>>>Zapomnij o tej stacji. Nie ma jej. Jest tylko rakieta.
>>To zapomnij o skróceniu.
>Rada nie ma podstaw merytorycznych

Jak to nie ma? Żeby było skrócenie, to musi być prędkość. Podstawiasz prędkość do wzoru na skrócenie, czy nie? A względem czego jest ta prędkość? Rakieta ma prędkość względem siebie? Jaja sobie robisz? Musisz mieć jakiś układ względem którego rakieta się porusza - nie można poruszać się względem niczego.

> Powtarzasz jedynie swoją mantrę że nie można mieszać teori czy zdawkowo pretensjonalnie kwitujesz jak powyżej cytuje.

Bo nie można mieszać. Twierdzenie, że wszystkie układy są równoważne, ale jeden jest wyróżniony, jest nonsensem. Albo STW albo eter - nie można stosować obu naraz, bo ich założenia się wykluczają.

>Ze wzorów możesz liczyć co chcesz ale jeśli realnie zachodzi skrócenie to musi ono oddziaływać na realne wyniki pomiarów

Ale realnie nie znaczy - bezwzględnie. W STW skrócenie jest względne (bo ruch i prędkość są względne). Twoja rakieta skróci się dla rakiety, która się względem niej porusza, ale nie skróci się dla rakiety, która względem niej spoczywa. Przecież to jest do bólu logiczne (nie ma prędkości - nie ma skrócenia). Czego w tym nie rozumiesz?

>bo zmieni ono przebyte drogi a co za tym idzie prędkości tych dwu zegarow, zmienią one swoje taktowanie inaczej.. Wówczas wzór na t' przy przyspieszaniu do 0.866 nie będzie wyglądał tak t'=√ ( 1 - ( ½ * 0.866 * c * t ) / t )² / c² a będzie musiał uwzględniać skrócenie/wydłużenie i będzie wyglądać tak t' = √ ( 1 - ( ( ½ * 0.866 * c * t ± ¼ * L * c) / t)² / c² ). Nie podałeś żadnego merytorycznego argumentu za tym by to miało nie wyjść, dlaczego ewentualne realne skrócenie nie musi wpłynąć na "rozsynchronizowanie" i go zmienić.

Ale ja nie wnikam w poprawność twoich obliczeń - nie sprawdzałem ich. Chodzi o to, że jakikolwiek wynik uzyskałeś dla rakiety przyspieszającej, to taki sam musisz uzyskać dla rakiety hamującej. To, że uzyskałeś inny, wzięło się prawdopodobnie z tego, że nie wziąłeś pod uwagę faktu, że w pierwszym przypadku (przyspieszanie) rakieta miała przed startem zsynchronizowane zegary w układzie, względem którego robisz obliczenia (np. w układzie stacji kosmicznej), a w drugim przypadku (hamowanie), te zegary nie były zsynchronizowane w układzie stacji, przed rozpoczęciem hamowania.

>Stw pokazuje we wzorach jedynie "rozsynchronizowanie" z ruchu dla punktu i zakładam ze robi to prawidłowo, jednak jak sobie narysujesz rakietę w uuo, przyspieszysz ją do nowej prędkości to dostrzeżesz że punkty/zegary musiały przebyć inne drogi w tym samym czasie (czasie środka rakiety lub uuo) a przez to się rozsynchronizowałały naprawde i to będzie musiało być widoczne w realnym pomiarze,

Być może. Ale podczas hamowania będzie to samo, tylko w drugą stronę. Musisz tylko pamiętać by uwzględnić to, że zegary przed hamowaniem nie zostały zsynchronizowane w układzie stacji. Ty nie liczysz tego z układu rakiety, bo rakieta nie skraca się sama dla siebie, bo nie ma prędkości sama względem siebie. Dla rakiety skróci się stacja kosmiczna, bo to ona porusza się względem rakiety (ale to akurat nie ma znaczenia w tym eksperymencie).

>Zapomnijmy tez o uuo. mamy rakiete, stawiamy boje,

A czym się różni ta twoja boja od mojej stacji kosmicznej?

> rakiete przyspieszamy wzgledem boi do 0.866c, wzgledem boi rakieta sie skroci, wiec dziob przebedzie mniejsza droge niz rufa i zegar dziobowy zacznie wysylac jej sygnal wczesniej, co ona zarejestruje, tak?

Nie wiem. Być może. Pisałem już, że nie czuję się pewnie jeśli chodzi o układy nieinercjalne. Ale roboczo możemy przypuścić, że tak. Tylko co z tego?

>a wewnatrz rakiety po uwzglednieniu "rozsynchronizowania" z ruchu zacznie wysylac sygnal wczesniej czy nie?

Przypuśćmy że tak. Ale co z tego? Ja się przecież o to nie spieram. Problem polega na tym, że ten rozjazd podczas przyspieszania wychodzi ci inny niż podczas hamowania. A ja ci próbuję wytłumaczyć, dlaczego on wychodzi ci inny. Wychodzi inny, bo nie uwzględniasz w obliczeniach tego, że przed startem ze stacji (boi ) zegary były zsynchronizowane i w układzie rakiety i w układzie stacji (boi). Natomiast przed rozpoczęciem procesu hamowania rakieta zsynchronizowała je w swoim układzie, ale ponieważ podczas synchronizacji poruszała się względem stacji (boi), to w układzie stacji (boi) zegary nie są zsynchronizowane (tak jak w tym klasycznym doświadczeniu z wagonem - w układzie wagonu światło dociera do obu końców wagonu równocześnie, a w układzie peronu nierównocześnie). Uwzględnij to w obliczeniach i zobacz co wyjdzie.

>>>>Zapomnij o tej stacji. Nie ma jej. Jest tylko rakieta.
>>>To zapomnij o skróceniu.
>>Rada nie ma podstaw merytorycznych
>Jak to nie ma? Żeby było skrócenie, to musi być prędkość. Podstawiasz prędkość do wzoru na skrócenie, czy nie? A względem czego jest ta prędkość? Rakieta ma prędkość względem siebie? Jaja sobie robisz? Musisz mieć jakiś układ względem którego rakieta się porusza - nie można poruszać się względem niczego.

No dobra, masz tą stacje , synchronizujesz zegary standardowo siedząc pośrodku rakiety L 5sc, przyspieszasz do 0.866. By pozbyć się z naszej rozkminy tego dodatkowego efektu z przyspieszania to załóżmy że przyspieszamy dlugo 10^9s, wówczas on zanika, przynajmniej u mnie w wynikach, można też po prostu dla wygody pominąć z założenia te efekty i od razu analizować stan rakiety przy nowej prędkości, co proponuje. Teraz tak, już lecisz te 0.866c wg stacji, a ona oddała sie tak samo od Ciebie, patrzysz na rozsynchronizowanie swoich zegarów, TE mowi Ci ze sie skróciłeś lub wydlużyłeś a tylko w szczególnym wypadku Twoja dł. nie zmieniła się, więc pomijając ten szczególny przypadek, rozsynchronizowanie będzie uwzględniać inną drogę przebytą przez rufę i inną przebytą przez dziób i będzie różne od 4.33 s , zaś STW mówi Ci że twoja dł. się nie zmieniła bo to świat sie skrocił za oknem, do tego zrobil to jedynie wirtualnie, a w związku z tym, rozsynchronizowanie zegarow dziób / rufa, wprost będzie wynikać z uzyskanej prędkości i wyniesie równo 4.33s.
Czy więc STW i TE nie prowadzą w ten sposob do różnych przewidywań?

>>bo zmieni ono przebyte drogi a co za tym idzie prędkości tych dwu zegarow, zmienią one swoje taktowanie inaczej.. Wówczas wzór na t' przy przyspieszaniu do 0.866 nie będzie wyglądał tak t'=√ ( 1 - ( ½ * 0.866 * c * t ) / t )² / c² a będzie musiał uwzględniać skrócenie/wydłużenie i będzie wyglądać tak t' = √ ( 1 - ( ( ½ * 0.866 * c * t ± ¼ * L * c) / t)² / c² ). Nie podałeś żadnego merytorycznego argumentu za tym by to miało nie wyjść, dlaczego ewentualne realne skrócenie nie musi wpłynąć na "rozsynchronizowanie" i go zmienić.
>Ale ja nie wnikam w poprawność twoich obliczeń - nie sprawdzałem ich. Chodzi o to, że jakikolwiek wynik uzyskałeś dla rakiety przyspieszającej, to taki sam musisz uzyskać dla rakiety hamującej. To, że uzyskałeś inny, wzięło się prawdopodobnie z tego, że nie wziąłeś pod uwagę faktu, że w pierwszym przypadku (przyspieszanie) rakieta miała przed startem zsynchronizowane zegary w układzie, względem którego robisz obliczenia (np. w układzie stacji kosmicznej), a w drugim przypadku (hamowanie), te zegary nie były zsynchronizowane w układzie stacji, przed rozpoczęciem hamowania.

Układ stacji nie ma już nic do rzeczy, służy jako boja do określania kierunku i prędkości. Zapomnij o hamowaniu itp. Synchronizujesz na niej zegary ale tylko dla wygody, możesz tego nie robić, bo ważne jest tylko rozsynchronizowanie które uzyskasz mając nową prędkość.

>> rakiete przyspieszamy wzgledem boi do 0.866c, wzgledem boi rakieta sie skroci, wiec dziob przebedzie mniejsza droge niz rufa i zegar dziobowy zacznie wysylac jej sygnal wczesniej, co ona zarejestruje, tak?
>Nie wiem. Być może. Pisałem już, że nie czuję się pewnie jeśli chodzi o układy nieinercjalne. Ale roboczo możemy przypuścić, że tak. Tylko co z tego?
>>a wewnatrz rakiety po uwzglednieniu "rozsynchronizowania" z ruchu zacznie wysylac sygnal wczesniej czy nie?
>Przypuśćmy że tak. Ale co z tego? Ja się przecież o to nie spieram.
>Problem polega na tym, że ten rozjazd podczas przyspieszania wychodzi ci inny niż podczas hamowania.

No dobra, wiem ze o wiele rzeczy tu zahaczyłem, ale nie uważasz że samo to powyżej starcza by uznać inność przewidywań STW i TE?

>A ja ci próbuję wytłumaczyć, dlaczego on wychodzi ci inny. Wychodzi inny, bo nie uwzględniasz w obliczeniach tego, że przed startem ze stacji (boi ) zegary były zsynchronizowane i w układzie rakiety i w układzie stacji (boi).

Można tak przyjąć, choc tak naprawde wazne jest jedynie to co te zegary wskazywały stojąc na stacji. Mogly być i rozsynchronizowane, wazne bysmy wiedzieli jak.

>Natomiast przed rozpoczęciem procesu hamowania rakieta zsynchronizowała je w swoim układzie,
>ale ponieważ podczas synchronizacji poruszała się względem stacji (boi), to w układzie stacji (boi) zegary nie są zsynchronizowane (tak jak w tym klasycznym doświadczeniu z wagonem - w układzie wagonu światło dociera do obu końców wagonu równocześnie, a w układzie peronu nierównocześnie). Uwzględnij to w obliczeniach i zobacz co wyjdzie.

Nie, kosmonauta po osiągnięciu nowej prędkości mierzy rozsynchronizowanie i odnotowuje czy jest ono właściwe dla samej zmiany prędkości , czy też zawiera odchylenie mogące świadczyć o zmianie dł rakiety, czyli innej drodze przebytej przez rufę i dziób. Dopiero potem hamuje. Zegarów nie musi zsynchronizować bo z automatu ma znowu jak na stacji. Gdyby teraz ruszył w drugą stronę, na stacje, to wyszło by mu dokładnie odwrotnie, ale gdyby ruszył w jakimkolwiek innym kierunku to wyszło by mu inne odchylenie, mógłby trafić że zadne.

>>>>>Zapomnij o tej stacji. Nie ma jej. Jest tylko rakieta.
>>>>To zapomnij o skróceniu.
>>>Rada nie ma podstaw merytorycznych
>>Jak to nie ma? Żeby było skrócenie, to musi być prędkość. Podstawiasz prędkość do wzoru na skrócenie, czy nie? A względem czego jest ta prędkość? Rakieta ma prędkość względem siebie? Jaja sobie robisz? Musisz mieć jakiś układ względem którego rakieta się porusza - nie można poruszać się względem niczego.
>No dobra, masz tą stacje , synchronizujesz zegary standardowo siedząc pośrodku rakiety L 5sc, przyspieszasz do 0.866. By pozbyć się z naszej rozkminy tego dodatkowego efektu z przyspieszania to załóżmy że przyspieszamy dlugo 10^9s, wówczas on zanika, przynajmniej u mnie w wynikach, można też po prostu dla wygody pominąć z założenia te efekty i od razu analizować stan rakiety przy nowej prędkości, co proponuje. Teraz tak, już lecisz te 0.866c wg stacji, a ona oddała sie tak samo od Ciebie, patrzysz na rozsynchronizowanie swoich zegarów, TE mowi Ci ze sie skróciłeś lub wydlużyłeś a tylko w szczególnym wypadku Twoja dł. nie zmieniła się, więc pomijając ten szczególny przypadek, rozsynchronizowanie będzie uwzględniać inną drogę przebytą przez rufę i inną przebytą przez dziób i będzie różne od 4.33 s , zaś STW mówi Ci że twoja dł. się nie zmieniła bo to świat sie skrocił za oknem, do tego zrobil to jedynie wirtualnie, a w związku z tym, rozsynchronizowanie zegarow dziób / rufa, wprost będzie wynikać z uzyskanej prędkości i wyniesie równo 4.33s.
> Czy więc STW i TE nie prowadzą w ten sposob do różnych przewidywań?
>>>bo zmieni ono przebyte drogi a co za tym idzie prędkości tych dwu zegarow, zmienią one swoje taktowanie inaczej.. Wówczas wzór na t' przy przyspieszaniu do 0.866 nie będzie wyglądał tak t'=√ ( 1 - ( ½ * 0.866 * c * t ) / t )² / c² a będzie musiał uwzględniać skrócenie/wydłużenie i będzie wyglądać tak t' = √ ( 1 - ( ( ½ * 0.866 * c * t ± ¼ * L * c) / t)² / c² ). Nie podałeś żadnego merytorycznego argumentu za tym by to miało nie wyjść, dlaczego ewentualne realne skrócenie nie musi wpłynąć na "rozsynchronizowanie" i go zmienić.
>>Ale ja nie wnikam w poprawność twoich obliczeń - nie sprawdzałem ich. Chodzi o to, że jakikolwiek wynik uzyskałeś dla rakiety przyspieszającej, to taki sam musisz uzyskać dla rakiety hamującej. To, że uzyskałeś inny, wzięło się prawdopodobnie z tego, że nie wziąłeś pod uwagę faktu, że w pierwszym przypadku (przyspieszanie) rakieta miała przed startem zsynchronizowane zegary w układzie, względem którego robisz obliczenia (np. w układzie stacji kosmicznej), a w drugim przypadku (hamowanie), te zegary nie były zsynchronizowane w układzie stacji, przed rozpoczęciem hamowania.
>Układ stacji nie ma już nic do rzeczy, służy jako boja do określania kierunku i prędkości. Zapomnij o hamowaniu itp. Synchronizujesz na niej zegary ale tylko dla wygody, możesz tego nie robić, bo ważne jest tylko rozsynchronizowanie które uzyskasz mając nową prędkość.
>>> rakiete przyspieszamy wzgledem boi do 0.866c, wzgledem boi rakieta sie skroci, wiec dziob przebedzie mniejsza droge niz rufa i zegar dziobowy zacznie wysylac jej sygnal wczesniej, co ona zarejestruje, tak?
>>Nie wiem. Być może. Pisałem już, że nie czuję się pewnie jeśli chodzi o układy nieinercjalne. Ale roboczo możemy przypuścić, że tak. Tylko co z tego?
>>>a wewnatrz rakiety po uwzglednieniu "rozsynchronizowania" z ruchu zacznie wysylac sygnal wczesniej czy nie?
>>Przypuśćmy że tak. Ale co z tego? Ja się przecież o to nie spieram.
>>Problem polega na tym, że ten rozjazd podczas przyspieszania wychodzi ci inny niż podczas hamowania.
>No dobra, wiem ze o wiele rzeczy tu zahaczyłem, ale nie uważasz że samo to powyżej starcza by uznać inność przewidywań STW i TE?
>>A ja ci próbuję wytłumaczyć, dlaczego on wychodzi ci inny. Wychodzi inny, bo nie uwzględniasz w obliczeniach tego, że przed startem ze stacji (boi ) zegary były zsynchronizowane i w układzie rakiety i w układzie stacji (boi).
>Można tak przyjąć, choc tak naprawde wazne jest jedynie to co te zegary wskazywały stojąc na stacji. Mogly być i rozsynchronizowane, wazne bysmy wiedzieli jak.
>>Natomiast przed rozpoczęciem procesu hamowania rakieta zsynchronizowała je w swoim układzie,
>>ale ponieważ podczas synchronizacji poruszała się względem stacji (boi), to w układzie stacji (boi) zegary nie są zsynchronizowane (tak jak w tym klasycznym doświadczeniu z wagonem - w układzie wagonu światło dociera do obu końców wagonu równocześnie, a w układzie peronu nierównocześnie). Uwzględnij to w obliczeniach i zobacz co wyjdzie.
>Nie, kosmonauta po osiągnięciu nowej prędkości mierzy rozsynchronizowanie i odnotowuje czy jest ono właściwe dla samej zmiany prędkości , czy też zawiera odchylenie mogące świadczyć o zmianie dł rakiety, czyli innej drodze przebytej przez rufę i dziób. Dopiero potem hamuje. Zegarów nie musi zsynchronizować bo z automatu ma znowu jak na stacji. Gdyby teraz ruszył w drugą stronę, na stacje, to wyszło by mu dokładnie odwrotnie, ale gdyby ruszył w jakimkolwiek innym kierunku to wyszło by mu inne odchylenie, mógłby trafić że zadne.

policzcie to, zamiast... pitolić po omacku.

>policzcie to, zamiast... pitolić po omacku.

Tu nie trzeba nic liczyć, żeby stwierdzić, że nie może być różnic.

>>policzcie to, zamiast... pitolić po omacku.
>Tu nie trzeba nic liczyć, żeby stwierdzić, że nie może być różnic.

Przecież ty nawet tej elementarnej dylatacji nie wyliczyłeś do tej pory - nie?

v = at, zatem licz to:

dt' = int sqrt(1 - a^2t^2/c^2) dt = ?

ile to jest?

>policzcie to, zamiast... pitolić po omacku.

Przecież ja to policzylem, nawiasem mowiąc odszedlem od pomyslu by liczyć rozbice kwadradratow, najpierw liczymy droge, potem predkosc, potem kwadrat, ale to na tą chwile szczegół. Mimoto zgadzam sie z Paweł077 ze nie powinno byc różnic vo jestem skromnym czlowiekiem , ale puki co różbice są i on mi nie powiedzial dlaczego, sam tez oczywiscie tego nie wiem, nie, nie droczę się

Przestań mieszać uklady. Nie siedzisz w rakiecie - zostaw jej perspektywę w spokoju.

Rozpatrz ten eksperyment najpierw w oparciu o teorię eteru, a następnie w oparciu o STW. W teorii eteru liczysz w układzie eteru, a w STW liczysz w układzie stacji kosmicznej (eter = stacją kosmiczna). Nie przeskakuj do układu rakiety, bo o ile w teorii eteru punkt widzenia jest uniwersalny i wszystkie układy go przyjmują, to w STW punkt widzenia rakiety jest inny niż stacji kosmicznej i przyczyny uzyskanego wyniku są inaczej interpretowane - wynik będzie ten sam, ale w STW jego przyczyna w układzie stacji będzie inna niż w układzie rakiety (w STW w układzie rakiety nie ma skrócenia i nie ma dylatacji, a prędkość światła jest taka sama we wszystkich kierunkach). Zostaw więc w spokoju perspektywę rakiety i porównaj tylko punkt widzenia eteru i punkt widzenia stacji kosmicznej.

>Przestań mieszać uklady. Nie siedzisz w rakiecie - zostaw jej perspektywę w spokoju.
>Rozpatrz ten eksperyment najpierw w oparciu o teorię eteru, a następnie w oparciu o STW. W teorii eteru liczysz w układzie eteru, a w STW liczysz w układzie stacji kosmicznej (eter = stacją kosmiczna). Nie przeskakuj do układu rakiety, bo o ile w teorii eteru punkt widzenia jest uniwersalny i wszystkie układy go przyjmują, to w STW punkt widzenia rakiety jest inny niż stacji kosmicznej i przyczyny uzyskanego wyniku są inaczej interpretowane - wynik będzie ten sam, ale w STW jego przyczyna w układzie stacji będzie inna niż w układzie rakiety (w STW w układzie rakiety nie ma skrócenia i nie ma dylatacji, a prędkość światła jest taka sama we wszystkich kierunkach). Zostaw więc w spokoju perspektywę rakiety i porównaj tylko punkt widzenia eteru i punkt widzenia stacji kosmicznej.

W eterze możesz sobie to liczyć dowolnie - tam nie ma znaczenia układ odniesienia,
bo to jest czysta klasyka: t' = t, z definicji.

a to że zegary zwalniają - chodzą różnie, no to żaden problem to przeskalować:
bo to jest normalna sprawa, i dlatego zegarki w GPS się koryguje, albo przelicza, trzeba to uzgodnić.

Ty mieszasz jednostki po prostu: 1s = 2s, itd.

Lepiej!
ten oficjalnie serwowany pogląd że LET == STW to kompletne bzdury, niestety...
wymyślone przez idiotów-relatywistów dla podniesienia rangi STW.

>W eterze możesz sobie to liczyć dowolnie - tam nie ma znaczenia układ odniesienia,
>bo to jest czysta klasyka: t' = t, z definicji.

Zgadza się. Ale jak chce się ten eksperyment rozpatrywać w STW, to trzeba siedzieć na stacji, a nie w rakiecie, bo eksperyment opiera się na skróceniu, którego w układzie rakiety (w STW) nie ma.

>Ty mieszasz jednostki po prostu: 1s = 2s, itd.

Że co?

>Lepiej!
>ten oficjalnie serwowany pogląd że LET == STW to kompletne bzdury, niestety...
>wymyślone przez idiotów-relatywistów dla podniesienia rangi STW.

No to zaproponuj wreszcie jakiś eksperyment myślowy, który w TE da inny wynik niż w STW. Jak dotąd ci się nie udało.

>>W eterze możesz sobie to liczyć dowolnie - tam nie ma znaczenia układ odniesienia,
>>bo to jest czysta klasyka: t' = t, z definicji.
>Zgadza się. Ale jak chce się ten eksperyment rozpatrywać w STW, to trzeba siedzieć na stacji, a nie w rakiecie, bo eksperyment opiera się na skróceniu, którego w układzie rakiety (w STW) nie ma.
>>Ty mieszasz jednostki po prostu: 1s = 2s, itd.
>Że co?
>>Lepiej!
>>ten oficjalnie serwowany pogląd że LET == STW to kompletne bzdury, niestety...
>>wymyślone przez idiotów-relatywistów dla podniesienia rangi STW.
>No to zaproponuj wreszcie jakiś eksperyment myślowy, który w TE da inny wynik niż w STW. Jak dotąd ci się nie udało.

Przecież dawno podałem metodę pomiaru swojej prędkości za przyspieszenia:

1. synchronizujesz zegar wg STW
2. startujesz i lecisz do prędkości v
3. robisz zwyczajny pomiar desynchronizacji, czyli porównujesz te zegary zwyczajnie - wg konwencji STW

4. otrzymasz rozjazd b = xv/c^2 (w tej rakiecie)

5. z tego rozjazdu wyliczasz v - i to jest ta tajna prędkość.

w praktyce nie znasz swojej prędkości na starcie: v0 <> 0, więc tu trzeba dwa pomiary wykonać, bo są 2 zmienne; np. lecisz raz w prawo do v, a potem w lewo, czyli -v, a wtedy otrzymasz dwa równania i dwie zmienne, więc sobie to rozwiążesz.

Proste łatwe i dawno zmierzone - NASA to robi od lat, i nazywa anomalią flyby...
wynik = 500 km/s.

Ta anomalia, o której piszesz, to ciekawa sprawa, ale gdyby okazało się, że nie ma wyjaśnienia na gruncie TW, to nie ma także wyjaśnienia na gruncie teorii eteru Lorentza. Należałoby wtedy stworzyć nową teorię, która daje przewidywania przynajmniej tak samo zgodne ze wszystkimi istniejącymi obserwacjami jak TW, plus dodatkowo wyjaśnienia te obserwacje, z którymi TW sobie nie radzi. Jeśli masz taką teorię, to nobla masz w kieszeni.

Ale daj sobie spokój z tworzeniem eksperymentów myślowych opartych na STW lub teorii eteru Lorentza, które wykrywają prędkość w eterze, bo to, na gruncie tych teorii, nie jest możliwe. Konstrukcje tych teorii na to nie pozwalają.

>Ta anomalia, o której piszesz, to ciekawa sprawa, ale gdyby okazało się, że nie ma wyjaśnienia na gruncie TW, to nie ma także wyjaśnienia na gruncie teorii eteru Lorentza. Należałoby wtedy stworzyć nową teorię, która daje przewidywania przynajmniej tak samo zgodne ze wszystkimi istniejącymi obserwacjami jak TW, plus dodatkowo wyjaśnienia te obserwacje, z którymi TW sobie nie radzi. Jeśli masz taką teorię, to nobla masz w kieszeni.
>Ale daj sobie spokój z tworzeniem eksperymentów myślowych opartych na STW lub teorii eteru Lorentza, które wykrywają prędkość w eterze, bo to, na gruncie tych teorii, nie jest możliwe. Konstrukcje tych teorii na to nie pozwalają.

Przecież alsor Ci to napisal, tą swoją szarpaną matematyczną nowomową, ale napisał. Jesli go dobrze rozumiem to napisal to co ja: Synchronizujesz (a jak jestes leń to nie musisz) - osiagasz nowe V - rejestrujesz anomalie - z seri pomiarow określasz UUO. Tyle ze na UUO trudno pieniadze zrobić i tak sie trzyma to STW. A co do nobla to oni tam tacy jak reszta albo cynicy albo mistycy.

>Ta anomalia, o której piszesz, to ciekawa sprawa, ale gdyby okazało się, że nie ma wyjaśnienia na gruncie TW, to nie ma także wyjaśnienia na gruncie teorii eteru Lorentza. Należałoby wtedy stworzyć nową teorię, która daje przewidywania przynajmniej tak samo zgodne ze wszystkimi istniejącymi obserwacjami jak TW, plus dodatkowo wyjaśnienia te obserwacje, z którymi TW sobie nie radzi. Jeśli masz taką teorię, to nobla masz w kieszeni.
>Ale daj sobie spokój z tworzeniem eksperymentów myślowych opartych na STW lub teorii eteru Lorentza, które wykrywają prędkość w eterze, bo to, na gruncie tych teorii, nie jest możliwe. Konstrukcje tych teorii na to nie pozwalają.

Ty dałeś się nabrać na te gadki szmatki, że STW jest równoważne z LET.

Pomyśl chłopie!

Niby jakim cudem relatywistyczny model - z c = const, przesuniętą jednoczesnością, itd.
może być równoważny z klasyką: c = c+v, jednoczesność klasyczna, a nie jakaś z przelotów światła, t = t', itd. ?

Albo inaczej: czy geometria hiperboliczna czasoprzestrzeni może być równoważna z klasyką - Newtonem, Galileuszem?

Poprawna transformacja Lorentza jest o prostu inna niż w STW:

LET: x' = k(x-vt); t' = t/k, bo chodzi o czas zegarowy - lokalny, a nie o ten 'absolutny'
STW: x = k(x-vt); t' = k(t-xv/c^2)

ten motyw z innym - alternatywnym czasem w STW wynika tu z postulatu: c = const,
co skutkuje właśnie taką zabawną modyfikacją czasu;

natomiast w klasyce jest t' = t, więc c = c+v,

I to jest równoważne geometrycznie, znaczy tak: r' = c't = ct',
i teraz możesz sobie decydować która wersja ci pasuje - ta z t' = t, czy ta c' = c.

Poza tym w LET v jest względem tego eteru, a w STW to v jest... jakąś wirtualną prędkością tylko - sztuczną jak ten czas Lorentza!

>Ty dałeś się nabrać na te gadki szmatki, że STW jest równoważne z LET.
>Pomyśl chłopie!

Staram się.

>Niby jakim cudem relatywistyczny model - z c = const, przesuniętą jednoczesnością, itd.
>może być równoważny z klasyką: c = c+v, jednoczesność klasyczna, a nie jakaś z przelotów światła, t = t', itd. ?
>Albo inaczej: czy geometria hiperboliczna czasoprzestrzeni może być równoważna z klasyką - Newtonem, Galileuszem?

Kiedy się mówi, że STW jest równoważna LET, to chodzi o to, że daje takie same wyniki. Formalizm matematyczny obu teorii jest taki sam (sam to często powtarzasz), więc i wyniki uzyskane na gruncie obu teorii są takie same. Te teorie różnią się tylko interpretacją tej matematyki.

>i teraz możesz sobie decydować która wersja ci pasuje - ta z t' = t, czy ta c' = c.

Mi bardziej pasuje ta c' = c. Jest wygodniejsza, praktyczniejsza (chociażby z tego powodu, że nie potrafimy wyznaczyć prędkości względem domniemanego eteru, wiec i tak mierzymy względne prędkości układów).

>Poza tym w LET v jest względem tego eteru, a w STW to v jest... jakąś wirtualną prędkością tylko - sztuczną jak ten czas Lorentza!

W STW, v to po prostu względna prędkość układów. Co w niej sztucznego lub wirtualnego.

>Kiedy się mówi, że STW jest równoważna LET, to chodzi o to, że daje takie same wyniki. Formalizm matematyczny obu teorii jest taki sam (sam to często powtarzasz), więc i wyniki uzyskane na gruncie obu teorii są takie same. Te teorie różnią się tylko interpretacją tej matematyki.

Nie są takie same.
Np. to przyspieszenie: wg STW zegary zwalniają zgodnie z... otw dt = ah/c^2 t

Natomiast w LET zegary chodzą nadal jednakowo.

>>i teraz możesz sobie decydować która wersja ci pasuje - ta z t' = t, czy ta c' = c.
>Mi bardziej pasuje ta c' = c. Jest wygodniejsza, praktyczniejsza (chociażby z tego powodu, że nie potrafimy wyznaczyć prędkości względem domniemanego eteru, wiec i tak mierzymy względne prędkości układów).

c' = c jedynie ułatwia pomiary w lokalnych warunkach - stacjonarnych:
cała komunikacja na Ziemi, GPS itp.

ale w kosmosie, a nawet w przyspieszeniach - co już widzimy, to pęka, niestety.

>>Poza tym w LET v jest względem tego eteru, a w STW to v jest... jakąś wirtualną prędkością tylko - sztuczną jak ten czas Lorentza!
>W STW, v to po prostu względna prędkość układów. Co w niej sztucznego lub wirtualnego.

To v w stw to prędkość z Dopplera, czyli nieprawidłowa, bo Doppler nie podaje prędkości względnej.

>>Kiedy się mówi, że STW jest równoważna LET, to chodzi o to, że daje takie same wyniki. Formalizm matematyczny obu teorii jest taki sam (sam to często powtarzasz), więc i wyniki uzyskane na gruncie obu teorii są takie same. Te teorie różnią się tylko interpretacją tej matematyki.
>Nie są takie same.
>Np. to przyspieszenie: wg STW zegary zwalniają zgodnie z... otw dt = ah/c^2 t
>Natomiast w LET zegary chodzą nadal jednakowo.

Czyli STW uważa ze to samo przyspieszenie na zegar rufowy i dziobowy powoduje ich rozne rozsynchronizowanie? Bo jak mi Pawel wyjasnil w STW skrocenie jest tylko wirtualne więc i przyspieszenia musza byc chyba identyczne.

>>>Kiedy się mówi, że STW jest równoważna LET, to chodzi o to, że daje takie same wyniki. Formalizm matematyczny obu teorii jest taki sam (sam to często powtarzasz), więc i wyniki uzyskane na gruncie obu teorii są takie same. Te teorie różnią się tylko interpretacją tej matematyki.
>>Nie są takie same.
>>Np. to przyspieszenie: wg STW zegary zwalniają zgodnie z... otw dt = ah/c^2 t
>>Natomiast w LET zegary chodzą nadal jednakowo.
>Czyli STW uważa ze to samo przyspieszenie na zegar rufowy i dziobowy powoduje ich rozne rozsynchronizowanie? Bo jak mi Pawel wyjasnil w STW skrocenie jest tylko wirtualne więc i przyspieszenia musza byc chyba identyczne.

Tak sobie to poskładali po macoszemu:

A. grawitacja robi rozjazd zegarów: dt = g h/c^2 t

B. zatem wg tzw. zasady równoważności (przyspieszenia z grawitacją) ten sam rozjazd powinien być w rakiecie, która przyspiesza swoimi sinikami:

dt = a h /c^2 t; gdzie h - to odległość zegarów w tej rakiecie wzdłuż kierunku jazdy

ale to jest niewypał niestety, czyli ta zasada równoważności jest błędna.

Dlaczego?

Bo tu nie ma żadnej fizycznej przyczyny która spowoduje rozjeżdżanie tych zegarów.
Sytuacja obu zegarów jest identyczna: oba przyspieszają tak samo, więc nie ma o czym gadać.

W przypadku grawitacji sytuacja jest drastycznie inna: potencjał grawitacyjny zależy od wysokości, no więc to jest przyczyną rozjazdu, a konkretniej: tu chodzi o stan tego eteru w pobliżu ciał - mas, oczywiście.
...

Pomijam w tym kontrakcję - to co liczyliśmy dla 0.866c aż, bo to jest znikome - zerowe dla małych v, typu 10 czy 500 km/s.

>>>>Kiedy się mówi, że STW jest równoważna LET, to chodzi o to, że daje takie same wyniki. Formalizm matematyczny obu teorii jest taki sam (sam to często powtarzasz), więc i wyniki uzyskane na gruncie obu teorii są takie same. Te teorie różnią się tylko interpretacją tej matematyki.
>>>Nie są takie same.
>>>Np. to przyspieszenie: wg STW zegary zwalniają zgodnie z... otw dt = ah/c^2 t
>>>Natomiast w LET zegary chodzą nadal jednakowo.
>>Czyli STW uważa ze to samo przyspieszenie na zegar rufowy i dziobowy powoduje ich rozne rozsynchronizowanie? Bo jak mi Pawel wyjasnil w STW skrocenie jest tylko wirtualne więc i przyspieszenia musza byc chyba identyczne.
>Tak sobie to poskładali po macoszemu:
>A. grawitacja robi rozjazd zegarów: dt = g h/c^2 t
>B. zatem wg tzw. zasady równoważności (przyspieszenia z grawitacją) ten sam rozjazd powinien być w rakiecie, która przyspiesza swoimi sinikami:
>dt = a h /c^2 t; gdzie h - to odległość zegarów w tej rakiecie wzdłuż kierunku jazdy
>ale to jest niewypał niestety, czyli ta zasada równoważności jest błędna.
>Dlaczego?
>Bo tu nie ma żadnej fizycznej przyczyny która spowoduje rozjeżdżanie tych zegarów.
>Sytuacja obu zegarów jest identyczna: oba przyspieszają tak samo, więc nie ma o czym gadać.

Glupio sie tak z kims zgadzać pisalem to kiedys zdaje sie Fizykowi jak mi zaczol mowic o tym lrzyspieszeniu. Jak to rozumieć niż inaczej niz jako mistycyzm lub cynizm, o taką glupote nikogo nie posądzam, chociaż ....

>W przypadku grawitacji sytuacja jest drastycznie inna: potencjał grawitacyjny zależy od wysokości, no więc to jest przyczyną rozjazdu, a konkretniej: tu chodzi o stan tego eteru w pobliżu ciał - mas, oczywiście.

to chyba wlasnie tak. w każdym razie nie slyszałem o niczym lepszym, model standartowy to zulelna lipa.
,
>...
>Pomijam w tym kontrakcję - to co liczyliśmy dla 0.866c aż, bo to jest znikome - zerowe dla małych v, typu 10 czy 500 km/s.

Tu nie za bardzo łapie, o co chodzi ?

>>Bo tu nie ma żadnej fizycznej przyczyny która spowoduje rozjeżdżanie tych zegarów.
>>Sytuacja obu zegarów jest identyczna: oba przyspieszają tak samo, więc nie ma o czym gadać.
>Glupio sie tak z kims zgadzać pisalem to kiedys zdaje sie Fizykowi jak mi zaczol mowic o tym lrzyspieszeniu. Jak to rozumieć niż inaczej niz jako mistycyzm lub cynizm, o taką glupote nikogo nie posądzam, chociaż ....

To co Fizyk i reszta próbuje tu kombinować,
polega na analogii do przyspieszenia na karuzeli.

bo tam faktycznie zegar zwalnia, no ale wiadomo dlaczego:
v^2/r = a, czyli v^2 = a*r
więc można sobie to odstawić do wzoru i będzie ok:
1-v^2/c^2 = 1-ar/c^2

i to spełnieniem ich marzeń: dylacja zależy od a i r.

No ale w przypadku prostoliniowego przyspieszania
nie tu żadnej zależności od v,
a = dv/dt, co może być dowolne, więc nie da rady tego odmienić,

i dlatego wzór a h/c^2 nie działa dla rakiety, która leci prosto.
......

I nawet jest tu potencjał - analogiczny do grawitacyjnego,
znaczy w przyspieszeniu, tylko że to dotyczy naprężeń ciała przyspieszanego,
ale nie jego końców, ani tym bardziej dwóch niezależnych ciał, które przyspieszają równo...

To jest po prostu kolejne pomieszanie pojęć...
tak jak z tym siłami odśrodkowymi:

przecież jest wielu ludzików, którym się wydaje że na Księżyc działa jakaś siła odśrodkowa - nie?
no i relatywiści dokładnie taki sam błąd popełniają.

To co nazywalem roznica z przyspieszenia jest raczej czymś w stylu róznicy gamm średnich predkosci, dlategon tak gwaltownie spada wraz ze spadkiem wartości wieskszej średniej predkosci. Mamybwiec roznice z ruchu w ośrodku, roznice ze skrocenia, i różnice z roznicy gamma srednich predkosci. Co do posta to odniose sie chyba w Pn?

no i dla poządku, do wczarajszego posta musze dodac ze dylatacja z przyspieszenia tez bedzie, o takiej niklej roznicy wartosci jak wyliczylem Pawlowi.

>>>Bo tu nie ma żadnej fizycznej przyczyny która spowoduje rozjeżdżanie tych zegarów.
>>>Sytuacja obu zegarów jest identyczna: oba przyspieszają tak samo, więc nie ma o czym gadać.
>>Glupio sie tak z kims zgadzać pisalem to kiedys zdaje sie Fizykowi jak mi zaczol mowic o tym lrzyspieszeniu. Jak to rozumieć niż inaczej niz jako mistycyzm lub cynizm, o taką glupote nikogo nie posądzam, chociaż ....
>To co Fizyk i reszta próbuje tu kombinować,
>polega na analogii do przyspieszenia na karuzeli.
>bo tam faktycznie zegar zwalnia, no ale wiadomo dlaczego:
>v^2/r = a, czyli v^2 = a*r
>więc można sobie to odstawić do wzoru i będzie ok:
>1-v^2/c^2 = 1-ar/c^2
>i to spełnieniem ich marzeń: dylacja zależy od a i r.

Własnie skonczylem sie mordować z tym przyspieszeniem dla omawianego przypadku ruch prostoliniowego. Ono qurna nie ma tu zadnego znaczenia. We wzorze na t' nie ma nic o przebytej drodze jest tylko o osiągnietej predkosci w jakims czasie, a predkosc - dziob i rufa osiagają ta samą w tym samym czasie wiec ich rozsychronizowanie z tytulu przuspieszania bedzie takie samo, a wiec pomijalne dla omawiania roznic.

>No ale w przypadku prostoliniowego przyspieszania
>nie tu żadnej zależności od v,
>a = dv/dt, co może być dowolne, więc nie da rady tego odmienić,
>i dlatego wzór a h/c^2 nie działa dla rakiety, która leci prosto.
>......

oczywiscie.

>I nawet jest tu potencjał - analogiczny do grawitacyjnego,
>znaczy w przyspieszeniu, tylko że to dotyczy naprężeń ciała przyspieszanego,
>ale nie jego końców, ani tym bardziej dwóch niezależnych ciał, które przyspieszają równo...
>To jest po prostu kolejne pomieszanie pojęć...
>tak jak z tym siłami odśrodkowymi:

tak.

Podsumowujac:
Wystepują jedynie rozsynchronizowania:
•z ruchu w osrodku (to głowne)
•ze skrocenia (niestety dla rakiety 300m i v 0.001c roznica w sekundach bedzie na ok 26 miejscu po przecinku,;trudno sie doliczyć tych zer w wyniku - (czy to daje nadzieje na pomiar?)
•z gammma predkosci ktore zaistnieja osobno dla dziobu i rufy - bardzo istotne przy ekstremalnie duzych wartosciach v i a, ale dla naszej realnej rakiety bez znaczenia. Moze rozpedzajac jakies czastki dalo by sie cos takiego wyczaić.
Czyli logicznie to wplyw zmiany dlugosci na pomiar rozsynchronizowania jest konieczny a praktyczne w skali makro to chyba nie predko do zmierzenia.

>Przestań mieszać uklady. Nie siedzisz w rakiecie - zostaw jej perspektywę w spokoju.

Czemu, wlasnie chce siedzieć w rakiecie

>Rozpatrz ten eksperyment najpierw w oparciu o teorię eteru, a następnie w oparciu o STW. W teorii eteru liczysz w układzie eteru, a w STW liczysz w układzie stacji kosmicznej (eter = stacją kosmiczna). Nie przeskakuj do układu rakiety, bo o ile w teorii eteru punkt widzenia jest uniwersalny i wszystkie układy go przyjmują, to w STW punkt widzenia rakiety jest inny niż stacji kosmicznej i przyczyny uzyskanego wyniku są inaczej interpretowane - wynik będzie ten sam, ale w STW jego przyczyna w układzie stacji będzie inna niż w układzie rakiety (w STW w układzie rakiety nie ma skrócenia i nie ma dylatacji, a prędkość światła jest taka sama we wszystkich kierunkach). Zostaw więc w spokoju perspektywę rakiety i porównaj tylko punkt widzenia eteru i punkt widzenia stacji kosmicznej.

Nie widzę najmniejszych podstaw bym miał nie rozpatrywać sytuacji z rakiety. Przeciez to równoprawny wg stw punkt widzenia.

>>Przestań mieszać uklady. Nie siedzisz w rakiecie - zostaw jej perspektywę w spokoju.
>Czemu, wlasnie chce siedzieć w rakiecie

>Nie widzę najmniejszych podstaw bym miał nie rozpatrywać sytuacji z rakiety. Przeciez to równoprawny wg stw punkt widzenia.

W STW twój eksperyment traci sens, jeśli rozpatrujesz go w układzie rakiety. Kluczowym elementem tego doświadczenia jest skrócenie, którego w układzie rakiety, (w STW) nie ma. To z tego skrócenia (wydłużenia) ma wynikać przecież (według ciebie) różnica w wynikach. Według STW sytuacja w układzie rakiety przedstawia się następująco: rakieta synchronizuje zegary, przyspiesza, przestaje przyspieszać, synchronizuje zegary, przespiesza w drugą stronę, przestaje przyspieszać - to wszystko. Z czego miałaby wynikać ewentualną różnica w wynikach skoro nie ma skrócenia?

Żeby ten eksperyment miał sens w układzie rakiety, to musisz go rozpatrywać w oparciu o teorię eteru, ale wtedy nie ma znaczenia czy liczysz to w układzie rakiety, czy w układzie eteru, bo eter jest uniwersalnym układem i wszystkie układy mu podlegają.

Przedstawię ci teraz jak to będzie wyglądało w teorii eteru, z perspektywy rakiety (ktora, w tej teorii, nie różni się od perspektywy eteru) i pokażę ci, w którym miejscu robisz błąd.

Rakieta, będąc w spoczynku względem eteru, synchronizuje zegary. Może je zsynchronizować, bo kiedy jest nieruchoma względem eteru, to światło ma w jej układzie taką samą prędkość we wszystkich kierunkach, więc dotrze do obu jej końców jednocześnie. Następnie rakieta zaczyna przyspieszać, osiąga prędkość docelową i przestaje przyspieszać. I teraz, będąc w ruchu względem eteru, ponownie synchronizuje zegary. I tu tkwi błąd w twoim rozumowaniu, bo rakieta, będąc w ruchu względem eteru, nie może ich zsynchronizować, ponieważ światło nie ma w układzie rakiety takiej samej predkosci we wszystkich kierunkach i nie dotrze do obu jej końców jednocześnie. I to właśnie w tym miejscu przeskakujesz sobie do STW i radośnie oznajmiasz, że da się te zegary zsynchronizować, bo przecież w STW wszystkie uklady są równoprawne i światło we wszystkich układach porusza się z taką samą prędkością we wszystkich kierunkach. Ale my nie jesteśmy w STW, tylko w teorii eteru, a w tej teorii tylko układy nieruchome względem eteru mogą zsynchronizować zegary, bo tylko dla takich układów prędkość światła jest taka sama we wszystkich kierunkach. Rozumiesz? Nie możesz mieszać ze sobą teorii. Jeśli chcesz mieć skrócenie w układzie rakiety, to musisz posługiwać się teorią eteru, w której układy ruchome względem eteru nie mogą zsynchronizować zegarów. A jak chcesz by każdy układ by równoprawny z innymi (i mógł sobie synchronizować zegary bez oglądania się na jakiś układ wyróżniony), to wtedy musisz stosować STW, ale musisz być konsekwentny i przyjąć (bo to logiczna konieczność), że układy nie skracają się uniwersalnie i same w sobie nie ulegają żadnemu skróceniu. Żeby było uniwersalne skrócenie, to musi być uniwersalna prędkość, a taka wystepuje tylko w teorii eteru.

Nie możesz robić mixu dwóch odrębnych teorii i udawać, że wszystko jest w porządku.

>>>Przestań mieszać uklady. Nie siedzisz w rakiecie - zostaw jej perspektywę w spokoju.
>Czemu, wlasnie chce siedzieć w rakiecie

>>Nie widzę najmniejszych podstaw bym miał nie rozpatrywać sytuacji z rakiety. Przeciez to równoprawny wg stw punkt widzenia.

>W STW twój eksperyment traci sens, jeśli rozpatrujesz go w układzie rakiety. Kluczowym elementem tego doświadczenia jest skrócenie, którego w układzie rakiety, (w STW) nie ma. To z tego skrócenia (wydłużenia) ma wynikać przecież (według ciebie) różnica w wynikach. Według STW sytuacja w układzie rakiety przedstawia się następująco: rakieta synchronizuje zegary, przyspiesza, przestaje przyspieszać, synchronizuje zegary, przespiesza w drugą stronę, przestaje przyspieszać - to wszystko. Z czego miałaby wynikać ewentualną różnica w wynikach skoro nie ma skrócenia?

Za długo. Ewentualna różnica powstaje już po pierwszym przyspieszeniu, różnica byłaby w tym jak STW przewiduje rozsynchronizowanie zegarów a tym co faktycznie może zostać otrzymane. Nie chcesz mi chyba powiedzieć że STW wyklucza pomiar i analizę na dowolnym etapie eksperymentu lub tworzenie dowolnych eksperymentów? Jak rozumiem, skoro w STW nie ma skrócenia rakiety wewnątrz rakiety, to nie bierze ona go pod uwagę w swoich wzorach mających obliczyć rozsynchronizowanie zegarów po uzyskaniu innej prędkość. Ona nie może brać tego pod uwage, bo żeby to zrobić trzeba by mieć określony UUO, inaczej można liczyć jedynie na wykrywanie anomalii, no a dalej oczywiście , na ich podstawie określić ten UUO, ale ten jest jak wiemy największym wrogiem STW
Proponuje eksperyment który jednoznacznie rozstrzygnie jak jest.

>Żeby ten eksperyment miał sens w układzie rakiety, to musisz go rozpatrywać w oparciu o teorię eteru, ale wtedy nie ma znaczenia czy liczysz to w układzie rakiety, czy w układzie eteru, bo eter jest uniwersalnym układem i wszystkie układy mu podlegają.

Mówisz o innym eksperymencie niż ja. Moj sie konczy na pomiarze rozsynchronizowania po pierwszym przyspieszaniu.

>Przedstawię ci teraz jak to będzie wyglądało w teorii eteru, z perspektywy rakiety (ktora, w tej teorii, nie różni się od perspektywy eteru) i pokażę ci, w którym miejscu robisz błąd.

Bardzo proszę ale czemu TE a nie STW? Ja opisuje krotki eksperyment i zastanawiam sie czy otrzymam taki wynik jak przewiduje STW a nie TE. Nie zakładam tu UUO. Wsiadam do rakiety z podręcznikiem STW , patrzę na zegareczki, nie muszę ich nawet synchronizować, ale to żaden problem. Następnie obliczamy ich rozsynchronizowanie po przyspieszeniu do 0.866 s w t=10^9 (załóżmy że żyje wiecznie , przyspieszam i wyrównuje do nowej prędkości. No i patrze na zegareczki, jak wskazują co innego niż obliczyłem to wychodzi że jedyną możliwością jest zmiana długości rakiety, a co za tym UUO,

>Rakieta, będąc w spoczynku względem eteru, synchronizuje zegary. Może je zsynchronizować, bo kiedy jest nieruchoma względem eteru, to światło ma w jej układzie taką samą prędkość we wszystkich kierunkach, więc dotrze do obu jej końców jednocześnie.

W STW też mogę synchronizować. Ale Paweł, nie trzeba tego robić, wystarczy że one równo taktują i że wiemy jaki czas nam pokazują, rozsynchronizowanie ustalimy do tego właśnie stanu.

>Następnie rakieta zaczyna przyspieszać, osiąga prędkość docelową i przestaje przyspieszać. I teraz, będąc w ruchu względem eteru, ponownie synchronizuje zegary.

Nie, nic ponownie już nie synchronizuje, mierze powstałe po osiągnięciu nowej prędkości rozsynchronizowanie i sprawdzam czy jest zgodne z przewidywaniami STW, więc Twoje poniższe wywody nie mają za bardzo uzasadnienia. Dziwne, bo pisalem juz o tym. Po tym opisanym przed chwilą działaniu mogę oczywiście powtórzyć eksperyment w inna strone i do innej prędkości, ale to będzie osobny eksperyment, i dopiero z wyników zarejestrowanych anomalii będę mógł określić UUO, wystarczą dokładne zegary, długie rakiety i duże prędkości.

> I tu tkwi błąd w twoim rozumowaniu,.....

j.w.

>Jak rozumiem, skoro w STW nie ma skrócenia rakiety wewnątrz rakiety, to nie bierze ona go pod uwagę w swoich wzorach mających obliczyć rozsynchronizowanie zegarów po uzyskaniu innej prędkość.

Licząc z układu rakiety nie bierze się pod uwagę skrócenia rakiety. Używa się wzoru na dylatację grawitacyjną. Fizyk próbował cię przekonać do takiego podejścia.
www.racjonalista.pl/forum.php/s,843660#w844106

>Ona nie może brać tego pod uwage, bo żeby to zrobić trzeba by mieć określony UUO,

No właśnie. Dlatego napisałem, że jak chcesz mieć skrócenie w układzie rakiety, to musisz zastosować teorię eteru Lorentza, a nie STW.

>inaczej można liczyć jedynie na wykrywanie anomalii, no a dalej oczywiście , na ich podstawie określić ten UUO, ale ten jest jak wiemy największym wrogiem STW

Oczywiście. Ogólnoświatowy spisek fizyków dba o to, by uuo pozostał niewykryty.

>Proponuje eksperyment który jednoznacznie rozstrzygnie jak jest.

A ja pokazuję dlaczego nie rozstrzygnie.

>Mówisz o innym eksperymencie niż ja. Moj sie konczy na pomiarze rozsynchronizowania po pierwszym przyspieszaniu.

Nieprawda. Nawet jeśli odkryłeś jakieś dodatkowe rozsynchronizowanie, którego nie przewiduje STW (na pewno nie odkryłeś, ale przyjmijmy roboczo, że tak jest), to żeby stwierdzić, że jest ono spowodowane ruchem w uuo, musisz przeprowadzić eksperyment w przynajmniej dwóch kierunkach. Doskonale o tym wiesz, dlatego przeprowadziłeś go w dwóch kierunkach. Na początku eksperymentu założyłeś, że układ z którego rakieta startuje (stacja kosmiczna, boja lub cokolwiek innego) jest nieruchomy względem domniemanego uuo. Najpierw rakieta synchronizuje zegary, przyspiesza (skracając się względem układu, z którego wystartowała) i przestaje przyspieszać (to jest pierwsza część eksperymentu, która daje jakiś wynik w postaci rozsynchronizowania zegarów), a następnie hamuje (wydłużając się, względem układu z którego wystartowała) i przestaje hamować - jest teraz znowu nieruchoma względem układu, z którego wystartowała (to jest druga część eksperymentu, która też daje jakiś wynik). Z twoich wyliczeń wychodzi, że wynik pierwszej części eksperymentu (przyspieszania) jest inny niż wynik drugiej części (hamowania). Ale ta różnica w wynikach wzięła się stąd, że wbrew teorii (bo STW na to nie pozwala) przed drugą częścią eksperymentu (hamowaniem) zsynchronizowałeś zegary (tego nie da się zrobić w układzie, z którego wystartowała rakieta - a to w tym układzie liczysz, bo w układzie rakiety nie ma skrócenia). Policz to jeszcze raz (tym razem prawidłowo), bez synchronizowania zegarów przed hamowaniem, a zobaczysz, że otrzymasz identyczne wyniki. A identyczne wyniki oznaczają, że nie da się na podstawie tego eksperymentu wykryć uuo.

>>Przedstawię ci teraz jak to będzie wyglądało w teorii eteru, z perspektywy rakiety (ktora, w tej teorii, nie różni się od perspektywy eteru) i pokażę ci, w którym miejscu robisz błąd.
>Bardzo proszę ale czemu TE a nie STW?

Bo w STW, w układzie rakiety nie ma skrócenia.

>Ja opisuje krotki eksperyment i zastanawiam sie czy otrzymam taki wynik jak przewiduje STW a nie TE.

Obie teorie dają takie same przewidywania.

>Nie zakładam tu UUO. Wsiadam do rakiety z podręcznikiem STW , patrzę na zegareczki, nie muszę ich nawet synchronizować, ale to żaden problem. Następnie obliczamy ich rozsynchronizowanie po przyspieszeniu do 0.866 s w t=10^9 (załóżmy że żyje wiecznie , przyspieszam i wyrównuje do nowej prędkości. No i patrze na zegareczki, jak wskazują co innego niż obliczyłem to wychodzi że jedyną możliwością jest zmiana długości rakiety, a co za tym UUO,

Nie. Jak zegareczki wskazują co innego niż policzyłeś, to opcje są dwie - albo źle policzyłeś, albo teoria jest niezgodna z obserwacjami i potrzebujemy nowej. Ale nie jest to bynajmniej dowodem na istnienie uuo. Dowód miałbyś wtedy, gdyby eksperyment przeprowadzony w przynajmniej dwóch kierunkach dał różne wyniki. Ty dostałeś różne wyniki, ale dlatego że nieprawidłowo przeprowadziłeś eksperyment - zsynchronizowałeś zegary przed hamowaniem

>W STW też mogę synchronizować. Ale Paweł, nie trzeba tego robić,

To dlaczego to zrobiłeś? Nie rób tego - nie synchronizuj (STW na to nie pozwala), policz bez synchronizowania. Chcesz powiedzieć, że synchronizowanie lub jego brak nie mają wpływu na wynik? Jak zaczniesz hamować z rozsynchronizowanymi do dostaniesz taki sam wynik, jak w przypadku gdy zaczniesz hamować z zsynchronizowanymi? Poważnie?

>>Następnie rakieta zaczyna przyspieszać, osiąga prędkość docelową i przestaje przyspieszać. I teraz, będąc w ruchu względem eteru, ponownie synchronizuje zegary.
>Nie, nic ponownie już nie synchronizuje, mierze powstałe po osiągnięciu nowej prędkości rozsynchronizowanie i sprawdzam czy jest zgodne z przewidywaniami STW, więc Twoje poniższe wywody nie mają za bardzo uzasadnienia.

To cytat z jednego z twoich poprzednich wpisów:

"Nie, rozpatrujemy go z punktu widzenia rakiety. Jesli nie ma uuo to w każdą stronę zawsze otrzymamy to samo. Mamy rakiete, nadajemy jej nowa predkosc X w kierunku A, mierzymy rozsynchronizowanie zegarow, ponownie synchronizujemy zegary, obieramy nowy kierunek B i ponownie nadajemy naszej rakiecie predkosc X i mierzymy rozsynchronizowanie zegarów."

"PONOWNIE SYNCHRONIZUJEMY ZEGARY" = "NIC PONOWNIE JUŻ NIE SYNCHRONIZUJE".

Cześć 1

>>Jak rozumiem, skoro w STW nie ma skrócenia rakiety wewnątrz rakiety, to nie bierze ona go pod uwagę w swoich wzorach mających obliczyć rozsynchronizowanie zegarów po uzyskaniu innej prędkość.
>Licząc z układu rakiety nie bierze się pod uwagę skrócenia rakiety. Używa się wzoru na dylatację grawitacyjną. Fizyk próbował cię przekonać do takiego podejścia.
www.racjonalista.pl/forum.php/s,843660#w844106

Może policzysz wiec jakies rozsynchronizowanie, np do tej v 0.866 c w 10^9, L 5sc, a moze jest jakas strona co to liczy? Fizyk tam pisał że sprawa zależy od przyspieszenia, u mnie też tak trochę wychodzi ale tylko trochę. Nie pisał jednak w jaki sposób zależy. Na oko wydaje się że dla policzenia rozsynchronizowanie na podstawie przyspieszenia to należałoby wziąć różnice w tym przyspieszeniu między dziobem a rufą, czyli mielibyśmy 2.5s więcej dla rufy przebyte w 10^6. Nie wiem czy dobrze ale wyszła mi różnica przyspieszeń dziób / rufa 0.0007494811450 m/s² przez okres 10^6 s, czyli jakieś chyba 3 miesiące. Czy przy takiej roznicy przyspieszeń wyjdzie rozsynchronizowanie zegarow o którym mowa? Czyli łącznie z różnicy prędkości, skrócenia i ewentualnie tego zagadkowego, które moim zdaniem właśnie pochodzi z przyspieszenia a które przy takim czasie już niemal nie występuje, czyli wyjdzie 4.33+ok1+prawie nic ≈ 5.3 s.
Pamietam że livząc dla t nie 10^6 a dla kilku sekund wychodzila istotna roznica, zupelnie jak u mnie we wzorze ze skrocenia.

>>Mówisz o innym eksperymencie niż ja. Moj sie konczy na pomiarze rozsynchronizowania po pierwszym przyspieszaniu.
>Nieprawda. Nawet jeśli odkryłeś jakieś dodatkowe rozsynchronizowanie, którego nie przewiduje STW (na pewno nie odkryłeś, ale przyjmijmy roboczo, że tak jest), to żeby stwierdzić, że jest ono spowodowane ruchem w uuo, musisz przeprowadzić eksperyment w przynajmniej dwóch kierunkach. Doskonale o tym wiesz, dlatego przeprowadziłeś go w dwóch kierunkach. Na początku eksperymentu założyłeś, że układ z którego rakieta startuje (stacja kosmiczna, boja lub cokolwiek innego) jest nieruchomy względem domniemanego uuo.

Tylko dla wygody z UUO, mozemy przyjac ze skądkolwiek, ale musi być jakas boja byśmy względem niej mierzyli nasz ruch.

> Najpierw rakieta synchronizuje zegary,

Może nie zsynchronizować, ale tak wygodniej

>przyspiesza (skracając się względem układu, z którego wystartowała)

Skraca sie jesli byla poczatkowo nieruchoma w UUO. Inaczej może być różnie.

>i przestaje przyspieszać (to jest pierwsza część eksperymentu, która daje jakiś wynik w postaci rozsynchronizowania zegarów),

TAK.

>a następnie hamuje (wydłużając się, względem układu z którego wystartowała) i przestaje hamować - jest teraz znowu nieruchoma względem układu, z którego wystartowała (to jest druga część eksperymentu, która też daje jakiś wynik).
>Z twoich wyliczeń wychodzi, że wynik pierwszej części eksperymentu (przyspieszania) jest inny niż wynik drugiej części (hamowania). Ale ta różnica w wynikach wzięła się stąd, że wbrew teorii (bo STW na to nie pozwala) przed drugą częścią eksperymentu (hamowaniem) zsynchronizowałeś zegary (tego nie da się zrobić w układzie, z którego wystartowała rakieta - a to w tym układzie liczysz, bo w układzie rakiety nie ma skrócenia).

Nie, cały czas usiłowałem liczyć z rakiety. To ze nie ma skrócenia patrząc z rakiety jest nie udokumentowane, ja staram.sie pokazać że jest inaczej. I nie musisz zsynchronizować jak ci nie pasuje ta druga część, wróć do boi i rusz w inna strone.

> Policz to jeszcze raz (tym razem prawidłowo), bez synchronizowania zegarów przed hamowaniem, a zobaczysz, że otrzymasz identyczne wyniki. A identyczne wyniki oznaczają, że nie da się na podstawie tego eksperymentu wykryć uuo.

Ile razy mam jeszcze powtórzyć że nie trzeba ich synchronizować, ważne że tykają tak samo jak nie przyspieszają, ważne czy ich zmiana wskazań będzie taka jak zakłada STW.

>>>Przedstawię ci teraz jak to będzie wyglądało w teorii eteru, z perspektywy rakiety (ktora, w tej teorii, nie różni się od perspektywy eteru) i pokażę ci, w którym miejscu robisz błąd.
>>Bardzo proszę ale czemu TE a nie STW?
>Bo w STW, w układzie rakiety nie ma skrócenia.

ziew

>>Nie zakładam tu UUO. Wsiadam do rakiety z podręcznikiem STW , patrzę na zegareczki, nie muszę ich nawet synchronizować, ale to żaden problem. Następnie obliczamy ich rozsynchronizowanie po przyspieszeniu do 0.866 s w t=10^9 (załóżmy że żyje wiecznie , przyspieszam i wyrównuje do nowej prędkości. No i patrze na zegareczki, jak wskazują co innego niż obliczyłem to wychodzi że jedyną możliwością jest zmiana długości rakiety, a co za tym UUO,
>Nie. Jak zegareczki wskazują co innego niż policzyłeś, to opcje są dwie - albo źle policzyłeś, albo teoria jest niezgodna z obserwacjami i potrzebujemy nowej.

No właśnie, pokaż że źle policzyłem. Na gorze dałeś coś o przyspieszeniu, policzyłem, odnies sie. Co z tym dalej robić? Jaki obiekt dalby takie przyspieszenie? garnek z grochówką ? to ładujmy go w kosmos razem z zegarem atomowym na 3 miesiace i sie zobaczy

> Ale nie jest to bynajmniej dowodem na istnienie uuo. Dowód miałbyś wtedy, gdyby eksperyment przeprowadzony w przynajmniej dwóch kierunkach dał różne wyniki. Ty dostałeś różne wyniki, ale dlatego że nieprawidłowo przeprowadziłeś eksperyment - zsynchronizowałeś zegary przed hamowaniem

j.w. nie wiem czemu ja nie mogę tych zegarów w rakiecie zsynchronizować, ale jak pisałem, po pierwsze nie muszę tego robić bo i tak to powyliczamy, po drugie mogę wrócić do punktu wyjścia i w druga strone polecieć.

Dobra. Spróbuję ci wytłumaczyć (mam nadzieję, że tym razem poprawnie ) gdzie tkwi błąd w twoim rozumowaniu.

Na początek musisz jednak zaakceptować coś, z czym - jak widzę - bardzo trudno ci się pogodzić.

LICZYSZ Z UKŁADU Z KTÓREGO RAKIETA WYSTARTOWAŁA, BO TYLKO W TYM UKŁADZIE RAKIETA SIĘ SKRACA.

Zawsze tak liczyłeś, tylko nie zdawałeś sobie z tego sprawy, bo nie rozumiesz STW. Licząc w układzie rakiety musiałbyś zastosować wzór na dylatację grawitacyjną, a nigdy tego nie robiłeś. Twój eksperyment opiera się na skróceniu, które w STW zachodzi tylko dla układów względem których rakieta się porusza, więc chcąc czy nie chcąc (wiedząc o tym, czy nie wiedząc) zawsze liczyłeś wszystko w układzie z którego rakieta wystartowała i względem którego się porusza. Albo to zrozumiesz, albo nadal będziesz tkwił w błędnym przekonaniu, że znalazłeś jakąś dziurę w STW, przez którą widać eter.

Eksperyment składa się z dwóch etapów i przedstawia się następująco:

Etap pierwszy (przyspieszanie).
1. Rakieta startuje ze stacji kosmicznej z zsynchronizowanymi zegarami na dziobie i rufie.
2. W wyniku przyspieszania zegary się rozsynchronizowują. Według ciebie mamy tu do czynienia z dwoma rodzajami rozsynchronizowania - rozsynchronizowanie z przyspieszenia i rozsynchronizowanie ze skrócenia (ja nie wnikam, czy to założenie jest poprawne - roboczo przyjmuję, że jest).
3. Po osiągnieciu prędkości docelowej, rakieta przestaje przyspieszać i porusza się względem stacji ruchem jednostajnym prostoliniowym, a zegary są rozsynchronizowane (oraz taktują wolniej w stosunku do zegara na stacji - w wyniku dylatacji czasu).

Etap drugi (hamowanie).
1. Rakieta z rozsynchronizowanymi zegarami zaczyna hamować.
2. W WYNIKU HAMOWANIA ZEGARY SIĘ SYNCHRONIZUJĄ.
3. Po wyhamowaniu do zera zegary są zsynchronizowane (oraz taktują równo z zegarem na stacji, bo dylatacja jest teraz zerowa).

Punkt 2 etapu drugiego (hamowania) jest tu kluczowy - to właśnie tu zrobiłeś błąd. Błąd polega na tym, że uznałeś że zegary podczas hamowania rakiety zwalniają (tak jak zwalniały podczas przyspieszania rakiety). ZEGARY PODCZAS HAMOWANIA PRZYSPIESZAJĄ. Przyspieszają, ponieważ podczas hamowania, prędkość maleje, więc maleje także dylatacja czasu - zegary hamując, zbliżają się do tempa chodzenia zegara na stacji (kiedy wyhamują do zera, taktują w takim samym tempie jak zegar na stacji).
Wydłużenie rakiety podczas hamowania dodaje tu swoje trzy grosze, więc zegar na dziobie przyspiesza jeszcze wolniej (bo wolniej wytraca prędkość), a zegar na rufie przyspiesza szybciej (bo szybciej wytraca prędkość). Finał jest oczywisty - zegar na rufie (który w wyniku przyspieszania rakiety był opóźniony względem zegara na dziobie) nadrobi teraz stracony czas (bo szybciej przyspiesza). Wszystko się ładnie wyrówna i po wyhamowaniu do zera, zegary ponownie będą zsynchronizowane.

Kolejny pozorny paradoks STW wyjaśniony.

>Dobra. Spróbuję ci wytłumaczyć (mam nadzieję, że tym razem poprawnie ) gdzie tkwi błąd w twoim rozumowaniu.

Jesteś bardzo pewny siebie jak na kogoś kto jeszcze przed chwilą nie wiedział że można określić dokładną godzinę wiedząc ile spieszy się zegarek

>Na początek musisz jednak zaakceptować coś, z czym - jak widzę - bardzo trudno ci się pogodzić.
>LICZYSZ Z UKŁADU Z KTÓREGO RAKIETA WYSTARTOWAŁA, BO TYLKO W TYM UKŁADZIE RAKIETA SIĘ SKRACA.

Nie da rady, to nie moj eksperyment, ale zobaczymy cos tam wymodził.

>Zawsze tak liczyłeś, tylko nie zdawałeś sobie z tego sprawy, bo nie rozumiesz STW.

j.w.

>Licząc w układzie rakiety musiałbyś zastosować wzór na dylatację grawitacyjną, a nigdy tego nie robiłeś.

Bo nie muszę, obserwuje dylatacje czasu w boi i wnoszę z tego o zmianie swojej prędkości, jak mam już 0.866 c to ujmuje sile / wyrównuje prędkość, i sprawdzam ewentualne rozsynchronizowanie.

>Twój eksperyment opiera się na skróceniu, które w STW zachodzi tylko dla układów względem których rakieta się porusza, więc chcąc czy nie chcąc (wiedząc o tym, czy nie wiedząc) zawsze liczyłeś wszystko w układzie z którego rakieta wystartowała i względem którego się porusza.

Co Ty mi tu? Mój eksperyment opiera się, po wyeliminowaniu pewnego szczególnego przypadku, na zmianie długości a nie na skróceniu, i zmianie długości nie w STW a w rzeczywistości pomiarowej. Jesli zas bym faktycznie to wykazał (moim zdaniem teoretycznie juz to zrobilem) to faktycznie STW odniosłaby szkodę, przestałaby być równoprawną dla LET teorią, a stała się tym czym jest, konwencją pomiarową czyli takim użytecznym wihajstrem

>Eksperyment składa się z dwóch etapów i przedstawia się następująco:
>Etap pierwszy (przyspieszanie).
>1. Rakieta startuje ze stacji kosmicznej z zsynchronizowanymi zegarami na dziobie i rufie.
>2. W wyniku przyspieszania zegary się rozsynchronizowują. Według ciebie mamy tu do czynienia z dwoma rodzajami rozsynchronizowania - rozsynchronizowanie z przyspieszenia i rozsynchronizowanie ze skrócenia (ja nie wnikam, czy to założenie jest poprawne - roboczo przyjmuję, że jest).

Z trzema rodzajami.
1) Z samego przemieszczania sie w ośrodku (to pominąłeś, a to główne rozsynchronizowanie przynajmniej dla większości przypadków)
2)Z różnego przyspieszenia (zależy od tempa zmian, jak dochodzę do b.dużej prędkości b.szybko to jest już istotne. W analize v0.866c L5sc i t10^6 jest nieistotne, można tez się go w ogóle pozbyć z analizy zapominając że przyspieszyliśmy )
3)no i to Ze skrócenia (nie zależy od tego w jakim tempie zmieniam prędkość, ważne że w każdej chwili dla punktu środkowego rakiety droga przebyta przez rufę bedzie inna niz droga dziobu co wpłynie przez inną dylatacje zegarów na rozsynchronizowanie wynikłe z dwu pierwszych punktów i da anomalie.

>3. Po osiągnieciu prędkości docelowej, rakieta przestaje przyspieszać i porusza się względem stacji ruchem jednostajnym prostoliniowym, a zegary są rozsynchronizowane (oraz taktują wolniej w stosunku do zegara na stacji - w wyniku dylatacji czasu).

Nie wiadomo które wolniej traktują. Wiadomo jedynie że tak są postrzegane ze stacji i wiadomo również ze te na rufie i dziobie rakiety taktują tak samo.

>Etap drugi (hamowanie).
>1. Rakieta z rozsynchronizowanymi zegarami zaczyna hamować.
>2. W WYNIKU HAMOWANIA ZEGARY SIĘ SYNCHRONIZUJĄ.

Oczywiscie

>3. Po wyhamowaniu do zera zegary są zsynchronizowane (oraz taktują równo z zegarem na stacji, bo dylatacja jest teraz zerowa).

Oczywiscie

>Punkt 2 etapu drugiego (hamowania) jest tu kluczowy - to właśnie tu zrobiłeś błąd. Błąd polega na tym, że uznałeś że zegary podczas hamowania rakiety zwalniają (tak jak zwalniały podczas przyspieszania rakiety). ZEGARY PODCZAS HAMOWANIA PRZYSPIESZAJĄ.

W uproszczeniu tak, mozna tak powiedziec.

Przyspieszają, ponieważ podczas hamowania, prędkość maleje, więc maleje także dylatacja czasu - zegary hamując, zbliżają się do tempa chodzenia zegara na stacji (kiedy wyhamują do zera, taktują w takim samym tempie jak zegar na stacji).

Oczywiscie

>Wydłużenie rakiety podczas hamowania dodaje tu swoje trzy grosze, więc zegar na dziobie przyspiesza jeszcze wolniej (bo wolniej wytraca prędkość), a zegar na rufie przyspiesza szybciej (bo szybciej wytraca prędkość). Finał jest oczywisty - zegar na rufie (który w wyniku przyspieszania rakiety był opóźniony względem zegara na dziobie) nadrobi teraz stracony czas (bo szybciej przyspiesza). Wszystko się ładnie wyrówna i po wyhamowaniu do zera, zegary ponownie będą zsynchronizowane.

Oczywiscie.

>Kolejny pozorny paradoks STW wyjaśniony.

Żartujesz chyba

Eksperyment wyglada tak:

Etap I:
1)Rakieta startuje z synchronizowanymi zegarami na dziobie i rufie, my siedzimy pośrodku
2)Dochodzi do rozsynchronizowania zegarów i mierzymy je.
3)Jako że znamy swoja predkosc w stosunku do bazy gdzie były zsynchronizowane zegary w rakiecie to możemy na podstawie przewidywanych do tej pory czynników, tj.: przyspieszenia (przeważnie pomijalne) a głównie - zmiany prędkości, policzyć czy nasze rozsynchronizowanie odpowiada przewidywanemu, jeśli nie to ja proponuje wytlumaczyć je zmianą długości rakiety.

Etap II - ponowne uzyskanie wyników do znalezienia UUO na podstawie różnej wielkości anomalii.
a)Powrót do bazy i rozpoczęcie procedury Etapu I w inna strone
albo
b)najwygodniejsze, nie mam tego do końca przemyślanego, tak na 90% - bez powrotu do bazy, synchronizacja zegarów w rakiecie i rozpoczęcie procedury Etapu I w innym kierunku. ( bo tak Paweł, można, a nawet należy synchronizować zegary po ustaniu przyspieszania, to w jego trakcie może to niemiec sensu. Po, już jak najbardziej.)
albo
c)Od razu w Etapie I posiadanie kilku kolegów z odpowiednimi rakietami, wysłanie ich w inne strony i wymienienie z nimi spostrzeżen dotyczacych ich rozsynchronizowań.

Etap III.
Analiza danych i wyliczenie UUO

I kolejny rzekomo pozorny paradoks STW znów stał się niepozorny

>>LICZYSZ Z UKŁADU Z KTÓREGO RAKIETA WYSTARTOWAŁA, BO TYLKO W TYM UKŁADZIE RAKIETA SIĘ SKRACA.
>Nie da rady, to nie moj eksperyment,

To jest twój eksperyment, tylko o tym nie wiesz, bo nie rozumiesz STW.

> >Licząc w układzie rakiety musiałbyś zastosować wzór na dylatację grawitacyjną, a nigdy tego nie robiłeś.
>Bo nie muszę, obserwuje dylatacje czasu w boi i wnoszę z tego o zmianie swojej prędkości,

Dla rakiety (podczas jej przyspieszania), zegar w boi będzie przyspieszał. Przyspieszenie (w odróżnieniu od prędkości) jest bezwzględne - wiesz, że to ty przyspieszasz (a nie boja) bo działają na ciebie siły (czujesz siłę, która wgniata cię w fotel).

>Co Ty mi tu? Mój eksperyment opiera się, po wyeliminowaniu pewnego szczególnego przypadku, na zmianie długości a nie na skróceniu, i zmianie długości nie w STW a w rzeczywistości pomiarowej.

W STW wszystkie układy są równoprawne i każdy ma swoją rzeczywistość pomiarową - to jest sedno tej teorii. W jednym układzie (boja) jest zmiana długości rakiety, a w drugim układzie (rakieta), nie ma zmiany długości - oba te układy są równoprawne. Dlatego w STW nie można mieszać ze sobą układów (w przeciwieństwie do teorii eteru, gdzie jest jeden, uniwersalny układ pomiarowy, któremu podporządkowują się wszystkie inne układy).

>Żartujesz chyba
>Eksperyment wyglada tak:
>Etap I:
>1)Rakieta startuje z synchronizowanymi zegarami na dziobie i rufie, my siedzimy pośrodku
>2)Dochodzi do rozsynchronizowania zegarów i mierzymy je.
>3)Jako że znamy swoja predkosc w stosunku do bazy gdzie były zsynchronizowane zegary w rakiecie to możemy na podstawie przewidywanych do tej pory czynników, tj.: przyspieszenia (przeważnie pomijalne) a głównie - zmiany prędkości,

Tu właśnie przyspieszenie jest kluczowe, bo boja też przecież stwierdzi, że jej prędkość względem rakiety się zmieniła (a boja przecież nie przyspieszała).

policzyć czy nasze rozsynchronizowanie odpowiada przewidywanemu, jeśli nie to ja proponuje wytlumaczyć je zmianą długości rakiety.
>Etap II - ponowne uzyskanie wyników do znalezienia UUO na podstawie różnej wielkości anomalii.
>a)Powrót do bazy i rozpoczęcie procedury Etapu I w inna strone

Nie rozumiesz własnego eksperymentu. To eksperyment myślowy (teoretyczny) i ma wykazać różnicę rozsynchronizowania zegarów miedzy etapem przyspieszania i hamowania, tylko na podstawie obliczeń. Jeśli z obliczeń wynika, że nie ma różnic (a nie ma, bo zegary po wyhamowaniu się zsynchronizują), to STW się obroniła. Robienie tego myślowego eksperymentu od nowa, tylko w przeciwnym kierunku nic ci nie da - dostaniesz dokładnie takie same wyniki. Robienie tego eksperymentu w przeciwnym kierunku ma sens tylko wtedy, kiedy przeprowadzasz go praktycznie - jeśli uzyskałbyś wtedy różne wyniki, to znaczyłoby, że STW jest błędna (teoria eteru Lorentza też) i potrzebujemy nowej teorii eteru, która wyjaśniałaby tę rozbieżność. Ale jak dotąd wszystkie praktyczne eksperymenty nie wykazały eteru, więc ten twój też raczej nie wykaże, bo on się niespecjalnie od nich różni. Natomiast jeśli przeprowadzasz ten eksperyment teoretycznie, czy to w ramach STW, czy w oparciu o teorię eteru Lorentza, to żadnych rozbieżności nie będzie, co zostało wykazane - zegary po wyhamowaniu ponownie się zsynchronizują.

>>>LICZYSZ Z UKŁADU Z KTÓREGO RAKIETA WYSTARTOWAŁA, BO TYLKO W TYM UKŁADZIE RAKIETA SIĘ SKRACA.
>>Nie da rady, to nie moj eksperyment,
>To jest twój eksperyment, tylko o tym nie wiesz, bo nie rozumiesz STW.

A Ty już rozumiesz na czym polega określanie czasu gdy ma się zegarek o znanej desynchronizacji?

>> >Licząc w układzie rakiety musiałbyś zastosować wzór na dylatację grawitacyjną, a nigdy tego nie robiłeś.
>>Bo nie muszę, obserwuje dylatacje czasu w boi i wnoszę z tego o zmianie swojej prędkości,
>Dla rakiety (podczas jej przyspieszania), zegar w boi będzie przyspieszał. Przyspieszenie (w odróżnieniu od prędkości) jest bezwzględne - wiesz, że to ty przyspieszasz (a nie boja) bo działają na ciebie siły (czujesz siłę, która wgniata cię w fotel).

Ale mimo wgniatania w fotel obserwuje zwalniający zegar boi, zwalnianie jest skorygowane o grawitacyjny odpowiednik mojego przyspieszenia, prawda? Jak inaczej sobie to wyobrażasz? Ze np najpierw normalnie zegar boi zwalnia bo sie rowno oddalam, a potem myk, robie krok do dzioba a zegar boi nagle przyspiesza? Hahah

>>Co Ty mi tu? Mój eksperyment opiera się, po wyeliminowaniu pewnego szczególnego przypadku, na zmianie długości a nie na skróceniu, i zmianie długości nie w STW a w rzeczywistości pomiarowej.
>W STW wszystkie układy są równoprawne i każdy ma swoją rzeczywistość pomiarową - to jest sedno tej teorii. W jednym układzie (boja) jest zmiana długości rakiety, a w drugim układzie (rakieta), nie ma zmiany długości - oba te układy są równoprawne.

A w drugim jest zmiana długości rakiety. Ja mowie o tym jak to faktycznie rozstrzygnąć.

>Dlatego w STW nie można mieszać ze sobą układów (w przeciwieństwie do teorii eteru, gdzie jest jeden, uniwersalny układ pomiarowy, któremu podporządkowują się wszystkie inne układy).

Bo to nie teoria a konwencja pomiarowa.

>>Żartujesz chyba
>>Eksperyment wyglada tak:
>>Etap I:
>>1)Rakieta startuje z synchronizowanymi zegarami na dziobie i rufie, my siedzimy pośrodku
>>2)Dochodzi do rozsynchronizowania zegarów i mierzymy je.
>>3)Jako że znamy swoja predkosc w stosunku do bazy gdzie były zsynchronizowane zegary w rakiecie to możemy na podstawie przewidywanych do tej pory czynników, tj.: przyspieszenia (przeważnie pomijalne) a głównie - zmiany prędkości,
>Tu właśnie przyspieszenie jest kluczowe, bo boja też przecież stwierdzi, że jej prędkość względem rakiety się zmieniła (a boja przecież nie przyspieszała).

No i? Co to ma do rozsynchronizowania które określamy względem boi? Rakieta wie że przyspieszała (zmieniła prędkość w UUO) i wie że jej dl. uległa zmianie w stosunku do bazy. Wszystko sobie policzy z wielkosci rizsynchronizowania.

>policzyć czy nasze rozsynchronizowanie odpowiada przewidywanemu, jeśli nie to ja proponuje wytlumaczyć je zmianą długości rakiety.

no własnie.

>>Etap II - ponowne uzyskanie wyników do znalezienia UUO na podstawie różnej wielkości anomalii.
>>a)Powrót do bazy i rozpoczęcie procedury Etapu I w inna strone
>Nie rozumiesz własnego eksperymentu. To eksperyment myślowy (teoretyczny) i ma wykazać różnicę rozsynchronizowania zegarów miedzy etapem przyspieszania i hamowania, tylko na podstawie obliczeń. Jeśli z obliczeń wynika, że nie ma różnic (a nie ma, bo zegary po wyhamowaniu się zsynchronizują), to STW się obroniła. Robienie tego myślowego eksperymentu od nowa, tylko w przeciwnym kierunku nic ci nie da - dostaniesz dokładnie takie same wyniki. Robienie tego eksperymentu w przeciwnym kierunku ma sens tylko wtedy, kiedy przeprowadzasz go praktycznie

I o to chodzi, proponuje eksperyment rzeczywisty bo z myslenia mi wychodzi jak to opisalem.

>- jeśli uzyskałbyś wtedy różne wyniki, to znaczyłoby, że STW jest błędna (teoria eteru Lorentza też) i potrzebujemy nowej teorii eteru, która wyjaśniałaby tę rozbieżność.

No wydaje sie ze LET by sie jak najbardziej obroniła, ale nie dbam o to. Co niby miało by ją podważyć?

>Ale jak dotąd wszystkie praktyczne eksperymenty nie wykazały eteru,

A jakieś zaprzeczyły?

>więc ten twój też raczej nie wykaże, bo on się niespecjalnie od nich różni.

Niby od jakich?

>Natomiast jeśli przeprowadzasz ten eksperyment teoretycznie, czy to w ramach STW, czy w oparciu o teorię eteru Lorentza, to żadnych rozbieżności nie będzie, co zostało wykazane - zegary po wyhamowaniu ponownie się synchronizuje.

I to niby ma coś udowadniać? Przecież ja tego nie dowodziłem. Dowodziłem że bezwzględna zmiana długości da objaw w postaci anomalii rozsynchronizowania.

>Ale mimo wgniatania w fotel obserwuje zwalniający zegar boi,

Nie. Zegar na boi przyspiesza. Sytuacja nie jest symetryczna, bo to rakieta przyspiesza, a przyspieszenie jest bezwzględne. Sytuacja jest symetryczna wtedy, gdy oba układy poruszają się względem siebie bez przyspieszeń - wtedy dla rakiety czas na boi płynie wolniej, a dla boi, czas w rakiecie płynie wolniej. Ale gdy jeden z układów przyspiesza, to u niego czas płynie wolniej bezwzględnie, bo przyspieszenie jest bezwzględne. To właśnie dlatego w paradoksie bliźniąt, bliźniak który przyspieszał będzie młodszy.

>zwalnianie jest skorygowane o grawitacyjny odpowiednik mojego przyspieszenia, prawda?

?

>Jak inaczej sobie to wyobrażasz? Ze np najpierw normalnie zegar boi zwalnia bo sie rowno oddalam,

Jak się równo oddalasz, to nie przyspieszasz, więc zegar boi ani nie zwalnia, ani nie przyspiesza, tylko po prostu chodzi dla ciebie wolniej (a twój zegar chodzi wolniej dla boi) - ruch bez przyspieszeń jest względny, więc i dylatacja jest względna. Jak przyspieszasz, to dla ciebie zegar boi przyspiesza, a dla boi twój zegar zwalnia (tu już nie ma symetri, bo przyspieszenie jest bezwzględne).

>a potem myk, robie krok do dzioba a zegar boi nagle przyspiesza? Hahah

Właśnie tak. Twoje hahah świadczy o tym, że nie rozumiesz podstaw STW.

Edit:
Albo ja nie rozumiem. W sumie to już nie wiem.

>No i? Co to ma do rozsynchronizowania które określamy względem boi? Rakieta wie że przyspieszała (zmieniła prędkość w UUO)

W STW nie ma uuo - chciałeś rozpatrywać zagadnienie na gruncie STW, to się trzymaj STW.

>i wie że jej dl. uległa zmianie w stosunku do bazy.

Czyli patrzymy na to co się dzieje w rakiecie oczami bazy?
Mówiłem, że liczysz to z układu bazy.

>I o to chodzi, proponuje eksperyment rzeczywisty bo z myslenia mi wychodzi jak to opisalem.

Ale "z myślenia" wychodzi, że nie ma podstaw, by przypuszczać możliwość wykrycia eteru, bo z obliczeń wychodzi, że pierwsza część eksperymentu (przyspieszanie) daje wynik w postaci rozsynchronizowania zegarów, a druga część eksperymentu (hamowanie) daje wynik w postaci ich ponownego zsynchronizowania. Jeśli rozpoczniesz eksperyment z rozsynchronizowanymi zegarami, to po jego zakończeniu (po obu etapach - przyspieszeniu i hamowaniu) otrzymasz zegary identycznie rozsynchronizowane. Zawsze wrócisz do punktu wyjścia.

>>- jeśli uzyskałbyś wtedy różne wyniki, to znaczyłoby, że STW jest błędna (teoria eteru Lorentza też) i potrzebujemy nowej teorii eteru, która wyjaśniałaby tę rozbieżność.
>No wydaje sie ze LET by sie jak najbardziej obroniła, ale nie dbam o to. Co niby miało by ją podważyć?

To samo co STW - wynik eksperymentu niezgodny z przewidywaniami. Teoria eteru Lorentza daje takie same przewidywania jak STW, więc jeśli STW jest niezgodna z obserwacjami, to TE Lorentza również. Obie te teorie nie przewidują możliwości wykrycia eteru. Dlatego jakiekolwiek próby znalezienia sposobu na wykrycie eteru na gruncie tych teorii (czego próbujesz ty i alsor), są z góry skazane na porażkę. Jeśli jakiekolwiek obserwacje wykryją kiedyś ruch w eterze, to będzie to wymagało stworzenia nowej teorii.

>>Ale jak dotąd wszystkie praktyczne eksperymenty nie wykazały eteru,
>A jakieś zaprzeczyły?

Nie. Dlatego TE Lorentza wciąż jest uważana za równoważną STW.

>>Natomiast jeśli przeprowadzasz ten eksperyment teoretycznie, czy to w ramach STW, czy w oparciu o teorię eteru Lorentza, to żadnych rozbieżności nie będzie, co zostało wykazane - zegary po wyhamowaniu ponownie się synchronizuje.
>I to niby ma coś udowadniać? Przecież ja tego nie dowodziłem. Dowodziłem że bezwzględna zmiana długości da objaw w postaci anomalii rozsynchronizowania.

W STW nie ma bezwzględnej zmiany długości.

Dodam jeszcze na koniec (chociaż ostrożnie, bo pewności nie mam), że nie wydaje mi się, by zmiana długości rakiety powodowała dodatkowe rozsynchronizowanie zegarów. Myślę tak dlatego, ponieważ ta zmiana długości zachodzi tylko w układzie bazy i jeśli to dodatkowe rozsynchronizowanie nie jest w jakiejś innej formie "ujęte" we wzorze na dylatację grawitacyjną (a raczej nie jest), to nie może wystąpić również w układzie bazy, bo mielibyśmy sprzeczne wyniki. Wydaje mi się, że to dodatkowe rozsynchronizowanie, wywołane zmianą długości, jest pozorne i zostaje "zneutralizowane" kiedy rakieta przestaje przyspieszać, bo jak już wcześniej pisałem, w układzie bazy, przyspieszenie nie ustaje jednocześnie dla całej rakiety - najpierw przestaje przyspieszać rufa, a dopiero później dziób (bo potrzebuje więcej czasu na osiągnięcie tej samej prędkości, co rufa). A zatem, w czasie gdy rufa już nie przyspiesza, a dziób wciąż przyspiesza, to zegar na dziobie jeszcze zwalnia (podczas gdy zegar na rufie już nie). Nie liczyłem tego i nie czuję się na siłach by to policzyć, ale wydaje mi się że właśnie to dłuższe zwalnianie zegara na rufie zrekompensuje to pozorne rozsynchronizowanie wynikłe ze zmiany długości. Wydaje mi się nawet, że na tę "neutralizację" nie trzeba wcale czekać do ustania przespieszenia, bo ona zachodzi na bieżąco, podczas przyspieszania. Chodzi o to, że przyspieszenie można rozłożyć na nieskończenie wiele części i w każdej z tych części zachodzi to samo zjawisko - względność równoczesności powoduje, że zakończenie przyspieszania nie jest równoczesne w całym okresie przyspieszania - w każdym z tych nieskończenie małych fragmencików (na które można rozbić przyspieszenie) dziób kończy przyspieszać później niż rufa. Podobnie jest zresztą z rozpoczęciem przyspieszenia - rufa rozpoczyna przyspieszać wcześniej niż dziób (z wyjątkiem startu z bazy, gdzie start jest rownoczesny). Chodzi dokładnie o to, że zdarzenia które są równoczesne w układzie rakiety, nie są równoczesne w układzie bazy - ot, po prostu względność równoczesności, która jest jedną z konsekwencji STW. Dlatego to dodatkowe rozsynchronizowanie w ogóle nie występuje. Wzory nie zawierają tego dodatkowego rozsynchronizowania - bo po prost

Czesc 1

>>Ale mimo wgniatania w fotel obserwuje zwalniający zegar boi,
>Nie. Zegar na boi przyspiesza.

Ale ja mówie o tym co obserwuje z rakiety. Pozatym zegar na boi przyspiesza ale tylko wzgledem oddalajacej sie rakiety, czyli tak w teori, niewidomo jak jest naprawde bo moze rakieta przyspiesza do tylu, czyli zwalinia.

> Sytuacja nie jest symetryczna, bo to rakieta przyspiesza, a przyspieszenie jest bezwzględne.

Jest bezwzgledne ale o nieznanym znaku wartosci,bo moze to jak pisalem - hamownie.

>Sytuacja jest symetryczna wtedy, gdy oba układy poruszają się względem siebie bez przyspieszeń - wtedy dla rakiety czas na boi płynie wolniej, a dla boi, czas w rakiecie płynie wolniej.

Te czasy sa jedynie tak obserwowane.

>Nie, jedynie tak Ale gdy jeden z układów przyspiesza, to u niego czas płynie wolniej bezwzględnie, bo przyspieszenie jest bezwzględne.

Nie, jest jedynie tak obserwowany, nie wiemy czy przyspieszenie nie jest hamowaniem, to nieodróznialne.

>To właśnie dlatego w paradoksie bliźniąt, bliźniak który przyspieszał będzie młodszy.

Bedzie mlodszy bo zrobil dluzsza droge. Odróżniasz korelacje od zwiazku przyczynowo-skutkowego?

>>zwalnianie jest skorygowane o grawitacyjny odpowiednik mojego przyspieszenia, prawda?
>?

Mowilismy o czyms innym jak widze. Myslalem ze masz na mysli ze podczas przyspieszania jak ja siedze w rakiecie to obserwuje szybciej chodzacy zegar na boi, i upewnialem sie ze ci chodzi o to ze jak przyspieszam to mi czas jeszcze z tego powodu ma chodzić wolniej a wiec bedę zegar boi obserwowal nieco szybciej chodzacy niz boja mój Co by bylo byc moze kolejnym pomyslem na znalezienie anomali. A Tobie chldzilo ze zegar boi bewzglednke chodzi szybciej. Roboczo mozna tak przyjąc, zakładajac ze boja stoi w UUO.

>>Jak inaczej sobie to wyobrażasz? Ze np najpierw normalnie zegar boi zwalnia bo sie rowno oddalam,
>Jak się równo oddalasz, to nie przyspieszasz, więc zegar boi ani nie zwalnia, ani nie przyspiesza, tylko po prostu chodzi dla ciebie wolniej (a twój zegar chodzi wolniej dla boi) - ruch bez przyspieszeń jest względny, więc i dylatacja jest względna.

Sory, to mialem na mysli co piszesz, nie ze chodzi coraz a chodzi wolniej.

>Jak przyspieszasz, to dla ciebie zegar boi przyspiesza, a dla boi twój zegar zwalnia (tu już nie ma symetri, bo przyspieszenie jest bezwzględne).

Nie mówisz o tym co sie obserwuje a o tym co jako bezwzgledne uznaje STW. Podczas przyspieszania rakiety i z njej i z boi obserwujemy wzajemne zwalnianie zegarow, np w boi dla rakiety. Co do stanu faktycznego to niewiadomo.

>>a potem myk, robie krok do dzioba a zegar boi nagle przyspiesza? Hahah
>Właśnie tak. Twoje hahah świadczy o tym, że nie rozumiesz podstaw STW.

Jak pisalem, myslalem ze pisze o tym co bym widzial z rakiety. A bedac w ruchu jednostajnym do boi widzial bym w niej, wolniej od mojego chodzacy zegar , a jak bym zaczol isc w kierunku dzioba coraz szybciej to zaczol bym go widziec jako jeszcze bardziej zwalniajacy. Radze tez odpusc sobie juz te osądy czego to ja nie rozumiem. Juz Ci wytykalem ze Tobie to niewypada Jak widzisz czesto wynikaja one nie z niezrozumienia STW a niezrozumienia sie wzajemnie.

>>No i? Co to ma do rozsynchronizowania które określamy względem boi? Rakieta wie że przyspieszała (zmieniła prędkość w UUO)
>W STW nie ma uuo - chciałeś rozpatrywać zagadnienie na gruncie STW, to się trzymaj STW.

Podalem sposob na znalezienie UUO i akurat ono naruszylo by STW, wiec zachaczam o STW a Ty bys chcial chyba bym probowal STW obalac przez powtarzanie jego bajek. Owszem to moze i fajny i urzyteczny wihajster ale nie zadna Teoria, nie mowi jak jest.

>>i wie że jej dl. uległa zmianie w stosunku do bazy.
>Czyli patrzymy na to co się dzieje w rakiecie oczami bazy?
>Mówiłem, że liczysz to z układu bazy.

Moge patrzec i tak i tak. Ty miales sie odnosic do mojego eksperymentu a nie tworzyc wlasne peryspektywy pomijajac moje.

Część 2

>>I o to chodzi, proponuje eksperyment rzeczywisty bo z myslenia mi wychodzi jak to opisalem.
>Ale "z myślenia" wychodzi, że nie ma podstaw, by przypuszczać możliwość wykrycia eteru, bo z obliczeń wychodzi, że pierwsza część eksperymentu (przyspieszanie) daje wynik w postaci rozsynchronizowania zegarów, a druga część eksperymentu (hamowanie) daje wynik w postaci ich ponownego zsynchronizowania. Jeśli rozpoczniesz eksperyment z rozsynchronizowanymi zegarami, to po jego zakończeniu (po obu etapach - przyspieszeniu i hamowaniu) otrzymasz zegary identycznie rozsynchronizowane. Zawsze wrócisz do punktu wyjścia.

To co piszesz jest oczywiste tylko dlatego ze upraszaszczasz i opisujesz nie mój eksperyment. Idziesz Pawel w zaparte Po pierwszej zmianie predkosci musisz zapisac rozsynchronizowanie ale i sprawdzic czy jest ono zgodne z tym jakie powinno byc i zanotowac to ewentualne dodatkowe rozsynchronizowanie np w stosunku do zegara srodkowego. Wyjdzie np cos takiego: rufa +1s, dziub -1s (rakieta sie wylużyła ) synchronizujesz lub poprostu traktujesz nowe wskazania zegarow jako wyjsciowe do dalszych obliczen (to dla expertów ) i robisz to samo tyle ze w druga strone i masz odwrotnie. Czemu rakieta miala by sie za pierwszym razem wydluzyc? Czyzby byl jakis uklad ktory liczy dla kazdej czastki co sie z nia dzialo w przeszlosci? Tak Pawel - to UUO A mozesz zbudowac kilka rakiet, puscic w rozne strony, zmierzyc rozsynchronizowanie po usyskaniu nowej predkosci, powinno wyjsc takie samo wg STW prawda? I jest szansa ze wyjdzie jeśli stoimy w UUO W kazdym innym wypadku wyjdzie roznie.

>>>- jeśli uzyskałbyś wtedy różne wyniki, to znaczyłoby, że STW jest błędna (teoria eteru Lorentza też) i potrzebujemy nowej teorii eteru, która wyjaśniałaby tę rozbieżność.
>>No wydaje sie ze LET by sie jak najbardziej obroniła, ale nie dbam o to. Co niby miało by ją podważyć?
>To samo co STW - wynik eksperymentu niezgodny z przewidywaniami. Teoria eteru Lorentza daje takie same przewidywania jak STW, więc jeśli STW jest niezgodna z obserwacjami, to TE Lorentza również. Obie te teorie nie przewidują możliwości wykrycia eteru. Dlatego jakiekolwiek próby znalezienia sposobu na wykrycie eteru na gruncie tych teorii (czego próbujesz ty i alsor), są z góry skazane na porażkę. Jeśli jakiekolwiek obserwacje wykryją kiedyś ruch w eterze, to będzie to wymagało stworzenia nowej teorii.

Ale konkretnie napisz. Dlaczego LET ma wykluczac znalezienje UUO?

>>>Natomiast jeśli przeprowadzasz ten eksperyment teoretycznie, czy to w ramach STW, czy w oparciu o teorię eteru Lorentza, to żadnych rozbieżności nie będzie, co zostało wykazane - zegary po wyhamowaniu ponownie się synchronizuje.
>>I to niby ma coś udowadniać? Przecież ja tego nie dowodziłem. Dowodziłem że bezwzględna zmiana długości da objaw w postaci anomalii rozsynchronizowania.
>W STW nie ma bezwzględnej zmiany długości.

No wlasnie, to by ją polozylo.

>Dodam jeszcze na koniec (chociaż ostrożnie, bo pewności nie mam), że nie wydaje mi się, by zmiana długości rakiety powodowała dodatkowe rozsynchronizowanie zegarów. Myślę tak dlatego, ponieważ ta zmiana długości zachodzi tylko w układzie bazy i jeśli to dodatkowe rozsynchronizowanie nie jest w jakiejś innej formie "ujęte" we wzorze na dylatację grawitacyjną (a raczej nie jest), to nie może wystąpić również w układzie bazy, bo mielibyśmy sprzeczne wyniki. Wydaje mi się, że to dodatkowe rozsynchronizowanie, wywołane zmianą długości, jest pozorne i zostaje "zneutralizowane" kiedy rakieta przestaje przyspieszać, bo jak już wcześniej pisałem, w układzie bazy, przyspieszenie nie ustaje jednocześnie dla całej rakiety - najpierw przestaje przyspieszać rufa, a dopiero później dziób (bo potrzebuje więcej czasu na osiągnięcie tej samej prędkości, co rufa). A zatem, w czasie gdy rufa już nie przyspiesza, a dziób wciąż przyspiesza, to zegar na dziobie jeszcze zwalnia (podczas gdy zegar na rufie już nie).

Ty piszesz o tym elemencie ktory ja pominolem w rozwazaniach jako chwilowo njeistotny - o samym przyspieszeniu. Ono jest zupelnie nieistotne poza najwyzej kilkunastosekundowymi czasami dojscia do bardzo wysokich v. Nie ma wiec niemal znaczenia w jakim czasie co zakonczy pierwsze przyspieszanie (mozemy ten element omowic kiedys w osobnym watku). Wazna jest tylko roznica przebytych dróg.

>Nie liczyłem tego i nie czuję się na siłach by to policzyć, ale wydaje mi się że właśnie to dłuższe zwalnianie zegara na rufie zrekompensuje to pozorne rozsynchronizowanie wynikłe ze zmiany długości. Wydaje mi się nawet, że na tę "neutralizację" nie trzeba wcale czekać do ustania przespieszenia, bo ona zachodzi na bieżąco, podczas przyspieszania. Chodzi o to, że przyspieszenie można rozłożyć na nieskończenie wiele części i w każdej z tych części zachodzi to samo zjawisko - względność równoczesności powoduje, że zakończenie przyspieszania nie jest równoczesne w całym okresie przyspieszania - w każdym z tych nieskończenie małych fragmencików (na które można rozbić przyspieszenie) dziób kończy przyspieszać później niż rufa. Podobnie jest zresztą z rozpoczęciem przyspieszenia - rufa rozpoczyna przyspieszać wcześniej niż dziób (z wyjątkiem startu z bazy, gdzie start jest rownoczesny). Chodzi dokładnie o to, że zdarzenia które są równoczesne w układzie rakiety, nie są równoczesne w układzie bazy - ot, po prostu względność równoczesności, która jest jedną z konsekwencji STW. Dlatego to dodatkowe rozsynchronizowanie w ogóle nie występuje. Wzory nie zawierają tego dodatkowego rozsynchronizowania - bo po prostu go nie ma.

j.w. Moze w osobnym watku?

>>Dodam jeszcze na koniec (chociaż ostrożnie, bo pewności nie mam), że nie wydaje mi się, by zmiana długości rakiety powodowała dodatkowe rozsynchronizowanie zegarów. Myślę tak dlatego, ponieważ ta zmiana długości zachodzi tylko w układzie bazy i jeśli to dodatkowe rozsynchronizowanie nie jest w jakiejś innej formie "ujęte" we wzorze na dylatację grawitacyjną (a raczej nie jest), to nie może wystąpić również w układzie bazy, bo mielibyśmy sprzeczne wyniki. Wydaje mi się, że to dodatkowe rozsynchronizowanie, wywołane zmianą długości, jest pozorne i zostaje "zneutralizowane" kiedy rakieta przestaje przyspieszać, bo jak już wcześniej pisałem, w układzie bazy, przyspieszenie nie ustaje jednocześnie dla całej rakiety - najpierw przestaje przyspieszać rufa, a dopiero później dziób (bo potrzebuje więcej czasu na osiągnięcie tej samej prędkości, co rufa). A zatem, w czasie gdy rufa już nie przyspiesza, a dziób wciąż przyspiesza, to zegar na dziobie jeszcze zwalnia (podczas gdy zegar na rufie już nie).
>Ty piszesz o tym elemencie ktory ja pominolem w rozwazaniach jako chwilowo njeistotny - o samym przyspieszeniu. Ono jest zupelnie nieistotne poza najwyzej kilkunastosekundowymi czasami dojscia do bardzo wysokich v. Nie ma wiec niemal znaczenia w jakim czasie co zakonczy pierwsze przyspieszanie (mozemy ten element omowic kiedys w osobnym watku). Wazna jest tylko roznica przebytych dróg.

>>Nie liczyłem tego i nie czuję się na siłach by to policzyć, ale wydaje mi się że właśnie to dłuższe zwalnianie zegara na rufie zrekompensuje to pozorne rozsynchronizowanie wynikłe ze zmiany długości. Wydaje mi się nawet, że na tę "neutralizację" nie trzeba wcale czekać do ustania przespieszenia, bo ona zachodzi na bieżąco, podczas przyspieszania. Chodzi o to, że przyspieszenie można rozłożyć na nieskończenie wiele części i w każdej z tych części zachodzi to samo zjawisko - względność równoczesności powoduje, że zakończenie przyspieszania nie jest równoczesne w całym okresie przyspieszania - w każdym z tych nieskończenie małych fragmencików (na które można rozbić przyspieszenie) dziób kończy przyspieszać później niż rufa. Podobnie jest zresztą z rozpoczęciem przyspieszenia - rufa rozpoczyna przyspieszać wcześniej niż dziób (z wyjątkiem startu z bazy, gdzie start jest rownoczesny). Chodzi dokładnie o to, że zdarzenia które są równoczesne w układzie rakiety, nie są równoczesne w układzie bazy - ot, po prostu względność równoczesności, która jest jedną z konsekwencji STW. Dlatego to dodatkowe rozsynchronizowanie w ogóle nie występuje. Wzory nie zawierają tego dodatkowego rozsynchronizowania - bo po prostu go nie ma.
>j.w. Moze w osobnym watku?

W osobnym wątku?

Przecież cały ten wątek (twój eksperyment) jest oparty na założeniu, że istnieje jakieś dodatkowe rozsynchronizowanie, wynikające ze zmiany długości rakiety. A ja właśnie wykazałem, że to dodatkowe rozsynchronizowanie nie istnieje. Jeśli to co napisałem ma sens (a myślę, że ma) to znaczy, że twój eksperyment traci sens, bo jego podstawa nie istnieje.
Nie bez powodu wzory nie zawierają tego dodatkowego rozsynchronizowania - jego po prostu nie ma.

Myślałem, że szczególnie cię to zainteresuje. A ty zbywasz to machnięciem ręki i mówisz, że to nieistotne. To jest właśnie w tym wszystkim najistotniejsze, bo podważa fundament twojego eksperymentu. No chyba, że wolisz nie widzieć tej niewygodnej prawdy i dalej brnąć w roztrząsanie problemu, który nie istnieje. Jeśli tak, to powodzenia.

>Przecież cały ten wątek (twój eksperyment) jest oparty na założeniu, że istnieje jakieś dodatkowe rozsynchronizowanie, wynikające ze zmiany długości rakiety. A ja właśnie wykazałem, że to dodatkowe rozsynchronizowanie nie istnieje. Jeśli to co napisałem ma sens (a myślę, że ma) to znaczy, że twój eksperyment traci sens, bo jego podstawa nie istnieje.
>Nie bez powodu wzory nie zawierają tego dodatkowego rozsynchronizowania - jego po prostu nie ma.

Co nie ma?

Jest, bo prędkości są różne.

Tego relatywnego rozjazdu nie ma, bo to jest artystyczny kit relatywistyczny,
czyli kolejna próba tworzenia bicza z gówna - jasne to jest?

Nie? No to doucz się.

>Co nie ma?
>Jest, bo prędkości są różne.

Ale one są różne, bo w układzie bazy, przyspieszenie przodu i tyłu rakiety nie zachodzi równocześnie.

W układzie rakiety, przyspieszenie przodu i tyłu rakiety jest równoczesne, więc nie ma żadnego skrócenia, więc nie ma również żadnego dodatkowego rozsynchronizowania spowodowanego skróceniem.

>>Co nie ma?
>>Jest, bo prędkości są różne.
>Ale one są różne, bo w układzie bazy, przyspieszenie przodu i tyłu rakiety nie zachodzi równocześnie.
>W układzie rakiety, przyspieszenie przodu i tyłu rakiety jest równoczesne, więc nie ma żadnego skrócenia, więc nie ma również żadnego dodatkowego rozsynchronizowania spowodowanego skróceniem.

Znowu próbujesz udowodnić tezę, którą sam sobie zakładasz z góry.

W klasyce jednoczesność jest bezwzględna: t' = t;
W STW masz względną.

Zatem tymi pomiarami po prostu sprawdzimy - wykryjemy która wersja jest poprawna.

>>Co nie ma?
>>Jest, bo prędkości są różne.
>Ale one są różne, bo w układzie bazy, przyspieszenie przodu i tyłu rakiety nie zachodzi równocześnie.

Co to ma do rzeczy, nawet jeśli tak to jednak przecież w końcu przyspieszanie sie zakancza dla i przodu i tylu. Zaczynaja leciec bez żadnego przyspieszenia a z nowa predkoscią. Wowczas okazuje sie że dla danej chwili w bazie przebyly one rozne drogi. Jest to konieczny wniosek jesli zmiana długosci czy skrocenie mają być realne, i skoro tak to musza mieć one inne dylatacje czasu. Jeśli zas te zmiany dlugości nie sa realne jak twierdzisz że twierdzi STW to wowczas są one chyba jedynie złudzeniem optycznym, bo czym innym?
Nie chce mi sie dla tego przypadku juz robic rysunku, kiedys zrobilem go jednak dla oddalajacego sie blozniaka ktoremu czas zwalnia, obserwuje on tego drugiego ktory zostal w bazie tak, jak bybto temu czas zwalnial, pełna symetria. Rzecz w tym ze bez tego zwalniania czasu ktore zalozylem ze nastepuje w rakiecie sytuacja nie byla by symetryczna, a wiec gdzies ten czas musiał zwalniać czy przyspieszac. Tak i tu, przez ekstrapolacje moge zalozyć juz bez rysunku, że by obserwiwac symetryczne skrocenia, rakiety z bazy a bazy z rakiety, to gdzies te dlugosci muszą sie naprawde zmienić.

>W układzie rakiety, przyspieszenie przodu i tyłu rakiety jest równoczesne, więc nie ma żadnego skrócenia, więc nie ma również żadnego dodatkowego rozsynchronizowania spowodowanego skróceniem.
>

J.w. Przyspieszanie nie ma tu nic do rzeczy. Po osiagnieciu nowej predkosci bedzie ono takie samo dlandziobu i rufy.

>Co to ma do rzeczy, nawet jeśli tak to jednak przecież w końcu przyspieszanie sie zakancza dla i przodu i tylu. Zaczynaja leciec bez żadnego przyspieszenia a z nowa predkoscią. Wowczas okazuje sie że dla danej chwili w bazie przebyly one rozne drogi. Jest to konieczny wniosek jesli zmiana długosci czy skrocenie mają być realne, i skoro tak to musza mieć one inne dylatacje czasu. Jeśli zas te zmiany dlugości nie sa realne jak twierdzisz że twierdzi STW to wowczas są one chyba jedynie złudzeniem optycznym, bo czym innym?

Już ci to tłumaczyłem. Realność nie jest synonimem bezwzględności, a nierealność nie jest synonimem względności.

Stoisz przy drodze, po której poruszają się dwa samochody, które jadą obok siebie z taką samą prędkością względem jezdni i ciebie (np. 100 km/h). Dla ciebie ich prędkość to 100 km/h (z taką prędkością poruszają się względem ciebie). Ale prędkość tych dwóch samochodów względem siebie wynosi 0 km/h (one przecież nie oddalają się od siebie - są względem siebie w bezruchu). No to która z tych prędkości jest realna, a która nie? 100 km/h, czy 0 km/h? Sam widzisz, że to pytanie jest źle postawione.

Rakieta osiąga pewną konkretną prędkość względem bazy i podstawiając tę prędkość do wzoru na skrócenie otrzymujesz konkretne skrócenie. Ta sama rakieta (w tym samym czasie) będzie miała zupełnie inne skrócenia dla innych układów względem których się porusza (a dla układów, względem których się nie porusza, nie będzie miała żadnego skrócenia). W układzie rakiety też żadnego skrócenie nie będzie, bo rakieta nie ma prędkości względem siebie samej.

Skrócenie jest realne, ale nie jest bezwzględne - realnie zachodzi w układzie bazy (bo rakieta ma realną prędkość względem bazy) i realnie nie zachodzi w układzie rakiety (bo rakieta realnie spoczywa względem samej siebie).

>>Co to ma do rzeczy, nawet jeśli tak to jednak przecież w końcu przyspieszanie sie zakancza dla i przodu i tylu. Zaczynaja leciec bez żadnego przyspieszenia a z nowa predkoscią. Wowczas okazuje sie że dla danej chwili w bazie przebyly one rozne drogi. Jest to konieczny wniosek jesli zmiana długosci czy skrocenie mają być realne, i skoro tak to musza mieć one inne dylatacje czasu. Jeśli zas te zmiany dlugości nie sa realne jak twierdzisz że twierdzi STW to wowczas są one chyba jedynie złudzeniem optycznym, bo czym innym?
>Już ci to tłumaczyłem. Realność nie jest synonimem bezwzględności, a nierealność nie jest synonimem względności.
>Stoisz przy drodze, po której poruszają się dwa samochody, które jadą obok siebie z taką samą prędkością względem jezdni i ciebie (np. 100 km/h). Dla ciebie ich prędkość to 100 km/h (z taką prędkością poruszają się względem ciebie). Ale prędkość tych dwóch samochodów względem siebie wynosi 0 km/h (one przecież nie oddalają się od siebie - są względem siebie w bezruchu). No to która z tych prędkości jest realna, a która nie? 100 km/h, czy 0 km/h? Sam widzisz, że to pytanie jest źle postawione.
>Rakieta osiąga pewną konkretną prędkość względem bazy i podstawiając tę prędkość do wzoru na skrócenie otrzymujesz konkretne skrócenie. Ta sama rakieta (w tym samym czasie) będzie miała zupełnie inne skrócenia dla innych układów względem których się porusza (a dla układów, względem których się nie porusza, nie będzie miała żadnego skrócenia). W układzie rakiety też żadnego skrócenie nie będzie, bo rakieta nie ma prędkości względem siebie samej.
>Skrócenie jest realne, ale nie jest bezwzględne - realnie zachodzi w układzie bazy (bo rakieta ma realną prędkość względem bazy) i realnie nie zachodzi w układzie rakiety (bo rakieta realnie spoczywa względem samej siebie).

Nie zauwazasz ze ja mowie nie tyle o skroceniu a o
zmianie długosci. Uwazam ze choć rakieta obserwuje skracajaca sie baze a baza rakiete to prawdziwe relacje po uzyskaniu przez nie nowej stałej predkosci moga byc zgola odmienne. Podobnie jak z tymi blizniakami, oboje obserwuja wydluzenie czasu u brata, mimo ze tylko jednemu z nich tyka wolniej. Zawsze na koncu wyjdzie ze tyka wolniej temu co wroci, ale wcale nie wiadomo dzieki ktorej czesci podruzy. Nowa dlugoś w nowej predkosci rakiety wzgledem bazy bedzie zalezeć od tego czy rakieta leci wolniej czy szybcie wzgledem UUO.

>Nie zauwazasz ze ja mowie nie tyle o skroceniu a o
>zmianie długosci.

To nie ma znaczenia - to o czym pisałem odnosi się do każdej zmiany długości (wydłużenia też). Chodzi o to, że zmiana długości zależy od prędkości - prędkość jest względna, więc zmiana długości też. W układzie bazy długość rakiety się zmienia, bo rakieta ma prędkość względem bazy. Natomiast długość rakiety nie zmienia się w układzie rakiety, bo rakieta nie ma prędkości względem siebie. Powtarzam ci po raz dziesiąty - chcesz mieć skrócenie uniwersalne, to stosuj TE Lorentza, a nie STW.

>Uwazam ze choć rakieta obserwuje skracajaca sie baze a baza rakiete to prawdziwe relacje po uzyskaniu przez nie nowej stałej predkosci moga byc zgola odmienne.

A co to są prawdziwe relacje? Czy to znaczy, że relacje które zachodziły podczas przyspieszania nie były prawdziwe? Jeśli prawdziwe, to znaczy wg. ciebie, bezwzględne, to w STW one nie będą "prawdziwe" nawet po ustaniu przyspieszenia, bo rakieta poruszając się ze stałą prędkością będzie w układzie bazy skrócona, a w układzie rakiety - nie.

>Podobnie jak z tymi blizniakami, oboje obserwuja wydluzenie czasu u brata, mimo ze tylko jednemu z nich tyka wolniej. Zawsze na koncu wyjdzie ze tyka wolniej temu co wroci, ale wcale nie wiadomo dzieki ktorej czesci podruzy.

Weź sobie ten paradoks bliźniąt rozpatrz w TE Lorentza - nie będziesz miał wtedy żadnego paradoksu (nawet pozornego) .

>Nowa dlugoś w nowej predkosci rakiety wzgledem bazy bedzie zalezeć od tego czy rakieta leci wolniej czy szybcie wzgledem UUO.

Czyli jednak posługujesz się TE. Dobra, tylko konsekwentnie się jej trzymaj (tzn. nie wyskakuj znowu z równoprawnością wszystkich układów inercjalnych, bo tego w TE nie ma).

Sprobuje jeszcze inaczej.

Jesli przyjmiemy ze uuo istnieje to musi on rodzić pewne konsekwencje dla zmian długości i dylatacji czasu . Przyjmijmy ze UUO istnieje i że baza początkowo porusza się w uuo z 0.866c w prawo i startują z niej rekieterzy, miłosnicy STW , siedzący po środku rakiet, w lewo i w prawo też z 0.866, już teraz oczywiscie wg bazy. Oni nie znają pierwotnego ruchu bazy. Wg bazy osiągają ta sama v w dwie strony, prawa i lewą. Jednak wg uuo tak nie jest i w jedna strone rakieta sie skroci a w druga wydłuży powodując inna dylatacje czasu zegarów na rufie i dziobie każdej z rakiet. To z powodu przebycia różnych długości dróg. Będzie to zauważalne dla rekieterów w postaci anomalii dylatacji "z nowej prędkości", bowiem zegary zaczną do nich wysyłać sygnały z innym przesunięciem niż to sobie wyliczyli nie biorąc pod uwagę zmiany długości. Czyli jak Ty byś to powiedział - jednoczesność rozjedzie im sie inaczej niz myśleli. Czy tu mieszam teorie?
Na podstawie wielkości tych anomalii rekieterzy, po kontakcie z sobą, będą mogli określić stan bazy w uuo, jak i swój stan w uuo przynajmniej jako rozny od siebie.
Nie wiem czy mieszam teorie czy nie, opisuje poprostu sytuacje z punktu widzenia uuo i pokazuje że konsekwencje zaprzeczają stw. Mozemy wiec uznać tylko jedna teorie jako pelnoprawną teorie i to bedzie LET a STW stanie sie tym czym jest - konwencja pomiarowa dla średnich dokladnosci, tym razem stanie sie tym pewbie i dla wszywtkich potencjalnych i faktycznych mistykow, ktorym sie wydaje ze logika jest relatywna

Twój eksperyment niczego nie wykaże, bo oparłeś go na błędnym założeniu, które wynika z niezrozumienia przyczyny zmiany długości rakiety podczas przyspieszania lub hamowania. Ta zmiana długości ma w twoim eksperymencie kluczowe znaczenie, a sam przyznałeś, że nie wiesz z czego ona wynika. Dlatego błędnie przyjąłeś, że zmiana długości rakiety powoduje, że przód i tył nie przyspieszają tak samo. Jest dokładnie odwrotnie. To właśnie nierównoczesne przyspieszanie tyłu i przodu rakiety powoduje zmianę jej długości. Zamieniłeś miejscami przyczynę i skutek. Mam nadzieję, że rozumiesz, że skutek nie może być przyczyną samego siebie (zmiana długości nie może być przyczyną nierównoczesnego przyspieszania, bo jest właśnie przez to nierównoczesne przyspieszanie spowodowana).

Natomiast to nierównoczesne przyspieszanie wynika z tego, że światło rozchodzi się w eterze (bo, jak rozumiem, rozpatrujesz to teraz na gruncie TE) ze stałą prędkością, więc kiedy rakieta porusza się w eterze, to światło wysłane ze środka rakiety, nie dociera do obu jej końców równocześnie - najpierw dociera do rufy i to ona zaczyna przyspieszać (lub hamować) wcześniej (co powoduje skrócenie rakiety podczas przyspieszania i wydłużenie podczas hamowania).

Twoje wywody dotyczą aspektu który uznałem już za niewpływający na jakiekolwiek rozsynchronizowanie po powrocie do ruchu jednostajnego czy bezruchu, są niezwiązane z omawianą anomalią wynikłą nie z róznic miedzy sposobami przyspieszania poszczególnych części rakiety, a z różnicy w przebytych drogach, a więc średniej prędkości, dla dowolnej chwili dla rakietiera pośrodku rakiety, po zakończeniu przyspieszania przez dziób i rufę. Wiadomym jest że rakietowiec po osiągnieciu nowego stanu ruchu jednostajnego czy bezruchu, dozna wrażenia "rozsynchronizowania" związanego ze zmiana prędkości naplywu sygnałów przy nowej prędkości rakiety i może ten efekt policzyć już przed startem. W bazie efekt ten nie będzie widoczny. Dozna on chyba jednak też, poza szczególnym przypadkiem, efektu rozsynchronizowania wynikłego z różnej długości przebytej drogi przez dziób i rufę dla jakiejkolwiek chwili. To już będzie widoczne na zegarach patrząc z bazy. Powstaje więc pytanie - Czy to skrócenie rakiety i rozsynchronizowanie z powodu skrócenia zegarów jest naprawde, czy też na niby, i jak mówisz że mówi STW, skrócenie jest wirtualne. Odpowiedź mogą dać właśnie te wskazania zegarów widzianych z bazy, jesli one sie pomiedzy sobą rozsynchronizuja w ukladzie bazy to zrobią to też w układzie rakiety nakładając swoją zmianę widoczną z bazy na zmianę widoczna tylko przez rakietiera. Więc czy w układzie bazy zobaczymy to rozsynchronizowanie?
I nie chodzilo mi o to dlaczego cialo zmienia długość podczas przyspieszania a o to czemu po zakonczeniu przyspieszania pozostaje skrocone.

>Dozna on chyba jednak też, poza szczególnym przypadkiem, efektu rozsynchronizowania wynikłego z różnej długości przebytej drogi przez dziób i rufę dla jakiejkolwiek chwili.

Nie dozna. Poruszając się w eterze, nie możesz równocześnie sprawdzić wskazań obu zegarów. Żeby sprawdzić jaki czas upłynął na zegarach musisz wysłać w ich kierunku światło i zaczekać aż sygnały z obu zegarów do ciebie wrócą. One oczywiście wrócą do ciebie równocześnie, ale ponieważ światło wysłane ze środka rakiety nie dotarło do zegarów równocześnie, to otrzymasz wskazania zegarów zarejestrowane w różnym czasie. Światło wysłane ze środka rakiety najpierw dotrze do rufy (zarejestruje czas jaki upłynął na tym zegarze), a dopiero po pewnym czasie dotrze do dziobu (i też zarejestruje czas jaki tam upłynął). Ale w czasie miedzy rejestracją wskazań zegara rufowego i dziobowego, rakieta się przecież poruszała, więc dziób (w momencie dotarcia do niego światła) będzie już w innym miejscu, niż był w momencie dotarcia światła do rufy. A zatem droga jaką pokona dziób w chwili odczytu jego zegara, będzie taka sama jak droga, którą pokonała rufa w chwili odczytu jej zegara. Jedyne rozsynchronizowanie jakie zarejestrujesz, będzie wynikiem przyspieszania rakiety - tego domniemanego ze skrócenia w ogóle nie będzie, bo oba zegary, w momentach ich odczytów pokonały taką samą drogę.

>I nie chodzilo mi o to dlaczego cialo zmienia długość podczas przyspieszania a o to czemu po zakonczeniu przyspieszania pozostaje skrocone.

Bo wciąż się porusza, a ruch rufy jest wcześniejszy niż ruch dziobu. Można powiedzieć, że rakieta nie porusza się równocześnie.

>>Dozna on chyba jednak też, poza szczególnym przypadkiem, efektu rozsynchronizowania wynikłego z różnej długości przebytej drogi przez dziób i rufę dla jakiejkolwiek chwili.
>Nie dozna. Poruszając się w eterze, nie możesz równocześnie sprawdzić wskazań obu zegarów.

I co z tego? Ważne że z bazy i w stosunku do niej, czyli dla stanu w którym zsynchronizowane były wszystkie zegary, mogę sprawdzić jednocześnie wszystkie zegary na rakiecie w ruchu. Zakladam więc ze tak pokazują »naprawde«, wychodzi ze sa rozsynchronizowane, i sprawdzam czy to jest widoczne w rakiecie.

>Żeby sprawdzić jaki czas upłynął na zegarach musisz wysłać w ich kierunku światło i zaczekać aż sygnały z obu zegarów do ciebie wrócą.

Po co utrudniać? Montuje zegary z wyświetlaczami i mam już światło tylko w jedna strone. Np. przy L5sc i v0866sc o np 10.00 na zegarku na ręku u rakietowca, jesli zegary nie rozsynchronizują sie w układzie bazy, to powinien on widzieć z rufy godz X a z dziobu godz Y [do policzenia], a jak sie rozsynchronizują o A to bedzie widział czasy X±¹
½A i Y±½A. Rozsynchronizowanie A już policzyłem wcześniej to ok. 0.6s. Z samego ruchu zaś "rozsynchronizowanie" wyjdzie nam dla rufy -4.665 a dla dzioba +0.335. Więc albo odczytamy tak, albo odczytamy dodając lub ujmując (zależy czy rakieta sie nam skraca czy wydłuża) maksymalnie po 0.3s do dziobu i rufy. Zalużmy ze rakieta sie nam skrocila maksymalnie (bo tak sie np. trafilo ze pierwotnie stalismy w uuo) wiec zegar na rufie pokaze czas wczesniejszy od tego na zegarku rakietowca o ok 4.965s a ten na dziobie późniejszy o 0.035s.

>One oczywiście wrócą do ciebie równocześnie, ale ponieważ światło wysłane ze środka rakiety nie dotarło do zegarów równocześnie, to otrzymasz wskazania zegarów zarejestrowane w różnym czasie. Światło wysłane ze środka rakiety najpierw dotrze do rufy (zarejestruje czas jaki upłynął na tym zegarze), a dopiero po pewnym czasie dotrze do dziobu (i też zarejestruje czas jaki tam upłynął). Ale w czasie między rejestracją wskazań zegara rufowego i dziobowego, rakieta się przecież poruszała, więc dziób (w momencie dotarcia do niego światła) będzie już w innym miejscu, niż był w momencie dotarcia światła do rufy. A zatem droga jaką pokona dziób w chwili odczytu jego zegara, będzie taka sama jak droga, którą pokonała rufa w chwili odczytu jej zegara.

Ale nas nie interesuje pokonana droga w chwili odczytu. Nas interesuje to co odczytujemy. To czy po uzyskaniu nowej prędkości odczyt będzie zgodny z tym jakiego spodziewamy z rachunków, czy tez bedzie zawieral anomalie.

>Jedyne rozsynchronizowanie jakie zarejestrujesz, będzie wynikiem przyspieszania rakiety -

Nie sądzę a poza tym raczej nie wynikiem przyspieszenia, a po prostu - nowej prędkości. Owszem, nie słyszałem by można uzyskać inną prędkość inaczej jak tylko przez przyspieszanie, jednak takie opisywanie problemu mogłoby powodować że ktoś mógłby pomyśleć że chodzi tu o jakieś przeciążenia. Jedyne co tu jeszcze daje efekt (i jest zreszta związane z przyspieszaniem) to różnice gamm prędkości dziób / rufa, do czasu ustalenia ich jednakowej prędkości. Osobny temat.

> tego domniemanego ze skrócenia w ogóle nie będzie, bo oba zegary, w momentach ich odczytów pokonały taką samą drogę.

To dopiero pokazało by to doświadczenie.

>>I nie chodzilo mi o to dlaczego cialo zmienia długość podczas przyspieszania a o to czemu po zakonczeniu przyspieszania pozostaje skrocone.
>Bo wciąż się porusza, a ruch rufy jest wcześniejszy niż ruch dziobu. Można powiedzieć, że rakieta nie porusza się równocześnie.

Czyli że tak zaczęła i tak jej zostało Jest to nawet ciekawa myśl. Serio. Tak proste ze chyba nigdy bym na to nie wpadł.

>>Nie dozna. Poruszając się w eterze, nie możesz równocześnie sprawdzić wskazań obu zegarów.
>I co z tego? Ważne że z bazy i w stosunku do niej, czyli dla stanu w którym zsynchronizowane były wszystkie zegary, mogę sprawdzić jednocześnie wszystkie zegary na rakiecie w ruchu.

Z bazy też nie możesz.

>>Żeby sprawdzić jaki czas upłynął na zegarach musisz wysłać w ich kierunku światło i zaczekać aż sygnały z obu zegarów do ciebie wrócą.
> Po co utrudniać?

To nie jest utrudnienie - ten sposób pozwala zrozumieć istotę rzeczy. Nie musisz w rzeczywistości wysyłać tego świata ze środka do obu końców rakiety, ale musisz zdawać sobie sprawę z tego, że światło (z odczytem godziny) wysłane przez zegary, zostanie przez nie wysłane w takim samym odstępie czasu, w jakim dotarłoby do nich światło wysłane ze środka rakiety.

>>A zatem droga jaką pokona dziób w chwili odczytu jego zegara, będzie taka sama jak droga, którą pokonała rufa w chwili odczytu jej zegara.
>Ale nas nie interesuje pokonana droga w chwili odczytu. Nas interesuje to co odczytujemy.

Ale to, co odczytujemy zależy od tego, kiedy to odczytujemy. Odczyt z rufy będzie wykonany wcześniej niż odczyt z dziobu. Żeby oba odczyty trafiły do obserwatora na środku rakiety w tym samym czasie (np. o 10:00), to muszą być wykonane w różnym czasie, bo światło z rufy biegnie do środka rakiety dłużej (a zatem musiało być wysłane wcześniej). Natomiast światło z dziobu zostanie wysłane później, co pozwoli mu (dziobowi) na pokonanie jeszcze pewnej odległości i wyrównanie prędkości z rufą.

>> tego domniemanego ze skrócenia w ogóle nie będzie, bo oba zegary, w momentach ich odczytów pokonały taką samą drogę.
>To dopiero pokazało by to doświadczenie.

Ale nikt go nie będzie przeprowadzał, skoro nie ma ku temu podstaw. Skoro teoria (zarówno STW jak TE) nie przewiduje dodatkowego rozsynchronizowania, to dlaczego ktoś miałby próbować je zmierzyć? To dodatkowe rozsynchronizowanie to tylko twój wymysł, który niczym nie jest poparty. Równie dobrze możesz sobie wymyślić, że rakieta poddana przyspieszeniu zamienia się w naleśnik z serem. Nie oczekuj jednak, że ktoś będzie to sprawdzał. No chyba, że zaproponujesz jakąś nową, spójną wewnętrznie i zgodną z dotychczasowymi obserwacjami teorię, która dodatkowo przewiduje efekt, o którym piszesz (a ktorego nie przewiduje STW i TE). Wtedy należałoby sprawdzić, która teoria jest poprawna.

Proste pytania dotyczace zaproponowanej przezemnie procedury:
A.) Wersja I bez skrócenia rzeczywistego:
1.Co zobacze z bazy na zegarach rufowym i dziobowym gdy na zegarze bedacego na wprost mnie rakietowca zobacze godzine 10.00?
2.Co zobaczy rakietowiec na wymienionych wyzej zegarach gdy na swoim zobaczy godzine 10.00
B.) Wersja II gdy zachodzi rzeczywiste skrócenie.
1.Co zobacze z bazy na zegarach rufowym i dziobowym gdy na zegarze bedacego na wprost mnie rakietowca zobacze godzine 10.00?
2.Co zobaczy rakietowiec na wymienionych wyzej zegarach gdy na swoim zobaczy godzine 10.00

>Proste pytania dotyczace zaproponowanej przezemnie procedury:

Odpowiadając, posłużę się TE Lorentza - w tej teorii perspektywa bazy i rakiety jest taka sama.

Przyjmuję, że baza jest nieruchoma względem eteru, a rakieta się porusza.

Nie napisałeś, czy rozpatrujemy sytuację podczas przyspieszania, czy już po jego ustaniu, więc dla wygody przyjmuję tę drugą opcję (czyli rakieta porusza się już ruchem jednostajnym prostoliniowym).

Zwrotu "zobaczyć" nie traktuję dosłownie - opisuję co się dzieje w czasie rzeczywistym.

>A.) Wersja I bez skrócenia rzeczywistego:

Dobra. Przyjmijmy, że rakieta jest z gumy i się nie rozerwała podczas przyspieszania.

>1.Co zobacze z bazy na zegarach rufowym i dziobowym gdy na zegarze bedacego na wprost mnie rakietowca zobacze godzine 10.00?
>2.Co zobaczy rakietowiec na wymienionych wyzej zegarach gdy na swoim zobaczy godzine 10.00

Na zegarze rufowym będzie godzina późniejsza (zegar rufowy się spieszy), a na zegarze dziobowym będzie godzina wcześniejsza (zegar dziobowy się późni) - bo światło ze środka wagonu ma większą prędkość w kierunku rufy. Czas o jaki późni się zegar rufowy odpowiada dokładnie czasowi o jaki spieszy się zegar dziobowy. Jeśli rakietowiec wyśle ze środka rakiety światło do rufy i dziobu (z zapytaniem o godzinę), to światło dotrze do rufy wcześniej (zarejestruje odczyt zegara i ruszy w drogę powrotną), a do dziobu dotrze później (zarejestruje odczyt i ruszy z powrotem). Informację zwrotną rakietowiec otrzyma oczywiście w tym samym czasie, a oba odczyty będą identyczne, ponieważ zostały zrobione w momentach gdy na obu zegarach była ta sama godzina. Różnica w czasie między odczytami obu zegarów, będzie dokładnie odpowiadała różnicy ich wskazań, wiec na odczytach różnicy nie będzie.
Tu mamy po prostu do czynienia z rozsynchronizowaniem, które ty nazywasz pozornym lub "rozsynchronizowaniem". Tylko, że ono zachodzi w odwrotną stronę - to zegar na rufie się spieszy.

>B.) Wersja II gdy zachodzi rzeczywiste skrócenie.
>1.Co zobacze z bazy na zegarach rufowym i dziobowym gdy na zegarze bedacego na wprost mnie rakietowca zobacze godzine 10.00?
>2.Co zobaczy rakietowiec na wymienionych wyzej zegarach gdy na swoim zobaczy godzine 10.00

Sytuacja przedstawia się podobnie jak w wersji I. Różnica polega na tym, że teraz rufa i dziób przyspieszały nierównocześnie, co skutkuje zarówno skróceniem długości rakiety jak i dodatkowym rozsynchronizowaniem zegarów - teraz "w dobrą stronę" (rufowy się późni - a mówiąc dokładniej, spieszy się nadal, ale mniej, niż późni się dziobowy). To pozorne rozsynchronizowanie z wersji I się skasuje (co wykazałem wyżej), a zostanie tyko to, które jest wynikiem nierównomiernego przyspieszania dziobu i rufy.

Ja pisze Ci że zegary same wysylaja swiatlo a ty dalej o tym ze najpierw światlo wysylamy do zegarow. Nie przerabiaj moich propozycji bo wowczas dyskutujesz sam z sobą i ich nie kwestionujesz.
Stomy w bazie, w uuo też ale o tym nie wiemy, na wprost nas rakietowiec po środku rakiety, synchronizujmy wszystkie zegary, tak ze widzimy na nich wszystkich godz 00.00., czyli wysylamy sygnal na dziub i rufe gdzie po odebraniu sygnalu zegary zaczynają SAME emitować swoje syganaly i nie trzeba ich doswietlać, sygnaly wracają jednoczesnie a wowczas i my i rakietowiec ktory znajduje sie na wprost nas, nastawiamy "zero" i rozpedzamy rakiete L5sc do 0866v, ktora przelatuje kolo nas o 10.00(rakietor na wprost nas i u niego jest ta 10.00). Jakie czasy zobaczymy fizycznie na zegarach rakiety?
Jakie czasy zobaczy rakietowiec?
Podawaj tez konkretne wartosci.