Dzisiaj będę adwokatem diabła.

Chcę tu napisać podsumowanie moich rozważań na temat Miserikordyny, jako że nie zgadzam się z wieloma wypowiedziami dotyczącymi tego tematu. Zarówno na Racjonaliście, jak i na innych portalach wspominających o Miserikordynie i facebook'u przeważająca ilość wypowiedzi ma charakter pejoratywny i kpiący. Część, zdaje się, zaczęła powtarzać za innymi nie przykładając się do głębszego, bardziej krytycznego (czyt. obiektywnego) spojrzenia. Jakby z antyklerykalnego przyzwyczajenia wypowiadali się negatywnie o każdym ruchu Kościoła.

Leki są sprzedawane w aptekach. Miserikordyna nie jest.
Miserikordyna jest reklamowana jako środek na chore serce. Serce obolałe od grzechu i utrapienia. A tworzenie tych utrapień i lekarstw na nie jest w rzeczywistosci mechanizmem napędowym całego Kościoła Katolickiego. Człowiek żyje więc grzeszy. Ba! Człowiek żyje, więc musi czuć się winny swych niedoskonałości, których nie on stworzył i grzechu pierworodnego, którego nie on uczynił. Różaniec ma nam przynieść w tym ulgę, poczucie miłosierdzia bożego. Miserikordyna nie jest reklamowana jako lek na arytmię, nadciśnienie ani żadne inne rzeczywiste schorzenie. Jeżeli ktoś zrezygnuje z prawdziwej terapii an rzecz terapii różańcowej umrze przez własną głupotę, nie przez reklamowanie różańca jako lekarstwo na grzech.

Spojrzenie na opakowanie.

Grafika bardzo przypomina tę z opakowań leków na serce. Jesz jednak szczegół, bardzo zresztą wyraźny - korona cierniowa oplatająca serce. Nie istnieje choroba, przez którą na sercu pojawiają się ciernie.

Spojrzenie na nazwę.
Miserikordyna. Coś z miłosierdziem, nie? Miłosierdzie z leczeniem faktycznych chorób nie ma wiele wspólnego, choć podawanie ciężko chorym morfiny i innych środków przeciwbólowych jest pewnym przejawem miłosierdzia.

Spojrzenie na marketing.
Cel uświęca środki - w tym przypadku dosłownie Kościół musi zatrzymać uciekające owieczki, musi dbać o swoją popularność. Nie tylko Franciszek pracuje na poczciwy i przyjazny wizerunek KK. Poświęcili (znowu nawiązanie do świętości) dostojeństwo jednej z ważniejszych modlitw by dostosować ją do przeciętnego katolika, który o Bogu wcale wiele nie myśli i do ludzi młodych, aby modlitwa mniej kojarzyła im się z umartwianiem się.
Reklama dźwignią handlu. Wymyślili dobrą reklamę. Cholernie dobrą, i nie boję się tego przyznać. Przyrównali modlitwę do czegoś powszechnego o podobnym, lecz duchowym działaniu. Żeby reklama była skuteczna, musi się do czegoś odnosić albo wizualizować - dlatego w reklamach widzimy lek na niestrawność przebijający pęcherzyki zła blokujące kupę a sieci komórkowe są zachwalane przez gwiazdy seriali. Bo to się sprzedaje, to ludzie znają i przychylniej na to patrzą (zupełnie podświadomie).
Użytkownik Pingwin w komentarzach pod artykułem mówi: Cytat:
Konieczność i naturalność takiego przywłaszczenia wyjaśniłem powyżej. Ostatnio na przystankach pojawiają się plakaty leku na katar z hasłem "Katarsis". Nikt nie oburza się, że lek nawiązał swą reklamą do tego duchowego stanu oczyszczenia.

Spojrzenie na moralną zasadność modlitwy.
Modlitwa daje "nam" (odwołanie do działania naszych mózgów) bardzo silne placebo. Jeżeli jesteśmy w chorobie, to modlitwa i poczucie opatrzności może nas pozytywnie stymulować w terapii i skutkować szybszym powrotem do zdrowia. Jeżeli bardzo czegoś chcemy i modlimy się o to, łatwiej nam to osiągnąć, bo czujemy odgórną pomoc w realizacji naszego celu. To wszystko jest autosugestia, ale bardzo silna i skuteczna. To dobre działanie modlitwy.
Co jednak z modlitwą, która ma nam przychylić boże miłosierdzie? Przepraszanie za grzechy innych ludzi (ad absurdum - grzech pierwszych ludzi, którego, zgodnie z logiką, nawet nie byli świadomi), albo przepraszanie za czyny, których się nie żałuje (a jedynie wytworzone zostały sztuczne zasady moralne je regulujące) jest zupełnie obrzydliwe. Jedynym celem modlitwy powinno być proszenie o spełnienie życzeń. To, że ludzie potrzebują modlitwy przepraszającej aby czuć się dobrze jest winą Kościoła i jego chorej gloryfikacji umartwiania się.

Jedyne co jest w całym przedsięwzięciu złe to fakt, że próbuje się wmówić ludziom, że potrzebują tego lekarstwa.
Patrząc obiektywnie jak tylko się da - jest to bardzo udana marketingowo akcja, jednak nieetyczna przez tworzenie sztucznego zapotrzebowania na sprzedawany towar.
Kościołowi gratuluję dobrej reklamy i anty-gratuluję wątpliwych podstaw moralnych.