Przy okazji pogawędki w rodzinnym gronie niektórzy byli zwolennikami stawiania baniek, a ja wątpiąc w ich skuteczność zapytałem o badania potwierdzające ich działanie. Przecież to nie jest rok 1960 i teraz mamy internet dający dostęp do wiedzy. Z pewnością ktoś potwierdził testami klinicznymi, z grupą kontrolną biorącą placebo jaka jest ich skuteczność. Reakcje na moją wypowiedź polegały w większości na oburzeniu, pseudoargumentach typu "mi pomogło a antybiotyki (podane pół roku wcześniej na wcześniejszą chorobę, która jakoś dziwnym trafem minęła...) nie pomogły", "może nie pomaga, ale nie zaszkodzi". Mniejszość dostrzegła sens mojego wątpienia, ale została zakrzyczana.

Na koniec podsumowano, że ze mną nie warto dyskutować. Reakcja obronna stawiająca mur zakazu dyskusji.

Podobną sytuację miałem dyskutując na tematy polityczne, gdzie jeden z dyskutantów uporczywie twierdził że mnie zna, chociaż się sam nie przedstawił i jego koronnym argumentem było to, że ze mna nie warto dyskutować, bo nie.

Osoby religijne lub wierzące zapytane o tak banalne rzeczy jak historia dogmatu wniebowzięcia Marii też mają etap oburzenia, frustracji i bezsilności własnego rozumowania i argumentacji. Następnie dochodzą do konkluzji, że skoro nie można mnie przekonać, to nie warto dyskutować. Udają, że one wiedzą lepiej a ich dyskutanci są nieszkodliwymi wariatami. Nawet na podstawowe pytania o metody dochodzenia do prawdy i jak odróżnić fałsz od prawdy, nie potrafią choćby zgadnąć odpowiedzi.

Osoby o małych rozumkach, które nie potrafią myśleć samodzielnie oprócz traktowania dyskutanta z wyższością i sugerowania jego niepoczytalności, głupoty czy niepoważnego zachowania stosują też często pseudoargumenty z dowodu społecznego (takich jak ja jest więcej, niż myślących jak ty, a więc to my mamy rację), z tradycji, nacisk "nie rób przykrości cioci", "co sobie ludzie pomyślą", argument z autorytetu "profesor teologii tak mówi, a ty nie jesteś teologiem", argument z internetu gdzie wybiórczo jest dobrane źródło popierające własne stanowisko, a pomijane krytyczne.

Szkoda mi ich. Człowiek ma prawo nie wiedzieć i się mylić. Kiedy jednak świadomie pozostaje w zabobonie i odrzuca możliwość zdobycia wiedzy, to jest głupcem.

.
>>>>Kłopot z tym, że ja nie znam żadnej sztywnej definicji racjonalizmu.
>Czy oznacza to, że przytoczył Pan sztywną definicje, której Pan nie zna?
>Czy istnieje racjonalne wytlumaczenie tego fenomenu?
Cytat:
Tu jest jeszcze większy kłopot - rozmowa z kimś, kto nie rozumie napisanego przez nas tekstu. Nie napisałem tu żadnej definicji racjonalizmu, choćby dlatego, że nie możliwym jest opisanie racjonalizmu w jednym zdaniu, a tym bardziej żadnej "sztywnej". Określenia "sztywna definicja" nie spotkałem nigdzie. Może Pan poda sztywną definicję "sztywnej definicji"?

>Co prowadzi do wniosku, że:
>>>> można nic, albo bardzo niewiele wiedzieć o racjonalizmie, a wypowiadać się na ten temat na forum racjonalisty.
>- z którym absolutnie się zgadzam.
Jeżeli Pan się zgadza to wszak odesłałem już Pana do jednej z wielu prób zdefiniowania racjonalizmu może warto tam zajrzeć.
Tu znajdzie Pan następną www.racjonalista.pl/kk.php/d,67 , a pod nią linki do wielu innych. Oczywiście jest jeszcze bogata literatura. Polecam.

Wiele już na ten temat przeczytałem i w miarę dobrze rozumiem o co w tym chodzi, ale nie znam jakieś jednej jedynej definicji racjonalizmu.

Miłego dnia.

@@@
.

#
I z wzajemnością!
#

Czy nazwanie osoby uważającej istnienie istot boskich za rzeczywiste ma urojenia? Czy kiedy się na nie powołują można twierdzić, że powołują się na swoje urojenia?
Tak zrobiłem i znowu kilka osób się obraziło. Co ja robię źle?

>Czy nazwanie osoby uważającej istnienie istot boskich za rzeczywiste ma urojenia? Czy kiedy się na nie powołują można twierdzić, że powołują się na swoje urojenia?
>Tak zrobiłem i znowu kilka osób się obraziło. Co ja robię źle?

   Niczego nie robisz źle, po prostu w takich sytuacjach właściwie nie ma dobrych procedur perswazyjnych. Przeprowadzone niemal dokładnie 50 lat temu badania wykazały, że użycie (w odniesieniu do poglądów przeciwnika w dyskusji) jakiegokolwiek słowa negatywnie nacechowanego emocjonalnie automatycznie czyni Twoje argumenty nieskutecznymi, nawet jeśli są one logicznie poprawne. Ta zasada sprawdza się zwłaszcza przy dużej rozbieżności światopoglądowej i w wypadku mało inteligentnych dyskutantów (to jeszcze starsze badania grupy Hovlanda). Lepiej używać słów emocjonalnie neutralnych. Jeśli np. w dialogu z głęboko wierzącym katolikiem użyjesz słowa "klecha" (nacechowane negatywnie) zamiast "ksiądz" (neutralne), to odbiorca natychmiast potraktuje Cię jako wroga, którego nie warto słuchać. Otóż słowo "urojenia" jest neutralne tylko w języku psychologii klinicznej - w języku potocznym jest ono właśnie wyraźnie nacechowane negatywnie. Kłopot w tym, że trudno tu znaleźć inne - o tej samej treści, lecz neutralne emocjonalnie.
*

> Otóż słowo "urojenia" jest neutralne tylko w języku psychologii klinicznej - w języku potocznym jest ono właśnie wyraźnie nacechowane negatywnie. Kłopot w tym, że trudno tu znaleźć inne - o tej samej treści, lecz neutralne emocjonalnie.

Ja używam wyrażenia "legendy biblijne". Trudno się o to wyrażenie obrazić, bo rzadko który chrześcijanin bierze wszystkie te legendy na serio. Automatycznie więc zaczyna się zastanawiać, co z tych legend brać dosłownie a co nie i jak o tym zadecydować. A myślenie dla wiary jest zgubne.

>> Otóż słowo "urojenia" jest neutralne tylko w języku psychologii klinicznej - w języku potocznym jest ono właśnie wyraźnie nacechowane negatywnie. Kłopot w tym, że trudno tu znaleźć inne - o tej samej treści, lecz neutralne emocjonalnie.
>Ja używam wyrażenia "legendy biblijne". Trudno się o to wyrażenie obrazić, bo rzadko który chrześcijanin bierze wszystkie te legendy na serio. Automatycznie więc zaczyna się zastanawiać, co z tych legend brać dosłownie a co nie i jak o tym zadecydować. A myślenie dla wiary jest zgubne.

Genialne rozwiązanie.
Dawkins lubi używać delusions czy halucinating i jakoś jego rozmówcy nie czują się obrażeni, chociaż bardzo to przeżywają. Po polsku to nie brzmi tak nieobrażająco, jak po angielsku. Nasz język jest ubogi.
www.youtub(*)?v=_w6tARpUr3A&feature=related

.
>Nasz język jest ubogi.
Szczególnie dla tych, którzy słabo go znają.

@@@
.

>Dawkins lubi używać delusions czy halucinating i jakoś jego rozmówcy nie czują się obrażeni, chociaż bardzo to przeżywają.<

Akurat w zalinkowanym filmiku osoba, która zadaje pytanie Dawkinsowi - właśnie dlatego je zadaje i zabiera głos bo ją poruszyło i dotknęło (obraziło) określenie "urojenia i halucynacje"

A najczęściej "obrażają się" osobnicy o małym zasobie wiedzy i "małym rozumku" lub/i w celu manipulacji.

---

"Jestem w kłopotliwym położeniu; zaplątałem się w życie bez własnej zgody."

Swoje trzy grosze dodam, po czasie trochę, jednak może przeczytasz.
Nikt nie ma monopolu na wiedzę, mądrość, rozsądek itp. Wszystko jest umownym wytworem ludzkiego sposobu postrzegania otaczającego nas świata. Co dzisiaj uznajemy za prawdę, jutro, pod wpływem "przytłaczających" argumentów, możemy lub nie, uznać za fałsz. Co czyni z nas bardziej racjonalnie myślących? Podatność na argumenty, czy niezachwiana wiara w słuszność swych przekonań. Przecież jedno i drugie może prowadzić na manowce. Piszesz, że, szkoda ci ludzi nie potrafiących myśleć, którzy nie chcą z Tobą dyskutować, bo i tak cię nie przekonają - jeśli znalazłeś źródło mądrości i prawdy to gratuluje, współczując jednocześnie.
Głupota objawia się między innymi tym, że nie akceptuje innego spojrzenia, bo przecież jest logiczną oczywistością, że jest tyle światów ilu ludzi.

>Szkoda mi ich. Człowiek ma prawo nie wiedzieć i się mylić. Kiedy jednak świadomie pozostaje w
>zabobonie i odrzuca możliwość zdobycia wiedzy, to jest głupcem.
Permanentnie źle sobie dobierasz rozmówców.

---

Socjalizm albo zdrowie - wybór należy do ciebie
Rozumiej, abyś mógł wierzyć - wierz, abyś mógł zrozumieć.
św. Augustyn

> Głupota objawia się między innymi tym, że nie akceptuje innego spojrzenia, bo przecież jest logiczną oczywistością, że jest tyle światów ilu ludzi.

Nie to! Głupotą jest myśleć, że te światy są jednakowo prawdziwe.

Wśród racjonalistów tez jest wielu krzykaczy, osób z którymi nie sposób dyskutować. To nie domena światopoglądu, ale zwykłej kultury i umiejętność konfrontacji argumentów.