Czego katoliku nie wiesz o ateiście, czyli czego nie powie Ci ksiądz.

Konflikty na bazie religijnej nie są niczym nowym. Ostatnia odsłona to wieszanie krzyży w szkołach publicznych. Spór dotąd wygląda w swoich konsekwencjach na jałowy (brak rozstrzygnięć), ale najistotniejsze wydaje mi się inny element tego sporu - wzajemne nastawienie obu stron. Oponenci mówią językiem dla siebie niezrozumiałym. Katolik nie rozumie innowierców i racjonalistów (bezwyznaniowców, którzy stanowią większość tej strony) podpierających się wyrokami europejskich trybunałów, katolicy wskazują na 1000 lat chrześcijaństwa w Polsce. Jeszcze dwa lata temu dziwiłbym się sędziom Trybunału. Jeszcze dziś pamiętam jak reagowałem na deklarację danej osoby o swojej niewierze w boskość Jezusa. Uważałem go za dziwaka. Zdecydowana większość ateistów była katolikami, incydentalne są przypadki odwrotne. Warto więc wiedzieć co w duszy ateisty, takiej jak moja, gra.
Znacie zapewne świadków Jehowy, którzy pukają do drzwi ze swoją prawdą objawioną, opartą zresztą na Biblii. Też uważam, że z uwagi na przesądy dotyczące zakazu transfuzji powinno się takim osobom np. ograniczać prawa rodzicielskie. Siedem milionów świadków opowiadają o tym, że 144 tysiące dusz zostanie zbawionych, czyli tylko 1 z 50 spośród nich, a mimo to ciągle pukają do nowych drzwi. Dziwnie, także dla katolików, brzmią obietnice składane muzułmanom, idącym na samobójcze wojny z niewiernymi, w postaci oczekujących ich dziesiątek dziewic. Z pobłażaniem patrzymy na afrykańskich szamanów tańczących wokół drzewa, uśmiechamy się, gdy słuchamy o indiańskiej Krainie Wiecznych Łowów. Tutaj nie mamy najmniejszego problemu z racjonalnym dystansem do takich przekazów. Schody zaczynają się, gdy zaczynamy mówić o chrześcijaństwie. Jeśli jednak odważysz się przeczytać judeochrześcijańskie Testamenty jak książkę, bez uprzedzeń, to zobaczysz, że te historie wcale nie ustępują w swej formie ani aktualnie praktykowanym religiom, ani tym już wymarłym, a żywym w starożytnym Egipcie, wśród Sumerów w Mezopotamii, starożytnych Greków czy Rzymian. Ba, nawet kopiują całą masę pomysłów.
Jeśli bez uprzedzeń zajrzysz do Biblii to uśmiechniesz się, gdy będziesz czytać o Jonaszu, spędzającym trzy dni w rybie, skojarzysz historię żony Lota zamieniającej się w słup soli z polskimi legendami, zdziwisz się, dlaczego Jahwe w przykazaniach "własnoręcznie" napisanymi i przekazanymi Mojżeszowi, mówi o swojej zazdrości i mściwości, akceptuje niewolnictwo, wyróżnia woły, osła a zapomina dodać zdania o równości ludzi. Będziesz przecierał oczy, gdy Jahwe zachęca do wojny z niewiernymi a następnie instruuje, aby zabić ich kobiety i dzieci a sobie zostawić najwyżej dziewice (znowu te dziewice). Nauczane dziś 10 przykazań bożych(!) są zupełnie inne, wystarczy zajrzeć do Biblii. Gdy wyobrazisz sobie Abrahama, któremu głos mówi o zabiciu dziecka dla "miłosiernego, sprawiedliwego, nieskończenie mądrego itd." Boga, to może pomyślisz, że jak dziś komuś głos mówi coś podobnego, to się go raczej izoluje. Wtedy spytasz, jaki to boski przekaz płynie z posiadania dzieci z własnymi córkami przez jedynego sprawiedliwego Lota. To takie kilka przykładów ze starszej księgi objawienia Twojego Boga.
Z nowym Testamentem wcale nie jest lepiej. Mało, który katolik wie, że te księgi, które miały być napisane przez apostołów pod natchnieniem Ducha Świętego, wcale nie są takie natchnione, ani nie zostały napisane przez osoby, które widziały, chociaż raz, na oczy Jezusa. Warto zauważyć, że nawet w tak kluczowych tematach jak ukrzyżowanie, czy zmartwychwstanie opisy się różnią. Osoba, która przyjdzie do pustego grobu, może ujrzeć, w zależności od wersji, młodego człowieka, anioła, dwóch mężczyzn, albo nikogo. Jeśli dowiemy się, że te cztery ewangelie zostały wybrane w głosowaniu spośród ponad trzydziestu dostępnych biskupom na pierwszym soborze w Nicei w 325 roku, to już nas przestanie dziwić. Najstarsza z nich (Marka) powstała po roku 70 tym n.e. Inne, m.in. Piotra, Filipa, Tomasza, Marii, Ewangelia młodości Jakuba, Judasza, zostały nazwane herezjami. Autorów nazywa się gnostykami. Trudno się dziwić skoro te odrzucone opowiadają np. o dwóch siłaczach, którzy wyprowadzają Jezusa z grobu a nad nimi sunie krzyż, o tym, że w czasie drogi krzyżowej Jezus został podmieniony przez Szymona, a on sam stał z boku i śmiał się z Rzymian, o tym, że po ukrzyżowaniu Jezus sam zszedł z krzyża i stanął koło swojego apostoła, o tym, że Jezus namawiał Judasza, aby uwolnił go z człowieczej postaci właśnie poprzez wydanie, tak piętnowane przez wyznawców. Chrześcijaństwo najwięcej czerpie wiedzy o swojej wierze z przekazu św. Pawła, który opowiada jedynie o śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa, którego oczywiście nigdy nie spotkał. Jest on jednym z lepszych przykładów na wyjaśnienie słowa gnostyk. Nie widział, ale wie. Początki chrześcijaństwa były zupełnie inne niż myślisz. Różnorodność ogromna.
Archeologia podważa i obala opisy Starego Testamentu. Kronikarze z początku naszej ery, mimo tak licznych cudów i mas wiernych podążających za Jezusem, milczą jak zaklęci na temat boga z Betlejem, wspominają jedynie o Jego wyznawcach. Chociażby z tej garstki powyższych powodów przyjmij katoliku moją, jako i ja przyjmuję Twoją, ocenę źródeł twojej wiary. Nie obrażaj się. Nie musimy się koniecznie szanować, ale się akceptujmy. Nie zabraniaj mi nazywać bajek bajkami, legend legendami, mitów mitami. W rzeczywistości niewiele się różnimy - wierzę w jednego boga mniej od Ciebie. Jest nam bliżej do siebie niż myślisz.