Stwórca postanawia przyjąć od ludzi ofiarę; poucza o tym nakaz zrezygnowania z owoców jednego drzewa. Bóg traktuje więc ludzi bardzo poważnie, jako dorosłych i w pełni odpowiedzialnych za swe czyny. Przekroczenie zakazu sprowadzi na ludzi śmierć. Tekst nie mówi o nagłej śmierci; chodzi zatem o konieczność "umierania" w wypadku nieposłuszeństwa. - Czy jednak chodzi na pewno o śmierć fizyczną? Tekst 3,19 pozwala przypuszczać, że śmierć fizyczna wynika z samej niedoskonałości natury człowieka (ciało - proch!); może zatem w. 2,17 mówi o innej śmierci, duchowej, którą spowoduje ciężki grzech nieposłuszeństwa? Ten trudny problem nie jest jeszcze naukowo rozpracowany i czeka na dalsze badania.

1. I Bóg rzekł: "Niechaj się stanie światłość", i stała się światłość.

2. Bóg zobaczył, że światłość jest dobra, i ucieszył się.

3. To był szczęśliwy traf. Bo mogła być nieudana. Wiecie przecież, jak to jest, kiedy się tworzy. Czasem wychodzi coś dobrego, a czasem coś zupełnie złego. Czasem jest to łagodne, a czasem aż gryzie. Nic nie daje się przewidzieć z góry.

4. Bóg pomyślał, że gdyby był wiedział, rozpocząłby od stworzenia światłości.

5. Dowodzi to, że musiał się jeszcze wielu rzeczy nauczyć.

6. A przecież Bóg, będąc wszechwiedzący, nie może nauczyć się czegoś, czego by nie wiedział.

7. Pomijając przypadek, w którym by zdecydował w swej wszechmocy, że nie wie tej czy innej rzeczy. W rezultacie nie byłby wszechwiedzący.

8. Czyli nie byłby Bogiem.

9. Ponieważ Bóg może wszystko, może nawet przestać być Bogiem. Może nawet sam siebie unicestwić.

10. Jest to nieco kłopotliwe, no bo co zrobić z nieśmiertelnością?

11. Jeśli jest nieśmiertelny - nie może umrzeć, nawet jeśli tak zdecydował. W takim wypadku nie jest wszechmocny.

12. Bóg ma więc do wyboru: albo nie być nieśmiertelnym, albo nie być wszechmocnym.

13. A w rezultacie w obu przypadkach: nie być Bogiem.

14. Jest to problem nie do rozwiązania.

15. Problem nie do rozwiązania to taki problem, który nie daje się rozwiązać. Jeśli nie ma rozwiązania, nikt go nie może znaleźć, nawet Bóg.

16. A więc problem nie do rozwiązania jest potężniejszy od Boga.

17. Ale problemy nie do rozwiązania, jak i wszystkie inne rzeczy, stworzone zostały przez Boga (chociaż wcale sobie nie przypominał, żeby coś takiego stworzył). Stworzenie zaś nie może przewyższać swego Stwórcy.

18. Wszystko to daje do myślenia.

19. W wyniku zastanawiania się nad takimi drobiazgami od początku wieczności Bóg, aby się rozerwać, zdecydował się tworzyć.

20. Ale im więcej tworzył, tym więcej dawało mu to do myślenia.

21. Hmmm...

22. I Bóg zaczął mieć wątpliwości, czy naprawdę jest Bogiem.

23. Ale jeśli Bóg nie jest Bogiem, to kto właściwie jest Bogiem?

24. No kto?

25. Typowa sytuacja bez wyjścia.

26. Bóg stwierdził, że coś tu nie gra.

27. Na szczęście przypomniał sobie, że stworzył Sprzeczność. I rozchmurzył oblicze.

28. Dzięki Sprzeczności mógł odtąd być i nie być zarazem, nie odczuwając bólu brzucha.

29. Nie miał więc żadnego powodu, by się czymkolwiek przejmować.

30. Wystarczyło, że przestał o tym wszystkim myśleć.

31. A nawet myśleć w ogóle.

32. Ponieważ myślenie nie jest najlepszą z rzeczy.

Spowiedź jest uzdrowieniem duchowym, sięgającym głębiej niż sama sfera psychiki, i różnym od psychoterapii, choć ulga może wydawać się podobna. Łaska działa niezależnie od ludzkich doznań i dobrego czy złego samopoczucia.
- Penitent, który szczerze się wyspowiadał, doznaje łaski pojednania z Bogiem, także wówczas, gdy odczuwa jakieś niepokoje emocjonalne czy różnorakie pokusy w sferze uczuciowej - tłumaczy o. Józef Augustyn. Bo Bóg przekracza nasze odczucia i przeżycia.(..)

Milena Kindziuk
Tygodnik katolicki "Niedziela Ogólnopolska 10/2007 , str. 14-15