Podczas debaty zainspirowanej wątkiem „Krytyczna rola ojca w procesie wychowania dziecka” pojawiły się opinie sugerujące, iż to nie brak więzi emocjonalnej dziecka z ojcem, tylko zła sytuacja materialna – prowadzi do znacznie częstszego konfliktu z prawem w przypadku dzieci „bez ojców”. Argument ów jest bałamutny chociażby z tego względu, że zła sytuacja materialna jak wyżej bierze się bardzo często z…. braku ojca, który pracuje na utrzymanie rodziny. Co więcej, z danych zaprezentowanych w podlinkowanym materiale wynika, iż pojawienie się ojczyma w miejsce ojca biologicznego (bardzo częste) nie prowadzi do zmiany sytuacji jak wyżej. Co jest logiczne i zgodne z wiedzą życiową, bo przecież ojczym – statystycznie rzecz ujmując – bardzo często nie chce dobra pasierba/pasierbicy, tylko chce wyeksploatować seksualnie ich matkę. Jednakże nie o tej kwestii chciałem porozprawiać w tym wątku.
Zaintrygowała mnie bowiem jeszcze bardziej złożona sytuacja, to jest wychowanie dziecka, konkretnie chłopca, przez dwie lesbijskie partnerki. Trafiłem na wyborny tekst mężczyzny, który właśnie dorastał w takiej rodzinie. Po jego lekturze – chociaż temat nie jest mi aż tak całkiem obcy – ma szczęka z hukiem grzmotnęła w posadzkę.
Autor tekstu jak wyżej, do którego uważnej lektury zachęcam, stwierdza na swoim przykładzie, że primo: chłopcy wychowywani przez dwie kobiety ( lesbijki) doświadczają całego szeregu psychicznych i emocjonalnych traum, skutkujących, także, nieprzystosowaniem do normalnego życia, spowodowanych brakiem ojca u ich boku w okresie dorastania, secundo, że jak pragnął podzielić się swoimi poglądami i doświadczeniami na temat z organizacjami gejowskimi, był przez nie sekowany i zagłuszany, tertio, że jego zdaniem wychowanie w modelu jak wyżej może sprzyjać wyborowi orientacji homoseksualnej albo biseksualnej. Sam jest biseksualistą.
Dla zaprezentowania próbki tekstu (i traumatycznych przeżyć autora), tłumaczę na polski jego, cokolwiek przecież wstrząsający, fragment – zachęcając do debaty na temat w formule rzeczowej i kulturalnej.

„W kategoriach seksualnych mężczyźni, którzy dorastają w tradycyjnych domach, korzystają na tym przynajmniej w tym sensie, że są świadkami jakichś praktycznych rytuałów damsko – męskich relacji erotycznych. Ja nie miałem zielonego pojęcia jak uczynić się atrakcyjnym w oczach dziewczyn. Gdy tylko wyszedłem spod spódnicy mojej matki – od razu zaetykietowany zostałem jako odmieniec/wyrzutek z powodu moich dziewczęcych manier, dziwacznej garderoby, dziewczęcego szczebiotania i ogólnej cudaczności. Nic więc dziwnego, że opuściłem szkołę średnią jako „dziewica” nie będąc w stanie znaleźć żadnej dziewczyny, natomiast miałem okazję być na czterech studniówkach w charakterze komicznego totumfackiego, do usług dziewczętom, które chciały skorzystać z limuzyny.
Gdy tylko trafiłem na uczelnię, od razu włączyłem u wszystkich „gaydar” ( umiejętność rozpoznawania osoby homoseksualnej na podstawie imponderabiliów różnorakiej maści), a środowisko LGBT na kampusie błyskawicznie mnie dopadło po to, aby przekonywać mnie że jest w 100 % pewne, że jestem homoseksualistą. Gdy się okazało, że jestem „bi” zaczęli opowiadać wszystkim, że kłamię i że po prostu nie jestem jeszcze gotów żeby wyjść z szafy i zadeklarować swoją jedyną orientację, to jest homoseksualną. Przerażony i straumatyzowany śmiercią mojej matki, rzuciłem studia w 1990 r. i trafiłem do czegoś co można określić jako „gejowskie podziemie”. Przydarzyły mi się tam straszne rzeczy.”

Tekst jak wyżej pozornie tylko wydawać się może lekki i komiczny. W rzeczywistości jest…przerażający. I jako taki jest mocnym argumentem za zakazem adopcji dzieci (przynajmniej chłopców) przez pary homoseksualne, zarówno męsko – męskie ( ryzyko molestowania) jak i lesbijskie (ryzyko wystąpienia u chłopców problemów jak wyżej).
Ciekawym jak prezentuje się na tle sytuacji jak wyżej przypadek adopcji dziewczynek przez pary lesbijskie?

www.thepublicdiscourse.com/2012/08/6065/