W wątku www.racjonalista.pl/forum.php/s,899569#w899575 Szarley stawia pytanie -
> Jak długo trwał spór, który miał odpowiedzieć na pytanie "Czy dawną Polskę zniszczył rozbuchany parlamentaryzm, czy wprost przeciwnie, nieudolność monarszej władzy?"
Na to pytanie niejednokrotnie odpowiadano w przeszłości i obecnie. Niestety, dla części naszego podzielonego społeczeństwa odpowiedzi i argumenty jakie padają są nie do zaakceptowania. Nie przyjmują faktu, że część nie odnajduje się w tej upolitycznionej i zamkniętej na rzeczywistość instytucji jaką jest Kościół. Nie chcą widzieć, że świetnie się w niej czują ludzie, dla których religia jest swoistym kapitałem politycznym, z którego czerpią pełnymi garściami, by realizować swoje z religią niemające nic wspólnego cele. Widać to dosłownie na wszystkich poziomach życia społecznego, poczynając od lokalnych wspólnot parafialnych, szkół, a kończąc na instytucjach takich jak szpitale. Nawet tam doktryna kościelna staje się kluczowym punktem odniesienia dla wielu lekarzy. Przecież tu nie chodzi o świadczenie usług religijnych, ale o zawłaszczanie przestrzeni publicznej przez kościół.
Poniższy fragment jest zaczerpnięty z najnowszej książki autorstwa Artura Nowaka i Stanisława Obirka "Babilon - Kryminalna historia Kościoła". Książka powstawała już w czasie rosyjskiej agresji na Ukrainę. W tym fragmencie Szarleyu znajdziesz odpowiedź na swoje pytanie:

---

Na koniec chcemy wspomnieć o zbieżnych interesach lidera prawosławia i polskiej hierarchii, czego wyrazem było spotkanie Cyryla z abp. Józefem Michalikiem w Warszawie w sierpniu 2012 roku. Kluczowym wydarzeniem tej wizyty było podpisanie wspólnego przesłania do narodów Polski i Rosji. Sam fakt, że do tego spotkania doszło, media odnotowały z entuzjazmem. Mało kto jednak badał przyczyny zbliżenia hierarchów. A był to ewidentny pakt, który scementował te dwa "religijne organizmy" w okowach religijnego fundamentalizmu. W podpisanej deklaracji wyraźnie nakreślono program konfrontacji: "Dzisiaj nasze narody stanęły wobec nowych wyzwań. Pod pretekstem zachowania zasady świeckości lub obrony wolności kwestionuje się podstawowe zasady moralne oparte na Dekalogu. Promuje się aborcję, eutanazję, związki osób jednej płci, które usiłuje się przedstawić jako jedną z form małżeństwa, propaguje się konsumpcjonistyczny styl życia, odrzuca się tradycyjne wartości i usuwa z przestrzeni publicznej symbole religijne". Wiemy, co to zatroskanie oznaczało w praktyce. Kościół w Polsce robi wszystko, co w jego mocy, a wiemy, że może wiele, by całkowicie podporządkować sobie polskie społeczeństwo. Czasem odnosimy wrażenie, że polscy księża pomylili polską konstytucję z kodeksem prawa kanonicznego. Zresztą dzielnie w tych zapędach wspiera ich obecna ekipa rządząca. Jeśli prześledzić działalność kościoła katolickiego w Polsce pięćset lat wstecz, z łatwością można dostrzec, że jego strategia opierała się w głównej mierze na konfrontacji. Przez wieki zmieniali się wrogowie, ale kościół cały czas z kimś walczył. I robił to, jak głosił, nie dla siebie, ale dla narodu, w jego imieniu. Wroga, z którym walczy do dziś, wykreował pontyfikat Jana Pawła II. Stała się nim demokracja liberalna, pluralizm kulturowy i religijny, które Wojtyła ochrzcił mianem "cywilizacji śmierci". Polski papież podjął wyzwanie i poszedł na konfrontację z systemami prawnymi, które chciały zalegalizować związki homoseksualne, dały kobietom prawo do aborcji, przedefiniowały ich anachroniczne role społeczne, dopuściły eutanazję. Wizję kultury śmierci Jan Paweł II zarysował w encyklikach Veritatis splendor i Evangelium vitae. Zgodnie z tym przesłaniem Zachód porzucił "cywilizację życia", rozumianą jako kulturę wartości rodzinnych oraz świętości życia ludzkiego, co - jak wieszczył konserwatywny papież - ma prowadzić do hedonizmu, a ostatecznie do samozagłady społeczeństwa i kryzysów demograficznych. Jego najbardziej wyrazistym kontynuatorem jest biskup Marek Jędraszewski, którego słowa o "tęczowej zarazie" zostały z entuzjazmem odnotowane we wszystkich krajach byłego Związku Radzieckiego. Być może został zauważony i w samej Rosji jako obrońca konserwatywnych wartości, tak bliskich prezydentowi Putinowi. W dokumencie Cyryla i Michalika jest jeszcze jeden wart odnotowania fragment ich wspólnego zatroskania: "W imię przyszłości naszych narodów opowiadamy się za poszanowaniem i obroną życia każdej istoty ludzkiej od poczęcia do naturalnej śmierci. Uważamy, że ciężkim grzechem przeciw życiu i hańbą współczesnej cywilizacji jest nie tylko terroryzm i konflikty zbrojne, ale także aborcja i eutanazja". To znana mantra z przemówień i dokumentów Jana Pawła II, który właściwie cały swój pontyfikat poświęcił obronie zarodków i małżeńskiej moralności.
We wspomnianej książce Polska naszych marzeń Kaczyński wiele uwagi poświęca polskiemu papieżowi, zwłaszcza zapamiętał jego kazania z 1991 roku, kiedy właśnie przeciwstawianie cywilizacji śmierci cywilizacji miłości i życia wy-brzmiało szczególnie mocno. To właśnie wtedy Jan Paweł II szczególnie boleśnie odczuł, że przestał trafiać do swoich rodaków. Ale przynajmniej z perspektywy czasu Kaczyński twierdzi, że utożsamia się z poglądami papieża. Warto je przywołać, bo pokazują, jak bardzo w myśleniu Kaczyńskiego dominuje zależność od kościoła jako instytucji. Słowa czytane dzisiaj, po siedmiu latach destrukcji demokratycznych struktur państwa, brzmią jak ponury żart. Napisał je bowiem człowiek, który nie ma elementarnego poszanowania ani dla społeczeństwa obywatelskiego, ani dla wolności słowa.