W odpowiedzi na mój wątek zatytułowany "Kolejny sprawiedliwy wśród narodu żydowskiego" (www.racjonalista.pl/forum.php/s,705341) Pan Koraszewski zamieścił - między innymi - takowy passus: "Tak czy inaczej idea "okupacji" nie zgadza się z prawnym znaczeniem tego terminu. Znany publicysta "racjonalisty" nie tylko pomylił tożsamość cytowanego izraelskiego posła, ale nie zna również faktów prawnych i statusu ziemi rzekomo okupowanej".
Być może pomyliłem tożsamość owego izraelskiego posła - założyłem bowiem automatycznie, iż syjonistą może być tylko Żyd. Jednakże jeżeli jest tak jak pisze Pan Koraszewski, to owemu palestyńskiemu syjoniście najpewniej ów syjonizm zaczął wychodzić trochę bokiem, skoro klarownie i dobitnie przyznał Palestyńczykom prawo do oporu przed izraelską okupacją i systemowymi prześladowaniami. Co do faktów prawnych i historii kolonialnego podboju Palestyny przez Żydów - w żadnym wypadku się nie pomyliłem. Szczegółowo przedstawiłem ów problem w wątku "Kulisy wielkiego podziału" (www.racjonalista.pl/forum.php/s,677619) z którego jednoznacznie wynika, w jakiej manierze i z zastosowaniem jakich metod dokonano gwałtu na Palestyńczykach. Jako że problem ów (problem pierwszego ogniwa we wzajemnym ciągu starć i konfrontacji żydowsko - palestyńskich) - ma fundamentalne znaczenie, gdyż przesądza o tym po czyjej stronie jest słuszność oraz w dominujący sposób rzutuje na ocenę wydarzeń bieżących - koniecznym wydaje się - szczególnie wobec "hasbarowskiego" spinu i "zagłuszania" prawdy ze strony Pana Koraszewskiego - wypunktowanie kilku kluczowych momentów w historii podboju Palestyny przez Żydów.
Istotą ideologii syjonistycznej było przekonanie, iż Izrael miał prawo zaistnieć, ponieważ Żydzi 2 tysiące lat temu żyli na terenie Palestyny - ziemi danej im przez boga Jehowę, dla którego stanowili naród wybrany. Z tego - de facto ortodoksyjnie religijnego - konceptu wynikał kolejny - również bardzo w duchu starotestamentowy - a mianowicie, iż należy oczyścić teren dany narodowi wybranemu prze Jehowę, z elementów niepożądanych, to jest Palestyńczyków. Do końca 19 wieku, liczba Żydów na terenie Palestyny wynosiła ok. 5 % tamtejszej populacji. Owi lokalni bliskowschodni Żydzi, - funkcjonowali we względnej harmonii z dominującymi muzułmanami, chrześcijanami oraz innymi mniejszościami religijnymi. Ów sielankowy stan rzeczy zmienił się zasadniczo, kiedy to z końcem 19 wieku - do Palestyny zaczęły napływać rzesze zmotywowanych syjonizmem Żydów, głównie europejskich, których zadaniem był - jak wspomniano wyżej - podbój Palestyny. Do 1917 r. liczba owych żydowskich kolonistów sięgnęła 100 tysięcy, w 1948 r. było ich pół miliona. Istnieje multum dowodów z lat 1920 - 1948, w postaci zachowanych opinii i wypowiedzi liderów syjonistycznych, jednoznacznie wskazujących na rzeczywistą intencję syjonistów - to jest usunięcie ludności palestyńskiej w celu utworzenie państwa żydowskiego. W kolejnych wątkach szczegółowo zaprezentuję ów problem, zwracając szczególną uwagę na ideę "Wielkiego Izraela" obecną nieustannie w ideologii syjonistycznej do dnia dzisiejszego. W obliczu takiej sytuacji Palestyńczycy zaczęli stawiać opór. Ich opór - innymi słowy - był skierowany przeciwko fali żydowskich emigrantów zjawiających się na palestyńskiej ziemi z zamiarem jej zawładnięcia oraz był reakcją na agresywną politykę prowadzoną przez syjonistów. Wszyscy ci którzy tak bardzo negatywnie postrzegają falę uchodźców zalewającą Europę nie powinni mieć żadnego problemu ze zrozumieniem postawy Palestyńczyków - chociaż analogia owa jest i tak niepełna - bo syjoniści byli dobrze zorganizowani i mieli z góry opracowany, określony plan działania - podboju, podczas gdy uchodźcy po prostu masowo uchodzą przed konfliktem wojennym. Przyglądając się sytuacji Palestyńczyków koniecznie należy zauważyć, iż po utworzeniu brytyjskiego mandatu w Palestynie - znaleźli się oni pod rządami mocarstwa, w którym funkcjonowało silne lobby żydowskie i które w swej niesławnej Deklaracji Balfoura obiecało Żydom utworzenie w Palestynie siedziby narodowej. W 1947 r. Palestyńczycy odrzucili plan ONZ (odsyłam raz jeszcze do wątku "Kulisy wielkiego podziału" - www.racjonalista.pl/forum.php/s,677619) podziału Palestyny - co w propagandzie syjonistycznej jest określane jako postawa nierozsądna i roszczeniowa. Jednakże należy pamiętać, iż według tego planu 54 % Palestyny miał przypaść Żydom, chociaż stanowili oni tylko 29 % populacji całego kraju. Te procenty nie wymagają komentarza. Są krzyczącym oskarżeniem i jednoznacznie wyznaczają role w konflikcie palestyńsko - żydowskim - i dlatego wszyscy hasbara, w tym Pan Koraszewski, robią co mogą aby je "zamieść pod dywan". Jaka byłaby reakcja Żydów izraelskich - gdyby dzisiaj ONZ przedstawiło plan - według którego obecny Izrael miałby być podzielony na dwie części i populacja - dajmy na to chrześcijańska - miałaby otrzymać 56% jego terytorium??? Dlatego też odrzucenie koncepcji podziału Palestyny i opór postawiony przez Palestyńczyków i stronę arabską grabieniu ich ojcowizny uprawianemu przez syjonistów - było jak najbardziej naturalne i racjonalne. Z Palestyny wypędzono - realizując syjonistyczny koncept jak wyżej - ok. 700 tysięcy Palestyńczyków. Zachęcono ich do tego licznymi prześladowaniami i gwałtami, w tym także szeregiem okrutnych zbrodni, w niczym nie ustępujących w swym charakterze zbrodniom popełnionym przez SS na Żydach w czasie II wojny. Siłowe i przymusowe wypędzania Palestyńczyków z ojczyzny zaczęło się na 6 miesięcy przed wybuchem wojny izraelsko - arabskiej w 1948 r. Koncepcja owej masowej deportacji uznawania była za kluczową przez ojca założyciela Izraela - Ben - Gubiona, który uważał, iż "oczyszczenie Palestyny z Palestyńczyków, pozostawało głównym celem Izraela".