Rózne odkrycia praludzi w skałach wydatowanych na wiek zbyt odległy,żeby można było ewolucyjnie uzasadnić wcześniejsze przewidywania,co do pochodzenia ludzi spoza Afryki mnożą się coraz bardziej. Hipotezę 'Afrykańskiego eksodusu', to znaczy czasu,w którym rzekomo miał miejsce poważnie podważyły odkrycia praludzi z Gruzji,a konkretnie w mieście Dmanisi (skarłowaciałej odmiany archaicznego człowieka zwanego H.erectus [choć niektórzy są zdania,że bardziej jest podobny do innego typu praczłowieka zwanego;H.ergaster]). Odkrycie to wydatowano na 1800.000 lat,a więc nie pasowało do modelu 'Afrykańskiego eksodusu'.
pl.wikipedia.org/wiki/Homo_georgicus
'Odkrycie Homo georgicus bardzo mocno zamieszało w historii naszego gatunku. Wcześniej uważano, że na teren Europy jako pierwszy z Afryki przybył Homo erectus około 1 miliona lat temu. Jak się jednak okazało człowiek posługujący się prymitywnymi narzędziami (takie znaleziono w okolicy szczątków), żył tu niemal dwa razy wcześniej'
Pózniej zaczęto odkrywać niespodziewane artefakty historyczne w postaci różnych szczątków praludzi o bardziej współczesnej,a nawet nie rózniącej się anatomii obserwowanej pośród ludzi współczesnych. Niektóre te znaleziska,to fragmenty kości,które można interpretować dowolnie,inne pozwalają wyciągnąć bardziej szczegółowe informacje,jak znaleziona w Hiszpani prawie kompletna twarzoczaszka dawnego człowieka bardzo przypominajacego ludzi współczesnych. Nie było by z tymi odkryciami dla ewolucjonistycznej wizji antropogenezy,gdyby nie fakt,że te znaleziska wydatowano na wiek (mniej więcej 800.000 lat ). Nie pozostało więc nic innego,jak stworzyć na tą okazję nową grupę,która gromadzi szczątki należące do 'nowego gatunku człowieka'. I w ten sposób na rynku ideii darwinowskiej pojawił się Homo antecesor.

Dzisiaj trafiłem na nowe doniesienie stojące w sprzeczności z pierwotną hipotezą 'Afrykańskiego eksodusu. Chodzi o nowe odkrycie dokonane przez amerykańskich i chińskich uczonych.
Najbardziej rozbroił mnie poniższy cytat z tego streszczenia:
archeowies(*)dzo-stary-homo-sapiens-z-chin/
'Odkrycie, jeśli będzie uznane przez innych badaczy, niebywale rozszerzy tereny na które ludzie współcześni *dotarli jeszcze przed wielkim wyjściem Homo sapiens z Afryki*, które szacuje się na około 70 tys. lat temu. Po raz kolejny może się więc okazać, że przeszłość jest bardziej pogmatwana, niż sądziliśmy.'

A więc człowiek ten,bardzo podobny do wsółczesnych ludzi-zdaniem autorów-jest zbyt stary,żeby uznać,że to jego przodkowie pierwsi wyszli z Afryki....Przed nimi wyszli już ludzie zwani 'Homo erectus',czy 'H.erectus podobni do Homo ergaster', którzy się przekształcili w 'Homo neandertalis' (a właściwie nie wiadomo,jak to było,bo może Homo neandertalis też przybył z Afryki??

Dawni,ale zdolni do współczucia;
Każdy zainteresowany paleoantropologią zna przykład odkrycia szkieletu starego,schorowanego neandertalczyka,który w czasie swojego żywota niewątpliwie potrzebował opiki osób trzecich. Ustalenie to wymazało obraz neandertalczyka,jako małpopodobnego dzikusa na rzecz wyobrazni o nim,jako o dbającym o chorych i starców,chowającym swoich zmarłych uduchowionym nomadzie.

W Afryce odkryto kompletny szkielet (który od czaszki w dół praktycznie nie różnił się od szkieletów niektórych ludów zamieszkujących Afrykę dzisiaj) tzw. H.ergaster (znanego też,jako 'szkielet chłopca z nad jeziora Turkana). Dokładne oględziny wykazały,że szkielet ten miał poważną anomalię w postaci wady rozwojowej kręgosłupa,co z pewnością było przyczyną,że nad tym chłopcem (już od wczesnego dzieciństwa) istniała konieczność troskliwej opieki.
Odkrycia takie są liczniejsze i jasno pokazują,że kreowani na 'ćwierć' czy 'półludzi' dawni ludzie przjawiali jak najbardziej normalne ludzkie uczucia.
archeowies(*)historia współczucia

Dzielenie włosa na czworo (jedność ludzkiego gatunku):

W czasopiśmie 'Focus' ukazał się świetny artykuł napisany przez, bądz co bądz, kogoś, kto para się antropologią i najciekawsze jest podsumowanie:

"Według Milforda Wolpoffa, w wersji minimalistycznej, w obrębie rodzaju Homo uzasadnione jest wyodrębnienie jedynie dwóch gatunków: australopitekoidalnego Homo habilis i właściwego człowieka - Homo sapiens (w okresie 1,5 mln lat występują one w tym samym czasie i na tych samych terenach). Począwszy od oddzielenia się formy erectus, ewolucja człowieka miała już przebieg jednotorowy i w każdym momencie człowiekowate reprezentował tylko jeden gatunek (H. erectus byłby więc tylko częścią H. sapiens). Inni antropolodzy sugerują wielotorowość ewolucji, i to nie tylko na poziomie Homo habilis (z podziałem na H. habilis i H. rudolfensis) czy Homo erectus (dzieląc go na H. erectus, H. ergaster i H. georgicus), ale również na poziomie Homo sapiens (wyodrębniając H. antecessor, H. heidelbergensis, H. neanderthalensis czy, ostatnio, H. floresiensis). Nie wyjaśniają jednak, co mogło powodować tak częste powstawanie nowych gatunków. Zapewne po części stan ten wynika z niedoceniania zjawiska zmienności wewnątrzgatunkowej, a po części z chęci uzyskania rozgłosu w mediach - znacznie lepiej "sprzedaje się" nowy gatunek niż kolejny osobnik znanego wcześniej gatunku. Zmienność morfologiczna form w linii erectus-sapiens jest duża, ale zmiany te mogły być wyrazem adaptacji w obrębie poszczególnych populacji i nie musiały prowadzić do zerwania ciągłości genetycznej gatunku. Jeśli więc przyjmiemy, że Homo sapiens jest tylko kontynuacją populacji Homo erectus, to powstanie rodzaju ludzkiego było jednocześnie powstaniem gatunku ludzkiego."

Pragnę zaznaczyć,że wielu poważnych i uznanych antropologów fizycznych uważa, że homo habilis był w rzeczywistości australopitekiem i status "homo", jaki mu się nadaje, otwarcie kwestionują. Nazywają tę kopalną małpę po prostu australopitek habilis. Czyli;'zręczna małpa południowa'.

Ponadto okazało się,że wszystkie australopiteki (nie wyłaczając tzw. H.habilis [trzy okazy]) miały błędniki, jak i inne małpy człekokształtne (żywe czy kopalne), a np. wszyscy ludzie, od "H.erectus" przez "H. ergaster" do Homo sapiens, mieli/i mają ludzkie błędniki (chodzi o kształt ucha wewnętrznego).

Mimo,ze ewolucjoniści bagatelizują ten fakt i dalej nam wmawiają,że australopiteki chodziły na dwóch nogach warto zwrócić uwagę na istotny fakt. Patrząc ewolucyjnie,to róznice w budowie błędników u małp i ludzi,tak powszechne,muszą świadczyć o dużym znaczeniu tej cechy jeśli chodzi o działanie pozytywnej selekcji. No i jeśli naprawdę tzw. 'H.habilis' był bezpośrednim przodkiem 'H.ergaster',to dlaczego ma małpi błędnik? Dlaczego nie obserwujemy czegoś pośredniego pomiędzy uchem środkowym człowieka i tego australopiteka?

ODKRYCIE SZCZATKÓW MŁODEGO AUSTRALOPITEKA DODATKOWO UKAZUJE JEGO MAŁPIE CECHY:
archeowiesci.wordpress.com/2006/09/20/mlodziutki-australopitek-odkryty-
w-etiopii/
"Szczątki dziewczynki potwierdzają, że australopiteki afarensis miały bardzo silne ramiona, na których mogły poruszać się po drzewach jak małpy miały też typowo małpie łopatki i obojczyk przyp. moja). Jednak jeszcze długo naukowcy będa się spierać, czy nasi praprzodkowie oprócz chodzenia skakali też z gałęzi na gałąź."

Oczywiście, oczyszczając tekst z fantazji mamy tu czysty obraz nadrzewnej
małpy, która mogła do jakiegoś stopnia, może bardziej niż współczesne małpy, przybierać postawę wyprostowaną (może mogła poruszać się podobnie do gibbona,który praktycznie porusza się ;w postaci pionowej' z tym,że podpiera się długimi ,górnymi kończynami,świadczyć może o tym kość kulszowa, która miała posrednią długość pomiędzy małpią a ludzką). Przyczepy mięśni do takiej kości sprzyjąło czworonożności, choć umożliwiało częściowe przyjmowanie postawy wyprostowanej, jak myślę. Po drzewach australopiteki mogły poruszać się za pomocą brachiacji .

PODSUMOWANIE: więc brakujacego ogniwa pomiędzy małpami a ludzmi dalej brak!
W duchu tego stwierdzenia przebiega wywiad z Marcinem Ryszkiewiczem polskim geologiem i ewolucjonistą:
www.newswe(*)_nauka/ludzka-historia,62682,1
(Podsumowuje on)
'Mieliśmy w tej rozmowie podsumować je tak (prz.moja-odkrycia,które się wiąże z ewolucyjną genezą człowieka),by ułożyły się w łatwo zrozumiałą całość. Nic nie poradzę-one nie chcą się tak układać. Mimo,że wiemy już całkiem dużo,wciąż rozumiemy bardzo mało. Może to świadczyć o nieporadności nauki,ale może też pokazywać,że powstanie tak zdumiewającego gatunku jak człowiek współczesny wiązało się ze *zdumiewającymi procesami*, które próbujemy tylko wtłoczyć w zrozumiałe ramy...'

Innymi słowy: nie ma żadnego paleontologicznego dowodu na pochodzenie człowieka od jakiejkolwiek małpy.

A co z porównaniami genetycznymi (filogenezą molekularną)?
Uczeni (nukleotyd po nukleotydzie) porównali genomy człowieka i szympansa. Znalezli duże podobieństwa w sekwencjach,ale (mimo tych podobieństw) nie znaleziono genetycznego przepisu na człowieka. Już jakiś czas temu ewolucjoniści byli zmuszeni ogłosić o ogromnych rozbierznościach pomiędzy ustaleniami anatomów porównawczych,a ustaleniami opartymi o filogenezę molekularną;
creationis(*)searchterm=drzewo ewolucyjne
W przypadku podgatunków szympansów i czlowiekiem również istnieje podobna dychotomia zamiast korelacji.
Otóż mimo tak dużych podobieństw w sekwencjach nukleotydów istnieją tak ogromne róznice morfologiczne.

(niektórzy uczeni-na podstawie analizy morfologicznej-twierdzą obecnie,że człowiek jest bardziej podobny do orangutana iniż do szympansa ,a ten fakt zastanawia,ponieważ Zuckerman i Oxnard po statystycznej analizie kości australopiteków doszli do wniosku,że australopiteki nie są podobne do żadnych (żywych czy kopalnych małp człekokształtnych [no i oczywiście do H.sapiens],a jak już mówić o jakimś podobieństwie,to przypominają anatomicznie orangutany)

Uczeni poszukują genów odpowiedzialnych za typowo ludzkie cechy i jakoś nie mogą ich namierzyć.
Wezmy pod uwagę np. ludzką mowę. Aby człowiek potrafił mówić potrzebny jest cały ,złożony zbiór-wzajemnie skorelowanych-cech anatomicznych i umysłowych; odpowiednie położenie krtani, odpowiednie mięśnie,połaczone odpowiednio z układem nerwowym. Odpowiedni sposób oddychania [a właściwie regulacji oddychaniem]. No i ,co najważniejsze;odpowiednie struktury w mózgu,które umożliwiają człowiekowi posługiwanie się mową. Nie będę tu wdawał się w szczegóły, bo każdy może znalezć je w sieci. Przytoczę tylko słowa J.M.Smitha:'ludzka mowa i trąba słonia,to dwa bardzo skomplikowane organy. Praktycznie nie znam biologa,któryby nie wierzył w ewolucyjne pochodzenie trąby słonia. Są jednak tacy,którzy wątpią,że ludzka mowa powstała na tej samej zasadzie'.

Inni uczeni doszli do wniosku,że przyczyn człowieczeństwa należy szukać w zwierzęcych genach,które utraciły swoją funkcję. Genom człowieka zawiera tzw. pseudogeny. Np. niektóre z nich pierwotnie kodowały dodatkowe receptory węchu czy smaku. U nas te geny są wyłączone (psedogeny),u wielu ssaków,w tm małp,są one aktywne. No dobra,ale poglad taki nie wyjasnia skąd się wzięły NOWE GENY ,które z małpy uczyniły człowieka. Mamy tutaj praktyczny przykład utraty informacji genetycznej,a nie jej zysku,co jest niezbędne do postępu ewolucyjnego (no i przykład błędnego koła). Poza tym homologie (podobieństwa) nie muszą świadczyć o pokrewieństwach. Musieli to przyznać anatomowie (kladyści),którzy z po konfrontacji z ustaleniami filogenetyki molekularnej zmuszeni byli zrewidować swój-dominujacy od czasów Darwina-poglą na temat uniwersalnego drzewa zycia. Należy też dodać,że coraz większy rozwój wiedzy na temat genetyki prowadzi nieuchronie do tego,że ten NIEZAPRZECZALNY fakt będą musieli w końcu uznać biologowie molekularni.
creationism.org.pl/homologia

Na koniec pozwolę sobie na mała dygresję. Odnośnie tych pseudogenów. Warto przemyśleć jedną z głównych neodarwinowskich koncepcji,która postuluje powstawanie nowych genów na drodze duplikacji. Jak wiemy gen,który w danych warunkach środowiskowych przestaje być niezbędny,przestaje być też zauważany przez dobór naturalny. A że przestaje być wywierane ciśnienie selekcyjne taki gen, w końcu kumuluje rozne mutacje i ten chaos mutacyjny czyni go kompletnie bezużytecznym (leży jako ten śmieć w genomie). Jednak ewolucjoniści są przekonani,że ewolucja w jakiś sposób wykorzystuje takie 'martwe' geny...

Biologowie zaobserwowali też, że okreslone sekwencje nukleotydów (czy całe chromosomy) bywają powielane i na początek dwie kopie tego samego genu (czy więcej takich kopii) pełnią tą samą funkcję co i gen pierwotny (takie zduplikowane geny-w obrębie jednego organizmu- okresla się paralogami) . Jest to normalny proces biologiczny,który wynika z 'bioinżynierskich' możliwości genomu,zwykła odpowiedz w ramach normy reakcji na środowisko. Np. kiedy jest zapotrzebowanie na więcej białek konkretnego typu systemy regulacji w genomie powodują powstawanie większej ilości kopii jakiegoś konkretnego genu (genetycy zaobserwowali taki proces u człowieka. Dowiedli,że u róznych populacji ludzkich może istnieć różna ilość kopii konkretnego genu).

Ewolucjoniści-w sposób nieuprawniony-wrzucają wszystko do jednego worka i łaczą takie naturalne procesy z przykładami duplikacji,które stanowią przypadkowe mutacje.
Następnie (w wyniku takiej przypadkowej mutacji),jak się twierdzi, taka nowa kopia genu rzekomo nabiera nowych funkcji i zostaje dokoptowana do pełnienia jakiejś innej ,nowej funkcji. Oczywiście nie ma ŻADNEGO szczególowego opisu przykładu świadczacego o tym,że tak się może dziać. Istnieją tylko pośrednie interpretacje. Dam już spokuj z genami kodującymi globuliny (szkolny przykład ewolucjonistów),a od razu poruszę problemy związane z niektórymi innymi hipotezami związanymi ze zjawiskiem duplikacji genów. Otóż w ten sposób usiłuje się wyjaśnić powstanie niektórych układów nieredukowalnie złożonych. Zaobserwowano,że białka uczestniczące w kaskadzie krzepnięcia krwi okazują podobieństwa między sobą na poziomie sekwencji i domen.

Wywnioskowano więc,że wszystkie one powstały (na przestrzeni długiego czasu) na drodze duplikacji i tasowania egzonów,oraz mutacji punktowych. Darowano sobie jednak wyjaśnienie w jaki sposób mogły stopniowo pozbierać się do kupy i utworzyć funkcjonalny kompleks umożliwiajacy ten leczniczy proces,który funkcjonuje dopiero jako całościowy system.


'W przedmowie do wydania wydrukowanego w setną rocznicę pierwszego opublikowania dzieła Darwina O powstawaniu gatunków, W.R.Thompson pisze: „Jeżeli po przeanalizowaniu argumentów okazuje się, że nie sposób ich obronić, to powinno się je odrzucić, a całkowitą zmianę zapatrywań na podstawie wątpliwych dowodów należy uznać za godną ubolewania(...)Fakty oraz interpretacje, na których opierał się Darwin, dziś już nie przekonują. Długoletnie badania nad dziedzicznością i odmianami, podkopały jego naukę(...)Poza tym Długotrwałym i pożałowania godnym następstwem sukcesu dzieła O powstawaniu gatunków stała się panująca wśród biologów mania wdawania się w spekulacje, których słuszności nie da się sprawdzić. (… Powodzeniu darwinizmu towarzyszył zanik rzetelności naukowej(....)Sytuacja, w której uczeni sprzymierzają się po to, aby stawać w obronie doktryny, której nie są w stanie naukowo zdefiniować ani z naukową dokładnością przedstawić i której wiarogodność w opinii publicznej starają się podtrzymywać tłumieniem krytyki oraz przemilczaniem trudności, jest w nauce czymś nienormajnym i niepożądanym”.'

pozdrawiam.