Często spotykam się ze stwierdzeniem, że religia katolicka (i ogólnie religie, ale dla wygody posłużę się tym przykładem) jest pożyteczna społecznie. Jeżeli jest pożyteczna, tzn. ogólnie wychodzi na plus, to nie powinno się jej zwalczać. Jako największy plus podaje się to, że gdyby nie religia, to ludzie częściej by zabijali, kradli etc. Wiadomo wszak, że religie towarzyszą cywilizacji od jej zarania. Takie myślenie wyraża konserwatyzm, czyli czerpanie ze sprawdzonych rozwiązań, a religia jest bez wątpienia rozwiązaniem sprawdzonym. Kolejnym argumentem, o którym rzadziej się mówi, jest to, że wiara zapewnia spokój masom. Takim społeczeństwem jest łatwiej rządzić - tak się powszechnie sądzi. Kiedyś połączenie tronu z ołtarzem było bardzo użyteczne dla władców. Dzisiaj prawo w zupełności wystarczy. Ja nie chcę walczyć z religią, ale porusza mnie zdanie niektórych intelektualistów, którzy z ukrytą pogardą mówią "tylko moralność katolicka!". To jest pogarda dla ludzi, przekonanie, że gdyby nie wiara, to bydło (przepraszam, ale takie słowa przychodzą do głowy) by się rozpasało i nie wiadomo co by się stało. Więc lepiej dmuchać na zimne. Wskazuje się na oświecenie jako epokę, która sprowadziła człowieka niemal do zwierzęcia. Nie mówiąc już o pozytywizmie, króry wymagał dowodów, a jak wiadomo dowodów na istnienie boga/bogów nie ma. Zaczęło się mówić o tym co my ludzie, mamy z innymi zwierzętami wspólne, a nie o tym co nas od nich odróżnia. Dzięki temu moraliści katoliccy brzmią dla ludzi bardziej przekonująco, bo większość ludzi nie chce być przyrównywana do zwierząt. Szczęscie, czy prawda? Dla więkości ludzi bardziej liczy się szczęście, więc wychodząc naprzeciw oczekiwaniom powinno się mówić, że życie po śmierci jest możliwe. Religie powstały raczej z niewiedzy, niż z lęku przed śmiercią. Wiem, że autosugestia u niektórych działa bardzo silnie, ale ja nie potrafiłbym sobie wmówić, że jest życie po śmierci. Do tego potrzebna jest religia, bo śmierć nie miałaby sensu. Śmierć nie ma sensu, ale jest. Z punktu widzenia ewolucji ma (a jestem pewnien, że zdecydowana większości ludzi chciała by żyć wiecznie). Życie ma sens z punktu widzenia biologi, genetyki (przekazanie informacji), ale obiektywnie dla człowieka takiego sensu nie ma. To subiektywna sprawa, np. ktoś uważa, że pisanie tego wątku nie ma sensu, ale ja uważam, iż sens ma (dla mnie). Ja wierzę, że we wszechświecie istnieje życie inne, niż te, które znamy na Ziemi. To uzasadniona wiara (jeżeli my istniejemy, a przynajmniej tak sądzimy, to dlaczego nie miałoby być podobnie na jakiejś innej planecie?), ale nie wiara, która graniczy z przekonaniem (bo taka jest w przypadku osób wierzących w boga).

Czy odpowiedzialny człowiek powinien przekonywać do wiary, czy niewiary w boga?

Zadaje to pytanie nieprzypadkowo, bo na Forum widzę wypowiedzi osób, z których można wywnioskować, że uważają, iż nie powinno się jest zbyt mocno atakować. Chodzi pewnie o zagrożenie islamskie. Oni krzyżem, a my się nimi zasłonimy. To mocny argument, ale wątpliwy moralnie. Wolimy oswojony katolicyzm, niż dziki islam. To zrozumiałe, ale jak to się ma do traktowania osób wierzących? Pogarda. Nie ukrywam, że mam mały dysonans poznawczy Prawda nas wyzwoli! - takie hasło pada z ust polityków PiS, w kontekście ujawniania teczek TW. No własnie, czy to takie proste?