Pan Elasp zechciał stwierdzić, iż całe hasło "racjonalizm światopoglądowy" zamieszczone w "Wikipedii" nadaje się do kosza.

Racjonalizm światopoglądowy (łac.) ratio - rozum; rationalis - rozumny, rozsądny) - współczesny ruch filozoficzno-światopoglądowy zapoczątkowany w XVIII wieku.

A Spinoza? A Hobbes? Oświecenie francuskie jest wtórne względem stanowisk tych dwóch filozofów. Wypadałoby to wiedzieć, jak już się szarpnęło artykuł do opiniotwórczej "Wikipedii". Ojcem racjonalizmu nowożytnego jest Kartezjusz.

Racjonalizm światopoglądowy odrzuca przyjmowanie na samą tylko wiarę religijnych, filozoficznych, społecznych i politycznych dogmatów, choć nie jest całkowicie ateistyczny ani rewolucyjny społecznie.

Na wiarę = bez wystarczającego uzasadnienia. Proszę zdefiniować wystarczające uzasadnienie.

Racjonaliści przyjmują tylko te spośród elementów wiedzy i wierzeń, które dają się uzasadnić na podstawie czysto logicznego myślenia oraz empirycznego poznania. Wśród zwolenników racjonalizmu znajdują się zarówno ateiści, jak i agnostycy oraz deiści i teiści.

Jak rozumiem, teizm jest więc racjonalny i jako taki może być "uzasadniony na podstawie czysto logicznego myślenia oraz empirycznego poznania". W jaki sposób?

Naczelne hasło racjonalistów:

Kantowskie Sapere aude - "Miej odwagę posługiwać się własnym rozumem".

Kant nie był racjonalistą w powyższym rozumieniu. Nie podejrzewam więc autora hasła o znajomość "Krytyki czystego ROZUMU".

Racjonalizm promuje ideę powszechnego i swobodnego posługiwania się własnym rozumem, lecz bez jego absolutyzacji - rozumem stosowanym w połączeniu ze zdobytą wiedzą o świecie.

Teoria a praktyka to niekoniecznie podobne rzeczy. Na jakiej postawie racjonalizm stwierdził, że postawa przydatna w nauce będzie przydatna w życiu?

Światopogląd racjonalistyczny ma wiele wspólnego ze świeckim humanizmem, choć odróżnia go od niego nacisk na stosowanie w każdych okolicznościach własnego rozumu i odrzucanie wielu dogmatów obecnych w klasycznym humanizmie - takich jak choćby antropocentryczny punkt widzenia, będący podstawą etyki humanistycznej.

Na czym więc owo "wiele wspólnego" polega - nie dowiemy się.

Racjonalizm jest raczej bliższy sceptycyzmowi - odrzucając wszelkie dogmaty ideologiczne, oprócz wiary w potęgę nieskrępowanego, logicznego myślenia oraz możliwości rozumnego poznawania świata.

Jak może być "raczej bliższy racjonalizm sceptycyzmowi", skoro właśnie sceptycy z całą mocą odrzucali rozumowe opisy świata jako "dogmatyzm"?!

Światopogląd ten bazuje na jak najbardziej konsekwentnym stosowaniu logicznego i racjonalnego myślenia w każdej dziedzinie powiązanej z poznawaniem i opisywaniem świata (kiedy poznanie jest celem lub środkiem) - bazuje na przekonaniu, że takowe poznanie jest jedynym sposobem mogącym prowadzić do pozyskania rzetelnej wiedzy o rzeczywistości.

Opis świata nie jest jedynym zadaniem przed którym staje człowiek. Tak rozumiany racjonalizm może okazać się bezpłodny, gdy przyjdzie odpowiedzieć na pytanie o powinność, a nie stan faktyczny. Autor oczywiście tego nie rozumie i nieustannie miesza teorię z praktyką życia.

Racjonalista przyjmuje pewne paradygmaty stanowiące podstawy nauk przyrodniczych i nauk ścisłych oraz niektórych nauk humanistycznych związanych z człowiekiem i społeczeństwem, lecz o ile te paradygmaty nie są uzasadnione z punktu widzenia zupełnego i skrajnego sceptycyzmu, o tyle mają pewne uzasadnienie empiryczne - są zasadne przy pewnych podstawowych metafizycznych założeniach materializmu takich jak założenie o istnieniu rzeczywistego materialnego świata kierującego się możliwymi do zbadania zasadami.

A więc kryptodogmatyzm, polegający na przyjęciu "podstawowych metafizycznych założeń materializmu", co jest sprzeczne z zasadą nie uznawania dogmatów filozoficznych (powyżej). Autor nie pojmuje, że od czasów starożytnego sceptycyzmu (i dzięki niemu) wiadomo, że nie można wszystkiego wiedzieć, że wiele rzeczy trzeba po prostu przyjąć na wiarę.

Jednak wobec paradygmatów racjonalista nie jest bezkrytyczny i nie uznaje ich w sposób dogmatyczny, gdyż stanowią one podstawę wielu nauk, ale mogą ulec weryfikacji i zmianom.

Także wobec owych założeń materialistycznych, czy już nie?

Światopogląd racjonalistyczny, w przeciwieństwie do filozoficznego racjonalizmu, za główne kryterium i źródło poznania świata stawia metodologię naukową, rozum i zmysły (doświadczenia empiryczne).

Do czego odnosi się kluczowe tu słowo "główne" - tylko do kryterium, czy zarówno do kryterium, jak i źródła - tego się nie dowiemy. "Metodologia naukowa" nie wyklucza udziału w poznaniu innych środków niż rozum i zmysły (np. wyobraźni, pomocnej w konstruowaniu hipotez). Oczywiście o tym autor hasła też nie wie.

Racjonalizm ostro sprzeciwia się akceptowaniu pseudonauki, a także paranauki oraz wszelkim dogmatom ustanawianym bez potwierdzenia (naukowego lub empirycznego). Nie uznaje także pozbawionego wątpliwości i bezkrytycznego akceptowania autorytetów.

Co go interesuje, co robią inni? Inni mają prawo do odmiennego zdania, dlaczego więc "ostro sprzeciwia się"? Jakim prawem? Zyj i dać żyć innym.

W racjonalizmie nie ma ani autorytetów, ani dogmatów mówiących z góry o tym, co należy uznawać za racjonalne.

A zatem jest możliwa w racjonalizmie rezygnacja z samego rozumu, wszak nie absolutyzujemy go. Przyjmujemy go, dokąd się sprawdza, czyż nie?

Wydaje mi się, że to stwierdzenie warte jest polemiki, gdyż nie on jeden podobnie "racjonalizm światopoglądowy" krytykuje.

Zapraszam do dyskusji czym jest racjonalizm światopoglądowy?

Pozdrawiam.

@@@
.

.
Postaram się popolemizować z Panem Elaspem:
.
Racjonalizm światopoglądowy (łac.) ratio - rozum; rationalis - rozumny, rozsądny) - współczesny ruch filozoficzno-światopoglądowy zapoczątkowany w XVIII wieku.
>A Spinoza? A Hobbes? Oświecenie francuskie jest wtórne względem stanowisk tych dwóch filozofów.
Popieprzyć to se każdy może. Proszę udowodnić wtórność.
W haśle jest napisane: Współczesny racjonalizm nie jest jednak tożsamy z racjonalizmem oświeceniowym, ma w nim tylko swoje historyczne korzenie (sięgające wcześniej także do antycznej Grecji). Współczesny racjonalizm opiera się głównie na myśli Bertranda Russella oraz Karla Poppera. Nie przeczytał Pan czy nie zrozumiał?

>Wypadałoby to wiedzieć, jak już się szarpnęło artykuł do opiniotwórczej "Wikipedii".
Jeżeli Pan ma pretensje do Wikipedii, to należy tam napisać. Ja gdybym pisał to hasło napisał bym je trochę inaczej, tak też zresztą uczyniłoby większość racjonalistów. (Mam zresztą dosyć krytyczne zdanie na temat obiektywizmu haseł w Wikipedii.)

>Ojcem racjonalizmu nowożytnego jest Kartezjusz.
Podstawą intelektualną jest umiejętność czytania ze zrozumieniem. Pan tą umiejętność nabył w stopniu niedostatecznym. Proszę przeczytać sobie hasło racjonalizm filozoficzny

Racjonalizm światopoglądowy odrzuca przyjmowanie na samą tylko wiarę religijnych, filozoficznych, społecznych i politycznych dogmatów, choć nie jest całkowicie ateistyczny ani rewolucyjny społecznie.
> Na wiarę = bez wystarczającego uzasadnienia.

Światopogląd racjonalistyczny ma wiele wspólnego ze świeckim humanizmem, choć odróżnia go od niego nacisk na stosowanie w każdych okolicznościach własnego rozumu i odrzucanie wielu dogmatów obecnych w klasycznym humanizmie - takich jak choćby antropocentryczny punkt widzenia, będący podstawą etyki humanistycznej. Racjonalizm jest raczej bliższy sceptycyzmowi - odrzucając wszelkie dogmaty ideologiczne, oprócz wiary w potęgę nieskrępowanego, logicznego myślenia oraz możliwości rozumnego poznawania świata. Światopogląd ten bazuje na jak najbardziej konsekwentnym stosowaniu logicznego i racjonalnego myślenia w każdej dziedzinie powiązanej z poznawaniem i opisywaniem świata (kiedy poznanie jest celem lub środkiem) - bazuje na przekonaniu, że takowe poznanie jest jedynym sposobem mogącym prowadzić do pozyskania rzetelnej wiedzy o rzeczywistości.

Racjonalista przyjmuje pewne paradygmaty stanowiące podstawy nauk przyrodniczych i nauk ścisłych oraz niektórych nauk humanistycznych związanych z człowiekiem i społeczeństwem, lecz o ile te paradygmaty nie są uzasadnione z punktu widzenia zupełnego i skrajnego sceptycyzmu, o tyle mają pewne uzasadnienie empiryczne - są zasadne przy pewnych podstawowych metafizycznych założeniach materializmu takich jak założenie o istnieniu rzeczywistego materialnego świata kierującego się możliwymi do zbadania zasadami. Jednak wobec paradygmatów racjonalista nie jest bezkrytyczny i nie uznaje ich w sposób dogmatyczny, gdyż stanowią one podstawę wielu nauk, ale mogą ulec weryfikacji i zmianom.

Światopogląd racjonalistyczny, w przeciwieństwie do filozoficznego racjonalizmu, za główne kryterium i źródło poznania świata stawia metodologię naukową, rozum i zmysły (doświadczenia empiryczne).

Racjonalizm ostro sprzeciwia się akceptowaniu pseudonauki, a także paranauki oraz wszelkim dogmatom ustanawianym bez potwierdzenia (naukowego lub empirycznego). Nie uznaje także pozbawionego wątpliwości i bezkrytycznego akceptowania autorytetów.

> Proszę zdefiniować wystarczające uzasadnienie.
Nie istnieje żadne pojedyncze uzasadnienie dla racjonalizmu, gdyż wtedy byłaby to wiara, ale jak powyższego widać wystarczających uzasadnień dla swoich poglądów racjonaliści poszukują tutaj:
Najogólniejszym paradygmatem jest paradygmat metody naukowej, jest to kryterium uznania jakiejś działalności za naukową.
pl.wikipedia.org/wiki/Metoda_naukowa
pl.wikipedia.org/wiki/Naturalizm_(filozofia)
www.google(*)3pMXztkw&bvm=bv.44770516,d.bGE

Wśród zwolenników racjonalizmu znajdują się zarówno ateiści, jak i agnostycy oraz deiści i teiści.
Tak, jest to moim zdaniem najbardziej nieprzemyślane zdanie tego hasła. Co prawda nasz światopogląd to:

Spójna niespójność

Zespół ogólnych przekonań dotyczących natury świata wraz z wynikającymi z nich ideałami - to, w wielkim skrócie, nasz światopogląd. Dochodzimy do niego przez całe życie i dopóki żyjemy nie można uznać go zamkniętym. Choć każdy z nich, jest swoistym i niepowtarzalnym, to ludzie, żyjący w tym samym czasie, podobnych warunkach i poddani podobnym procesom socjalizacji, mają zbliżone poglądy na świat. Czy według jakiś kryteriów można je pogrupować? W dyskusjach mówi się o światopoglądach: naukowym, religijnym, materialistycznym, idealistycznym, pragmatycznym, sceptycznym, teistycznym, deistycznym i kilkudziesięciu innych.

Weźmy pod uwagę dwa pierwsze. Czy są one antagonistyczne? Czy nie mogą być połączone w jednej psychice? Zdecydowanie mogą, skoro wielu uczonych było ludźmi głęboko religijnymi i wcale im to nie przeszkadzało wypracowaniu ogromnego naukowego dorobku.

Toteż nasz światopogląd (zmieniający i rozwijający się w czasie) jest najczęściej mieszaniną socjalizacji i doświadczeń osobistych ze zdobytą wiedzą.
Ale moim zdaniem konsekwentny "racjonalizm światopoglądowy" prowadzi do ateizmu.

CDN

@@@
.

.
Ciąg dalszy:
.
>Jak rozumiem, teizm jest więc racjonalny i jako taki może być "uzasadniony na podstawie czysto logicznego myślenia oraz empirycznego poznania".
Tak, to idiotyzm, do którego prowadzi oportunizm, czy konformizm. Spotkałem się na naszym forum nawet z pretensją, że: "Jestem ateistą, ale do żadnego naturalizmu, a tym bardziej materializmu, to proszę mnie nie mieszać!" Człowiek w swoim światopoglądzie jest w stanie przeróżne bzdury wymieszać i pogodzić ze sobą.

>W jaki sposób?
Ja zupełnie tego nie rozumiem, ale jest sporo tu takich, którzy potrafią to pogodzić.
Niech oni się wypowiedzą.

>Naczelne hasło racjonalistów:
Kantowskie Sapere aude - "Miej odwagę posługiwać się własnym rozumem".
>Kant nie był racjonalistą w powyższym rozumieniu.
Jestem na bank pewien, iż Kant hasła w Wikipedii nie czytał, gdyby przeczytał, to może by został racjonalistą światopoglądowym.

>Nie podejrzewam więc autora hasła o znajomość "Krytyki czystego ROZUMU".
Podejrzliwość i deprecjacja autorów, z którymi się Pan nie zgadza to Pańska specjalność. Stwierdzenie, że ktoś czegoś nie czytał wcale jeszcze nie świadczy o przeczytaniu tego przez Pana, szczególnie ze zrozumieniem.

Racjonalizm promuje ideę powszechnego i swobodnego posługiwania się własnym rozumem, lecz bez jego absolutyzacji - rozumem stosowanym w połączeniu ze zdobytą wiedzą o świecie.
>Teoria a praktyka to niekoniecznie podobne rzeczy.
Tak, ma Pan tu rację.

>Na jakiej postawie racjonalizm stwierdził, że postawa przydatna w nauce będzie przydatna w życiu?
W tym haśle opisana jest pewna ideologia (Z czym znowu cześć forumowych racjonalistów się nie zgadza), według której starają się myśleć i postępować racjonaliści, ale do postawy racjonalistycznej każdy dochodzi sam i dlatego jest ogromne zróżnicowanie tych postaw. Racjonalizm jest osobistą postawą poznawczą i tyle racjonalizmów ilu racjonalistów. W haśle jest tylko próba pewnego uogólnienia tych poglądów.

>Jak może być "raczej bliższy racjonalizm sceptycyzmowi", skoro właśnie sceptycy z całą mocą odrzucali rozumowe opisy świata jako "dogmatyzm"?!
Na naszym forum mamy permanentny problem. Nudne jest powtarzanie tego samego wielokrotnie, a ciągle tu wpada jakiś przemądrzały fideistyczny Filip z konopi i żąda wyjaśnień ab ovo ad mala. Sceptycyzmów jest wiele. Tu mowa jest o
Sceptycyzmie naukowym, którym jest praktyczna postawa przyjmowana przez większość społeczności naukowej, polegaca na uznawaniu za wiarygodne tylko tych teorii i wyników badań, które spełniają elementarne zasady metodologii naukowej, a w takich samych warunkach dają ten sam wynik.
A nie o np. sceptycyzmie pyrroniańskim. To trzeba po prostu rozumieć.

Światopogląd ten bazuje na jak najbardziej konsekwentnym stosowaniu logicznego i racjonalnego myślenia w każdej dziedzinie powiązanej z poznawaniem i opisywaniem świata (kiedy poznanie jest celem lub środkiem) - bazuje na przekonaniu, że takowe poznanie jest jedynym sposobem mogącym prowadzić do pozyskania rzetelnej wiedzy o rzeczywistości.
>Opis świata nie jest jedynym zadaniem przed którym staje człowiek.
Nie, nie jest. Podstawowym zadaniem jest zjeść, wydalić i spłodzić potomstwo.

>Tak rozumiany racjonalizm może okazać się bezpłodny, gdy przyjdzie odpowiedzieć na pytanie o powinność, a nie stan faktyczny.
Całkowie bezpłodne w objaśnianiu świata, to okazały się religie. Zaś permanentne potwierdza się w praktyce naukowe - oparte na racjonalnym podejściu - poznawanie i rozumienie świata. Nauka nie jest w stanie odpowiadać na bełkot wytwarzany przez różne i sprzeczne ze sobą koncepcje religijne. To nie jest zresztą cel nauki.

>Autor oczywiście tego nie rozumie i nieustannie miesza teorię z praktyką życia.
Jak na razie, to Pan prawie od pół roku wykazuje się całkowitym niezrozumieniem problematyki, o której się Pan tu zechciał wypowiedzieć. Tu Pan też udowodnił, iż nie potrafi zrozumieć zapisanych przez Autora treści i czepia się nie tego co Autor napisał, a tego co Panu się wydaje, że on napisał.
Wymyśla Pan sobie poglądy, a następnie je krytykuje.

CDN

@@@
.

.
Ciąg dalszy:
.
>A więc kryptodogmatyzm, polegający na przyjęciu "podstawowych metafizycznych założeń materializmu", co jest sprzeczne z zasadą nie uznawania dogmatów filozoficznych (powyżej).
Deprecjonowanie i epitetowanie poglądów, których fideista nie jest w stanie pojąć, to stara katolicka metoda. Nauka nie przyjęła żadnych metafizycznych założeń. Do fizykalizmu, monizmu, naturalizmu, materializmu i jak jeszcze by tego nie nazywał nauka doszła przez praktykę, stale potwierdzaną w doświadczeniach. W nauce dogmaty są nie możliwe, gdyż niczego nie przyjmuje się "na wiarę" wszystko (już z założenia) poddawane jest krytycznej weryfikacji.

>Autor nie pojmuje, że od czasów starożytnego sceptycyzmu (i dzięki niemu) wiadomo, że nie można wszystkiego wiedzieć, że wiele rzeczy trzeba po prostu przyjąć na wiarę.
Nie to Pan nie może pojąć, że niczego na wiarę przyjmować nie trzeba. Pisałem już Panu o tym: www.racjon(*)m.php/z,0/d,9/s,557342#w558190

Jednak wobec paradygmatów racjonalista nie jest bezkrytyczny i nie uznaje ich w sposób dogmatyczny, gdyż stanowią one podstawę wielu nauk, ale mogą ulec weryfikacji i zmianom.
>Także wobec owych założeń materialistycznych, czy już nie?
Każdy odpowiada tu za siebie. Osobiście jestem krytyczny wobec wszystkiego - włącznie z własnymi poglądami. Tylko - będąc racjonalistą - nie sposób przeczyć oczywistościom lub przyjmować jakichkolwiek bzdur na wiarę.

Światopogląd racjonalistyczny, w przeciwieństwie do filozoficznego racjonalizmu, za główne kryterium i źródło poznania świata stawia metodologię naukową, rozum i zmysły (doświadczenia empiryczne).
>Do czego odnosi się kluczowe tu słowo "główne" - tylko do kryterium, czy zarówno do kryterium, jak i źródła - tego się nie dowiemy.
Też bym te oportunistyczne "gówno" stąd wyrzucił.

>"Metodologia naukowa" nie wyklucza udziału w poznaniu innych środków niż rozum i zmysły (np. wyobraźni, pomocnej w konstruowaniu hipotez).
Całkowita bzdura ludzie nie posiadają niczego więcej niż (mózgu) umysłu wyposażonego w zmysły.
Wyobraźnia zaś jest składową naszego umysłu.

>Oczywiście o tym autor hasła też nie wie.
Tak, Autor hasła pomija wiele bzdur wymyślonych dla obrony fideizmu, ale skąd Pan wie, że on o nich nie wie? Ma Pan jakieś dowody tego?

Racjonalizm ostro sprzeciwia się akceptowaniu pseudonauki, a także paranauki oraz wszelkim dogmatom ustanawianym bez potwierdzenia (naukowego lub empirycznego). Nie uznaje także pozbawionego wątpliwości i bezkrytycznego akceptowania autorytetów.
>Co go interesuje, co robią inni?
Rozumiem - Pańskim zdaniem prawo wpieprzania się we wszystko, to mają tylko religijne matoły.

>Inni mają prawo do odmiennego zdania, dlaczego więc "ostro sprzeciwia się"?
Skąd wyrwał Pan przesłankę, że ten sprzeciw dotyczy kogoś więcej niż racjonalistów.

>Jakim prawem?
Prawem do określania się. Co miałby w ogóle znaczyć racjonalizm światopoglądowy, gdyby każdy głupek akceptujący pseudonaukę, a także paranaukę oraz wszelkie dogmaty mógł się uważać za racjonalistę?

>A zatem jest możliwa w racjonalizmie rezygnacja z samego rozumu, wszak nie absolutyzujemy go. Przyjmujemy go, dokąd się sprawdza, czyż nie?
Bóg cholernie nierówno talenty dzielił i jednym dawał wiarę, a innym rozum. To niełatwe jest zrezygnowanie z rozumu (poza chorobą), gdy już się go posiadło, jak i bardzo trudne, wręcz po przekroczeniu pewnego pułapu niemożliwe - zdobycie rozumu, gdy był przez wiele lat utrzymywany w imadle wiary. www.racjon(*).php/z,0/d,14/s,557342#w558483

Ponieważ Pan Elasp napisał:
Nie będę zakładać wątku, czuję się tu bowiem gościem i nie zamierzam wprowadzać własnych porządków. Niech zakładają wątki bardziej renomowani Forumowicze - nie lubię wybiegać przed orkiestrę. Niemniej, całe hasło "racjonalizm światopoglądowy" zamieszczone w "Wikipedii" nadaje się do kosza. Autor (kimkolwiek jest, niech wybaczy szczerość!) nie posiada bowiem głębszego zrozumienia dla spraw, o których się wypowiada, więc lepiej, żeby tego nie robił (bez niezbędnego dokształcenia się i przemyślenia całości). www.racjon(*).php/z,0/d,17/s,557342#w558730 , a podobne zarzuty pod naszym adresem są przez wielu fideistów tu formułowane, to myślę, że warto podyskutować na ile one są słuszne, a na ile są tylko wynikiem niemożliwości zrozumienia przez dialogujących z nami interlokutorów o fideistycznym światopoglądzie.

@@@
.

>Nauka nie przyjęła żadnych metafizycznych założeń. Do fizykalizmu, monizmu, naturalizmu, materializmu i jak jeszcze by tego nie nazywał nauka doszła przez praktykę, stale potwierdzaną w doświadczeniach.

Jak Pan rozumie wymienione przez Pana pojęcia (fizykalizm, monizm, naturalizm i materializm)?

---

bembergiem w berg

> Na wiarę = bez wystarczającego uzasadnienia.
> Proszę zdefiniować wystarczające uzasadnienie.

Wystarczające = akceptowalne dla wyidealizowanej osoby, spełniającej warunek maksymalnej obiektywności. Kogoś, kto posiada dostateczne rozeznanie w dyskutowanym temacie, ale jednocześnie nie jest obciążony żadnym afektem w kierunku przyjęcia czy odrzucenia uzasadnianej tezy.

Skąd takiego ideała wziąć, jest odrębnym problemem (czasem przydaje się eksperyment myślowy z "marsjańskim naukowcem") - natomiast na ogół łatwo wskazać gdzie takich nie szukać. Nie spodziewamy się, że prezes kompanii tytoniowej da się przekonać o szkodliwości papierosów, ani nie oczekujemy deklaracji ateizmu od teologa. Nemo iudex in causa sua, czasami uznanie jakiejś argumentacji skutkowałoby zbyt dużym kosztem w kategoriach dysonansu poznawczego. Nikt chyba nie jest zupełnie wolny od tego efektu, w nauce też mawia się, że nowe idee przyjmują się kiedy umierają zwolennicy starych.

.
Deprecjonowanie i epitetowanie poglądów, których fideista nie jest w stanie pojąć, to stara katolicka metoda. Nauka nie przyjęła żadnych metafizycznych założeń. Do fizykalizmu, monizmu, naturalizmu, materializmu i jak jeszcze by tego nie nazywał nauka doszła przez praktykę, stale potwierdzaną w doświadczeniach. W nauce dogmaty są niemożliwe, gdyż niczego nie przyjmuje się "na wiarę" wszystko (już z założenia) poddawane jest krytycznej weryfikacji.
>Jak Pan rozumie wymienione przez Pana pojęcia (fizykalizm, monizm, naturalizm i materializm)?
Jak wynika to z kontekstu wypowiedzi tu najbardziej szeroko. Począwszy od definicji zwolenników tych poglądów - kończąc na epitetach ich przeciwników, gdyż nie to jest tu problemem, a przyjmowanie jakichkolwiek założeń metafizycznych a priori.

Miłego dnia.

@@@
.

.
Uważam ten wątek za potrzebny choćby z tego powodu, że przychodzi tu jakaś wielce mądra Pani i traktuje nas z wysoka:
1. Dlaczego wielu osobom wystarczy łatka racjonalisty, niż samo bycie racjonalistą (również na tym forum wiele osób kieruje się stereotypami, złudzenia, urojeniami, niczym nie popartymi faktami - religiant ubrany w inne szaty)?

2. Co to znaczy być racjonalistą? Jaka jest definicja racjonalisty?

Ja osobiście jestem rozczarowana forum (myślałam, że będzie wyższy poziom)... Mimo wszystko założyłam ten wątek - jestem ciekawa, co macie do powiedzenia na ten temat. Temat o Was samych. www.racjonalista.pl/forum.php/s,558457/z,0/d,2
Tak, niby temat o nas samych, a trudno się do takich bzdur poważnie ustosunkować, choć dobrze, iż Ona przynajmniej sama się deklaruje:
Oczywiście, że nie chcę się utożsamiać z racjonalizmem - nigdy tego nie robiłam i nie zamierzam (szczególnie po tym, co tu przeczytałam). W związku z tym, że nie jestem racjonalistką nie mogę się stosować do zasad racjonalizmu, a co za tym idzie to co tu napisałeś jest wielkim nieporozumieniem.

Przykłady? Filozofowanie niepoparte faktami, operowanie informacjami nieaktualnymi już od dziesiątek lat...
Z resztą, czyż sam nie napisałeś, że prawdziwy racjonalista najpierw szuka? Jeśli nim jesteś, a na pewno się za niego uważasz, to sam poszukaj. Jak nie znajdziesz to przeczytaj wątki z chociażby działu "Nauka".

Krytykuję, bo mogę. Aż tak Cię to boli? Skoro tak Cię boli krytyka, to może nie powinieneś wchodzić w wątki, które wywołują w Tobie przykre uczucia? Masochizm?

Być może powinnam się przerzucić na zagraniczne portale w 100%... Taki racjonalista, jaki kraj...
Czyli jak prawie zawsze, gdy przeczymy czyjeś wierze, obrywają się nam epitety bez pokrycia w faktach. Natomiast własny żenujący poziom intelektualny i nieumiejętność zrozumienia pokrywana jest zadufaniem we własną wiedzę i mądrość.
Tak, głęboko wierzący depozytariusze jedynie słusznej Prawdy traktują nas z wysoka.
Pouczają, nawracają, uciszają, ale rzadko czepiają się całej koncepcji "racjonalizmu światopoglądowego" i tu skorzystałem z dużej krytyki Pana Elaspa (tym bardziej, iż zapowiada, że to tylko część pierwsza jego wypowiedzi), aby podjąć dyskusję nad tym - czym jest, tak w ogóle "racjonalizm światopoglądowy" i czym jest "racjonalizm światopoglądowy" dla nas racjonalistów?

Ogromnie cieszą mnie też minusy:
Czytelnik 'Willmaster' oddał na Ciebie głos negatywny
głosując na Forum na wypowiedź 'Czym jest racjonalizm światopoglądowy?'
Adres wypowiedzi: www.racjonalista.pl/forum.php/s,558739
Profil czytelnika: www.racjonalista.pl/index.php/s,47/k,49118
które świadczą iż trafiłem w rzeczy sedno. www.poezja-spiewana.pl/index.php?str=lf&no=8107

@@@
.

.
>Skąd takiego ideała wziąć, jest odrębnym problemem (czasem przydaje się eksperyment myślowy z "marsjańskim naukowcem") - natomiast na ogół łatwo wskazać gdzie takich nie szukać. Nie spodziewamy się, że prezes kompanii tytoniowej da się przekonać o szkodliwości papierosów, ani nie oczekujemy deklaracji ateizmu od teologa. Nemo iudex in causa sua, czasami uznanie jakiejś argumentacji skutkowałoby zbyt dużym kosztem w kategoriach dysonansu poznawczego. Nikt chyba nie jest zupełnie wolny od tego efektu, w nauce też mawia się, że nowe idee przyjmują się kiedy umierają zwolennicy starych.
Pisałem już o tym do pana Elaspa:
No właśnie! W całym swoim życiu nie spotkałem ani jednego obiektywnego uczonego w naukach społecznych, a publicysta to wprost ma prawo być zaangażowanym. Tyle tylko, że uczciwość właśnie nakazuje przyznać się do swojego subiektywizmu i należy starać się zachować obiektywizm. Jak każdy człowiek, ja też jestem subiektywnym, a rzetelność moich argumentów oraz dążenie do obiektywizmu osądzają nasi czytelnicy i jakoś nie mam tu poczucia wstydu. www.racjon(*)m.php/z,0/d,3/s,555861#w556594
.
Ale On nie jest w stanie tego zrozumieć: www.racjon(*)m.php/z,0/d,3/s,555861#w556664

Pozdrawiam serdecznie.

@@@
.

>> Na wiarę = bez wystarczającego uzasadnienia.

>> Proszę zdefiniować wystarczające uzasadnienie. Wystarczające = akceptowalne dla wyidealizowanej osoby, spełniającej warunek maksymalnej obiektywności. Kogoś, kto posiada dostateczne rozeznanie w dyskutowanym temacie, ale jednocześnie nie jest obciążony żadnym afektem w kierunku przyjęcia czy odrzucenia uzasadnianej tezy.

Definiowanie idem per idem.

.
> Definiowanie idem per idem.
Naprawdę Panu się wydaje, iż zna logikę i potrafi z niej korzystać?
Nawet Pańskie chwyty sofistyczne są dosyć marne, a argumentacja "obłędnego koła", to nagminnie u Pana występuje.

Miłego dnia.

@@@
.

>> dostateczne rozeznanie w dyskutowanym temacie
> Definiowanie idem per idem.

Oj, czułem że trzeba się ugryźć w palec przy tym słowie...

Dostateczne rozeznanie = znajomość używanej terminologii + umiejętność logicznego myślenia.
Może być?

.
>dostateczne rozeznanie w dyskutowanym temacie
>>>>Definiowanie idem per idem.
>Oj, czułem że trzeba się ugryźć w palec przy tym słowie...
Kościółkowi się nie gryzą, a Pan powinien?
Rozeznanie jest przede wszystkim aktem wiary. Nie oznacza to jakiegoś aktu pobożnego: pomodlę się przez chwilę, mówiąc Panu: ,,Chcę pełnić Twoją wolę. Przedstawiam Ci mój problem, Ty zaś w zamian udziel mi odpowiedzi''.

Rozeznanie nie jest w żadnym wypadku / nawet w odniesieniu do decyzji osobistej / aktem wyizolowanym - zakłada ono otwarcie na innych, przynajmniej na kogoś ze wspólnoty. ,,Umiłowani, nie wierzcie każdemu duchowi, lecz badajcie duchy, czy pochodzą od Boga'' / 1J 4, 1 /. Słowo ,, rozeznanie'' oznacza ,,przesianie przez sito''. Oznacza to pozwolić w wierze by Słowo Boże przeniknęło nas, by ono nas oświeciło. ,,Przecież Słowo Boże jest żywe, skuteczne i ostrzejsze niż obosieczny miecz i przenika / człowieka / , aż do rozdzielenia spojenia z rdzenia duszy i ducha, a zdolne jest rozsądzić myśli i zamiary serca'' / Hbr 4, 12 /.

Warunki rozeznania

Pierwszym nieodzownym warunkiem dla rozeznania woli Bożej w życiu jest wiara, ze Duch Święty prowadzi nas przez wszystkie wydarzenia, zarówno wielkie jak i małe. Jest to postawa w pełni chrześcijańska: stawać się dzieckiem Bożym. Pan rozwija w nas to pragnienie otwartości na Jego wolę.
www.oaza.pl/siloe/files/sil1502.html
www.wspolnota.net/konspekty/rozeznanie.html

>Dostateczne rozeznanie = znajomość używanej terminologii + umiejętność logicznego myślenia.
>Może być?
Może, ale wolę tu Pański poprzedni subiektywizm:
Wystarczające = akceptowalne dla wyidealizowanej osoby, spełniającej warunek maksymalnej obiektywności. Kogoś, kto posiada dostateczne rozeznanie w dyskutowanym temacie, ale jednocześnie nie jest obciążony żadnym afektem w kierunku przyjęcia czy odrzucenia uzasadnianej tezy.
W nauce niczego nie przyjmuje się "na wiarę" na wszystko potrzebne są weryfikowane dowody. Taki dowód jest znacznie czymś większym niż tylko dostatecznym rozeznaniem, ale przyjmijmy, że przy braku osobistych kompetencji i możliwości sprawdzenia musimy oprzeć się na autorytecie innych i mamy wybór pomiędzy religijnym zacietrzewionym fundamentalistą, a profesorem fizyki. Nigdy, nikomu i w nic nie wierzę, ale całe moje życiowe doświadczenie, znajomość fundamentów religii i nauki, znajomość logiki, jest zupełnie wystarczające dla obdarzenia dostatecznym (wystarczającym) zaufaniem uczonego, a nie religijnego ideologa.

Zawsze warto też zajrzeć do "Słownika języka polskiego":

Rozeznać - rozeznawać «rozróżnić jedno od drugiego, rozpoznać, dostrzec z trudnością»: W półmroku ledwo rozeznawał litery, rozeznać się - rozeznawać się «zorientować się w czymś, zdać sobie z czegoś sprawę»: Rozeznać się w planie miasta, w tekście, w powiązaniach rodzinnych. Nieźle rozeznawał się w obcym terenie.
Rozeznanie - «znajomość przedmiotu, zagadnienia,; orientacja w jakiejś dziedzinie»: Dobre, rzeczowe, słabe rozeznanie. Stracić, zdobyć rozeznanie w czymś. Nie miał żadnego rozeznania w sytuacji.

Pozdrawiam.

____________________________________________

Postscriptum:
Pan Elasp: Znajomość, umiejętność = pewna sprawność w stopniu wystarczającym (dostatecznym). Jak wyznaczyć ten stopień inaczej niż na zasadzie konwencji? Racjonalizm musi osiąść na mieliźnie dogmatyzmu lub konwencjonalizmu.
Panie Elasp - tu już prawie wszyscy zauważyli, że stosuje Pan tu prymitywną sofistykę, na zasadzie odwracania kota ogonem, ale dogmatyzm i konwencjonalizm to podstawy myślowe w Pańskiej parafii i z racjonalizmem nie mają one nic wspólnego.

pl.wikipedia.org/wiki/Konwencjonalizm
adam-grobler.w.interia.pl/Epi11.html

Oraz ucieczką od określenia "Istniejąca obiektywnie rzeczywistość" wraz z naukowymi próbami dochodzenia do prawd jej dotyczących. Na przykład w intersubiektywność: Intersubiektywność [łac. inter 'między', subiectivus 'podmiotowy'], cecha poznania polegająca na tym, że twierdzenia będące jego wyrazem mogą być rozumiane przez każdą osobę mającą odpowiednie kwalifikacje; peenef2.republika.pl/hasla/i/intersub.html

Panie Elasp - jakbyś Pan kotem nie wywijał to ogon zawsze z tyłu.


@@@
.

Znajomość, umiejętność = pewna sprawność w stopniu wystarczającym (dostatecznym). Jak wyznaczyć ten stopień inaczej niż na zasadzie konwencji? Racjonalizm musi osiąść na mieliźnie dogmatyzmu lub konwencjonalizmu.

> Znajomość, umiejętność = pewna sprawność w stopniu wystarczającym (dostatecznym).
> Jak wyznaczyć ten stopień inaczej niż na zasadzie konwencji?

Na zasadzie otwartej debaty naukowej?
Dopóki wytykają Ci błędy merytoryczne lub logiczne - Twoja sprawność nie jest "dostateczna".

>argumentacja "obłędnego koła", to nagminnie u Pana występuje.

W których miejscach? Proszę wskazać.