.
Piotrek Kaczyński

W każdym kraju są ludzie mali duchem.
www.youtube.com/watch?v=f6zHo6Gc-QA

Zawistni, zmęczeni życiem, wściekli na świat, który nie spełnił ich oczekiwań. Jedni próbują coś z tym zrobić, inni znajdują sobie wroga. Jarosław Kaczyński zrozumiał, że z tych drugich da się zbudować potęgę. Nie potrzebował wizji, programów ani odwagi - wystarczyło mu wzbudzić w ludziach przekonanie, że ich porażki to wina kogoś innego. Wtedy już tylko wystarczyło podać im wroga na tacy. Zrobił to perfekcyjnie. Ubrał frustrację w patriotyzm, nienawiść w religię, a małostkowość w poczucie misji. I nagle ludzie, którzy jeszcze wczoraj czuli się nikim, dziś stoją w pierwszym rzędzie na marszach, wymachują flagami i krzyczą o "ratowaniu Polski". Nie wiedzą przed kim, nie wiedzą po co - ważne, że mogą krzyczeć. Bo krzyk to ich jedyne poczucie siły.

To nie przypadek, że państwo PiS-u wyrosło na gniewie. Gniew to tanie paliwo polityczne. Nie wymaga refleksji, nie potrzebuje wiedzy, nie stawia pytań. Gniew daje złudzenie jedności, choć tak naprawdę dzieli bardziej niż cokolwiek innego. Wystarczy codzienna porcja propagandy w Republice, kilka kazań o "zagrożeniu z Zachodu", parę haseł o "zdradzie narodowej", a ludzie już wiedzą, kogo nienawidzić. Nie rozumieją świata, ale czują, że walczą w słusznej sprawie.

Właśnie na tym Kaczyński zbudował swoją armię. Nie z patriotów, nie z ludzi ideowych - z tych, którzy od lat nosili w sobie żal i szukali, na kim go wyładować. Dla nich polityka stała się terapią. Nienawiść - lekarstwem. Partia - rodziną, której wcześniej nie mieli. I choć brzmi to groteskowo, to działa. Bo nikt nie jest tak lojalny jak człowiek, któremu wmówiono, że bez wodza znów stanie się nikim.

Kaczyński nie stworzył nowej Polski. On tylko dał imię temu, co od dawna w niej siedziało - kompleksom, lękom, poczuciu niższości. Uczynił z nich doktrynę państwową. Zamiast nowoczesnego kraju zbudował wspólnotę resentimentu, gdzie sukces budzi podejrzenia, wiedza - pogardę, a przyzwoitość - śmiech. W tej Polsce awansuje ten, kto głośniej nienawidzi.

Bohaterem staje się ten, kto najbardziej gardzi innymi. Gdy patrzysz na te twarze w Republice, słyszysz nie polityków, lecz ludzi, którzy już dawno zapomnieli, czym jest wstyd. Kaczyński wie, że historia nie pamięta cynizmu, tylko skuteczność. Może naprawdę wierzy, że zapisze się w dziejach jako zbawca narodu. A może po prostu nie obchodzi go, co będzie po nim. Bo po co myśleć o przyszłości, skoro teraźniejszość daje tak słodką władzę nad cudzym gniewem?

Polska pod jego rządami stała się krajem, w którym zło nie musiało się już ukrywać. Miało legitymację, etat. I co najgorsze - ma poczucie misji. W tym tkwi największe zwycięstwo Jarosława. Nie w ustawach, nie w sondażach, nie w przejętych instytucjach. W tym, że tysiące ludzi, którzy kiedyś bali się przyznać do swojej małości, dziś robią z niej powód do dumy.

Ale każde imperium zbudowane na gniewie kiedyś się wypala. Bo gniew karmi się sobą, aż w końcu zaczyna pożerać tych, którzy go stworzyli. Może wtedy Polska przypomni sobie, że potrafi być inna. Że potrafi być mądra, spokojna, przyzwoita.

A kiedy kurz opadnie i zgasną te sztuczne ognie nienawiści, zostanie tylko pytanie: jak to możliwe, że pozwoliliśmy jednemu człowiekowi tak skutecznie nas podzielić? I dlaczego tylu ludzi naprawdę uwierzyło, że szczekanie to patriotyzm?
Piotrek K
www.facebo(*)1LsMiERbmXciNxoY59WaPBDs21uQZl

To tylko studium przypadku. MALI LUDZIE otaczają nas wszędzie. Tu na naszym forum także.

.