"Zbliżam się do końca lektury książki Kamila Janickiego pt. "Pańszczyzna. Prwdziwa historia polskiego niewolnictwa"".
Pan zna poglądy Staszica na "kwestię żydowską"?
Na wszelki wypadek przytoczę ich próbkę:
"Żydzi po całej Polsce rozsypani, wszędzie z swym duchem wyłączności z naszym ludem pomieszani, nie tylko zaplugawią cały naród, zaplugawią cały kraj, a zmieniając go w kraj żydowski, wystawią w Europie na pośmiewisko i wzgardę".
www.racjonalista.pl/forum.php/s,861886
Ten zamieszczony przez Armiego cytat Stanisława Staszica: "O przyczynach szkodliwości żydów" miał być dowodem? na co? Na prawdę historyczną?

Ponieważ Arminius znowu nie ma nic na potwierdzenie swojej tezy - nie znając treści książki wyciągnął cytaty Kostki i Staszica. Groteskowe - coś co w zamierzeniu miało być tam recenzją, dzięki mojej uwadze sam autor zdewaluował do rangi uj wie czego. Ale niepotrzebnie, bo to w istocie jest recenzja - recenzja grafomana nie mającego pojęcia o czym pisze.
Twoja edukacja historyczna kończy się tam gdzie kończy się dyskusja o Żydach. Krótko mówiąc - twoja wiedza historyczna, ale nie tylko, jest okrojona z tego wszystkiego co dla uczciwych ludzi jest istotne - z prawdy.

Ciekawe to powyższe sięganie do Staszica, tyle tylko, że już w prologu autor Kamil Janicki też odwołuje się do Staszica, jednak żeby cytować autora tej książki , trzeba przynajmniej do niej było zajrzeć.

Kazał pan musiał sam cytować - "lewackie ideolo". Nawiasem mówiąc, trzeba mieć hart ducha, żeby tak się batożyć do poduchy
FRAGMENT KSIĄŻKI
PROLOG.
MÓZGI W KSZTAŁCIE PŁUGÓW

""W mniejszym jesteśmy u państwa poważaniu niż bydło" - żalił się pewien kmieć u schyłku XVI stulecia. - "Psią krwią nas nazywają, a jeszcze bardziej swoje psy niż nas poważają". Odniesienie do psów i zwierząt pociągowych nie powinno dziwić. Podobnych porównań używano nagminnie. Andrzej Frycz Modrzewski - sekretarz króla Zygmunta Starego, autor wywrotowego traktatu O poprawie Rzeczypospolitej - też pisał, już w połowie XVI wieku, że "szlachta ma kmieci za psy". Tworzący w XVII wieku Szymon Starowolski wypominał panom, że jest dla nich rzeczą zwyczajną traktować chłopów "jak bestie, nie zaś jak równych sobie ludzi". W tym samym wieku powstał też anonimowy wiersz Szlachcic do szlachcica z wersami: "Względu nie ma szlachcic na chłopka biednego, zwie go niewolnikiem, ma za psa lichego". Jeszcze stulecie później Hugo Kołłątaj podkreślił, że w swojej kondycji chłop "niczym się od bydląt nie różni". Inni reformatorzy doby oświecenia dopowiadali, że ludność wiejska nie tylko została sprowadzona do statusu zwierząt, ale też zrównała się z nimi w poziomie życia, wyglądzie, zachowaniach. Stanisław Staszic stanowczo występował w obronie chłopów. Pisał o nich jednak tak, jakby nie byli ludźmi, lecz istotami człekokształtnymi, bliższymi małpom niż szlachcie:

Widzę miliony stworzeń, z których jedne wpółnago chodzą, drugie są okryte skórą (...), wszystkie wyschłe, znędzniałe, obrosłe, zakopciałe. Oczy głęboko w głowie zapadłe. (...) Posępne, zadurzałe i głupie, mało czują i mało myślą: to jest ich największą szczęśliwością.

Ledwie w nich dostrzec można duszę rozumną. Ich zewnętrzny wygląd z pierwszego wejrzenia więcej podobieństwa okazuje do zwierza niż do człowieka.

Publicysta przedstawił ten posępny obraz, by wstrząsnąć odbiorcami, zmusić ich do zadumy. Dla wielu ziemian podobne opisy były jednak tylko kolejnym dowodem na dzikość, podrzędność, nieludzkość chłopa. W pierwszej połowie XVII wieku anonimowy autor Lamentu chłopskiego na pany (prawdopodobnie jezuita, ale wypowiadający się w imieniu i głosem kmieci) dopytywał, dlaczego szlachcice ciemiężą i niewolą poddanych, jeśli ci - jak "na oko widzicie" - są takimi samymi ludźmi. Upowszechniało się więc twierdzenie, że nie są. A przez to: nie mogą być traktowani jak inni przedstawiciele rodzaju ludzkiego.

Różnice nie miały czysto powierzchownego charakteru. Nie chodziło tylko o brud, zagłodzenie, nędzne ubiory i zaczadziałą trwającym od pokoleń uciskiem psychikę. Rzecz sięgała ponoć znacznie głębiej. W XVIII stuleciu znalazł się w Rzeczpospolitej lekarz, który wprost twierdził, że u chłopów nawet mózgi są inne. Ich "kości w głowie" miały przyjmować "kształt pługów i narzędzi rolniczych". Polski doktor doszedł do tego wniosku jeszcze przed tym, jak zachodnioeuropejscy pseudonaukowcy obwieścili, iż kształty i wielkości czaszek pozwalają wykazywać podrzędność wybranych narodów lub ras ludzkich. Kierował się jednak łudząco podobnym zamysłem.

"Pozbawiamy praw człowieka chłopów polskich, sądząc, że w niewoli trzymać ich koniecznie trzeba" - dopowiadał u schyłku XVIII wieku Józef Wybicki. Nie można było przecież bez kontroli wypuścić na wolność nieprzewidywalnych bestii. Rzecz najbardziej wprost i najdosadniej ujął jednak Franciszek Salezy Jezierski. Wydał on w 1790 roku Katechizm o tajemnicach rządu polskiego. Podszywał się w tej osobliwej satyrze pod nieistniejącego angielskiego autora, rzekomo próbującego zrozumieć nadwiślańską rzeczywistość. Tekst ułożył w formie pytań i odpowiedzi. Swoistego "FAQ", ściągawki z zakresu zwyrodniałego feudalizmu. W jednym z punktów dociekał:""

(Biblioteka Narodowa/Polona, domena publiczna)

virtualo.p(*)olskiego-niewolnictwa-i346497/