Wisława Szymborska, zgodnie ze swoją wolą, zostanie pochowana w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Pogrzeb odbędzie się w 9 lutego (czwartek) o godz. 12:00. Będzie to ceremonia świecka - poinformowali dziś (2 lutego) podczas konferencji prasowej Prezydent Miasta Krakowa Jacek Majchrowski oraz sekretarz poetki Michał Rusinek.
"Wisława Szymborska była honorową obywatelką Krakowa oczywiste jest więc, że miasto przejmie na siebie wszelkie obowiązki związane z organizacją pogrzebu" - poinformował Prezydent Miasta Krakowa Jacek Majchrowski. Dodał także, że swoją obecność na uroczystościach zadeklarował już Prezydent RP Bronisław Komorowski, Premier Donald Tusk oraz Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdan Zdrojewski.
"Wieczorem po uroczystościach pogrzebowych w MOCAK-u (Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie) odbędzie się wieczór poezji Wisławy Szymborskiej" - zapowiedział Prezydent Jacek Majchrowski. Michał Rusinek sekretarz Wisławy Szymborskiej i wykonawca jej
testamentu zapowiedział, że zgodnie z wolą poetki powstanie fundacja, której celem będzie opieka nad jej spuścizną.
Przypominamy, że od dziś (2 lutego, czwartek) od godz. 12:00 mieszkańcy Krakowa mogą wpisywać się do księgi kondolencyjnej wystawionej w Urzędzie Miasta Krakowa (pl. Wszystkich Świętych 3-4). Wpisy można także umieszczać w internetowej księdze kondolencyjnej dostępnej na stronie internetowej www.krakow.pl. Na budynkach Urzędu Miasta Krakowa zawisły żałobne kiry.

Czy Kościół uszanuje świecką formę pożegnania Zmarłej? Zapewne, gdyby "poprawnie" zorganizowano huczną mszę w katedrze cały kler roztkliwiałby się nad zmarłą, a tak pewnie namiętnie będą jej wyciągać dawne utwory pro-socjalistyczne. My jednak wyciągnijmy tutaj jej wiersz "Nienawiść", który może się okazać bardzo na czasie...
Cytat:
www.dialog.org/art_pl/szymb.html

Przypomnijmy przy okazji to, co działo się po śmierci Miłosza: www.racjon(*)sza.i.nawrocen.na.lozu.smierci

Śpieszę donieść, że stosunkowo wytrawna poezja Szymborskiej już zaczęła trafiać pod strzechy!

Bo chyba jeszcze trwał pogrzeb Poetki, kiedy przemierzając swoje miasto dostrzegłam na murze świeżutkiego lepieja. Niedokończonego wprawdzie - zapewne za sprawą straży miejskiej wypełniającej usztywnione dyrektywy - ale za to w rozpoznawalnej "odszymborskiej" formie. Zawiązwek namurowego lepieja głosił "Lepiej kur.ą być z Tuszyna, niż..."

Nawet nie znając dalszego ciągu muszę uradowana przyznać, że lepiej blisko być z narodem, niż jak kamień przepaść w wodę. Że ośmielona pozwole sobie spointować doniesienie w tym duchu.

Zresztą lepiej nie umiem.

.
>Może i nie warto, ale mnie na pewno nie wystarczy czasu na przeczytanie i Junga i Dawkinsa, Augustyna i Marksa. Muszę wybierać, dokonywać selekcji. I z tego co wiem lepiej poczytać Dawkinsa niż męczyć się ślęcząc nad dziełami zebranymi Junga.
>Cóż mi z tego, że czegoś dowiem się o psychologii głębi skoro nie jestem historykiem wygrzebującym z pasją spróchniałe idee z lamusa? Informacje wole mieć świeże.
Czy Pan wie na czym polega studiowanie filozofii? Pytam, gdyż wpisał Pan jako jedyne swoje zainteresowanie filozofię.
Posądzałem w Panu studenta I roku - jeżeli Pan zaś jest starcem, któremu "nie wystarczy już czasu", to serdecznie Panu zmarnowanego czasu współczuję.
Mnie, dzięki Bogu, jakoś czasu starczyło na wiele i dlatego np. wiem, że "Bóg urojony", jest naukowo najsłabszą książką Dawkinsa. Wszystkie zasadnicze argumenty, których używa on w tej książce zostały już wyartykułowane przez innych dawno temu, a on je tylko zebrał i komunikatywnie spopularyzował.

Bardzo sobie tą publikację Dawkinsa cenię, ale właśnie tylko jako inteligentne wprowadzenie, od strony ateistyczno-naukowej, w problematykę światopoglądową.

Miłego dnia.

@@@
.

>>Ale nie wiem, czy to wszystko dla Ciebie nie za trudne. Może jednak najpierw się zastanów, do czego jest nam potrzebna literatura.
>Na początku myślałem, że służy do do pobierania filmów z megaupload. A potem oświeciła mnie.
Przepraszam, być może jestem jednak trochę jakby ... za stary. Czy to jest pełny absurd, czy nie rozumiem nawiązań, ewentualnie aluzji?

>"Po staroświecku uważam, że czytanie książek to najpiękniejsza zabawa, jaką sobie ludzkość wymyśliła. (...) Homo Ludens z Książką jest wolny. (...) Pozwala sobie na czytanie książek mądrych, z których czegoś się dowie, jak i głupich, bo i one o czymś informują".
>Wisława Szymborska

No tak, tylko że kto decyduje o tym, która książka jest mądra, a która głupia? Myślę, że spis głupich książek sporządzony przez Szymborską byłby diametralnie różny od Twojego spisu. I nie jestem pewien, czy Szymborska potraktowałaby Twój spis głupich książek jako mądry.

Człowiek ma emocje, żyje w kulturze. Psychikę ma nader skomplikowaną. Ostatnio zerknąłem do Damasio "Błąd Kartezjusza". Co jak co, ale to jest mądra książka. Racjonalne myślenie jest ściśle powiązane z emocjami, a nawet nie jest bez nich możliwe.

Cytujesz Szymborską. A do czego jest potrzebna poezja?

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

>No tak, tylko że kto decyduje o tym, która książka jest mądra, a która głupia?
My o tym decydujemy. Decyduje nasza społeczność, grupa do której należymy i kultura w której nas wychowano i w której żyjemy. Decyduje serwis któremu poświęcamy czas i który poświęca nam czas. Jeśli serwis racjonalisty nie cytuje dzieł Noama Chomsky'ego, uznanego za jednego z najważniejszych naukowców stąpających obecnie po ziemi a słów Dawkinsa jest bezliku, jeśli zwraca uwagę bardziej na Darwina niż Junga, to oczywistym jest, że w ten sposób pomaga nam w wyborze odpowiedniej lektury.
Ludzie, którym zaufaliśmy odwalili kawał dobrej roboty za nas żebyśmy my mogli posunąć się krok dalej. Trzeba przeć do przodu (bo inaczej zaleje nas fala zabobonów) i nie oglądać się zbyt często za siebie. Postęp wymaga ofiary ze starych mędrców. Starzy mędrcy muszą ustąpić miejsce prawdziwym naukowcom bo tylko oni są w stanie zmodernizować nasz świat tak, żeby dało się w nim normalnie żyć.
Dość już mędrkowania było.

>Cytujesz Szymborską. A do czego jest potrzebna poezja?
Mnie jest potrzebna do snu.

> Do czego jest nam w ogóle potrzebna literatura ?

Pewien włoski znawca literatury i miłośnik* Szymborskiej powiedział, że literatura nie powinna niczemu służyć. I na tym zakończmy ten wątek, który służyć powinien promocji świeckich ceremonii humanistycznych a nie wygrzebywaniu się pod słońcem.

---

* Miłośnik poezji w domyśle.

>Czy Pan wie na czym polega studiowanie filozofii?
Paulo Intelligibile w eseju "Rany boskie a rany symboliczne" wyraził pogląd, że zasiane przez Woltera wątpliwości kiełkują i niebawem całkowicie zagłuszą dawne potrzeby duchowe a obowiązkiem współczesnego filozofa jest podlewanie tych wątpliwości z czym naturalnie się zgadzam.

>>Nikt wtedy nie liczył ofiar stalinizmu, to były ofiary wojny.
>I nikt się tymi ofiarami nie przejmował. Podczas gdy ci, którzy walczyli za Polskę, cokolwiek by to nie znaczyło, byli zamęczani w kopalniach wujaszka Stalina, modlili się żeby wystarczyło im sił w harówie, żeby dostali plugawą maziaję z trochę klepszego kotła, Szymborska sobie pisała wiersze.
>Mój dziadek, babcia i masa innych Polaków siedziała w obozach na syberii do 57
>
Mówisz:
'Sobie pisała wiersze"
a ona była ' jak Syzyf przypisana do piekła poezji"
W wierszu Rehabilitacja z roku 1957 z tomiku Wołanie do Yetii, czuła się jak Hamlet z głową Jorika w dłoniach.


Korzystam z najstarszego prawa wyobraźni
i po raz pierwszy w życiu przywołuję zmarłych,
wypatruję ich twarzy, nasłuchuję kroków,
chociaż wiem, że kto umarł, ten umarł dokładnie.

Czas własną głowę w ręce brać
mówiąc jej: Biedny Jorik, gdzież twoja niewiedza,
gdzież twoja ślepa ufność, gdzież twoja niewinność,
twoje jakośtobędzie, równowaga ducha
pomiędzy nie sprawdzoną a sprawdzoną prawdą?

Wierzyłam, że zdradzili, że niewarci imion,
skoro chwast się natrząsa z ich nieznanych mogił
i kruki przedrzeźniają, i śnieżyce szydzą
- a to byli, Joriku, fałszywi świadkowie.

Umarłych wieczność dotąd trwa,
dokąd pamięcią się im płaci.
Chwiejna waluta. Nie ma dnia,
by ktoś wieczności swej nie tracił.

Dziś o wieczności więcej wiem:
można ją dawać i odbierać.
Kogo zwano zdrajcą ten
razem z imieniem ma umierać.

Ta nasza nad zmarłymi moc
wymaga nierozchwianej wagi
i żeby sąd nie sądził w noc,
i żeby sędzia nie był nagi.

Ziemia wre a to oni, którzy są już ziemią,
wstają grudka po grudce, garstka obok garstki,
wychodzą z przemilczenia, wracają do imion,
do pamięci narodu, do wieńców i barw.

Gdzież moja władza nad słowami?
Słowa opadły na dno łzy,
słowa, słowa niezdatne do wskrzeszania ludzi,
pis martwy jak zdjęcie w blasku magnezji.
Nawet na pół oddechu nie umiem ich zbudzić
ja, Syzyf przypisany do piekła poezji.

Idą do nas. I ostrzy jak diament
- po witrynach wylśnionych od frontu,
po okienkach przytulnych mieszkanek,
po różowych okularach, po szklanych
mózgach, sercach cichutko tną.

.
>>>>Czy Pan wie na czym polega studiowanie filozofii?
>Paulo Intelligibile w eseju "Rany boskie a rany symboliczne"
Przykro mi, ale nie znam wszystkich publikacji - nawet wśród tych, które moim zdaniem znać powinieniem.

>wyraził pogląd, że zasiane przez Woltera wątpliwości kiełkują i niebawem całkowicie zagłuszą dawne potrzeby duchowe a obowiązkiem współczesnego filozofa jest podlewanie tych wątpliwości
Nie mogę więc odnosić się do opisanego tu przez Pana stwierdzenia, które niebyt rozumiem, autora którego nie znam, w publikacji, której nie czytałem.

>z czym naturalnie się zgadzam.
Zawsze to Panu wolno, ale tu się publikuje po to aby w miarę jasno swoje poglądy wyartykułować (podzielić się nimi z innymi) Ciekawy jestem, jak wiele osób Pana zrozumiało?
-----------------------------------------------------------

O swoim stosunku do współczesnego uprawiania filozofii pisałem już kilkakrotnie, a to nie jest wątek filozofii poświęcony. Natomiast zwróciłem tu uwagę na sprzeczność zawartą w deklaracji zainteresowań z deklaracją: Cytat:

Do uprawiania nauki nie potrzebna jest znajomość jej historii, gdyż to, co było w niej obiektywne, wolne od uwarunkowań kulturowych, zostało włączone do teorii szerszych albo dokładniej wyrażone we współczesnym języku. Ale gdy chcielibyśmy zastanowić się nad procesem uzyskiwania suwerenności przez naukę i upowszechniania się naukowego poglądu na świat, istnieje konieczność przyjrzenia się historii tych zmagań.

Od samych początków rozważań nad światem rozmaici myśliciele próbowali rozróżniać wiedzę sprawdzalną od intelektualnych spekulacji i na różne sposoby określać kryteria naukowości. Nie było to łatwe, gdyż filozofia - poprzez analizę i znaczeniowy rozbiór - dąży do zrozumienia wyrażeń dotyczących istoty rzeczy i istotności ich natury. Stawia pytania, których najczęściej nie można rozstrzygnąć na drodze empirycznej. Dowody filozoficzne nie przypominają dowodów stosowanych w nauce opisowej, gdyż twierdzenia ontologiczne i epistemologiczne są wynikiem spekulatywnych rozważań, a nie metodyki naukowej. Nie polegają one ani na dowodzeniu formalnym, ani ich naukowej weryfikacji.

Do uprawiania filozofii - Szanowny Panie - konieczna jest znajomość myśli poprzedników. Przynajmniej tych największych. (Jung do nich należy).

Natomiast sama filozofia - zajmując się interpretacją najbardziej ogólnych zasad istnienia i porządku świata oraz roli w tym świecie podmiotu poznającego, czyli nas samych - zasadniczo wpływa na tematy i metody badań naukowych. Aby pokazać możliwości różnorodnego podejścia, koniecznym jest przedstawienie choćby tylko niektórych wśród plejady znakomitości zajmujących się tą problematyką.
--------------------------------------------------------------------------

Przy publicznych wypowiedziach zawsze dokonuję dualistycznego podziału:
Grupa pierwsza, która uważa, że gadać to każdy może:
trochę lepiej, lub trochę gorzej,
ale nie oto chodzi,
jak co komu wychodzi.
Czasami człowiek musi,
inaczej się udusi,
ooo
Grupa druga - o wiele rzadsza, to ludzie - którzy mają coś ciekawego do powiedzenia.

Miłego dnia.

@@@
.

---

Racjonaliści to ludzie, którzy znacznie więcej czytają niż gadają.

.

>> Do czego jest nam w ogóle potrzebna literatura ?Pewien włoski znawca literatury i miłośnik* Szymborskiej powiedział, że literatura nie powinna niczemu służyć.
Mądrze powiedział, ale nie jestem pewien, czy go tak samo rozumiemy.

>I na tym zakończmy ten wątek, który służyć powinien promocji świeckich ceremonii humanistycznych a nie wygrzebywaniu się pod słońcem.
Zauważyłem już, że jesteś miłośnikiem nauki.

Odpowiedz mi na pytanie do czego są nam potrzebne ceremonie i ich promocja.

I czy jest to zasadniczo różne od tego, do czego jest nam potrzebna literatura i wygrzebywanie się pod słońcem?

Wątek prowadzą różni rozmówcy i nie koniecznie Twoja wypowiedź musi go kończyć.
To Ty zacząłeś w tym wątku arbitralnie decydować o tym, która literatura jest dobra, a która zła.

Przypominasz mi jednego inżyniera, któremu znajomi podarowali na imieniny książkę, a on odpowiedział, że już książkę ma.

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

.
>>>> Do czego jest nam w ogóle potrzebna literatura ?
>Pewien włoski znawca literatury i miłośnik* Szymborskiej powiedział, że literatura nie powinna niczemu służyć.
Nie pierwszy "miłośnik", który po rozebraniu okazuje się impotentem.
Literatura niczemu nie służąca jest trudno wyobrażalną i na już na pewno - zupełnie bezwartościową.

Miłego dnia.

@@@
.

>Postęp wymaga ofiary ze starych mędrców. Starzy mędrcy muszą ustąpić miejsce prawdziwym naukowcom bo tylko oni są w stanie zmodernizować nasz świat tak, żeby dało się w nim normalnie żyć.
Uważam, że to zdanie jest zupełnie nieuzasadnione.
"prawdziwi naukowcy" - jeśli rozumiemy to pojęcie podobnie - tłumaczą nam funkcjonowanie świata fizycznego.

Jednak poza światem fizycznym istnieje jeszcze świat umysłu i świat kultury. (Podział Poppera, do którego nawiązuje mądry naukowiec, jakim jest Włodzisław Duch)

Na razie nie udało się w pełni zredukować światów umysłu i kultury do świata fizycznego.

Do tłumaczenia zjawisk występujących w rzeczywistości potrzebujemy wyłącznie naukę.

Ale już w zwykłym życiu nauka nam tylko ewentualnie pomaga - poza dachem nad głową i zdobyciem pożywienia musimy sobie radzić z ludzkimi sprawami - takimi jak uczucia, pamięć, dobro, podejście do drugiego człowieka itp.
Tak, ewolucyjna psychologia poznawcza to wszystko tłumaczy, ale czy na pewno POMAGA nam sobie z tym wszystkim radzić w codziennym życiu w wystarczającym stopniu?
Czy nie pomaga nam tu również (i może nawet w większym stopniu) pozostały dorobek kultury, w tym filozofia, psychologia analityczna i sztuka?

Czy wyobrażasz sobie etykę opartą tylko i wyłącznie na nauce? Tak, neuro-nauki wiele tu zmienią, ale czy przynajmniej na razie odpowiedzialność nie tkwi w większym stopniu po stronie dobrej woli człowieka - tak jak zawsze, i na razie nauka w bardzo niewielkim stopniu tu pomaga?

Sądzę, że bezgraniczna wiara w naukę może prowadzić do równie niebezpiecznej ideologii, jak każda inna wiara.
Zwłaszcza, jeśli z nauki wyciąga się nieuprawnione wnioski co do np. głuptoty dobrej literatury.

>Dość już mędrkowania było.
Myślenia nigdy nie jest dość. Myślenie ma kolosalną przyszłość. Potrzebni są tu zarówno naukowcy, jak i znający wiedzę naukową mędrcy.

>>Cytujesz Szymborską. A do czego jest potrzebna poezja?
>Mnie jest potrzebna do snu.
No widzisz! To już bardzo wiele. A to, że lubisz bardziej taką, czy inną - Szymborską, czy Tokarczuk, to już:
de gustibus non est disputandum

---

Gdy zatrzymujesz uwagę swą na czymś powodujesz utratę wszystkiego

>W wierszu Rehabilitacja z roku 1957 z tomiku Wołanie do Yetii, czuła się jak Hamlet z głową Jorika w dłoniach.

W 57' Polacy siedzieli w obozach na Syberii i się zastanawiali, czy kiedykolwiek będą wypuszczeni.

Nie piszę o tym jak się Szymborska czuła, jak pisała i co robiła. Mówię o braku spójności w jej zachowaniu odnośnie narodu polskiego.

>Literatura niczemu nie służąca jest trudno wyobrażalną i na już na pewno - zupełnie bezwartościową.
Możesz powtórzyć?

>Literatura niczemu nie służąca jest trudno wyobrażalną i na już na pewno - zupełnie bezwartościową
Im bardziej literatura czemuś zewnętrznemu służy, tym bardziej jest służącą, a mniej literaturą.

.
>>>>Literatura niczemu nie służąca jest trudno wyobrażalną i na już na pewno - zupełnie bezwartościową
>Im bardziej literatura czemuś zewnętrznemu służy, tym bardziej jest służącą, a mniej literaturą.
Czy Łaskawa Pani zastanowiła się - co tu napisała? No, chyba że jest to Pani literatura ściśle wewnętrzna, ale wówczas należało tą wypowiedź zachować dla siebie, a nie robić z niej służącej.

Literaturę tworzy dla czytelników, czyli środowiska na zewnątrz pisarza, a jeżeli zwracam się z czymkolwiek intelektualnym na zewnątrz, to po coś. Dla wywołania określonej reakcji, w więc praktycznie cała literatura służy czemuś zewnętrznemu.
Chociażby wzbudzaniu emocji. Choć czasem także (u inteligencji) do pobudzania refleksji intelektualnej.

Szanowna Pani, jestem ze starszego pokolenia, w którym byle pomiotło rozróżniało służenie czemuś, od służenia komuś i wówczas serwilizm uważano za wadę, a ideowość za zaletę, ale rozumiem, że to teraz trochę za trudne do zrozumienia.

Młody współczesny inteligent z filozoficznymi zainteresowaniami pisze:Cytat:

Zdecydowanie tak! Dość już mędrkowania było. Trzeba przeć do przodu.
Czas umierać, gdy taka racjonalna inteligencja nadchodzi.

@@@
.