Zainspirowany dyskusją z Olsonem chciałbym się bliżej przyjrzeć pojęciu sprzeczności. Z moich obserwacji wynika bowiem, że problemy z tym pojęciem pojawiają się już na etapie szkoły średniej gdzie uczniowie jako parę zdań sprzecznych wskazują: a<0 i a>0 zamiast a<0 i a>=0. O ile jednak tego typu błędy są przez nich uznawane i z czasem pojawiają się coraz rzadziej, o tyle w przypadku fizyki współczesnej natrafia się na mur nie do przebicia. Powszechnie bowiem jest ona uznawana za sprzeczną i traktowana z przymrużeniem oka.

Weźmy na przykład doświadczenie Younga z elektronami. Jak wiadomo strumień elektronów wysyłanych że tak powiem gęsiego po przejściu przez dwie szczeliny da obraz interferencyjno-dyfrakcyjny. To już się nikomu w głowie nie mieści i jest kwitowane jako sprzeczność.
W tym przypadku w sposób jaskrawy wychodzi na jaw, że pojęcie sprzeczności jest powszechnie nierozumiane, bo fizyka współczesna nie jest sprzeczna! Nie ma żadnych sprzeczności w aparacie matematycznym, którym się posługuje. Jest też potwierdzona doświadczalnie. Wszystko się zgadza. Zatem w czym problem?

Problem w tym, że za sprzeczność bierze się niezgodność wyobrażeń. Tymczasem to, co należałoby zrobić chcąc pokazać sprzeczność dwóch zdań, to przetłumaczyć je na język symboli.
Pokazać na przykład, że dwie wypowiedzi mają schemat: (p i q) versus (~p lub ~q). Bo zaprzeczeniem koniunkcji jest alternatywa zaprzeczeń. Tych praw logicznych (tautologii) jest całe mnóstwo. I właśnie dlatego na studiach prawniczych i filozoficznych uczy się logiki. Nie po to, by podwyższyć iloraz inteligencji studentów, bo ten w tym wieku jest już raczej ustabilizowany, tylko po to, aby wspomóc myślenie schematami logicznymi, bo w przypadku dwóch zdań wielokrotnie (podrzędnie, współrzędnie) złożonych sprzeczności często nie widać gołym okiem.

Wielu osobom takie rozważania mogą się wydawać abstrakcyjne i odległe od życia. Weźmy zatem jako przykład dyskusję z jakimś apriorystą. Otóż żaden apriorysta ani nie wskaże ani nawet nie użyje wyobraźni by podać przykład eksperymentu mogącego sfalsyfikować jego aprioryczne poglądy. Co może zatem zrobić? Ano na przykład zacznie dowodzić, że pogląd przeciwny jest sprzeczny (mając często jedynie na myśli, że jakieś jego wyobrażenia nie pasują do siebie), co wystarczy i już nie trzeba nic więcej robić. Taki dowód nie wprost. Zauważcie, że wszystko dzieje się w głowie apriorysty. Uznanie danego poglądu na bazie rzekomej sprzeczności poglądu przeciwnego plus odrzucenie możliwości falsyfikacji.

Jakie panaceum na to? Każdy, kto wskazuje sprzeczność ma obowiązek pokazać to symbolami. Bo sprzeczność może być jedynie niezgodnością wyobrażeń jak w przypadku fizyki współczesnej. Lub też wynikać z braku pewnych informacji. Jeżeli odpuścimy to aprioryście to pozamiatane.