Wieloletnie projekty są najlepszym świadectwem tego, że ludzie nieustannie robią i myślą to samo. Podobieństwo myśli i zachowań powoduje, że plany i projekty 10-letnie, 20-letnie, itp. są sensowne. Już w tej chwili możemy przewidzieć, że nowe pokolenie, osoby, które się jeszcze nie narodziły, z pewnymi niewielkimi różnicami,za 20 lat będzie się zachowywać dość podobnie do nas, skutkiem dość podobnych myśli do naszych.

Już w tej chwili przewiduję, że nasza rzeczywistość zmieni się tylko ułamek promila w ciągu następnych 5-10 lat. Gdybym teraz zasnął i obudził się za 5 lub 10 lat pewnie miałbym tylko niewielkie trudności z przystosowaniem się, bo wszystko będzie prawie identyczne.

Żyjemy w świecie schematów, w którym na podstawie analizy rodziców i miejsca urodzin jesteśmy w stanie przewidzieć z dużym prawdopodobieństwem trafnie, przyszłe poglądy jeszcze nienarodzonego dziecka.

Czy to nie jest przygnębiające?

Już w tej chwili przewiduję odpowiedzi na ten post . Znam już schemat myślenia wielu osób tutaj .

>Pamiętam pisane przez siebie wypracowania: "Jak sobie wyobrażasz świat po 2000 roku". Moja wyobraźnia nie była dostateczną.
Oto filmik z 1971 roku. Bardzo fajny.
www.youtub(*)?v=TqrJbuGHIfA&feature=related

>Styl, sposób formułowania zdań, tudzież zasoby leksykalne każą mi podejrzewać, że margaryna już występowała na tym forum jako assiya, ot choćby w poniższym wątku dziwnie przypominającym ten na którym obecnie rozmawiamy...
>www.racjonalista.pl/forum.php/p,176/s,506899

Może to rzeczywiście ta sama osoba (a może nie). Dla mnie inna wspólna cecha tych dwóch wątków jest szczególnie charakterystyczna. Ta, że w obu wypadkach kompletnie nie pojmuję na czym naprawdę polega problem, który autorki (autorka?) przedstawiają forumowiczom do analizy. Ale to zapewne moja własna wina - ja nie potrafię zrozumieć także wielu innych propozycji na forum, nie tylko tych konkretnych dwóch.
Pozdrowienia - M
*

>>Pamiętam pisane przez siebie wypracowania: "Jak sobie wyobrażasz świat po 2000 roku". Moja wyobraźnia nie była dostateczną.
>Oto filmik z 1971 roku. Bardzo fajny.
Bardzo dziękuję. Doskonała ilustracja do moich wywodów. Trzeba mieć wizję przyszłości, ale trzeba mieć także świadomość, że rzeczywistość te wizje skoryguje. Na przykład, dziś nie wyobrażam sobie życia bez komputera.
Pierwszym masowo produkowanym komputerem osobistym, który faktycznie dotarł "pod strzechy" był Apple I. Intensywny rozwój komputerów osobistych rozpoczął się w 1981 roku, kiedy to Apple II sprzedawany wraz z prostym edytorem tekstów - AppleWrite oraz arkuszem kalkulacyjnym VisiCalc, stał się faktycznie pożytecznym narzędziem przydatnym w prostych pracach biurowych. Rynek ten zauważył wtedy IBM, który dodał do idei prostej i taniej architektury Apple'a ideę otwartej architektury budowy komputera i 12 sierpnia 1981 wprowadził na rynek swój pierwszy komputer PC 5150 z 16 kB pamięci operacyjnej, a 8 marca 1983 masowo produkowany komputer osobisty IBM PC/XT, od którego wywodzi się cała rodzina pl.wikipedia.org/wiki/Komputer_osobisty
A zapoznałem się z nim osobiście mniej niż dwadzieścia lat temu.

Pozdrawiam serdecznie.

@@@
.

>Oto filmik z 1971 roku. Bardzo fajny.
>www.youtub(*)?v=TqrJbuGHIfA&feature=related

Rzeczywiście, świetny. Mistrzowski podkład dźwiękowy.
Oczywiście za komuny, to była taka cenzura, że żaden krytyczny głos nie miał prawa się przebić

---

Alanis

Oj, tak. Komputer to pożyteczne urządzenie. Pamiętam, jak się potwornie męczyłam, pisząc wszystko na maszynie, a że z natury jestem bałaganiara, to mimo wysiłków zdarzało mi się gubić z rękopiśmiennych notatek całe akapity. A czasem pod koniec pisania coś mi się przypominało i trzeba to było wstawić wcześniej. I musiałam artykuły przepisywać od nowa, czasem od połowy, czasem prawie od początku, brrrr... I te poprawki literówek, dokonywane korektorem A już szczytem wszystkiego były tabele, męczone na maszynie i diagramy, rysowane "na piechotę". Gdzieś tak około 1992 roku znalazłam się w raju , bo dostałam komputer w pracy, a kilka lat później kupiłam domowy i wszystkie moje problemy z tekstami skończyły się bezpowrotnie. Ale w latach 80. myślałam, że do końca życia będę się tłukła na tej Erice. Mam ją zresztą do dziś, testamentem przekażę ją do muzeum, razem z enerdowskim radiem Juwel z lat 50. i gramofonem Bambino 3

.
>Oczywiście za komuny, to była taka cenzura, że żaden krytyczny głos nie miał prawa się przebić
Nie przesadzajmy. O których latach Pan mówi o stalinowskich, do 56 roku, to ma Pan rację, ale później to poziom cenzury był podobnym do dzisiejszego, choć oczywiście cenzura inaczej była zorganizowaną i zatrzymywano wiedzę dotyczącą innych spraw. Czytałem np "Tygodnik Powszechny", "Życie i Nowoczesność", "Politykę", słuchałem "Wolnej Europy", jakoś tam dostawałem paryską "Kulturę", a i książki z Zachodu docierały. Sam trochę pisałem i często cenzor z Mysiej podpowiadał, co zmienić aby nie zmienić przekazu.
No i różnie ta odwaga piszących wyglądała. Jedni pisali w publicznych WC-tach "Tu się robi ser dla ZSRR", a partyjny profesor potrafił w "Polityce" napisać, "ten ustrój jest lepszym, który jest bardziej efektywny ekonomicznie". Jakoś też mam pamięć wybiórczą, gdyż pamiętam, że najwięksi ówcześni wazeliniarze, teraz najbardziej krytyczną opozycję udają, ale może było tak tylko w moim otoczeniu.

Dzisiaj poważna uczelnia nie godzi się na napisanie doktoratu o wpływie interesów ekonomicznych na informacje prasowe, a wystarczy poczytać ze zrozumieniem aby dostrzec całe mnóstwo dziwnych artykułów pod interesy określonych firm. Może warto poobserwować celebrytów nazywanych redaktorami i porozmawiać z dziennikarzami o ich wolności?
Tak, że nie przesadzajmy ani wtedy w tym zakresie nie było aż tak źle, ani teraz nie aż tak dobrze. Jest oczywiście inaczej.

Pozdrawiam.

@@@
.

>Oto filmik z 1971 roku. Bardzo fajny.
Trafna prognoza demograficzna tam była: przyrost rzędu 5-6 milionów od 1971 do 2000 potwierdził się.

>Mistrzowski podkład dźwiękowy.
Pod dobre zdjęcia.

>Jest. Wiadomo wakacje. Jednak, czasem lepiej iść na rower albo pokopać piłkę. Pogłoski, że wyjście na dwór grozi natychmiastowym porwaniem przez trąbę powietrzną są mocno przesadzone.

Kiedy właśnie o to chodzi!
Gdybyś już w tej chwili mógł wykupić bardzo tanio karnet na zjazdy narciarskie alpejskimi stokami za 10 lat, kupiłbyś go i o ile nie straciłbyś do tego czasu nóg, wykorzystałbyś go. Twój system wartości przez te 10 lat prawie się nie zmieni. 2% myśli w twoim życiu i 2% twoich twoich działań będzie prowadzić do tego abyś stanął na stoku z wpiętymi nartami.

Ludzie w obliczu tajemnicy życia i śmierci koncentrują się na wkopaniu nadmuchanej piłki do rogu bramki. Wręcz wartościują innych ludzi po zdolności wkopania piłki do rogu.

Czy to nie przygnębiające?

>Czy to nie przygnębiające?
Aktywność fizyczna przeciwdziała depresji i wszystko po niej wydaje się mniej przygnębiające. Nie chodzi o strzelenie gola, ale aby grać. Nie da się żyć bez przerwy tylko roztrząsając tajemnice życia i śmierci. Kto to robi powinien się zastanowić nad zmianą otoczenia.
A ludzie się zmieniają cały czas, chociaż pewne rzeczy mogą pozostawać takie same. Gdyby zachowania nie były do pewnego stopnia przewidywalne, funkcjonowanie społeczności byłoby niemożliwe.

>Pamiętam pisane przez siebie wypracowania: "Jak sobie wyobrażasz świat po 2000 roku". Moja wyobraźnia nie była dostateczną. Dziś mam trochę więcej wiedzy, ale może właśnie dlatego - choć bardzo mnie to interesuje - nie podjąłbym się przewidzenia jak będzie za 20 lat.

Ja przewiduję. Za 20 lat nienarodzeni jeszcze ludzie będą marzyć o "własnym" domu (a prawo własności będzie miało dla nich kardynalne znaczenie). Będą marzyć o prestiżowej pracy zapewniającej dochody, szacunek i władzę. O czystym, bezpiecznym i uporządkowanym świece. O pełnym koncie, o zwiedzaniu świata, o pięknym partnerze itd. Niektórzy o dzieciach. Gdyby wejść w szczegóły, dałoby się odgadnąć 90% myśli nienarodzonego jeszcze człowieka i 100% wartości, które będą nim kierować. Wystarczy tylko trafnie wyrazić własne myśli, wartości i już.

>Aktywność fizyczna przeciwdziała depresji i wszystko po niej wydaje się mniej przygnębiające. Nie chodzi o strzelenie gola, ale aby grać. Nie da się żyć bez przerwy tylko roztrząsając tajemnice życia i śmierci. Kto to robi powinien się zastanowić nad zmianą otoczenia.
>A ludzie się zmieniają cały czas, chociaż pewne rzeczy mogą pozostawać takie same. Gdyby zachowania nie byłyby do pewnego stopnia przewidywalne, funkcjonowanie społeczności byłoby niemożliwe.

I jeszcze ta nobilitacja poprzez rywalizację. Każdy kto żyw zachęca do rywalizacji i zwyciężania. Oczy wszystkich zwrócone są na zwycięzców.

Zwycięzcy w wieku przedszkolnym, w wieku szkolnym, w dorosłym życiu.

Proponuję zabawę w pokonanie innego człowieka. Taka zabawa w niszczenie wrogów. To takie wychowawcze uczenie dzieci zwyciężania. Dzięki temu dzieci potem potrafią pokonywać słabszych i dominować nad nimi. Mają łatwiejsze życie. Są nieustępującymi zwycięzcami. Panami życia i śmierci. A najlepiej żyje się samcowi alfa. Każdy rodzic pragnie urodzić i wychować samca alfa.

>I jeszcze ta nobilitacja poprzez rywalizację. Każdy kto żyw zachęca do rywalizacji i zwyciężania. Oczy wszystkich zwrócone są na zwycięzców.
W Polsce tylko zwycięzcy sportowcy mogą liczyć na sympatię, inne powodzenie jest zawsze podejrzane. Najlepsza droga do sławy to zginąć tragicznie w przegranej sprawie.

>Każdy rodzic pragnie urodzić i wychować samca alfa.
A często wychowują niedorajdów, którzy mają do wszystkich pretensje, że nie zajmują się ich problemami.

> (...) w latach 80. myślałam, że do końca życia będę się tłukła na tej Erice (maszyna do pisania - przyp. mój)

Ja miałem maszynę firmy Olympia - Plana (też NRD, jeśli dobrze pamiętam). Nie miała czcionki "1", więc trzeba było wstawiać duże "I", za to miała tzw. weiss "S" przypominające literę beta greckiego alfabetu. I uroczo dzwoniła gdy kończył się wiersz

>W Polsce tylko zwycięzcy sportowcy mogą liczyć na sympatię, inne powodzenie jest zawsze podejrzane. Najlepsza droga do sławy to zginąć tragicznie w przegranej sprawie.

>A często wychowują niedorajdów, którzy mają do wszystkich pretensje, że nie zajmują się ich problemami.

Kto tak uważa? Chyba już tylko Ty na całym świecie .

Jak świat światem - człowiek zwierzęciem.