> W Kosmosie nie istnieją żadne opory ruchu, a opór, czyli bezwładność materii jest zawsze.

Gdyby wkręcił pan gwóźdź w imadło - imadło przykręcone do stołu i stół przykręcony do betonowej posadzki - jak widziałby w tym układzie bezwładność tego gwoździa?

>Gdyby wkręcił pan gwóźdź w imadło - imadło przykręcone do stołu i stół przykręcony do betonowej posadzki - jak widziałby w tym układzie bezwładność tego gwoździa?

Kiedy nadamy przyśpieszenie całemu układowi, to możemy wyliczyć bezwładność gwoździa
mnożąć jego masę przez przyśpieszenie tego układu.

---

Trzeba podważyć wszystko, co się da podważyć, gdyż tylko w ten sposób można wykryć to, co podważyć się nie da. Tadeusz Kotarbiński ,, Traktat o dobrej robocie"

> Kiedy nadamy przyśpieszenie całemu układowi, to możemy wyliczyć bezwładność gwoździa
>mnożąć jego masę przez przyśpieszenie tego układu.

Inne pytanie.

Mamy pewien zbiór wody, raz w stanie bryły lodu a drugi raz w stanie pary wodnej.

Jak pan widzie bezwładność tej wody zależnie od jej stanu?

>Inne pytanie.
>Mamy pewien zbiór wody, raz w stanie bryły lodu a drugi raz w stanie pary wodnej.
>Jak pan widzie bezwładność tej wody zależnie od jej stanu?

Siła bezwładności zależy jedynie od masy i przyspieszenia.
Forma w jakiej znajduje materia nie posiada żadnego znaczenia.
Pod względem technicznym trudniej jest jednak nadać przyśpieszenie wodzie lub parze wodnej, niż bryle lodu.

---

Trzeba podważyć wszystko, co się da podważyć, gdyż tylko w ten sposób można wykryć to, co podważyć się nie da. Tadeusz Kotarbiński ,, Traktat o dobrej robocie"

> Siła bezwładności zależy jedynie od masy i przyspieszenia.

Ja nazwałbym to oporem. Bezwładność siłą raczej nie jest.

>Forma w jakiej znajduje materia nie posiada żadnego znaczenia.

Dla kogo nie ma znaczenia? Dla mnie ma zasadnicze.

>Pod względem technicznym trudniej jest jednak nadać przyśpieszenie wodzie lub parze wodnej, niż bryle lodu.

Więc właśnie skąd ten trud i co on znaczy?

Gsyby chciał pan nadać zbiorowi wody określoną prędkość, raz w stanie bryły lodu a drugi raz w stanie pary wodnej, czy nadanie tej prędkości kosztowałoby pana tyle samo energii?

>> Kiedy nadamy przyśpieszenie całemu układowi, to możemy wyliczyć bezwładność gwoździa
>>mnożąć jego masę przez przyśpieszenie tego układu.
>Inne pytanie.
>Mamy pewien zbiór wody, raz w stanie bryły lodu a drugi raz w stanie pary wodnej.
>Jak pan widzie bezwładność tej wody zależnie od jej stanu?

To jest porażające jak Ty operujesz językiem (polskim).
Co to jest zbiór wody? Woda ze stawu, woda święcona, woda kolońska, woda magiczna dla prestidigitatora, itd. Czy to zbiór tych wszystkich wód? Nie wystarczy napisać "mamy na ten przykład wodę"? Jak Ty uzyskałeś dyplom magistra? Powiedz lepiej czy broniłeś go językiem hamerlińskim? Czy jakimś innym narzeczem dolnego dorzecza?

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>> W Kosmosie nie istnieją żadne opory ruchu, a opór, czyli bezwładność materii jest zawsze.
>Gdyby wkręcił pan gwóźdź w imadło - imadło przykręcone do stołu i stół przykręcony do betonowej posadzki - jak widziałby w tym układzie bezwładność tego gwoździa?

Hamerlik. Zagłębiasz się w szambie które nadal pogłębiasz.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>Pożycz od dziecka podręcznik fizyki do podstawówki
>Na wiki nie ma definicji oporu.

Jest na sjp.

>Nikt z autorów wiki tez chyba nie czytał tego podręcznika.
>pl.m.wikipedia.org/wiki/Opór
>Znalazlem jedynie interesująca mnie definicję dla oporu ruchu
>pl.m.wikipedia.org/wiki/Opór_ruchu
>A w niej
>>Oporami ruchu nazywamy wszystkie siły działające na poruszające się ciało fizyczne, które przeciwdziałają poruszaniu się tego ciała.
>Gdzie widać już jakiś podział na siły działające dla rozwoju ruchu i siły przeciwdziałające poruszaniu się.

Nie prawda. Nie ma żadnych podziałów bo nie ma też i definicji rozróżniających przyczyny powstawania tych sił.

>Wyjaśnienia tego właśnie podziału poszukuję.
>Mozesz mi wyjaśnić dlaczego działanie kreujące ruch nazywamy siłą a przeciwdziałanie tłumiące ruch nazywamy oporem?

Możesz sobie kombinować metodą konia ciągnącego wóz pod górę. Oporem też nazywamy partyzancki militarny ruch oporu przeciw najeźdźcy.

>Czy tu chodzi o perspektywę obserwatora?
>Czy to co jeden obserwator postrzega jako siłę inny może postrzegać jako opór?

No nie bredź dalej bo jesteś nudny. Po co Tobie perspektywa obserwatora? To nie kwestia obserwacji a kwestia nazewnictwa.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>Pożycz od dziecka podręcznik fizyki do podstawówki
>Na wiki nie ma definicji oporu.
Pożycz od dziecka podręcznik fizyki do podstawówki

>Mozesz mi wyjaśnić dlaczego działanie kreujące ruch nazywamy siłą a przeciwdziałanie tłumiące ruch nazywamy oporem?

Oczywiście, że mogę ci wyjaśnić co, jak i po co nazywamy, ale
1. Podobno skończyłeś studia, więc podobno też podstawową szkołę
2. Podobno zdałeś maturę
3. Używam polskiego języka, a ty hamerlikańskiego więc i tak stworzysz własne definicje
4. Za korepetycje biorę pieniądze ( + koszt dojazdu, hotel..... ) no i muszę mieć czas. Taniej i szybciej cię wyniesie jakiś czternastolatek z sąsiedztwa

---

Dyktaturze sprzeciwiają się tylko ludzie mający potrzebę wolności. Łańcuchowy burek nie czuje tej potrzeby

>Pożycz od dziecka podręcznik fizyki do podstawówki

Pisz na temat albo zamknij klapę w komputerze.
Cwaniaki zagłuszający wszystko swoimi agresywnymi napadami nie mogą przecież rządzić światem!

>>Pożycz od dziecka podręcznik fizyki do podstawówki
>Pisz na temat albo zamknij klapę w komputerze.

Piszę DOKŁADNIE na temat!
Odpowiadam DOKŁADNIE na zadane przez ciebie pytania

Szukasz wiedzy?
Szukasz odpowiedzi?
Pokazuję gdzie ją znajdziesz

To jest DOKŁADNIE na temat

>Cwaniaki zagłuszający wszystko swoimi agresywnymi napadami nie mogą przecież rządzić światem!
A to już jest nie na temat

---

Dyktaturze sprzeciwiają się tylko ludzie mający potrzebę wolności. Łańcuchowy burek nie czuje tej potrzeby

Będziesz komentował w wątku szaleńca, to takie będą rezultaty. Czego się spodziewałeś? Przecież wiadomo, że właśnie wydumał sobie kolejne własne pojęcia i definicje. Teraz przebiera nóżkami, żeby je ogłosić światu. Pomożesz mu?

>Będziesz komentował w wątku szaleńca, to takie będą rezultaty.

Skoro i tak jestem szalony to mogę sobie pozwolić na wyrazy mojego szaleństwa.

W kilku słowach jak ja widzę różnicę siły i oporu.

Wg mnie istnieją 2 elementarne oddziaływania ciał, które można opisać jako:
1. rozkład ciał
2. wiązanie ciał

Wg mnie o działaniu siłą mówimy wtedy, kiedy następuje rozkład ciał.

Wg mnie o tworzeniu oporu mówimy wtedy, kiedy następuje wiązanie ciał.

Wg mnie właściwie powinniśmy mówić o "rozkładzie z siłą" i "wiązaniu z oporem".

>Wg mnie istnieją 2 elementarne oddziaływania ciał, które można opisać jako:
>1. rozkład ciał
>2. wiązanie ciał
>Wg mnie o działaniu siłą mówimy wtedy, kiedy następuje rozkład ciał.
>Wg mnie o tworzeniu oporu mówimy wtedy, kiedy następuje wiązanie ciał.
>Wg mnie właściwie powinniśmy mówić o "rozkładzie z siłą" i "wiązaniu z oporem".

Jakie widziałeś ciała rozkładające się pod wpływem siły?
Jakie widziałeś wiązanie ciał pod wpływem oporu?
Podaj przykłady!

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>1 Trollujesz udając idiotę
>>2 Jesteś idiotą.
>Wyjaśnij mi różnice pomiędzy siłą i oporem.

Nie rozumiesz absolutnie pojęcia siły. Jeśli zrozumiesz tu link:
Cytat:
to i dziecinnie łatwo dotrze do Ciebie pojęcie oporu. Musisz jednak wiedzieć co masz na myśli, o ile myślisz jeszcze.
Słowo "opór" jest wieloznaczeniowe w zależności w jakim kontekście zdaniowym je zastosujemy.
Cytat:
Sądzę, że rozumiesz iż rozmawiamy o fizyce, bo i pojęcie oporu w fizyce może mieć różne znaczenie:
- opór aerodynamiczny
- opór elektryczny (rezystancja, impedancja)
- opór elektryczny właściwy (rezystywność)
- opór ośrodka
- opór pojemnościowy.
- opór magnetyczny (reluktancja)
Więc po przeczytaniu linku podanego powyżej z miejsca zorientujesz się, że opór nie jest niczym innym jakbyś sobie życzył, też siłą lecz "przeszkadzającą", w sumie raczej jej geometryczna składowa przeciwnie kierowana do siły działającej. Gdy działają na ciało przynajmniej dwie siły pod różnymi kątami względem siebie to analizujemy "opór" uwzględniając geometrycznie wypadkową sił "oporu". Dostałeś zbyt dużo wskazówek i mam prawo wziąć należność za korepetycje.
A siłę działającą można znaleźć ze wzoru wynikającego z II zasady Newtona, lub ze wzoru na pęd ciała.
Widzę, iż zamiast zasuwać prosto do szkoły w Lądku Zdroju szedłeś do pracy w POM-ie (powoli obchodzę miasto).

Jeśli widzisz różnicę, to ją wyjaśnij szczególnie w pojęciu oporu. Określ definicję Twojego pojęcia i głupio nie żądaj odpowiedzi, na które odpowie Tobie każde dziecko z podstawówki w polskiej szkole.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Jeśli widzisz różnicę, to ją wyjaśnij szczególnie w pojęciu oporu. Określ definicję Twojego pojęcia i głupio nie żądaj odpowiedzi, na które odpowie Tobie każde dziecko z podstawówki w polskiej szkole.

Załóżmy, za na ciało A działa cialo B z pewną siła S1. Jednocześnie na ciało A działa trzecie ciało C z siła o tej samej wielkości co S1 lecz o przeciwnym zwrocie S2.

Ciało A pozostaje w spoczynku.

Jeżeli istnieją 2 przeciwnie zwrócone siły czy to znaczy, że te siły przestają istnieć?

Jeżeli nadal istnieją czy obie stają się oporem?

Jeżeli stają się oporem to czy stają się nim zupełnie czy tylko w części?

>>Jeśli widzisz różnicę, to ją wyjaśnij szczególnie w pojęciu oporu. Określ definicję Twojego pojęcia i głupio nie żądaj odpowiedzi, na które odpowie Tobie każde dziecko z podstawówki w polskiej szkole.Załóżmy, za na ciało A działa cialo B z pewną siła S1. Jednocześnie na ciało A działa trzecie ciało C z siła o tej samej wielkości co S1 lecz o przeciwnym zwrocie S2.
>Ciało A pozostaje w spoczynku.
>Jeżeli istnieją 2 przeciwnie zwrócone siły czy to znaczy, że te siły przestają istnieć?
>Jeżeli nadal istnieją czy obie stają się oporem?
>Jeżeli stają się oporem to czy stają się nim zupełnie czy tylko w części?

Przeczytaj to co napisałeś, bo wychodzi brednia bez wyjaśnień. Najlepiej załącz jakiś rysunek pomagający zrozumieć o co Tobie chodzi. Bo nie wyjaśniłeś w jakiej są konfiguracji wzajemnej. Bo ja nie mam takiej jak Ty wyobraźni pozwalającej w lot zrozumieć te bazgroły. Przy okazji przypomnij sobie składanie sił. Pisz po polsku.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Cytat:

Opór
>1. przeciwstawianie się czyjeś woli lub przemocy; też: nieuleganie jakiejś sile
>2. siła powstająca przy wprawianiu ciał w ruch lub wywołana ruchem tych ciał i skierowana przeciwnie do kierunku ruchu

No właśnie - a w ogóle to dlaczego tylko język polski?

>Sądzę, że rozumiesz iż rozmawiamy o fizyce, bo i pojęcie oporu w fizyce może mieć różne znaczenie:
>- opór aerodynamiczny
>- opór elektryczny (rezystancja, impedancja)
>- opór elektryczny właściwy (rezystywność)
>- opór ośrodka
>- opór pojemnościowy.

dla ścisłości: opór pojemnościowy (reaktancja pojemnościowa)

>- opór magnetyczny (reluktancja)

Lista powyżej, to przyczynek do nieszczęścia, bo z wyszukania gugla wynika, że pojęć "nie w nawiasach", czyli "opór czegoś lub jakiś", używa się oficjalnie w nauczaniu powszechnym i "nietechnicznym", podczas gdy w nauczaniu techniczno-inżynieryjnym zastępuje się słowo "opór" pojęciami w nawiasach, tworząc w ten sposób specyficzny "język techniczny", a najlepiej by język techniczny był niezależny od jakiegokolwiek rodzaju języka mówionego.

A samo słowo "opór" nauki techniczne rezerwują do zjawisk związanych z wszelkim szkodliwym tarciem, aero(hydro)dynamiką itp. W języku technicznym unika się używania jednego słowa do wielu rzeczy, bo zbyt łatwo o pomyłkę.

No i słowo "opór" przejęły nauki nietechniczne - psychologia, socjologia, politologia - wszak "ruch oporu" z punktu widzenia "skrzywionej zawodowo" osoby "technicznej" i samej "techniki" brzmi całkiem zabawnie.

A wracając do wątku - "technicznie" widziałbym to tak:
- siła, to ogólna miara oddziaływania, czyli wielkość fizyczna, którą można wyrazić w ściśle zdefiniowanej jednostce fizycznej np. w niutonach
- opór to zbiór bardzo specyficznego rodzaj sił, np. opór toczenia (inaczej siła tarcia), opór aerodynamiczny (inaczej siła oddziaływania powietrza na lecący samolot)

*Lokalnie w Polsce mówi się "siła" na instalację trójfazową, ale nie w podręcznikach

Natomiast w "języku potocznym" - wszystko zależy od lokalnej kultury, więc hulaj dusza - słowa "opór" można używać na wszelkie sposoby - tyle że czasem można tym spowodować jakieś drobne nieporozumienie, tudzież bijatykę słowną na pewnym forum.

>>Cytat:

Opór
>>1. przeciwstawianie się czyjeś woli lub przemocy; też: nieuleganie jakiejś sile
>>2. siła powstająca przy wprawianiu ciał w ruch lub wywołana ruchem tych ciał i skierowana przeciwnie do kierunku ruchu

>No właśnie - a w ogóle to dlaczego tylko język polski?

Mówię o języku oficjalnym panującym w Polsce, którym stara się dziwacznie posłużyć także Hamerlik.

>>Sądzę, że rozumiesz iż rozmawiamy o fizyce, bo i pojęcie oporu w fizyce może mieć różne znaczenie:
>>- opór aerodynamiczny
>>- opór elektryczny (rezystancja, impedancja)
>>- opór elektryczny właściwy (rezystywność)
>>- opór ośrodka
>>- opór pojemnościowy.
>dla ścisłości: opór pojemnościowy (reaktancja pojemnościowa)
>>- opór magnetyczny (reluktancja)
>Lista powyżej, to przyczynek do nieszczęścia, bo z wyszukania gugla wynika, że pojęć "nie w nawiasach", czyli "opór czegoś lub jakiś", używa się oficjalnie w nauczaniu powszechnym i "nietechnicznym", podczas gdy w nauczaniu techniczno-inżynieryjnym zastępuje się słowo "opór" pojęciami w nawiasach, tworząc w ten sposób specyficzny "język techniczny", a najlepiej by język techniczny był niezależny od jakiegokolwiek rodzaju języka mówionego.

Więc o co pretensje? Język technicno-inżynieryjny ma taką cechę specjalną jak język bankowca, prawnika, lekarza. Jest to pewna metoda wyróżniająca pewne określone środowiska zawodowe.

>A samo słowo "opór" nauki techniczne rezerwują do zjawisk związanych z wszelkim szkodliwym tarciem, aero(hydro)dynamiką itp. W języku technicznym unika się używania jednego słowa do wielu rzeczy, bo zbyt łatwo o pomyłkę.

Tu się zgadzam dokładnie.

>No i słowo "opór" przejęły nauki nietechniczne - psychologia, socjologia, politologia - wszak "ruch oporu" z punktu widzenia "skrzywionej zawodowo" osoby "technicznej" i samej "techniki" brzmi całkiem zabawnie.

No nie zupełnie. Opór społeczny też brzmi tak jakby podobnie. Zwróciłem więc niejakiemu Hamerlikowi uwagę, że pisze niezrozumiale po polsku, od samego wręcz początku jak pojawił się na tym forum, gdy wysila się popisywać znajomością fizyki, ekonomii, socjologii, itp. językiem niby przypominającym polski lecz już bez pojęcia logiki budowania zrozumiałych zdań, posługując się słownictwem nieodpowiednim/niepasującym. Stąd i propozycja kierowana do niego by wydał swój słownik frazeologiczny i go upublicznił. Podejrzewam, że nic z tego nie wyjdzie, bo widać iż robi wysiłki starając się mówić pół chociażby naukowo. Niestety, sam przyznał, że ma myśli tyle w głowie i chciałby zbyt dużo pisać jednocześnie. Nie potrafi więc i zapanować nad porządkiem tych myśli. Jedynie co rozumiem, a on mnie w tym utwierdza, że po prostu sięga po tematy z półek dla niego za wysokich. Inaczej mówiąc daje plamy wszędzie tam, gdzie się pojawi. Jeszcze inaczej brak mu wiedzy w wersjach podstawowych tematów poruszanych.

>A wracając do wątku - "technicznie" widziałbym to tak:
>- siła, to ogólna miara oddziaływania, czyli wielkość fizyczna, którą można wyrazić w ściśle zdefiniowanej jednostce fizycznej np. w niutonach
>- opór to zbiór bardzo specyficznego rodzaj sił, np. opór toczenia (inaczej siła tarcia), opór aerodynamiczny (inaczej siła oddziaływania powietrza na lecący samolot)
>*Lokalnie w Polsce mówi się "siła" na instalację trójfazową, ale nie w podręcznikach
>Natomiast w "języku potocznym" - wszystko zależy od lokalnej kultury, więc hulaj dusza - słowa "opór" można używać na wszelkie sposoby - tyle że czasem można tym spowodować jakieś drobne nieporozumienie, tudzież bijatykę słowną na pewnym forum.

Widzisz. Ja nie mam takiego poczucia humoru i nie zgodzę się na spłycanie zagadnienia posługiwania się językiem do uroczego qui pro quo, bo to co wyrabia ten osobnik ma charakter ciągły i ustawiczny. Na zwracane już uwagi reaguje całkiem odwrotnie, czyli jeszcze gorzej. Jakby na złość. Gdy zwrócisz znów mu uwagę, to uznaje jak odbieranie mu godności, wolności wypowiedzi, wrogości do niego, itp. Retoryka zupełnie przewrotna, którą stosuje od samego początku jego pobytu tutaj. Zacytuję go:
Cytat:
Dałem reprezentatywny przykład jego sposobu wypowiedzi, wynikającej ponoć z jego przemyśleń, o ile to wynika z przemyśleń. Zażądasz wyjaśnień w kwestiach podstawowych definicyjnych, spotkasz się z zarzutami odbierania mu prawa do swobodnych wypowiedzi i wolności słowa. No nie powiesz, że to normalne u ludzi z jako taką wiedzą.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>A samo słowo "opór" nauki techniczne rezerwują do zjawisk związanych z wszelkim szkodliwym tarciem, aero(hydro)dynamiką itp. W języku technicznym unika się używania jednego słowa do wielu rzeczy, bo zbyt łatwo o pomyłkę.
>Tu się zgadzam dokładnie.

A ja tu znalazłem inny przykład oporu opartego na wiązaniu gumą

youtu.be/b8G2t-zySdw

który ani z tarciem ani z areo(hydro)dynamika nic wspolnego nie ma.

Mogę sobie teraz wyobrazić łatwo opór jaki stawi pieszemu błotnista gleba albo głęboki śnieg, który także nie jest związany z tarciem albo przynajmniej nie w klasycznym tego słowa pojęciu.

Może moje postrzeganie oporu jako wielkości wiązania jest właściwsze od waszego postrzegania oporu jako siły?

>Może moje postrzeganie oporu jako wielkości wiązania jest właściwsze od waszego postrzegania oporu jako siły?

Postrzegasz te słowa tak szeroko, jak szerokie jest ich zastosowanie - interpretacje które podajesz są logiczne.

Słowa mają wiele pochodnych - prawdopodobnie (nie mam tu pewności) od słowa "opór" pochodzą takie słowa jak: opierać, podpierać, wspierać, popierać, przeć... - język mówiony jest całkiem giętki, a język polski z jednego "rdzenia" potrafi stworzyć dziesiątki słów, które z czasem mogą nabierać zupełnie innych znaczeń niż ów "rdzeń"

Zdanie: "należy napierać na popieranie opierania się oporowi przeciw wsparciu", jakkolwiek byłoby przedziwne, to być może ktoś coś w tym stylu kiedyś powiedział i prawdopodobnie został nawet doskonale zrozumiany

A z innej beczki, uczestniczyłem kiedyś w spotkaniu na którym w ferworze gorącej dyskusji ktoś nagle palnął: " ...musimy się jednak cofnąć o dwa kroki do przodu!" - kilka osób wybuchnęło śmiechem, ale wszyscy doskonale wiedzieli o co chodzi, mało tego, w kontekście przebiegu całej dyskusji to zdanie było absolutnie sensowne i logiczne.

>A z innej beczki, uczestniczyłem kiedyś w spotkaniu na którym w ferworze gorącej dyskusji ktoś nagle palnął: " ...musimy się jednak cofnąć o dwa kroki do przodu!" - kilka osób wybuchnęło śmiechem, ale wszyscy doskonale wiedzieli o co chodzi, mało tego, w kontekście przebiegu całej dyskusji to zdanie było absolutnie sensowne i logiczne.

Taka logika objawia się często przy postępie w przeglądaniu stron internetowych, kiedy brniesz w do pewnego punktu przechodząc przez kolejne linki, potem cofasz się o 4 kroki, następnie idziesz ze 2 kroki w innym kierunku, gdzie dochodzisz do wniosku, że znowu chcesz wrócić do tego pewnego punktu, w którym już byłeś a który wg twojej logiki znajduje się 2 kroki wstecz i 4 do przodu.

Bardziej prawidłowe byłoby sformulowanie o potrzebie przejacia znowu na alternatywną ścieżkę wnioskowania, na której postęp wnioskow był już bardziej rozwinięty. Kierunki rozumowania rochodza się i biegną nierzadko równolegle, dlatego można cofnąć się do bardziej odległego punktu, który był już wcześniej osiągnięty.

W moim rozumowaniu rozdział siły i oporu jako dwóch wielkości oddziaływań elementarnych ma swój grunt w fundamentalnym rozdziale rzeczywistości na ruch i materię oraz wynikającym z niego rozdziału wymiarów czasu i przestrzeni.

Wg mnie opór opisuje wielkość wiązania tzn. opisuje materię. Opór stwierdzimy wyłącznie w przestrzeni.

Sila opisuje natomiast wielkość rozkładu, tzn. opisuje ruch. Siłę stwierdzimy wyłącznie w czasie.

>W moim rozumowaniu rozdział siły i oporu jako dwóch wielkości oddziaływań elementarnych ma swój grunt w fundamentalnym rozdziale rzeczywistości na ruch i materię..

Te dwa różne pojęcia/domeny ruch i materia wymagają jasnego wytłumaczenia powiązania z pojęciem siły. Np. wykaż powiązanie ruchu z siłą.

>...oraz wynikającym z niego rozdziału wymiarów czasu i przestrzeni.

Nie z tego wynika rozdział wymiaru czasu (najprościej w sekundach) z wymiarem przestrzeni (tu podaj jak ją wymierzysz). Przestrzeń jest trójwymiarowym obszarem nie posiadającym ograniczeń/granic.

>Wg mnie opór opisuje wielkość wiązania tzn. opisuje materię.

Jeżeli opisuje, to podaj ten opis. Bo jak dotąd to brednia piramidalna.

>Opór stwierdzimy wyłącznie w przestrzeni.

Czy istnieje coś (tu proszę o nazwę np. punkt) co nie jest przestrzenią?
Jeśli na dowolne ciało zadziałamy siłą, to tzw. "opór ciała" jest również siłą przeciwnie skierowaną. Mówimy cały czas o siłach. Po co Tobie materia i przestrzeń oraz ruch i czas?
Bądź łaskaw to wyjaśnić! Już myślałem, że kapujesz co Newton chciał wyjaśnić w jego prawach dynamiki, a Ty znów latać zaczynasz po polach kinematyki.

>Sila opisuje natomiast wielkość rozkładu, tzn. opisuje ruch. Siłę stwierdzimy wyłącznie w czasie.

Siła nie opisuje żadnego rozkładu (czego? materii?) a na pewno nie opisuje ruchu.
Jeżeli opisuje, to podaj ten opis. Bo jak dotąd to brednia piramidalna.
Siła nie potrzebuje "wyłącznie" czasu do jej opisu. Bo pojęcie fizyczne siły nie jest nawet "spokrewnione" z czasem. Siła w (N) w niutonach ew. w (KG) a czas w (sek).

"Rowerex" pisze całkiem poważnie, a Ty go lekceważysz i piszesz brednie.

Co Ty za gluty masz w tej Twojej głowie?

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>(...)Język technicno-inżynieryjny ma taką cechę specjalną jak język bankowca, prawnika, lekarza. Jest to pewna metoda wyróżniająca pewne określone środowiska zawodowe.

Środowiska? Tak jak środowiska "lądowe" i "wodne"?

>(...)niejakiemu
>(...)mu (...) niego
>(..)go

Skoro już zeszło z tematu, to chętnie bym poczytał o sobie - więc jak mnie oceniasz?

>>(...)Język technicno-inżynieryjny ma taką cechę specjalną jak język bankowca, prawnika, lekarza. Jest to pewna metoda wyróżniająca pewne określone środowiska zawodowe.
>Środowiska? Tak jak środowiska "lądowe" i "wodne"?
>>(...)niejakiemu
>>(...)mu (...) niego
>>(..)go
>Skoro już zeszło z tematu, to chętnie bym poczytał o sobie - więc jak mnie oceniasz?

Jeżeli to Ciebie razi, to niech będą grupy zawodowe.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>Środowiska? Tak jak środowiska "lądowe" i "wodne"?
>Jeżeli to Ciebie razi, to niech będą grupy zawodowe.

I grupy i środowiska - obydwie nazwy są właściwe.

Dziwnie jest dla mnie narzekanie na każdego, kto podpisuje umowę napisaną "językiem prawniczym" bez jej czytania, bo przecież nie każdy potrafi ją zrozumieć - a właściwie gdzie zrodziła się trudność w zrozumieniu?

Nie chodzi o jakiś "slang" używany w kancelariach (prawo jest jest tylko jednym z przykładów) - tylko coś czego produkty trafiają do "nie prawników", a dla tych "nie prawników" zrozumienie tekstu, wciąż napisanego w jego ojczystym języku, ma przecież znaczenie zasadnicze...

Wracają na grunt techniczny - można kogoś nauczyć pojęć: opór czynny, opór bierny, opór pojemnościowy, opór indukcyjny, zawada - tyle, że potem taka osoba wybiera kierunek techniczny i spostrzega, że musi się częściowo oduczyć tego, czego ją nauczono (więc po co marnowano na to czas?), czyli przestawić na inny zbiór nazw dla tych samych zjawisk i to ciągle w języku ojczystym.

>Nauczyciel w średniej szkole przyjmuje założenie, że uczeń tę wiedzę z podstwowej szkoły wyniósł

Przypomniały mi się anegdoty z życia znanych fizyków - a o odnośnie powyższego (wiedza i jej nauczyciele), to przykładowo te dotyczące Jamesa Francka: fizyka.net.pl/ciekawostki/ciekawostki_aou7.html

Jak chcesz dyskusji, to nie wycinaj wypowiedzi oponentów cenzorze

---

Dyktaturze sprzeciwiają się tylko ludzie mający potrzebę wolności. Łańcuchowy burek nie czuje tej potrzeby

>Jak chcesz dyskusji, to nie wycinaj wypowiedzi oponentów cenzorze

To do mnie?
Bez jaj!
Niczego nie wycinam, nikogo nie oceniam, oceniałem przez chwilę ale mi przeszło, nie jestem arogackim dziadem.
Posz co uważasz a ja, chcąc nie chcąc, będę musiał się z tym zmierzyć.

>>Jak chcesz dyskusji, to nie wycinaj wypowiedzi oponentów cenzorze
>To do mnie?
>Bez jaj!
>Niczego nie wycinam,

Jak chcesz dyskusji, to nie wycinaj wypowiedzi oponentów cenzorze

---

Dyktaturze sprzeciwiają się tylko ludzie mający potrzebę wolności. Łańcuchowy burek nie czuje tej potrzeby

>Jaka jest różnica pomiędzy działaniem siłą a stworzeniem oporu?
To kwestia interpretacji 3-ciej zasady dynamiki Newtona w której precyzujemy aktywną siłę i siłę reakcyjną : sciaga.pl/(*)…enia Newtona... More

>>Jaka jest różnica pomiędzy działaniem siłą a stworzeniem oporu?
>To kwestia interpretacji 3-ciej zasady dynamiki Newtona w której precyzujemy aktywną siłę i siłę reakcyjną : sciaga.pl/(*)…enia Newtona... More

Ta zasada jest źle sformułowana.

Powinno być tak:

Jeżeli ciało A działa na ciało B pewną siłą F, to ciało B stwarza dla ciała A opór o tej samej wartości, takim samym kierunku, ale przeciwnym zwrocie R=-F.

Siła to nie opór.
Opór to odwrotność siły.

Siła jest wielkością ruchu.
Opór jest wielkością materii.
Siła występuje w czasie.
Opór występuje w przestrzeni.

>Ta zasada jest źle sformułowana.

Uwaga! Cenzor ze znakomitym przygotowaniem fachowym ocenia.

>Powinno być tak:
>Jeżeli ciało A działa na ciało B pewną siłą F, to ciało B stwarza dla ciała A opór o tej samej wartości, takim samym kierunku, ale przeciwnym zwrocie R=-F.

Tak napisane oznacza tylko, że ciało B ujawnia swoją bezwładność/inercję wynikającą z masy ciała B dającą siłę odporu na akcję ciała A. A więc znów mamy do czynienia z siłą oporu.

>Siła to nie opór.

Opór jest siłą.

>Opór to odwrotność siły.

To już bzdura piramidalna. Jak odwrotność to co?

>Siła jest wielkością ruchu.

Nie. Do wystąpienia siły nie potrzeba ruchu.

>Opór jest wielkością materii.

Tu zatrącasz nieświadomie i bezwiednie o zjawisko inercji.

>Siła występuje w czasie.

Nie. Do wystąpienia siły czas nie jest potrzebny.

>Opór występuje w przestrzeni.

Nie ma takiego uzasadnienia bo go nie dałeś. Uzasadnij to.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>dającą siłę odporu

Nie ma czegoś takiego jak siła oporu ani siła wiązania.

Jest opór wiązania, opór w przestrzeni, opór materii i siła działania, siła w czasie, siła ruchu.

Tylko ruch ma siłę.
Materia nie ma żadnej siły, materia ma wyłącznie opór.

Opór określa wielkość materii.
Siła określa wielkość ruchu.

Gdy ruch nie występuje wtedy też nie występuje żadna siła. Wystąpi gdy pojawi się ruch.

Wazne jest przy tym ulokowanie siły w czasie a więc "kiedy", natomiast oporu w przestrzeni a więc "gdzie".
Nie można tego przemieszac bowiem siła w przestrzeni nie występuje ani opór w czasie.

W mim rozumieniu pojęć różnica pomiędzy siłą a oporem (fizyka klasyczna) jest podobna do różnicy pomiędzy pieniądzem a ceną towaru tzn. za pieniądze mogę kupić towar, ale z samej ceny nie powstaną pieniądze.
Pieniądz (tu: siła fizyczna) jest realna, a cena (tu: opór materii) jest potencjalna.
Pierwsze jest przyczyną, a drugie skutkiem: może być, ale nie musi.
Nie jest to dokładna analogia, ale poglądowa. Chodziło mi o pokazanie: co z czego wynika.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>W mim rozumieniu pojęć różnica pomiędzy siłą a oporem (fizyka klasyczna) jest podobna do różnicy pomiędzy pieniądzem a ceną towaru tzn. za pieniądze mogę kupić towar, ale z samej ceny nie powstaną pieniądze.
>Pieniądz (tu: siła fizyczna) jest realna, a cena (tu: opór materii) jest potencjalna.
>Pierwsze jest przyczyną, a drugie skutkiem: może być, ale nie musi.
>Nie jest to dokładna analogia, ale poglądowa. Chodziło mi o pokazanie: co z czego wynika.

Sądzę, że pojęcia siły i oporu to wielkości dwóch różnych postaci energii. Energii w postaci ruchu i energii w postaci materii. Siła określa ruch, opór określa materię.

Pomyliłem się pisząc, że opór ma ten sam kierunek co siła.
To nieprawda, kiedyś już o tym pisałem i zapomniałem.

Kierunek oporu jest prostopadły do kierunku siły i spiralnie zakrzywiony

>Kierunek oporu jest prostopadły do kierunku siły i spiralnie zakrzywiony

Owoce (tudzież nasiona) niektórych drzew mają nazwę skrzydlak, samara lub popularnie "nosek" (bo po rozłupaniu można skrzydełka rozłożyć na nosie).
W Wikipedii można przeczytać:

_{"Wyróżnia się dwa rodzaje skrzydlaków - szybujące i dynamiczne - różniące się budową skrzydełka i sposobem lotu. W pierwszym przypadku urządzenia lotne umieszczone są symetryczne, a nasiono zajmuje pozycję środkową. [...] Skrzydlaki dynamiczne mają środek ciężkości położony niesymetrycznie dzięki czemu spadając wpadają w ruch wirowy, co pozwala na przemieszczanie się w powietrzu na większe odległości."}

Obserwator mający zacięcie fizyczne (gdy pomyśli o wirującym przy opadaniu nosku klonowym) - to oczyma wyobraźni potrafi 'zobaczyć' niewidzialne, a więc siłę grawitacji i siłę oporu, która wprawia nosek w ruch wirowy. Ta siła zależy od kształtu i wyprofilowania skrzydełka.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Obserwator mający zacięcie fizyczne (gdy pomyśli o wirującym przy opadaniu nosku klonowym) - to oczyma wyobraźni potrafi 'zobaczyć' niewidzialne, a więc siłę grawitacji i siłę oporu, która wprawia nosek w ruch wirowy. Ta siła zależy od kształtu i wyprofilowania skrzydełka.

Takie właśnie działania zauważmy na poziomie atomowym kiedy przyjrzymy się dokładnie tarciu czy rezystancji.

Spiralne zakrzywienie ruchu molekuł.

Efekt "noska" jest bardzo dobrym opisem działania oporu.

>Spiralne zakrzywienie ruchu molekuł.

Faktycznie tor cząstek elementarnych (i molekuł posiadających ładunek elektryczny) ulega zakrzywieniu w polu magnetycznym (reguła lewej dłoni), a wytworzona siła elektrodynamiczna jest odpowiednio prostopadła.
W podobieństwie ruchu molekuły do ruchu noska klonowego jest różnica taka, że opór powietrza hamuje ruch spadającego przedmiotu, a środowisko pola magnetycznego zmienia trajektorię ładunku, ale nie zmienia pędu.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>W podobieństwie ruchu molekuły do ruchu noska klonowego jest różnica taka, że opór powietrza hamuje ruch spadającego przedmiotu, a środowisko pola magnetycznego zmienia trajektorię ładunku, ale nie zmienia pędu.

Zmienia pęd prostoliniowy.
I tak właśnie rozpoznajemy opór.

Jezeli przepuścimy strumień elektronów przez pole magnetyczne, w którym elektrony wykonają "pętle" prostopadle do kierunku ich pierwotnego ruchu, to patrząc na strumień elektronów jako całość uznamy, że strumien w tym miejscu napotyka opór i prostoliniwa prędkość strumienia w tym miejscu maleje.

----
Ważna jest przy tym skala obserwacji, opór zauważymy dopiero gdy będziemy obserwowali cały strumień i jego ruch.

>>... środowisko pola magnetycznego zmienia trajektorię ładunku, ale nie zmienia pędu.

>Zmienia pęd prostoliniowy.
>I tak właśnie rozpoznajemy opór.

Tu się różnimy. Ja opór rozpoznaję po czym innym.
Dziękuję za rozmowę - kontynuował nie będę, bo wykraczamy poza oczywistości do krainy słów bez desygnatów.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Tu się różnimy.
Być może.

>Ja opór rozpoznaję po czym innym.
To niewiele wyjaśnia.

>Dziękuję za rozmowę - kontynuował nie będę, bo wykraczamy poza oczywistości do krainy słów bez desygnatów.
Być może, rozwojowi pojęć zawsze towarzyszy ich wcześniejszych brak. Ja zamierzam kontynuować swoje rozważania, taki mam charakter.

Wg mnie pojęcie oporu związane jest z zakrzywieniem kierunku ruchu powodowane wiązaniem.

Moglibyśmy sobie to wyobrazić w taki sposób, że kometa przelatująca przez układ planetarny natrafia na opór wynikający z wiązań grawitacyjnych z planetami, które zakrzywiają jej drogę, przez co układ planetarny stwarza opór dla ruchu komety.

W układzie prostoliniowym czas potrzebny do pokonania układu planetarnego przez kometę wydłuży się.

Możemy wyobrazić sobie również, że elektron przemieszczający się w przewodzie o wysokiej rezystancji lub ciecz przemieszczająca się w przewodzie o wysokim tarciu intensywnie wirują stad ich spowolnienie w układzie prostoliniowym.

Możemy sobie wyobrazić również tak, że fale wodne stworzą opór dla łodzi, zakrzywiając jej ruch. Łódź motorowa płynąca po spokojnym morzu, będzie poruszać się w układzie prostoliniowym znacznie szybciej niż po morzu falującym.

Tak właśnie widzę opór.
Jako zakrzywienie ruchu spowodowanego wiązaniem.
Im większa energia wiązania tym większe zakrzywienie i większe spowolnienie w ruchu prostoliniowym.
Wg mnie istnieje też taki poziom energii wiązania, który zakrzywi ruch do tego stopnia, że rozpatrując to w układzie prostoliniowym obiekt ulegnie zatrzymaniu. Przy czym to nie będzie zatrzymanie tylko zmiana ruchu prostoliniowego w ruch obrotowy.

>Wg mnie pojęcie oporu związane jest z zakrzywieniem kierunku ruchu powodowane wiązaniem. [...]
>Wg mnie istnieje też taki poziom energii wiązania, który zakrzywi ruch do tego stopnia, że rozpatrując to w układzie prostoliniowym obiekt ulegnie zatrzymaniu. Przy czym to nie będzie zatrzymanie tylko zmiana ruchu prostoliniowego w ruch obrotowy.

Proszę oprzeć powyższą wypowiedź na konkretnym przykładzie pędzącego po autostradzie samochodu w którym kierowca zdjął nogę z gazu. W świecie w którym ja żyję samochód nie zmieni ruchu prostoliniowego na obrotowy, lecz najnormalniej się zatrzyma, bo jego pęd zostanie wytracony na tarcie i pokonywanie oporów powietrza.
Na powyższym przykładzie proszę wyjaśnić o jakie zakrzywienie chodzi (zakrzywienie czego) i jakie wiązanie (czego z czym).
Bez tych wyjaśnień nie wiadomo czego pańskie słowa dotyczą tzn. jakiego świata... tego czy jakiegoś innego... ?

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>W świecie w którym ja żyję samochód nie zmieni ruchu prostoliniowego na obrotowy, lecz najnormalniej się zatrzyma, bo jego pęd zostanie wytracony na tarcie i pokonywanie oporów powietrza.

To tzw. tarcie wzbudzi w aucie fale machaniczne, które częściowo wypromieniują do podłoża, częściowo przekształcą się w promieniowanie akustyczne, częściowo przekształcą się w ciepło i promieniowanie elektromagnetyczne. Ruch auta zostanie zakrzywiony na poziomie molekularnym. Na poziomie całego pojazdu (strumienia) będziemy obserwować spowolnienie w ruchu prostoliniowym ale na poziomie molekularnym wzrost aktywności w ruchu krzywoliniowym.

Można to trochę zaobserwować na tych filmach
youtu.be/eUSTw8nLfZM
youtu.be/4ECRtMOxBkg
youtu.be/UTyfh9t7oa4

po rozchodzących się falach na linkach zatrzymanych w zderzeniu kul, będących transmisją fal mechanicznych przechodzących przez same kule

>Ruch auta zostanie zakrzywiony na poziomie molekularnym. Na poziomie całego pojazdu (strumienia) będziemy obserwować spowolnienie w ruchu prostoliniowym ale na poziomie molekularnym wzrost aktywności w ruchu krzywoliniowym.

Czy to da się zmierzyć w stojącym samochodzie,
że jego ruch (także ruch kierowcy, pasażerów i bagażu) wzrósł krzywoliniowe na "poziomie molekularnym"?
A może pańskie opowieści to są byty ponad potrzebę, które przez jakieś tragiczne zawirowanie na poziomie atomów mózgowych znalazły się w dziale Nauka i mylą czytelników ufnych w naukowość zamieszczanych tu wątków i komentarzy...

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Czy to da się zmierzyć w stojącym samochodzie,
>że jego ruch (także ruch kierowcy, pasażerów i bagażu) wzrósł krzywoliniowe na "poziomie molekularnym"?

Podczas hamowania skutkiem zewnetrznego oporu na wyłączonym silniku wystarczy zbadać fale mechaniczne na kierownicy a potem ustalc ich źródło.

Bez tarcia zewnetrznego na kierownicy nie byloby żadnych fal.

Samochod nie zatrzymuje się po prostu.
To żadne wyjasnienie.

Energia ruchu pojazdu musi przetransformować w inne postaci energii.
Zakrzywienie ruchu jest fundamentem tej transformacji.

Zasadnoczo opór przekształca ruch postępowy w ruch obrotowy natomiast siła ruch obrotowy w ruch postępowy.

>Zasadnoczo opór przekształca ruch postępowy w ruch obrotowy natomiast siła ruch obrotowy w ruch postępowy.

Widzę praktyczne zastosowanie pańskiego odkrycia. Zamiast mówić:
"autobus zatrzymał się na przystanku",
będzie można powiedzieć:
"autobus zmienił proporcje ruchu postępowego do ruchu obrotowego, stojąc na przystanku wirującym wokół Słońca po bezdrożach Drogi Mlecznej"
Bardzo to nostalgiczne i co ciekawsze: nikt nie będzie wiedział o co chodzi, i o to chodzi. Prawda?
㋡

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Proszę oprzeć powyższą wypowiedź na konkretnym przykładzie pędzącego po autostradzie samochodu w którym kierowca zdjął nogę z gazu. W świecie w którym ja żyję samochód nie zmieni ruchu prostoliniowego na obrotowy, lecz najnormalniej się zatrzyma

Ciekawy świat - sugerujesz możliwość puszczenia kierownicy?

>>kierowca zdjął nogę z gazu.

>Ciekawy świat - sugerujesz możliwość puszczenia kierownicy?

Gdy prędkość samochodu względem autostrady jest równa ZERO - to puszczenie kierownicy nie jest czymś wyjątkowym. Wielu kierowców to robi.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>>>kierowca zdjął nogę z gazu.
>>Ciekawy świat - sugerujesz możliwość puszczenia kierownicy?
>Gdy prędkość samochodu względem autostrady jest równa ZERO - to puszczenie kierownicy nie jest czymś wyjątkowym. Wielu kierowców to robi.

Było o samochodzie "pędzącym" i zdjęciu nogi z gazu - ciekawi mnie zachowanie pojazdu po równoczesnym zdjęciu nogi z gazu i puszczeniu kierownicy gdy jeszcze ma prędkość np. 110km/h - jak będzie się poruszał jeżeli kierowca nie będzie nic robił po za bierną obserwacją (zakładam brak systemu wykrywającego zaśnięcie kierowcy)

P.S. Nie posiadam prawa jazdy żadnej kategorii, nigdy nie prowadziłem pojazdu mechanicznego innego niż rower.

>Było o samochodzie "pędzącym" i zdjęciu nogi z gazu

Tak. Po zdjęciu nogi gazu samochód wytraca prędkość, a dlaczego tak się dzieje zostało wyjaśnione wcześniej. Ja nie jestem zainteresowany zaśmiecaniem wątku wypowiedziami nie na temat sił napędzających i oporów hamujących, więc proszę mnie nie pytać o coś co nie jest związane z tematem. OK?
Dla zgodności opisu z doświadczeniem można jeszcze napęd wysprzęglić, aby wyeliminować hamowanie silnikiem. Pozostanie tarcie i opór powietrza, a na koniec opis co się stało i dlaczego.
🚐 🚗

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>>Było o samochodzie "pędzącym" i zdjęciu nogi z gazu
>Tak. Po zdjęciu nogi gazu samochód wytraca prędkość, a dlaczego tak się dzieje zostało wyjaśnione wcześniej. Ja nie jestem zainteresowany zaśmiecaniem wątku wypowiedziami nie na temat sił napędzających i oporów hamujących, więc proszę mnie nie pytać o coś co nie jest związane z tematem. OK?
>Dla zgodności opisu z doświadczeniem można jeszcze napęd wysprzęglić, aby wyeliminować hamowanie silnikiem. Pozostanie tarcie i opór powietrza, a na koniec opis co się stało i dlaczego.
>🚐 🚗
>

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

Wg mnie rezystancja polega na zwiazaniu poruszającego elektronu przez przewód, co skutkuje zakrzywieniem ruchu elektronu.
Kierunek wiązania jest prostopadły do kierunku ruchu elektronu.

Wg Ciebie przewód działa na elektron siłą przeciwnie zwrócona do postępu jego ruchu.
Co to za przeciwna siła nie wiadomo.

Dla mnie opór to wielkość wiazania w przestrzeni a siła to wielkość działania w czasie.

Dla ciebie opór to siła.
Po co w ogóle istnieje pojęcie oporu dla Ciebie? Nie wiadomo.

Dla mnie siłę ma strumień a przewód ma opór, dla mnie siła określa ruch a opór określa przestrzeń.

Dla Ciebie nie wiadomo, wszystko jedno, to samo, po prostu.

Nie ma żadnego po prostu.

W innym wątku pytam o kierunki jakie wyznacza ruch i jakie wyznacza materia.
Kierunek wiązania nie jest kierunkiem działania. To nie jest wszystko jedno.

Ruch to nie materia a materia to nie ruch.

Wg mnie jednostka oporu powinna wyglądać tak

R=kg*s/m3

Co oznacza związanie 1kg przez 1 sekundę w metrze sześciennym.

>Wg mnie rezystancja polega na zwiazaniu poruszającego elektronu przez przewód, co skutkuje zakrzywieniem ruchu elektronu.

Jeśli rezystancja to związanie elektronu przez przewód to jak? Wyjaśnisz czy tylko p*****lisz? Przecież "podróże" elektronów wewnątrz przewodu są efektem fali działania e.m.. Odnosi się to do chwilowego stanu "wolnego" elektronu. Rezystancja to właściwość materiału z którego zrobiony jest materiał przewodu. W przeciwieństwie do przewodnika izolator zrobiony jest z materiału nie mającego skłonności do tworzenia wolnych elektronów np. porcelana, szkło. Tak, że Twoja definicja rezystancji jak zwykle bzdurna.

>Kierunek wiązania jest prostopadły do kierunku ruchu elektronu.

Jaki kierunek wiązania? Co Ty znów p*****lisz?

>Wg Ciebie przewód działa na elektron siłą przeciwnie zwrócona do postępu jego ruchu.

Przewód nie działa na elektron. Na elektron "wolny" w danej chwili działa pole fali e.m. a nie przewód. Co za brednia.

>Co to za przeciwna siła nie wiadomo.

Wiadomo wiadomo. Tylko Ty nie wiesz jako jedyny na świecie. Sile napędzającej może się przeciwstawić tylko inna siła hamująca, skierowana przeciwnie do siły napędzającej.

>Dla mnie opór to wielkość wiazania w przestrzeni a siła to wielkość działania w czasie.

Siła działająca w czasie to przyspieszenie.
Nie wiadomo tylko Tobie bo bredzisz.

>Dla ciebie opór to siła.

Oczywiście tylko i wyłącznie.

>Po co w ogóle istnieje pojęcie oporu dla Ciebie? Nie wiadomo.

Co widać, że tylko dla Ciebie.

>Dla mnie siłę ma strumień a przewód ma opór, dla mnie siła określa ruch a opór określa przestrzeń.

Prosiłem byś to byś to udowodnił. Uciekłeś od tematu. Więc teraz to udowodnij.

>Dla Ciebie nie wiadomo, wszystko jedno, to samo, po prostu.
>Nie ma żadnego po prostu.

Ano jest. Sile może się przeciwstawić tylko inna siła. Udowodnił to Newton i jemu wierzę a nie Tobie bo bredzisz.

>W innym wątku pytam o kierunki jakie wyznacza ruch i jakie wyznacza materia.

Brednia. No jakie kierunki może wyznaczać materia?? Kierunek ruchu to wektor. Materia nie jest wektorem.

>Kierunek wiązania nie jest kierunkiem działania. To nie jest wszystko jedno.

Brednie.

>Ruch to nie materia a materia to nie ruch.

Sam widzisz, że powoli ale dojrzewasz do swojego dowodu osobistego. Bo na razie pieprzysz jak przedszkolak.

>Wg mnie jednostka oporu powinna wyglądać tak
>R=kg*s/m3

Dlaczego? Wyjaśnij bliżej.

>Co oznacza związanie 1kg przez 1 sekundę w metrze sześciennym.

Nie wiadomo. Skoro Ty już wiesz to wyjaśnij uczony szaleńcze. I co ma czas to siły wiązania?
Brednia za brednią.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Jaki kierunek wiązania? Co Ty znów p*****lisz?

Czy grawitacja określa kierunek?
Czy magnetyzm określa kierunek?
Czy przewód określa kierunek?
Czy antena satelitarna określa?
Czy lina, struna, łańcuch określa kierunek?
Czy drogowskaz określa kierunek?
Czy wiązanie określa kierunek?
Czy materia określa kierunek?

Szalone jest to, że nie widzicie oczywistosci nawet gdy ją palcem wskazać.

Dlaczego kładziesz przewód elektryczny w określonym kierunku?

Żeby kierunek materii nadał kierunek ruchowi?
Czyż kierunek ruchu elektronów w przewodzie elektrycznym nie zostaje zdeterminowany przez kierunek wiązań międzyatomowych przewodu?

>>Jaki kierunek wiązania? Co Ty znów p*****lisz?
>Czy grawitacja określa kierunek?
Nie, bo nie jest wiązaniem
>Czy magnetyzm określa kierunek?
Nie, bo nie jest wiązaniem
>Czy przewód określa kierunek?
Nie, bo nie jest wiązaniem
>Czy antena satelitarna określa?
Co? Nie, bo nie jest wiązaniem
>Czy lina, struna, łańcuch określa kierunek?
Czasem gdy jest napięta, ale wtedy już głos zabierają pojęcia siły.
>Czy drogowskaz określa kierunek?
Nie. Jest tylko znakiem informacyjnym.
>Czy wiązanie określa kierunek?
Nie.
>Czy materia określa kierunek?
Nie, bo nie można przypisać jej wektora.
>Szalone jest to, że nie widzicie oczywistosci nawet gdy ją palcem wskazać.
Ależ Ty nie wskazujesz kierunku, tylko bredzisz o wymyślonej Twojej prywatnej fizyce.
>Dlaczego kładziesz przewód elektryczny w określonym kierunku?
Mogę w różnych konfiguracjach go kłaść.
>Żeby kierunek materii nadał kierunek ruchowi?
Odwal się od materii. Napisałem, że materii nie można przypisać wektora (określającego kierunek). Jeśli chodzi o ruch to mówimy już o jakiejś prędkości której można przypisać wektor.
>Czyż kierunek ruchu elektronów w przewodzie elektrycznym nie zostaje zdeterminowany przez kierunek wiązań międzyatomowych przewodu?
Nie. Elektron porusza się tak jak wymusza na nim fala e.m. a nie jakieś wiązania, którym też nie można przypisać kierunku. Dochodzą tylko kwestie prób stabilizowania ładunków elektrycznych atomów materii.
Cytat:
W fizyce posługujemy się wektorami określającymi kierunek, wielkość, zwrot.
Cytat: Nas interesuje tylko pkt.1. Nie ma wektorów zagiętych czy zawijanych jak Ty to widzisz. Wektor jest zawsze odcinkiem prostym. Siły wiązania między cząsteczkowego materii nie można przedstawić wektorami, bo tylko wektor wyznacza jakiś kierunek.
Cytat:
Umyślne linie sił przyciągania mogą określać kierunek.
Nie rozumiem Twojej prywatnej fizyki. Newton formułując swoje prawa dynamiki nie wnikał w wiązania materii bo to nic nie wnosiło do pojęcia akcji i reakcji. Ty natomiast widzisz w tym sens. Jest taka metoda bardzo przybliżona, technicznie stosowana, badania sprężystości materiału przyrządem zwanym młotkiem Poldi'ego. Ale ona nie odpowie Tobie jednoznacznie o sile wiązania. Ogłoś to w jakimś choćby popularno naukowym wydawnictwie.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>>Jaki kierunek wiązania? Co Ty znów p*****lisz?
>>Czy grawitacja określa kierunek?
>Nie, bo nie jest wiązaniem
>>Czy magnetyzm określa kierunek?
>Nie, bo nie jest wiązaniem

Wiązaniem czy więzem (pojęcie z mechaniki technicznej)?

>>Czy materia określa kierunek?
>Nie, bo nie można przypisać jej wektora.(...)
>Odwal się od materii. Napisałem, że materii nie można przypisać wektora (określającego kierunek). Jeśli chodzi o ruch to mówimy już o jakiejś prędkości której można przypisać wektor.

Zakładam, że gdy Hamerlik pisze o "materii", np. latarni lub sznurku, to jest to jego prywatna definicja układu współrzędnych.

>>Dlaczego kładziesz przewód elektryczny w określonym kierunku?
>Mogę w różnych konfiguracjach go kłaść.
>>Żeby kierunek materii nadał kierunek ruchowi?
>>Czyż kierunek ruchu elektronów w przewodzie elektrycznym nie zostaje zdeterminowany przez kierunek wiązań międzyatomowych przewodu?
>Nie. Elektron porusza się tak jak wymusza na nim fala e.m. a nie jakieś wiązania, którym też nie można przypisać kierunku. Dochodzą tylko kwestie prób stabilizowania ładunków elektrycznych atomów materii.

W sumie, to że "prąd płynie" w przewodzie nie jest takie proste - dopóki ne pojawiła się teoria względności, to w rozważaniach o "przepływie prądu w przewodniku" pojawiały się dziwne paradoksy...

>Elektron porusza się tak jak wymusza na nim fala e.m. a nie jakieś wiązania, którym też nie można przypisać kierunku.

Może zobrazuje ci ruch elektronów na filmie innej skali, bo nawet delfiny to lepiej rozumieją

youtu.be/W7h-Yho8EB0

Wiązania międzyczasteczkowe są fundamentalne dla tego ruchu, bez nich fala ciągnąco-pchajaca elektron nie mogłaby powstać.

>Cytat:

kierunek1. strona, w którą ktoś lub coś się zwraca albo porusza; też: droga, linia prowadząca do jakiegoś miejsca

W tej definicji najbardziej zastanawia mnie ta prowadząca linia.

Co to za prowadząca linia?

Czy to jest kierunek ruchu?

Na jezdniach czasem maluje się pasy do wyznaczenia kierunku.
Jak sądzisz czy ten kierunek określa ruch czy materia?

>>Cytat:

kierunek1. strona, w którą ktoś lub coś się zwraca albo porusza; też: droga, linia prowadząca do jakiegoś miejsca

>W tej definicji najbardziej zastanawia mnie ta prowadząca linia.
>Co to za prowadząca linia?
>Czy to jest kierunek ruchu?
>Na jezdniach czasem maluje się pasy do wyznaczenia kierunku.

To nie jest wyznaczanie kierunku, to jest wyznaczanie umownych przejść dla pieszych.

>Jak sądzisz czy ten kierunek określa ruch czy materia?

Definicję wg s.j.p. podałem. Nawet nie czytasz a jak już to nie myślisz.

Pytania na poziomie. Tylko jakim? Ekonomisty z Bożej łaski?
Żeby określać kierunek ruchu to nie tylko powiedzieć. Żeby poważnie rozmawiać trzeba jeszcze wskazać układ odniesienia. Bo w samej pustej przestrzeni ruchu nie odkryjesz. Jak nie odkryjesz to nie masz prawa mówić o ruchu i określać jego kierunku.

No to jak bierzesz się za tworzenie Twojego słownika frazeologicznego? Może te Twoje definicje będą miały podstawę do czego się odwoływać?

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

Zdefiniuje ci lepiej kierunek w pojęciu fizycznym.

Kierunek to oś układu czasu i przestrzeni.

Kierunki układu czasu określają działania ruchu.

Kierunki układu przestrzeni określają wiązania materii.

Te 2 układy czasoprzestrzeni nakładają się wzajemnie i oba są wielokierunkowe.
Czasoprzestrzeń jest złożona z dwóch nałożonych na siebie układów.

Najistniejsze jest to, że te 2 ukady mają wspólny środek ale są względem siebie zakrzywione.

W naszym postrzeganiu czas jest prostoliniowy a przestrzeń jest krzywoliniowa.

Te 2 ukady wzajemnie transformują i w zależności od struktury i stanu obserwatora są różnie postrzegane.

To co jeden postrzega jako ruch inny może postrzegać jako materię.

To co jesten postrzega za siłę inny może postrzegać za opór.

To co jednemu jawi się jako czas, drugiemu może zjawić się jako przestrzeń.

Wiem, że tego nie przyjmiesz i uznasz za rojenia szaleńca ale taka jest właśnie nasza rzeczywistość.

To co postrzegamy jako fizyczną zmianę jest transformacją z ruchu do materii i z materii do ruchu.

>Zdefiniuje ci lepiej kierunek w pojęciu fizycznym.
>Kierunek to oś układu czasu i przestrzeni.

Nawet gdy to miałaby być oś umowna, to tak nic nie znaczy bo samemu czasowi i samej przestrzeni nie można przypisać wektora, a tylko wektor określa kierunek.

>Kierunki układu czasu określają działania ruchu.

Co to są kierunki układu czasu? Jak takie układy mogą wyglądać?

>Kierunki układu przestrzeni określają wiązania materii.

A jeśli przestrzeń nie ma żadnej materii? Jak wygląda materia ukierunkowana? Jak można ją przedstawić?

>Te 2 układy czasoprzestrzeni nakładają się wzajemnie i oba są wielokierunkowe.

No to co pieprzysz o kierunku jednym.

>Czasoprzestrzeń jest złożona z dwóch nałożonych na siebie układów.

Wyjaśnij dlaczego przeszedłeś nagle do zagadnień czaso przestrzeni nie wyjaśniając istoty czasu i istoty przestrzeni??

>Najistniejsze jest to, że te 2 ukady mają wspólny środek ale są względem siebie zakrzywione.

Dlaczego? Udowodnisz? Jak można zakrzywić czas wokół przestrzeni lub odwrotnie?

>W naszym postrzeganiu czas jest prostoliniowy a przestrzeń jest krzywoliniowa.

Jak wyobrażasz sobie prostoliniowy czas? A jak wygląda przestrzeń krzywoliniowa?

>Te 2 ukady wzajemnie transformują i w zależności od struktury i stanu obserwatora są różnie postrzegane.

Ty umiesz spostrzec czas? Tak od razu jednym rzutem oka?

>To co jeden postrzega jako ruch inny może postrzegać jako materię.

Dlaczego? Masz na to doświadczalne dowody?

>To co jesten postrzega za siłę inny może postrzegać za opór.

Osłu powtarzasz a on i tak swoje.

>To co jednemu jawi się jako czas, drugiemu może zjawić się jako przestrzeń.

Czyli stawiasz znak równości między czasem i przestrzenią. Są równoważne?

>Wiem, że tego nie przyjmiesz i uznasz za rojenia szaleńca ale taka jest właśnie nasza rzeczywistość.

Ale nie musi tak być. Po prostu nie wtrącaj swoich "mądrości" skoro się nie znasz.

>To co postrzegamy jako fizyczną zmianę jest transformacją z ruchu do materii i z materii do ruchu.

I znów brednie piramidalne.

Zapomniałem Tobie zwrócić uwagę, że całkowicie źle operujesz językiem polskim Polaku.
Nadużywasz nieodpowiedzialnie i denerwująco słowa "kierunek" próbując na swój sposób opisywać fizykę i jej fizyczne właściwości. Tak jak tak samo przyczepiałeś się do słowa "molekuła" nie mając pojęcia co się tym słowem określa. Po prostu nie dorosłeś z wielu powodów, by zajmować głos w tematach Tobie obcych. Przecież to nie miejsce gdzie opisujesz to, co Tobie się wydaje. Wzbudzasz niestety niechęć do jakiejkolwiek polemiki. Jesteś opychający w swym zarozumialstwie zwykłego głupka.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Dla ciebie opór to siła.

>Dla Ciebie nie wiadomo, wszystko jedno, to samo, po prostu.

Pańska radosna twórczość jest wytworem pańskiej wybujałej wyobraźni. Proszę nie pisać co jest według mnie, bo mija się pan notorycznie z prawdą. Chciał się pan dowiedzieć jaka jest różnica pomiędzy siła a oporem więc ją panu podałem:
żeby pchnąć samochód muszę użyć siły, a opór mi w tym przeszkadza osłabiając moje działanie.
Wiem, że dalej pan nie rozumie, więc żegnam - bo szkoda mi czasu na głupoty.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>>Dla ciebie opór to siła.
>>Dla Ciebie nie wiadomo, wszystko jedno, to samo, po prostu.
>Pańska radosna twórczość jest wytworem pańskiej wybujałej wyobraźni. Proszę nie pisać co jest według mnie, bo mija się pan notorycznie z prawdą. Chciał się pan dowiedzieć jaka jest różnica pomiędzy siła a oporem więc ją panu podałem:
>żeby pchnąć samochód muszę użyć siły, a opór mi w tym przeszkadza osłabiając moje działanie.
>Wiem, że dalej pan nie rozumie, więc żegnam - bo szkoda mi czasu na głupoty.
>

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

A może to pan nie rozumie?

Gdyby związał pan rower łańcuchem z latarnią stworzyłby pan nowy opór dla ruchu roweru.

Czy stworzyłby pan tym samym nową siłę?
Nie!

Nową siłę stworzyłby pan wtedy i tylko wtedy kiedy wygenerowalby pan nową, dodatkową czynność ale pan tworzy nowe wiązanie, ciało a zatem tworzy pan nowy wyłącznie nowy opór.

>Gdyby związał pan rower łańcuchem z latarnią stworzyłby pan nowy opór dla ruchu roweru.
>Czy stworzyłby pan tym samym nową siłę?
>Nie!

Gdybym przywiązał łańcuchem rower do latarni, to stworzyłbym dzieło sztuki o nazwie rower uwięziony.
Nie ma reakcji bez akcji. Siła oporu jest reakcją (odpowiedzią) na akcję.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Gdyby związał pan rower łańcuchem z latarnią stworzyłby pan nowy opór dla ruchu roweru.
>Czy stworzyłby pan tym samym nową siłę?
>Nie!

Gdybym przywiązał łańcuchem rower do latarni, to stworzyłbym dzieło sztuki o nazwie rower uwięziony.
Nie ma reakcji bez akcji. Siła oporu jest reakcją (odpowiedzią) na akcję.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>>Gdyby związał pan rower łańcuchem z latarnią stworzyłby pan nowy opór dla ruchu roweru.
>>Czy stworzyłby pan tym samym nową siłę?
>>Nie!
>Gdybym przywiązał łańcuchem rower do latarni, to stworzyłbym dzieło sztuki o nazwie rower uwięziony.
>Nie ma reakcji bez akcji. Siła oporu jest reakcją (odpowiedzią) na akcję.

Rower, to niby prosty pojazd:

www.deltam(*)02/27/Rower_i_jego_stabilnosc/

>>Gdyby związał pan rower łańcuchem z latarnią stworzyłby pan nowy opór dla ruchu roweru.
>>Czy stworzyłby pan tym samym nową siłę?
>>Nie!
>Gdybym przywiązał łańcuchem rower do latarni, to stworzyłbym dzieło sztuki o nazwie rower uwięziony.
>Nie ma reakcji bez akcji. Siła oporu jest reakcją (odpowiedzią) na akcję.

Czy związanie roweru łańcuchem jest zwiększeniem oporu?

Czy zarzucenie kotwicy ze statku jest zwiększeniem oporu?

Czy zaciągnięcie ręcznego w aucie jest zwiększeniem oporu?

Mamy tu gdzieś siłę?

Nie, mamy wiązanie w przestrzeni.
Siła jest wielkością ruchu a opór jest wielkością materii.

Opór mówi nam jak duże wiązanie występuje w przestrzeni.

Zarzucenie sieci na ryby jest stworzeniem oporu.
Zarzycennie lassa na rogi jest stworzeniem oporu.
Związanie komuś sznurówek jest kreacją oporu.

Opór nie jest siłą. Opór jest wielkością wiązania w materię.

Przy odpowiednio dużym oporze strumień nie wydostanie się z przestrzeni, pozostanie w niej a jego ruch zostanie przekształcony w materię.

Przy odpowiednio dużej sile strumień zerwie wiązania i doprowadzi do rozpadu materii w przestrzeni której znalazł się.

Nie jestem elektrykiem ale na podstawie własnych wywodów zgaduję, że przewód elektryczny, przez który płynie intensywny prąd elektryczny musi ulec rozkładowi, jego materia MUSI rozpaść się.

Z całą pewnością struktura przewodu elektrycznego przez który popłynie prąd zmieni się pod wpływem prądu i będzie to tym samym zmęczeniem materiału przez przepływający strumień jaki zauważa się u wszytkich części pracujących maszych i będzie to w konsekwencji transformacji materii do ruchu.

>Mamy tu gdzieś siłę?

Złodziej musi mieć siłę by zerwać stawiający opór łańcuch. Im mocniejszy łańcuch - tym większą siłę trzeba użyć by pokonać OPÓR.

>Siła jest wielkością ruchu a opór jest wielkością materii.

To jakaś beletrystyczna nowomowa. Zerwanie łańcucha zostaje wywołane naprężeniem w bezruchu. Proszę powiesić ciężarek na dynamometrze i sprawdzić wskazanie tego siłomierza. To jest dowód, że pańska radosna twórczość w rodzaju "Siła jest wielkością ruchu" to fikcja literacka.

Ciężarek wisi w bezruchu...

Siła JEST
Ruchu BRAK
Smacznego

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Proszę powiesić ciężarek na dynamometrze i sprawdzić wskazanie tego siłomierza.

Zmiana pędu 0 to i siła 0.
Siła jest wielkością czasu i występuje tylko gdy ciężarek porusza się.
Kiedy ciężarek ba dynamometrze zatrzyma się siła całkowicie zanika.

Pojawi się na nowo gdy cokolwiek poruszy się.

>Ciężarek wisi w bezruchu...Siła JEST
>Ruchu BRAK

Ruchu BRAK to siły BRAK

>>Ciężarek wisi w bezruchu...
>>Siła JEST
>>Ruchu BRAK

>Ruchu BRAK to siły BRAK

Źle. Wskazanie siłomierza pokazuje siłę w bezruchu:

KLIK ➼ upload.wik(*)mmons/4/45/Siloměr_25.png

smacznego

>>>Ciężarek wisi w bezruchu...>>Siła JEST
>>>Ruchu BRAK
>>Ruchu BRAK to siły BRAK
>Źle. Wskazanie siłomierza pokazuje siłę w bezruchu:
>KLIK ➼ upload.wik(*)mmons/4/45/Siloměr_25.pngsmacznego

Nie!

Na układ w spoczynku nie działa żadna siła.

Wskaźnik pokazuje potencjał, który określa z jaką siłą w przyszłości mogą zadziałać części układu po jego rozpadzie.

Przy braku ruchu, tzn. przy braku energii kinetycznej siła wynosi 0

Tak samo jak przy braku materii, tzn. przy braku energii potencjalnej opór wynosi 0

Na układ działa siła tylko w ruchu.

>Na układ w spoczynku nie działa żadna siła.

Proszę zapoznać się ze słowem: NAPRĘŻENIE zanim znów pan coś zabełkota.

    Naprężenie - miara intensywności powierzchniowej sił wewnętrznych, występujących w pewnym punkcie przekroju ośrodka ciągłego. Jest podstawową wielkością mechaniki ośrodków ciągłych.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>>Na układ w spoczynku nie działa żadna siła.
>Proszę zapoznać się ze słowem: NAPRĘŻENIE zanim znów pan coś zabełkota.
>    Naprężenie - miara intensywności powierzchniowej sił wewnętrznych, występujących w pewnym punkcie przekroju ośrodka ciągłego. Jest podstawową wielkością mechaniki ośrodków ciągłych.
>

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

Ta definicja jest wadliwa.

Naprężenie jest wielkością określajaca materię a nie ruch, naprezenie mówi nam o wielkości oporu w przestrzeni, w której nakładają się dwa wiązania lub więcej a nie o wielkości siły, naprężenie określa potencjał a nie kineme.

Wielkoacia komutujaca z naprężeniem opisującą ruch jest sprężystość. To sprężystość określa wielkość siły.

Dlatego też zgodnie z zasadą nieoznaczoności nie określi pan w jednym badaniu naprężenia i sprężystości.
Nikt nie zdoła jednym badaniem określić oporu i siły. Nie da się stwierdzić równoczesnie ruchu i materii. Albo stiwierdzamy ruch albo stwierdzamy materię. W albo działamy w czasie albo wiążemy w przestrzeni.

Nikt nie zdoła równoczesnie zaobserwować działania i wiązania.
Nikt z ludzi nie zdoła równoczesnie zmierzyć czasu i przestrzeni.
Albo mierzymy czas albo mierzymy przestrzeń.
Albo określamy energię kinetyczna albo określamy energię potencjalną.
Albo wyznaczamy kierunek postępu ruchu, albo wyznaczamy kierunek wiązania materii.

Razem nie da się, bowiem dwie postaci energii ruch i materia są sprzeczne i wzajemnie transformując wykluczają się.

Nikomu nie uda się stwierdzić równoczesnie fali i molekuly. Albo stwierdzamy falę albo stwierdzamy molekułe.

Mogę się z panem założyć o życie, że w stwierdzeniu dualizmu korpuakularno-falowego nigdy, przenigdy nie stwierdzono równoczesnie fotonu i elektronu.
Jednym razem stwierdzono wystąpienie fotonu, drugim razem wystąpienie elektronu ale nigdy równoczesnie.

>Ta definicja jest wadliwa.

A skąd pan wie co mierzy siłomierz?

---

Wykorzystując w swoim działaniu prawo Hooke'a, dynamometry umożliwiają mierzenie siły ściskania i rozciągania

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>>>>Ciężarek wisi w bezruchu...>>Siła JEST
>>>>Ruchu BRAK
>>>Ruchu BRAK to siły BRAK
>>Źle. Wskazanie siłomierza pokazuje siłę w bezruchu:
>>KLIK ➼ upload.wik(*)mmons/4/45/Siloměr_25.pngsmacznegoNie!
>Na układ w spoczynku nie działa żadna siła.

To na wiszący w bezruchu ciężarek nie działa grawitacyjna siła przyciągania?

>Wskaźnik pokazuje potencjał, który określa z jaką siłą w przyszłości mogą zadziałać części układu po jego rozpadzie.

O czym Ty znów p*****lisz? Łaskaw bądź to wyjaśnić!

>Przy braku ruchu, tzn. przy braku energii kinetycznej siła wynosi 0

Jaka siła? Bo chyba już zamotałeś się tak, że nie wiesz co piszesz.

>Tak samo jak przy braku materii, tzn. przy braku energii potencjalnej opór wynosi 0
>Na układ działa siła tylko w ruchu.

Czytasz to co piszesz, czy czytać nie umiesz? Pomyślcie, że taki geniusz ulągł się w Lądku zdroju. Ale nie szkodzi. S.J.Lec pisał w myślach nieuczesanych, ze orzeł może się wykluć nawet w jaskółczym gnieździe..

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>To na wiszący w bezruchu ciężarek nie działa grawitacyjna siła przyciągania?

Związuje go opór grawitacyjny.

Działać może na niego co najwyżej siła promieniowania, jeżeli coś go opromieniuje.

Grawitacja nie ma żadnej siły.
Grawitacja posiada wyłącznie opór.

Podobnie pole magnetyczne nie ma żadnej siły, wykazuje wyłącznie opór.

W odroznieniu od pola elektrycznego, które nie ma żadnego oporu ale ma za to siłę.

>Siła JEST
>Ruchu BRAK

Sprzecznie z siłą, która występuje wyłącznie w czasie i jest wielkością ruchu, opór występuje wyłącznie w przestrzeni i jest wielkością materii.

Materii BRAK to oporu BRAK.

>>Siła JEST
>>Ruchu BRAK
>Sprzecznie z siłą, która występuje wyłącznie w czasie i jest wielkością ruchu, opór występuje wyłącznie w przestrzeni i jest wielkością materii.
>Materii BRAK to oporu BRAK.

Znów brednie. Weź dynamometr do ręki i ściśnij go. Występuje akcja? Tak, bo występuje napierająca siła na dynamometr. A gdzie masz ruch? Nawet tak wytrzymaj cisnąć pół godziny. Gdzie masz ruch bęcwale?

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>>Siła JEST
>>Ruchu BRAK
>Sprzecznie z siłą, która występuje wyłącznie w czasie i jest wielkością ruchu, opór występuje wyłącznie w przestrzeni i jest wielkością materii.
>Materii BRAK to oporu BRAK.

Niech Pan spróbuje w próżni położyć na sobie dwa magnesy jednakowymi biegunami ku sobie.

>Niech Pan spróbuje w próżni położyć na sobie dwa magnesy jednakowymi biegunami ku sobie.

A magnes to co?
Nie jest to przypadkiem materia?

>>Niech Pan spróbuje w próżni położyć na sobie dwa magnesy jednakowymi biegunami ku sobie.

>A magnes to co?
>Nie jest to przypadkiem materia?

Trafił pan w sedno. Nie chodzi o magnesy zbudowane ze słów i liter, ale o magnesy zrobione z materii. W Wikipedii można przeczytać taki tekst:
   "Podobnie jak w przypadku ładunków elektrycznych, bieguny magnetyczne jednoimienne odpychają się, a różnoimienne przyciągają."

Gratuluję.
Jest pan blisko by zobaczyć, że oprócz miliardów światów zmyślanych jest ten jeden ŚWIAT REALNY - NAMACALNY, w którym nie zmyśla się lecz obserwuje i nadaje nazwy.

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Gratuluję.
>Jest pan blisko by zobaczyć, że oprócz miliardów światów zmyślanych jest ten jeden ŚWIAT REALNY - NAMACALNY, w którym nie zmyśla się lecz obserwuje i nadaje nazwy.

Namacalny magnes związuje opórem w przestrzeni.
Wyczuwalny ruch magnesu, np. obrotowy czyni siłę w czasie.

Magnes w spoczynku nie czyni żadnej siły, związuje wyłącznie opórem.

Taka rzeczywistość nie jest zmyślona.
To wszystko jest zaobserwowane.

>To wszystko jest zaobserwowane.

Czy obserwował pan rzeczywiste realne magnesy zrobione z materii?
Kiedy i gdzie?
To ważne pytanie. Bo jeśli to było wewnątrz pana głowy, to kto to mógł zobaczyć i jakim elektroencefalografem?

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>>To wszystko jest zaobserwowane.
>Czy obserwował pan rzeczywiste realne magnesy zrobione z materii?
>Kiedy i gdzie?To ważne pytanie. Bo jeśli to było wewnątrz pana głowy, to kto to mógł zobaczyć i jakim elektroencefalografem?

Kompletnie nie rozumiem czego próbuje pan dowieść wizualizując dwa magnesy w próżni, najwyraźniej we względnym ruchu i do tego jeszcze w ruchu względem obserwatora, który pojawia się tam jako trzeci.

To jest bardzo złożony układ i zarazem system, w którym występuje wiele obiektów, zarówno materialnych jak i ruchowych. 3 obiekty i 3 względne ruchy.

Co z tak złożonego układu materii a zarazem systemu ruchu dla pana wynika?

Jeżeli przywiąże pana liną do drzewa to nie stworze żadnej siły a jedynie opór.

Jeżeli jednak pana popchnę, że straci pan na nogach równowage i upadnie, wówczas stworzę siłę.

>Kompletnie nie rozumiem czego próbuje pan dowieść

Ależ ja niczego nie próbuję dowieść. Chcę się dowiedzieć, czy pisząc "To wszystko jest zaobserwowane." dokonuje pan obserwacji w świecie materialnym, czy tworzy opis bez uzasadnienia prawdziwości (literatura sf)
Większość ludzi widziało kompas i wie dlaczego namagnesowana igła pokazuje bieguny, ale być może pan nie wie - dlatego pytam:
Kiedy i gdzie widział pan magnes zrobiony z materii?

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>Kiedy i gdzie widział pan magnes zrobiony z materii?

Magnes to specyficzny układ materii, mam kilka przywiązanych do mojej lodówki.

A pan, czy próbował pan już zanurzyć nadmuchaną piłkę w wodzie, zgiąć gałąź w łuk albo nadmuchać balon?

Czy poczuł pan już tę "przeciwną siłę"?

Otóż to nie była siła lecz to był opór dla ruchu, który próbował pan wzbudzić.

Na podobny opór natrafi pan w każdym polu magnetycznym, musi pan tylko rozważyć go w ruchu postępującym trochę dlalej niż tylko do centrum tego pola.

Bez na układ magnesu cokolwiek znajdzie się w polu magnetycznym to ZAWSZE natrafi na opór.

Siłę wykazuje wyłącznie czynność, ciało wykazuje tylko i wyłącznie opór.

>>Kiedy i gdzie widział pan magnes zrobiony z materii?

>Magnes to specyficzny układ materii, mam kilka przywiązanych do mojej lodówki.

A czy są magnesy niespecyficzne, których się nie przywiązuje do lodówki, lecz utrzymują się w bezruchu dzięki siłom przyciągania?
Widział pan takie magnesy?

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>>>Kiedy i gdzie widział pan magnes zrobiony z materii?>Magnes to specyficzny układ materii, mam kilka przywiązanych do mojej lodówki.
>A czy są magnesy niespecyficzne, których się nie przywiązuje do lodówki, lecz utrzymują się w bezruchu dzięki siłom przyciągania?
>Widział pan takie magnesy?

Ciała pozostające względem siebie w spoczynku związane są przez opór, nie przez siłę.

To opór nie dopuszcza do wzbudzenia ruchu między nimi, nie siła.

Dlatego należy mówić o oporze grawitacyjnym a nie sile, o oporze magnetycznym, nie sile, o oporze wiązań a nie ich sile.

Kazda forma wiązania określa wyłącznie opór.
Zadne wiązanie nie ma siły.

>Ciała pozostające względem siebie w spoczynku związane są przez opór, nie przez siłę.

Nie pytałem o ciała, ale o magnes, który po przytknięciu do lodówki nie odpada, choć nikt go nie przywiązywał sznureczkiem na węzeł z kokardką.
A pan? Jak pan wytłumaczy prawdziwemu, a nie zmyślonemu dziecku, że magnes nie odpada, choć nikt go nie przywiązywał, ani nie przyklejał szybkoschnącym klejem super glue?

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>A pan? Jak pan wytłumaczy prawdziwemu, a nie zmyślonemu dziecku, że magnes nie odpada, choć nikt go nie przywiązywał, ani nie przyklejał szybkoschnącym klejem super glue?

Wytłumaczyłbym, że we wszystkich przypadkach mamy do czynienia z podobnym wiązaniem, choć występującym w różnej skali długości przestrzeni.

Związanie w polu magnetycznym, przyklejenie czy związanie sznurkiem ma ten sam charakter.

>>A pan? Jak pan wytłumaczy prawdziwemu, a nie zmyślonemu dziecku, że magnes nie odpada, choć nikt go nie przywiązywał, ani nie przyklejał szybkoschnącym klejem super glue?

>Wytłumaczyłbym, że we wszystkich przypadkach {...}

Znów pan ucieka w nadinterpretację zapisanego tekstu. Przecież nie pytam o "wszystkie przypadki" {cokolwiek to zaklęcie miałoby oznaczać} ale o ten konkretny magnes przyklejony do pana lodówki, przyklejony a nie przywiązany.
Przyklejony bez kleju tak jak ciśnienie atmosferyczne skleja dwie stalowe czasze spomiędzy których odessano powietrze, lub jak pokrywka przyklejona jest poprzez gumkę w słoiku Wecka.
Udowodnił pan, że nie wie co to jest naprężenie - teraz proszę udowodnić, że pan nie wie co to jest ciśnienie, bo jak się okazuje nie wystarczy patrzeć by widzieć...

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę

>przyklejony a nie przywiązany

wg mnie te dwa pojęcia rozróżnia długość wiązań

w przypadku sklejenia wiązanie jest krótsze niż w przypadku związania np. sznurkiem

>w przypadku sklejenia wiązanie jest krótsze niż w przypadku związania np. sznurkiem

Proszę przeczytać jeszcze raz

---

   Przyklejony bez kleju tak jak ciśnienie atmosferyczne skleja dwie stalowe czasze spomiędzy których odessano powietrze, lub jak pokrywka przyklejona jest poprzez gumkę w słoiku Wecka.

---

   Czy zna pan takie pojęcie z rzeczywistego świata (real) o nazwie STYK?
Słyszał pan o klejeniu na styk?
A może widział pan słoik ogórków konserwowych w których pokrywka styka się ze szklaną krawędzią słoika. Gdy styk ma grubość ZERO, to pański węzeł o którym pan wypisuje jest zerowy.
A czym się różni zerowy węzeł który pan wymyślił od braku węzła, którego pan nie wymyślił?

---

swoje posty kopiuję na swoją stronę