Ustosunkowując się do moich wypowiedzi zawartych w wątku Capo di tutti capi (www.racjonalista.pl/forum.php/s,665743) komentator Hodża wyraził zainteresowanie zagadnieniem kryminalnego, żydowskiego podziemia w Polsce ("Czekam z ciekawością. Sam też mam nieco wiedzy z przekazów rodzinnych, niekoniecznie filosemickich, ale to rzecz jasna doświadczenia wąskie i mocno subiektywne"). Przychylając się do Jego życzenia zamieszczam garść danych zaczerpnięty ze świetnej ksiązki żydowskiego autora
Edwarda J. Bristowa, doktora historii na Uniwersytecie Yale, pt. "Prostitution and Prejudice. The Jewish Fight Against White Slavery 1870 - 1939", Schocken Books, New York, 1983., która jest - co dodaje swoistej pikanterii poruszonemu tematowi - gruntownym studium femnomenu zorganizowanej prostytucji i handlu kobietami, wśród żydowskiej diaspory Europy, w okresie 1870 r. - 1939 r.
Ze względu na szczupłość miejsca od razu przejdę do meritum sprawy, przedstawiając garść stosownych danych statystycznych, darowując sobie słowo wstępne. Nie jest jednakże wykluczone, iż w trakcie dyskusji, pojawią się wątki, które pomijam, rezygnując ze wstępu.
W 1910 roku - w Sokółce ( białostockie), którego połowę mieszkańców stanowili Żydzi - ilość prostytutek per capita była największa w całym imperium carskim. W 1889 r. sporządzono w Rosji spis domów publicznych, którego rezultaty Bristow przytacza.
I tak, w Królestwie Kongresowym oraz strefie osiedlania Żydów (zachodnie gubernie Rosji) Żydówki - prawo rosyjskie zezwalało na prowadzenie domów publicznych kobietom powyżej 30 roku życia - prowadziły 203 z 289 legalnych lupanarów. Dane owe są potwierdzone przez najlepszych naocznych świadkow, tj osoby prowadzące walkę z nierządem. Z informacji podanych przez Romana Buczyńskiego, dr. Giedroycia dr. Maretskiego, Romana, Sholome Levina, wynika, iż w 1889 r. Żydówki były w posiadaniu 16, spośród 19 legalnych burdeli funkcjonujących w Warszawie. W Płoskirowie ( obecnie Chmielnicki na terenie Ukrainy), wszystkie trzy zarejestrowane burdele należały do Żydówek, podobnie jak większość owych instytucji w Żytomierzu. W Mińsku białoruskim wszystkie 14 zarejestrowane domy publiczne - były prowadzone przez krewkie Żydówki. Z kolei 30 z 35 zalegalizowanych "przybytków rozkoszy" guberni chersońskiej było prowadzonych przez Żydówki. W 1908r. konsul USA w Odessie nazwiskiem Grout, w sprawozdaniu wysłanym do centrali ujawniał, iż "w Odessie zorganizowany nierząd to domena Żydów". Co do pochodzenia etnicznego niewiast "zatrudnianych" w domach publicznych, to Żydówki stanowiły przeciętnie JEDYNIE 22% ogółu - co ujawniają wyniki owego spisu z 1889 r. Nietypowe w tym zakresie były Łódź (Żydówki stanowiły 39% ogółu prostytutek), Żytomierz i Płoskirów (stanowiły 50 - 60% ogółu) oraz Mińsk (30% ogółu). Dane te niezbicie dowodzą, iż większość czy też często zdecydowana większośc kobiet uprawiających proceder prostytucji w burdelach Żydów, była pochodzenia nieżydowskiego. Fakt ów znajduje swe odbicie w noweli I. J. Singera "Joshe Kolb", gdzie mamy żydowskiego właściciela lupanaru w Biłgoraju, którego pracownicami - z wyjątkiem jednej - są kobiety nieżydowskie.
W Galicji było podobnie. Bristow przytacza dane rabina Rosenaka z Niemieckiego Związku Rabinów, który w roku 1902 objechał Galicję w celu zachęcenia lokalnych rabinów do walki ze zorganizowanym nierządem. W sprawozdaniu sporządzonym po podroży podaje, iż 30-50% galicyjskich prostytutek było pochodzenia żydowskiego. Procent zaś żydowskich alfonsów, handlarzy kobietami, i właścicieli domów publicznych był - w jego mniemaniu - jeszcze większy. Jego sąd został wsparty przez B. Papenheim i dr S. Rabinovitsch - feministki, niemieckie Żydówki - które w roku 1903, również odwiedziły Galicję, celem zapoznania się ze skalą problemu. W ich opinii większość właścicieli lupanarów, jak również większość prostytutek, była pochodzenia żydowskiego.
Gęsta sieć domów publicznych stanowiła zaplecze dla procederu handlu żywym towarem. Z biegiem lat przestał on być zjawiskiem lokalnym, przekształcając się w fenomen międzynarodowy o wielkim zasięgu. W "branży" owej, Żydzi byli potężnie nadreprezentowani konkurując o zaszczyt pierwszeństwa z Francuzami, Włochami, Ormianami i Grekami. W ewidencji skazanych i podejrzanych o handel kobietami, sporządzonych przez policję berlińską (1908 r.), hamburską (1905 r.) oraz londyńską (1908 r.), umieszczono 578 osób, z czego 214 - 37% - było Żydami. Z kolei lista handlarzy będąca do dyspozycji policji w Hamburgu w 1912 r., zawiera ok. 400 osób z czego ok 270 (ok. 67%) była pochodzenia żydowskiego. Zdecydowana większość 214 kryminalistów którzy znaleźli się na pierwszej liście pochodziła z Galicji, Bukowiny, Królestwa Kongresowego i zachodnich guberni rosyjskich. Z danych przedstawionych przez Bristowa wynika, iż większość ofiar handlarzy kobiet było Żydówkami, tym niemniej odsetek kobiet pochodzenia nieżydowskiego, będących przedmiotem przestępczego procederu, był znaczący.
Dane powyższe to jedynie fragment obfitej statystyki Bristowa, która beznamiętnie i do bólu obiektywnie obrazuje skalę problemu. Po lekturze pracy Bristowa zmienia się zasadniczo spojrzenie na fundamentalny i drażliwy problem korzeni polskiego antyjudaizmu czy antysemityzmu. Bo okazuje isę, iż na rozmiary i kształt owego zjawisko ogromny wpływ miało niezwykle prężnie działające, przybierające monstrulane rozmiary podziemie seksualne kontrolowane przez Żydów - które to zjawisko w zasadzie do tej pory pozostaje kompletnie nieznane poza wąskim kręgiem specjalistów. Słowem, polski chłop pałał wrogością do Żyda nie tylko dlatego, iż 1900 lat wcześniej jego antenaci zabili Jezusa Chrystusa. Miał - jak się okazuje - znacznie bardziej prozaiczne powody aby owych Żydów nie darzyć wielką sympatią, a konkretnie swoją córkę, bratanicę, siostrzenicę eksploatowaną przez żydowskiego alfonsa lub handlarza żywym towarem.