wiem, że wielu może nie rozumieć mojej niechęci do odgrywania przedstawienia pt. ślub w kościele, do końca sama nie mogę tego wyjaśnić. Wszystkie uroczystości religijne mówiąc łagodnie wydają mi się dziwne. Może jestem na razie na etapie buntu, jestem młoda i naiwna, chciałabym żeby zaakceptowano mnie taką jaką jestem. Nie znoszę hipokryzji i sama nie chciałabym nią być. Nie umiem udawać i od razu widać po mnie, że coś jest nie tak. No ale z drugiej strony skoro chcę być z nim to ten ślub nie powinien grać takiej dużej roli i nie powinnam z tego powodu robić takiej tragedii. Jestem rozdarta, jednak mam nadzieję, że z czasem znajdę jakieś rozwiązanie. Może zmienią mi się poglądy...

O to chodziło.

I nie przejmuj się tym, że nie wszyscy Cię rozumieją.
Żeby Cię wszyscy rozumieli, musiałabyś być prosta jak budowa cepa.

Pozdrowienia.

Od siebie powiem, że nie ma jednej dobrej i właściwej odpowiedzi w takich sprawach. Wydaje mni się, że trzeba taką decyzje podjąć biorąc pod uwagę, by nie odbiła się ona na naszej psychice i stabilności. Dla jednych ważniejszy będzie spokój z teściami dla innych uczciwości intelektualna wobec siebie. Jedno też nie wyklucza drugiego, podkreślam po prostu, że to kwestia bardziej psychologii niż logiki.

Natomiast niepokoi mnie aspekt filozoficzny tej sprawy. Jesteśmy racjonalistami - powiedzmy - to czy można w sposób spójny i rzetelny wobec naszej sfery akcjologicznej powiedzieć, że istnieje coś takiego jak "utrzymanie jakiejś formy ignorancji dla jakiegoś dobra"?

Ja znam dwie sprzeczne odpowiedzi, jedna pochodzi z zasad polityki, a druga z kwestii ideowych.

Przypomina mi to sytuacje w której pod presją społeczności religijnej było się zmuszanym podpisać dokument, że miało się pakt z diabłem by ocalić życie. Oczywiście, prócz tego, że traciło się godność i dobre imię to był to dość fasadowy akt. Mimo to były osoby, które nie chciały podpisać takiego dokumentu.

>Mnie samemu kilkakroć zdarzało się w czasie uroczystości (zwłaszcza ślubnej) pomaszerować do ołtarza po wafelek kiedy ze strony naszej rodziny mało było wyspowiadanych i był obciach wobec nowej gałęzi rodziny. I raczej nikt nie miał mi tego za złe, ani nie spodziewał się, że mnie piorun Boski porazi za bluźnierstwo.
>Przeciwnie - uważam - służyło to dobrze oswajaniu wierzących.

Oswajaniu? Tworzysz przez takie działania obraz "patrzcie, taki ateista, a do komunii poszedł". Ateiści są widziani wtedy jako ludzie bez kręgosłupa, konformiści, a ateizm jako moda, fanaberia albo dziecinada, z której się wyrasta. Jeśli trzymanie się swoich poglądów uważasz za "obciach", to oby jak najmniej takich ateistów.

>A katolickie ideały? Czasami katolik musi wybierać pomiędzy tzw mniejszym złem lub większym dobrem, musi to zrobić sam, ważąc co jest lepsze dla niego, dla innych, powinien to robić patrząc na te ideały katolickie (miłość bliźniego + dekalog).

Nie, nie musi niczego wybierać. Ma od tego specjalną książkę, a jak jej nie rozumie, to wystarczy jak zapyta pana, który twierdzi, że jest przedstawicielem jej autora.

Poczekaj aż teściowa się dowie, że uprawiasz z chłopakiem sex przed małżeński.

Jedyna radą jaka mogę Ci dać, to jak najszybciej wycofaj się z tego związku, bo Twój chłopak nie przyznając się rodzicom do swych poglądów jest człowiekiem słabym i zakłamanym, co gorsza taki człowiek nie może być ateistą.

>Twój chłopak nie przyznając się rodzicom do swych poglądów jest człowiekiem słabym i zakłamanym, co gorsza taki człowiek nie może być ateistą.

Oczywiście. Ateizm sam w sobie powoduje siłę i prawdomówność

Jak ja zazdroszczę ideałom!

>Oczywiście. Ateizm sam w sobie powoduje siłę i prawdomówność

Nie zrozumiałeś, przede wszystkim jest słaby i zakłamany, co więcej okłamuje sam siebie.

Trudno być natomiast ateista udając przed najbliższymi kogoś innego.

>Jak ja zazdroszczę ideałom! - to przestań zazdrościć..., jest to zła cecha.

>>Oczywiście. Ateizm sam w sobie powoduje siłę i prawdomówność
>Nie zrozumiałeś, przede wszystkim jest słaby i zakłamany, co więcej okłamuje sam siebie.
Tak, okłamuje. Niektórzy tak robią. Katolicy, prawosławni, ateiści....
To bardzo źle, ale niektórzy tak postępują.

>Nie zrozumiałeś,
A co tu jest do rozumienia:
Cytat:
Poprawiając gramatykę: Ateista nie może być człowiekiem słabym i zakłamanym.
Zazdroszczę.

>Zazdroszczę.

Każdy ma jakiś problem z sobą.