>Cholerna bzdura!
>Śmierć mózgu to zaledwie redukcja złożoności świadomości ale na pewno nie jej zanik.

Bzdura

>Świadomość zawiera się w ekspresji ciała, jest czynnością ciała.

Bzdura

>Dlatego między innymi potrafimy personifikować przedmioty tzw. martwe imitując nimi czynności ludzkiego ciała, co powoduje w nas wrażenie posiadania przez nie świadomości. Moje dzieci dla przykładu oglądają bajeczkę, w której występuje świadomy kufer.

To jest antropomorfizacja, a wynika ona z tego, że małe dzieci i debile nie potrafią wyobrazić sobie mechanizmów bezosobowych, bo nie potrafią wyjść poza swoje osobowe odczuwanie, czyli biologiczne, emocjonalne programy. Nie rozumieją, że aspekt świadomy, a także osobowy są tylko efektem działania mechanizmów wciąż zmieniającej się natury.

>Cudzą zaawansowaną świadomość rozpoznajesz wyłącznie dzięki bardzo złożonym czynnościom fizycznym jego ciała. Proste czynności natomiast powinny znaczyć dla ciebie, ze obcujesz ze zredukowaną świadomością ale świadomością.
>Bowiem czynności fizyczne ciał materialnych to tzw. abstrakcja.

Bzdura. Tak to sobie można wszystko napisać i nie umieć tego uzasadnić. Wierzysz w coś co sobie uroiłeś. Przykre. Świadomości nie dzielę na zaawansowaną i prostszą. Każda świadomość jest niemal tym samym, za to różnią się nakładki na świadomość czyli np czynności.

>Nie, nie można być inteligentnym i bez czucia, bo inteligencja to złożone uczucia.
>Komputer działa wyłącznie pod napięciem tak jak i człowiek, bo osobowość, to osobliwość, to synteza sił wiązania z siłami oddziaływania, szczególne przekształcenie czasu i przestrzeni.

Jeśli inteligencja czyli zdolność pojmowania szła by w parze z uczuciowością to procent osób psychopatycznych/deficytu emocji malałby tam gdzie zdolności intelektualne nobilitują na stanowisko w środowiskach akademickich, rządowych, chirurgii gdzie ten odsetek jest najwyższy. Na pewno problem uczuciowość a inteligencja i związki między nimi to rzeka, nie na moje siły wiedzy i inteligencji ale powyższy przykład czy uczuciowość musi iść w parze z inteligencją uważam ze względu na powyższą statystykę jest wystarczający jako dowód że tak być nie musi. Czy uczuciowość jest pomocna w inteligenci, na zasadzie kojarzenia emocji z rzeczami na którymi pracuje inteligencja i się ze sobą to koreluje ot pytanie.

>Każde zwierzę, każda roślina, każdy komputer, wszelka materia jest świadoma i czująca.

W jaki sposób, na podstawie czego można dojść do takich wniosków ?

Pozdrawiam.

>Jak sam zauważasz, komputery potrafią budować wnioski logiczne zgodne z naszymi. Ja zauważam, że języki programowania najwyższego rzędu to już prawie naturalny język człowieka.

Jakiś przykład może?
Tylko nie notacja matematyczna
I jaki język dla ścisłości (ANSI SQL?).

>Niedługo będziesz oprogramowywał komputer w taki sposób, że będziesz z nim po prostu rozmawiał, jak z ludzkim dzieckiem.

Rozmawiam to ja z psami (i to odpowiednio) a nie ze sprzętem technicznym (to są wg mnie abberacje).
Proszę przykłady na to wyżej. Tylko nie system rozpoznawania głosu czy podobnie ale programowanie i to nie tak że dyktujesz linijki w ANSI C.

>Być może w komputerach będą w przyszłości montowane pewne elementy oprogramowania sprzętowego, które nie pozwolą zaprogramować komputera do wykonania pewnych czynności, jak niszczenie struktury informatycznej, a wówczas będzie można uznać, że komputer ma instynkt, wewnętrzny imperatyw, który czegoś mu nie pozwala albo coś mu nakazuje.

Ochrona obszarów pamięci i zasobów to jest od kiedy? Od wielozadaniowych czy wcześniej? Okolice 60 poprzedniego wieku na pewno. O architekturach procesorów jedno układowych sobie też poczytaj. A najlepiej kup coś np.z atmela i się pobaw praktycznie.

Bo coś tu mało praktyków na portalu a to niedobrze

Na Wiki do języków programowania wysokiego poziomu zaliczają Pascal, c, logo, basic
pl.m.wikip(*)i/Język_wysokiego_poziomu
ale ja sądzę, że najlepszym przykładem jest java

A ponadto czyż aplikacja "zapytaj Google" nie jest świetnym przykładem programowania przez mowę?

>Na Wiki do języków programowania wysokiego poziomu zaliczają Pascal, c, logo, basic
>pl.m.wikip(*)i/Język_wysokiego_poziomu
>ale ja sądzę, że najlepszym przykładem jest java

Myślałem że chodzi o 4 GL (PL/SQL przykładowo).
Miałeś podać przykład w tych językach ...

>A ponadto czyż aplikacja "zapytaj Google" nie jest świetnym przykładem programowania przez mowę?

Przecież to działa w oparciu o zapytanie do bazy tekstowej utworzonej z metadanych stron WWW.

>Pomijacie najważniejszy czynnik (...)

OK, tylko skąd ta liczba mnoga?

Właściwie to nie wiem Powinienem to skierować tylko do Krystkona.

>Za podstawę emocji przyjmijmy uczucia przyjemności i cierpienia. Zwiążmy przyjemność z odpoczynkiem, odżywianiem, ogrzewaniem, zdrowiem natomiast cierpienie z wysiłkiem, głodem, zimnem, chorobą.
>Wówczas możemy zbudować taki wniosek:
>przyjemność = zysk energetyczny
>cierpienie = strata energetyczna

Seks jest stratą energetyczną, a jest przyjemny. Podobnie jak wysiłek fizyczny w sporcie uprawianym dla zabawy, albo wysiłek umysłowy w grach takich jak szachy. Zbyt wysoka temperatura jest równie zabójcza, co zbyt niska, i równie nieprzyjemna - a pierwsi ludzie, jako Afrykanie, raczej częściej ryzykowali przegrzanie, niż przemarznięcie.

>Seks jest stratą energetyczną, a jest przyjemny. Podobnie jak wysiłek fizyczny w sporcie uprawianym dla zabawy, albo wysiłek umysłowy w grach takich jak szachy.

To są przecież zyski, długofalowe.

>Zbyt wysoka temperatura jest równie zabójcza, co zbyt niska, i równie nieprzyjemna - a pierwsi ludzie, jako Afrykanie, raczej częściej ryzykowali przegrzanie, niż przemarznięcie.
>

Bo takie były warunki.

>Wówczas możemy zbudować taki wniosek:
>przyjemność = zysk energetyczny
>cierpienie = strata energetyczna
Terminy fizyko-chemiczne mają ograniczone zastosowanie w tym temacie. To co dzieje się pomiędzy ludźmi i co generuje w kimś agresję zachodzi w innej skali niż zderzenia cząsteczek (co nie oznacza podważania faktu, iż się z nich składamy) i dla tej innej skali potrzebna jest też inna nomenklatura.
Irvin Yalom , twórca terapii egzystencjalnej, opisuje w książce "Kat miłości" przypadek pacjentki cierpiącej na nadmierną otyłość. Proces zdrowienia zaczyna się u niej w momencie uświadomienia sobie, że jej korpulentny ojciec po zachorowaniu na raka zaczął gwałtownie chudnąć. Udało jej się zatem wydobyć na światło dzienne podświadomy i irracjonalny lęk przed śmiercią wskutek schudnięcia. Dopiero wtedy zyskała motywację do pracy na sobą i schudła.
Każda agresja ma charakter indywidualny i jest częścią czyjejś opowieści. I zrozumienie swojej agresji to nierzadko odkrycie związku pomiędzy jakimś faktem a uczuciem. Zrobił to i to - czułem się tak i tak. Gdzie tu miejsce na entropię czy entalpię? Przy czym nie twierdzę, że przyjęcie fizyko chemicznej perspektywy w odniesieniu do tych spraw byłoby niewskazane czy mało interesujące. Ale jak zrozumieć swoją agresję gdy szuka się nie tam gdzie trzeba, albo bada się wyłącznie związki pomiędzy faktami zamiast też pomiędzy faktami a swoimi uczuciami?

---

dajmonion

>Pytasz mnie o źródło emocji jawiących się w naszych umysłach?

Nie o to, nie wymiguj się.

Piszesz:

>Może powstać takie złudne wrażenie, że złość opanowuje umysł kocura na widok innego kocura lecz człowiek potrafi zapanować nad swoją złością.

A dalej:

> Nad złością człowieka panuje nie człowiek lecz inne emocje panujące nad umysłem człowieka.

Pomijając powyższą nieścisłość i to ryzykowne stwierdzenie

>W ogólności to zderzenie emocji w umyśle określa się jako rozum i podejmowanie wolnych decyzji.

pytam, co powoduje nie tyle powstawanie emocji, co spontaniczne (?) regulowanie jednych emocji przez inne bo taki dziwaczny mechanizm zdajesz się zakładać.

Dla ułatwienia, możesz mi to wytłumaczyć na przykładzie radzenia sobie ze złością, który przywołałeś parę wypowiedzi wyżej.

Przy okazji, nawiązując do Twojej rozmowy z Olsonem - jeśli jak piszesz emocje są podłożem myślenia, jaką rolę odgrywają na przykład podczas wykonywania prostych działań matematycznych?

>U zwierząt w tym u ludzi często obserwujemy zachowania agresywne. Naturalnie wszystko ma swoją
>funkcję, chcę zatem zapytać o funkcję zachowań agresywnych. Co jest celem agresji?
Celem agresji jest przetrwanie. I tu pojawia się kolejne pytanie: Co powinno przetrwać? Coś co jest iluzją - chyba niekoniecznie. Niestety nierzadko - im większa iluzja tym większa agresja.

---

dajmonion

Najbardziej zakłamani ludzie zazwyczaj mają niedobór agresji. Są ulegli, nie filtrują informacji, nie dostrzegają zagrożeń, ich emocje są manipulowane, ego ma dużą ważność i steruje mózgiem jak jakiś demon, który przejął nad nim kontrolę. Agresję można podzielić na negatywną, która opiera się na podobnym zakłamaniu (mechanizmy typowe np dla dresów), co ma chronić ego i przekonania i pozytywną agresję, która przejawia się np w sporcie, rywalizacji, obronie własnego interesu, odpieraniu ataków, aktywności i przejawianiu inicjatywy.

> Agresję można podzielić na negatywną, która opiera się na podobnym zakłamaniu (mechanizmy typowe np dla dresów), co ma chronić ego i przekonania i pozytywną agresję, która przejawia się np w sporcie, rywalizacji, obronie własnego interesu, odpieraniu ataków, aktywności i przejawianiu inicjatywy.

Rywalizacja, aktywność i inicjatywa nie mają nic wspólnego z agresją. Jeśli jedna wiewiórka znajduje dobre szyszki, a druga tylko kijowe albo żadne, to nie można mówić, że ta pierwsza jest agresywna wobec drugiej.

>Rywalizacja, aktywność i inicjatywa nie mają nic wspólnego z agresją.

A co to, nowe teorie do neurobiologii wprowadzasz? Właśnie, że mają. Agresja jest naturalnym czynnikiem motywacyjnym i każdy człowiek ma potrzebę aby ją rozładowywać. Służy także obronie swoich granic. Złe jest zbyt duże natężenie agresji i jej złe ukierunkowanie.

>>Rywalizacja, aktywność i inicjatywa nie mają nic wspólnego z agresją.
>A co to, nowe teorie do neurobiologii wprowadzasz? Właśnie, że mają.
Przyznaję się do ignorancji w dziedzinie neurobilogii. Myślałem w naiwności swej, że to pojęcie z obszaru etologii lub psychologii. To bardzo proszę o neurobiologiczną definicję agresji, z podaniem źródła oczywiście.

>Agresja jest naturalnym czynnikiem motywacyjnym i każdy człowiek ma potrzebę aby ją rozładowywać. Służy także obronie swoich granic. Złe jest zbyt duże natężenie agresji i jej złe ukierunkowanie.
Oczywiście, że tak. Ale konkurencja nie jest agresją.

No właśnie, że konkurencja jest agresją.

vetulani.w(*)-i-agresja-dziwne-pomieszanie/

>No własnie że konkurencja jest agresją.
>vetulani.w(*)-i-agresja-dziwne-pomieszanie/

Przeczytałem, Vetulani używa standardowej definicji agresji:

"Celowe działanie zmierzające do wyrządzenia szkody przedmiotowi tego działania nazywamy agresją. W tej definicji (w odróżnieniu od niektórych innych, używanych przez psychologów) istotnym elementem jest celowość działania, a nie jego skutek, ani też nastawienie emocjonalne."

Z tego wynika, że KONKURENCJA NIE JEST AGRESJĄ. Natomiast rywalizacja może przybierać różne formy: czasem jest to walka, choćby nawet zrytualizowana, i wtedy agresja jest, tak jak w przykładzie Vetulaniego o pojedynkach samców o samice. Ale rywalizacja samców o samice u większości zwierząt odbywa się w formie nie walki, lecz konkurencji - kto pierwszy samiczkę wyniucha i dogoni, ten wygrywa. Nie ma tu mowy o agresji. Chyba że będziemy ją rozumieć krystkonicznie. To samo dotyczy każdej innej dziedziny. Dwie firmy mogą konkurować o klienta, ale celem obu jest zarobienie, a nie zniszczenie drugiej. Konkurencja MOŻE przekształcić się w bezpardonową walkę i próbę wypchnięcia z rynku drugiej firmy, ale nie musi, równie dobrze może skutkować specjalizacją albo współpracą (np. zmową cenową). Albo po prostu trwać bez zmian.

Natomiast zupełnie inną sprawą jest to, że zarówno skłonność do agresji, jak i do konkurencji, może wynikać z działania tych samych hormonów. Z tym ani myślę się sprzeczac, ale przecież to, że dwie rzeczy mają wspólną przyczynę, nie znaczy, że są tym samym.

Skoro już podzieliłeś znaczenie agresji i konkurencji na 2 pojęciem szkody, to szkoda, że samej szkody nie definiujesz.

Jak dla mnie odebranie klienta, zawinięcie najładniejszej laski we wsi sprzed nosa czy wyłowienie ostatniej ryby ze stawu jest szkodą, której może zaradzić agresja.
Wszyscy chyba znamy zastraszanie konkurencji, pobicia i poniżenia chłopaka na skutek czego dziewczyna daję sobie z nim spokój czy zakazy połowu zwierząt w królewskich lasach?

>Skoro już podzieliłeś znaczenie agresji i konkurencji na 2 pojęciem szkody, to szkoda, że samej szkody nie definiujesz.

To jest ZaKotem. On manipuluje językiem gdy wychodzi na to, że wypadałoby zmienić zdanie

>Skoro już podzieliłeś znaczenie agresji i konkurencji na 2 pojęciem szkody, to szkoda, że samej szkody nie definiujesz.

Nie zdefiniowałem, bo wydawało mi się, że to pojęcie zrozumiałe intuicyjnie. Zgrzeszyłem naiwnością.

>Jak dla mnie odebranie klienta, zawinięcie najładniejszej laski we wsi sprzed nosa czy wyłowienie ostatniej ryby ze stawu jest szkodą, której może zaradzić agresja.

Dlatego właśnie w pojęciu agresji kluczowa jest CELOWOŚĆ. Jeśli łowię ostatnią rybę w stawie, bo mam na nią ochotę, to nie jest to agresja w stosunku do innych (no, jest w stosunku do ryby). Ale jeśli oczyszczam stae z ryb PO TO, żebyś ty ich nie miał, to jest działanie agresywne. Tak samo, jakbym poderwał dziewczynę, na którą masz ochotę DLATEGO, żebyś ty jej nie miał. Ludzie czasem tak robią. Ale częściej nie.

>Wszyscy chyba znamy zastraszanie konkurencji, pobicia i poniżenia chłopaka na skutek czego dziewczyna daję sobie z nim spokój czy zakazy połowu zwierząt w królewskich lasach?

Pobicia, straszenie czy konsekwencje łamania zakazów to jest oczywista agresja.

>>Skoro już podzieliłeś znaczenie agresji i konkurencji na 2 pojęciem szkody, to szkoda, że samej szkody nie definiujesz.
>Nie zdefiniowałem, bo wydawało mi się, że to pojęcie zrozumiałe intuicyjnie. Zgrzeszyłem naiwnością.
>>Jak dla mnie odebranie klienta, zawinięcie najładniejszej laski we wsi sprzed nosa czy wyłowienie ostatniej ryby ze stawu jest szkodą, której może zaradzić agresja.
>Dlatego właśnie w pojęciu agresji kluczowa jest CELOWOŚĆ. Jeśli łowię ostatnią rybę w stawie, bo mam na nią ochotę, to nie jest to agresja w stosunku do innych (no, jest w stosunku do ryby). Ale jeśli oczyszczam stae z ryb PO TO, żebyś ty ich nie miał, to jest działanie agresywne. Tak samo, jakbym poderwał dziewczynę, na którą masz ochotę DLATEGO, żebyś ty jej nie miał. Ludzie czasem tak robią. Ale częściej nie.
>>Wszyscy chyba znamy zastraszanie konkurencji, pobicia i poniżenia chłopaka na skutek czego dziewczyna daję sobie z nim spokój czy zakazy połowu zwierząt w królewskich lasach?
>Pobicia, straszenie czy konsekwencje łamania zakazów to jest oczywista agresja.

Czyli rozumiesz już, że znaczenie pojęć definiują emocje a ponieważ każdy odczuwa inaczej dlatego znaczenie pojęć u każdego jest inne?

Ja chciałbym żebyś mi zróżnicował emocje:
- muszę oddać dług
- chcę zarobić kasę
Jest różnica, bo ja jej nie widzę?

>Przeczytałem, Vetulani używa standardowej definicji agresji:
>"Celowe działanie zmierzające do wyrządzenia szkody przedmiotowi tego działania nazywamy agresją. W tej definicji (w odróżnieniu od niektórych innych, używanych przez psychologów) istotnym elementem jest celowość działania, a nie jego skutek, ani też nastawienie emocjonalne."
>Z tego wynika, że KONKURENCJA NIE JEST AGRESJĄ.

Tekst jest długi i jest tam wyraźnie napisane o tym, że agresja i rywalizacja, a także seks są oparte na tych samych obszarach mózgu. "Wyrządzenie szkody" to przecież także wygranie z kimś meczu i pozbawienie go w ten sposób profitów z wygranej. Różnica jest jedynie w Twojej kategorii językowej.

>>Przeczytałem, Vetulani używa standardowej definicji agresji:
>>"Celowe działanie zmierzające do wyrządzenia szkody przedmiotowi tego działania nazywamy agresją. W tej definicji (w odróżnieniu od niektórych innych, używanych przez psychologów) istotnym elementem jest celowość działania, a nie jego skutek, ani też nastawienie emocjonalne."
>>Z tego wynika, że KONKURENCJA NIE JEST AGRESJĄ.
>Tekst jest długi i jest tam wyraźnie napisane o tym, że agresja i rywalizacja, a także seks są oparte na tych samych obszarach mózgu.

I nawet nie śni mi się tego podważać. Ale nie wyciągasz z tego wniosku, że seks jest agresją, prawda?

Prawda?

>"Wyrządzenie szkody" to przecież także wygranie z kimś meczu i pozbawienie go w ten sposób profitów z wygranej. Różnica jest jedynie w Twojej kategorii językowej.

Wydaje mi się, że zabranie komuś pieniędzy i pozbawienie profitów to różnica nie tylko w kategorii językowej, ale także np. w prawie. Większość ludzi intuicyjnie odróżnia STRATĘ i BRAK ZYSKU. Chociaż są wyjątki.

>I nawet nie śni mi się tego podważać. Ale nie wyciągasz z tego wniosku, że seks jest agresją, prawda?
>Prawda?

No nie wyciągam, natomiast wyciągam wniosek, że bez agresji nie byłoby seksu i rywalizacji.

>>"Wyrządzenie szkody" to przecież także wygranie z kimś meczu i pozbawienie go w ten sposób profitów z wygranej. Różnica jest jedynie w Twojej kategorii językowej.
>Wydaje mi się, że zabranie komuś pieniędzy i pozbawienie profitów to różnica nie tylko w kategorii językowej, ale także np. w prawie. Większość ludzi intuicyjnie odróżnia STRATĘ i BRAK ZYSKU. Chociaż są wyjątki.

I ta różnica jest wynikiem oczywistości, że nie można nikomu zabronić bycia lepszym. Zauważ, że ta sama strata staje się już czym innym jeśli chodzi o podatek, choć są tacy, którzy czują się okradani z każdej złotówki, którą płacą państwu. Umiejscowienie granicy między stratą i brakiem zysku wcale nie jest oczywiste, tak jak granica między agresją pozytywną, a negatywną, przy czym dodatkowo negatywna agresja pełni nierzadko funkcję edukacyjną.

>> Agresję można podzielić na negatywną, która opiera się na podobnym zakłamaniu (mechanizmy typowe np dla dresów), co ma chronić ego i przekonania i pozytywną agresję, która przejawia się np w sporcie, rywalizacji, obronie własnego interesu, odpieraniu ataków, aktywności i przejawianiu inicjatywy.
>Rywalizacja, aktywność i inicjatywa nie mają nic wspólnego z agresją. Jeśli jedna wiewiórka znajduje dobre szyszki, a druga tylko kijowe albo żadne, to nie można mówić, że ta pierwsza jest agresywna wobec drugiej.

Rywalizacja ma wszystko wspólne z agresją, bo nią jest.
Wszystko co czynimy wbrew woli innej osoby jest agresją wobec tej osoby.
Za agresję należy uznać sprzeczność woli i przemoc jednej woli nad drugą.

Rywalizacja pojawia się wyłącznie u niezgodnych osobników. Przy zgodnych rywalizacji brak.

>Wszystko co czynimy wbrew woli innej osoby jest agresją wobec tej osoby.
>Za agresję należy uznać sprzeczność woli i przemoc jednej woli nad drugą.

Ciekawy pogląd. Załóżmy, że cię nienawidzę i moją wolą jest, żebyś umarł, najlepiej bardzo nieprzyjemnie. Jeśli ty sprzecznie z moją wolą wciąż żyjesz i ani myślisz wpaść pod kombajn, to znaczy, że jesteś wobec mnie agresywny, tak?

>Najbardziej zakłamani ludzie zazwyczaj mają niedobór agresji. Są ulegli, nie filtrują informacji, nie dostrzegają zagrożeń, ich emocje są manipulowane, ego ma dużą ważność i steruje mózgiem jak jakiś demon, który przejął nad nim kontrolę.
Gdy ktoś jest odseparowany jak w sekcie, to ta agresja tkwi w uśpieniu. Pojawi się rychło w momencie konfrontacji, bo im większe zakłamanie tym bardziej kruche podstawy.

---

dajmonion

W momencie konfrontacji u zakłamanych ludzi często dochodzi także do wycofywania się.

>W momencie konfrontacji u zakłamanych ludzi często dochodzi także do wycofywania się.
Ucieczka nie wyklucza agresji o czym mógłbyś się przekonać, gdybyś nie pozwolił komuś uciec i próbował zgwałcić przez uszy. Ucieczka wskazuje na przywiązanie, a kruche podstawy plus przywiązania kryje potencjał agresji. Agresja musi się pojawić, gdy czemuś, co jest postrzegane jako wartość grozi unicestwienie.

---

dajmonion

Umysły ludzi "gwałconych przez uszy" czy literki na monitorze, stają się odporne na jakąkolwiek argumentację. Wtedy wraz z agresją pojawia się wyparcie i strach, a człowiek argumentując odnosi się do alternatywnego punktu widzenia, konfabuluje i wymyśla racjonalizacje, albo imituje postawę silnego i pewnego siebie, choć w rzeczywistości jest zagubiony i zdradza się w prosty sposób, bo po prostu gdy sprowadza się temat do meritum, to taki człowiek nie wie co jest grane, jakby zapominał o czym jest mowa i jakie stwierdzenia przed chwilą padły. Często poruszam ten mechanizm na forum, a mimo to nadal są tacy, którzy w to brną. Myślisz, że jest szansa aby wytłumaczyć im to bez manipulowania i udawania, że ich szanuję?

Ucieczka nie jest agresją, tylko jej przeciwieństwem.

>Myślisz, że jest szansa aby wytłumaczyć im to bez manipulowania i udawania, że ich szanuję?
Myślę, że nie. Skoro nie szanujesz, to znaczy, że prawdopodobnie jakiś aspekt dyskusji dotyka Cię osobiście. Zobacz, że sformułowanie, że kogoś nie szanujesz to mocne sformułowanie.
Gdy masz jakieś osobiste sprawy z danym tematem, to Twój dyskutant staje się narzędziem ich rozwiązywania. Jego interes schodzi na dalszy plan. Dlatego terapeuci powinni ciągle badać swoje przeciw - przeniesienia. Nawet Yalom takowe posiadał, choć ma olbrzymie doświadczenie i cieszy się uznaniem w swoim środowisku. Gdy masz jakieś swoje nierozwiązane sprawy, to istnieje ryzyko, że wciśniesz komuś coś, co jest potrzebne Tobie, a nie jemu.
Zadaj sobie następujące pytanie: Kiedy zacząłbyś kogoś szanować? Wtedy gdy ktoś uzna logikę Twoich rozważań?
Wyobraź sobie teraz, że ktoś to zrobił, po czym wpadł w depresję. Myśli o samobójstwie. Rozmowy ani leki nic nie dają. Jakby się powiesił, to co byś sobie pomyślał? Może w ten sposób: Chciał to się powiesił, jego sprawa. Nieważne. Niech żyje logika!
Mam znajomego, którego iloraz inteligencji to ok. 120. Był badany przez psychologa testem Wechslera. Jednocześnie jest to osoba, która wierzy w tak zwane prawo przyciągania. Nie wierzyłem własnym uszom, gdy mi oznajmił, że jak by chciał, to by przeszedł przez ścianę. Bo twierdzi, że ograniczenia nie istnieją. Uważa, że myśl może wszystko.
Dyskusje odwołujące się do logiki, nauki itp. nic nie dały. Gdy się jednak zastanowiłem nad jego osobistą sytuacją życiową, to zauważyłem, że rezygnacja z tych poglądów oznaczałaby dla niego konieczność podjęcia działań, których bardzo by nie chciał.
Dlatego teraz rozmawiam z nim już inaczej. Zadaję wiele pytań by zrozumieć o co mu tak naprawdę chodzi. On czuje się szanowany, bo autentycznie go szanuję i dzięki temu mogę się dowiedzieć rzeczy, których nigdy bym się nie dowiedział, gdybym mu dał odczuć, że go nie szanuję. I paradoksalnie dopiero teraz on gotów jest przyjąć ode mnie pewne rzeczy.
Każdy ma swoje tempo rozwoju i jak się gwałtownie przeciwko czemuś wzbrania, to musi mieć poważne powody, których może sam nie rozumie. Być może nikt ich jeszcze nie rozumie.
>Ucieczka nie jest agresją, tylko jej przeciwieństwem.
W pewnym sensie tak. W tym mianowicie, że agresja nie pojawia się w momencie decyzji o ucieczce. Spróbuj jednak przyprzeć kogoś takiego do muru.

---

dajmonion

>>Myślisz, że jest szansa aby wytłumaczyć im to bez manipulowania i udawania, że ich szanuję?
>Myślę, że nie. Skoro nie szanujesz, to znaczy, że prawdopodobnie jakiś aspekt dyskusji dotyka Cię osobiście. Zobacz, że sformułowanie, że kogoś nie szanujesz to mocne sformułowanie.

Tak, dotyka mnie osobiście wszechobecne zakłamanie społeczeństwa, co po prostu wynika z nieświadomości. Z jednej strony wiem, że to nie ich wina, ale z drugiej jednak tłumaczę, a oni na mocy zasad, które sami głoszą, zasługują na zbesztanie, bądź to te zasady zasługują na ośmieszenie ich i wykazanie sprzeczności. Niestety u większości uaktywniam mechanizm obrony ego i to żałosne, że ludzie w to brną i nie potrafią sobie powiedzieć stop. Ich obraz samych siebie tak bardzo by ucierpiał... i w tym momencie właśnie mam ochotę zadawać ból ich ego żeby pękło. Przecież to właściwie nic strasznego - zmienić zdanie. Większość ma z tym problem. Wiem co zrobić żeby coś do nich docierało. Muszę się wtedy wcielać w maskę mediatora, naprowadzać ich nie wprost na rozwiązanie, aby zdawało im się, że sami na to wpadli i wtedy te same idee są odbierane zupełnie inaczej. Ta maska jest lubiana, ale relacje budowane na jej podstawie są bezwartościowe.

>Gdy masz jakieś osobiste sprawy z danym tematem, to Twój dyskutant staje się narzędziem ich rozwiązywania. Jego interes schodzi na dalszy plan. Dlatego terapeuci powinni ciągle badać swoje przeciw - przeniesienia. Nawet Yalom takowe posiadał, choć ma olbrzymie doświadczenie i cieszy się uznaniem w swoim środowisku. Gdy masz jakieś swoje nierozwiązane sprawy, to istnieje ryzyko, że wciśniesz komuś coś, co jest potrzebne Tobie, a nie jemu.

Terapeuci są prości. Fajnie się im wytyka ich algorytm rozmowy. Uniemożliwiając terapeucie manipulację uniemożliwia się też terapię. Dyskutanci zazwyczaj załatwiają przez dyskusję swoje sprawy, fakt. Najczęściej chodzi o obronę wierzeń i wiążącego się z nimi ego.

>Zadaj sobie następujące pytanie: Kiedy zacząłbyś kogoś szanować? Wtedy gdy ktoś uzna logikę Twoich rozważań?

Nie, bo szanuję też ludzi, którzy wytykają brak logiki, gdy on faktycznie jest. To nieprzyjemne, ale to ci ludzie są najlepszymi nauczycielami, w przeciwieństwie do klakierów liżących dupkę. Szanuję ludzi, którzy są świadomi swoich emocji, są zdolni do autonegacji i bardziej liczy się dla nich dążenie do prawdy (poznawania mechanizmów) niż strefa komfortu. Mowa o ludziach, którymi nie sterują automatyzmy związane z ego.

>Wyobraź sobie teraz, że ktoś to zrobił, po czym wpadł w depresję. Myśli o samobójstwie. Rozmowy ani leki nic nie dają. Jakby się powiesił, to co byś sobie pomyślał? Może w ten sposób: Chciał to się powiesił, jego sprawa. Nieważne. Niech żyje logika!

Nie pomyślałbym o żadnym chciejstwie, bo nikt się nie chce wieszać. Czasem trzeba. Może ten człowiek właśnie po zetknięciu z prawdą uznał, że jego życie nie ma i nigdy nie miało sensu? Nie wróci już do iluzji, a ten powrót mógłby być przecież jeszcze gorszy od samobójstwa.

>Mam znajomego, którego iloraz inteligencji to ok. 120. Był badany przez psychologa testem Wechslera. Jednocześnie jest to osoba, która wierzy w tak zwane prawo przyciągania. Nie wierzyłem własnym uszom, gdy mi oznajmił, że jak by chciał, to by przeszedł przez ścianę. Bo twierdzi, że ograniczenia nie istnieją. Uważa, że myśl może wszystko.

Skrajny przykład wychowania w wierze w wolną wolę. Wiara w prawo przyciągania może wynikać z tego, że umysł gdy jest szczęśliwszy ignoruje negatywy, podczas gdy podczas depresji wyłapuje same negatywy, co może tworzyć iluzję, że to myśli wpływają na zdarzenia, a nie odwrotnie. Problem odwracania skutków i przyczyn jest zresztą dość powszechny, a jego źródłem jest coś co nazywam wychowaniem schizo-religijnym.

>Dyskusje odwołujące się do logiki, nauki itp. nic nie dały.

Nic nie dały, bo jego pogląd nie jest sprzeczny z nauką. Jest to typowa paranoja.

>Gdy się jednak zastanowiłem nad jego osobistą sytuacją życiową, to zauważyłem, że rezygnacja z tych poglądów oznaczałaby dla niego konieczność podjęcia działań, których bardzo by nie chciał.

Czyli potrzebny jest mu kop w dupę. Urojenia zaburzają mu trzeźwy ogląd sytuacji, czyli nie ma on żadnego prawa do wyboru/wolnej woli. Świetny przykład tego o czym piszę, że na wybór składa się głównie nieświadomość, świadomość i urojenia lub wgrane preferencje.

>Każdy ma swoje tempo rozwoju i jak się gwałtownie przeciwko czemuś wzbrania, to musi mieć poważne powody, których może sam nie rozumie. Być może nikt ich jeszcze nie rozumie.

No to właśnie powinien może się zacząć zastanawiać nad tym aby zrozumieć, a nie działać jak pieprzony małpo-automat do generowania głupoty.

>>Ucieczka nie jest agresją, tylko jej przeciwieństwem.
>W pewnym sensie tak. W tym mianowicie, że agresja nie pojawia się w momencie decyzji o ucieczce. Spróbuj jednak przyprzeć kogoś takiego do muru.

Przyparcie do muru już jest aktem agresji, więc agresja pojawia się jako odpowiedź. Jednak bywa tak, że przyparty do muru nie uświadamia sobie tego, że on sam nieświadomie generuje agresję przez propagowanie fałszywych przekonań i przedstawianie ich jako dobra i prawdy.

>i w tym momencie właśnie mam ochotę zadawać ból ich ego żeby pękło. Przecież to właściwie nic >strasznego - zmienić zdanie.

Nie wiem czy to nic strasznego. Chyba zależy co i dla kogo. Skoro chcesz zadawać ból, to znaczy, że żądasz szybkiej zmiany. Sugerujesz na przykład, abym swojemu znajomemu dał kopa w dupę. A przecież wszystko ma swój czas. Jeżeli będziesz surowy, to też wielu ciekawych rzeczy się nie dowiesz. Nikt nie odsłoni przed Tobą czułych miejsc, bo będzie się spodziewał i słusznie, że Ty tam właśnie ugodzisz. W ten sposób tylko opóźnisz zmianę zamiast ją przyspieszyć.

De Mello powiedział: Sądzisz, że czujesz się dobrze, bo świat jest w porządku? Błąd! Świat jest w porządku, bo czujesz się dobrze. Świat, w którym chcesz karać ludzi jest tylko Twoim światem Olson. Patrzysz przed siebie i widzisz tylko siebie. Myślisz, że przesadzam?
Wyobraź sobie, że się spotkaliśmy i obaj patrzymy na Pałac Kultury. Mój Pałac Kultury to jest Pałac Kultury, w którym jako 10 latek byłem na najwyższym piętrze 26 lat temu z ciotką i w którym wiele lat później miałem kilka randek. Twój Pałac kultury, to może Pałac, który być może widzisz po raz pierwszy i który natychmiast koresponduje z Twoją być może bogatą wiedzą architektoniczną, której ja nie posiadam. Lub też generuje niemiłe wspomnienie, gdy nie kupiono Ci domków do zabawy itp.
Jakie znaczenie ma fakt, że moja i Twoja siatkówka oka jest podobnie pobudzana w sensie fizyko-chemicznym? Żadnego. Tak jak żadnego znaczenia nie ma fakt, że ciasto przed upieczeniem i po upieczeniu to niemal ten sam zestaw kwarków i leptonów. Zjawisko istnieją w kontekście i wzajemnych powiązaniach. I gdy patrzysz przed siebie to dosłownie i cały czas widzisz siebie, swoją historię, zawartość swojego umysłu. Dlatego istnieje tylko jedna droga -> do wewnątrz.

---

dajmonion

>Skoro chcesz zadawać ból, to znaczy, że żądasz szybkiej zmiany. Sugerujesz na przykład, abym swojemu znajomemu dał kopa w dupę. A przecież wszystko ma swój czas.

Złość powodowana wskutek obcowania z niezgodną osobą jest naturalna i można ją obserwować na każdym kroku i w każdym przejawie naszego życia. Poziom wywoływanej złości jest zależny od stopnia psychicznej niezgodności ludzi i w skrajnych przypadkach przyjmuje formę wzajemnej nienawiści.

Taka forma kulturowego rasizmu, w której antagonizują się sprzeczne memy, sprzeczne wierzenia.

Dla przykładu wojna zachodnio-islamska jest wojną sprzecznych kultur, fundamentem tej wojny jest rozbieżne postrzeganie dobra i zła.

Czas na zmianę poglądów możesz dać temu, z którym nie zgadzasz się ale go tolerujesz.
Kogo nie tolerujesz, ten nie ma żadnego czasu na zmiany poglądów, bo go atakujesz.

>>Skoro chcesz zadawać ból, to znaczy, że żądasz szybkiej zmiany. Sugerujesz na przykład, abym swojemu znajomemu dał kopa w dupę. A przecież wszystko ma swój czas.
>Złość powodowana wskutek obcowania z niezgodną osobą jest naturalna
Nie znam żadnych zniewalających argumentów, które mówiłyby, że jesteśmy skazani na agresywne reagowanie.

---

dajmonion

>Nie wiem czy to nic strasznego. Chyba zależy co i dla kogo.

Ego jest przecież fikcją. Jeśli ktoś realnie cierpi z powodu fikcji na temat fikcji to czy to wina tego kto zadaje to cierpienie, czy tego kto je odbiera jako cierpienie? Przecież zdanie można zmienić i tego cierpienia wtedy nie ma. Jest tylko dyskomfort, który po chwili znika. Jeśli ktoś jest zacietrzewiony to sam sobie zadaje ból.

>Skoro chcesz zadawać ból, to znaczy, że żądasz szybkiej zmiany. Sugerujesz na przykład, abym swojemu znajomemu dał kopa w dupę. A przecież wszystko ma swój czas.

Nie ma żadnego czasu na nic. Do zmiany jest większość ludzi.

>Jeżeli będziesz surowy, to też wielu ciekawych rzeczy się nie dowiesz. Nikt nie odsłoni przed Tobą czułych miejsc, bo będzie się spodziewał i słusznie, że Ty tam właśnie ugodzisz. W ten sposób tylko opóźnisz zmianę zamiast ją przyspieszyć.

Wiem. Uważasz więc, że lepiej manipulować ludźmi, nigdy nie być szczerym i dowiadywać się różnych rzeczy, czy może lepiej być szczerym, mieć gdzieś cudze czułe miejsca, bo i tak można w nie uderzać nie znając ich w pełni?

>De Mello powiedział: Sądzisz, że czujesz się dobrze, bo świat jest w porządku? Błąd! Świat jest w porządku, bo czujesz się dobrze. Świat, w którym chcesz karać ludzi jest tylko Twoim światem Olson. Patrzysz przed siebie i widzisz tylko siebie. Myślisz, że przesadzam?

Przesadzasz.

>Wyobraź sobie, że się spotkaliśmy i obaj patrzymy na Pałac Kultury. Mój Pałac Kultury to jest Pałac Kultury, w którym jako 10 latek byłem na najwyższym piętrze 26 lat temu z ciotką i w którym wiele lat później miałem kilka randek. Twój Pałac kultury, to może Pałac, który być może widzisz po raz pierwszy i który natychmiast koresponduje z Twoją być może bogatą wiedzą architektoniczną, której ja nie posiadam. Lub też generuje niemiłe wspomnienie, gdy nie kupiono Ci domków do zabawy itp.
>Jakie znaczenie ma fakt, że moja i Twoja siatkówka oka jest podobnie pobudzana w sensie fizyko-chemicznym? Żadnego. Tak jak żadnego znaczenia nie ma fakt, że ciasto przed upieczeniem i po upieczeniu to niemal ten sam zestaw kwarków i leptonów. Zjawisko istnieją w kontekście i wzajemnych powiązaniach. I gdy patrzysz przed siebie to dosłownie i cały czas widzisz siebie, swoją historię, zawartość swojego umysłu. Dlatego istnieje tylko jedna droga -> do wewnątrz.

Nie. Po pierwsze znaczenie mają podobieństwa między ludźmi i różnice, które można zrozumieć. Po drugie mi się już chce rzygać od tej drogi do wewnątrz. Jej pogłębianie daje także większą wiedzę o innych.

Mój mem Pałacu Kultury jest płynny. Jeśli przedstawisz mi jakąś swoją historię związaną z nim, to może następnym razem mi się to będzie kojarzyć. Nasze memy będą wtedy w jakiś sposób zbliżone, a gdy przeżywa się coś wspólnie, to memy z tego są czasem prawie identyczne u różnych ludzi. Cała iluzja unikatowości znika gdy poznaje się więcej ludzi i więcej mechanizmów rządzących psychiką.

>Wiem. Uważasz więc, że lepiej manipulować ludźmi, nigdy nie być szczerym i dowiadywać się >różnych rzeczy, czy może lepiej być szczerym, mieć gdzieś cudze czułe miejsca, bo i tak można w >nie uderzać nie znając ich w pełni?
Gdy chcesz, aby roślina szybciej rosła niż jest to w niej zapisane (skoro nie mamy wolnej woli, to chyba zgodzisz się, że to trafne porównanie?), to co z tego, że będziesz się na niej szczerze wyżywał i szczerze karał. Sobie przysporzysz cierpienia i roślinę zniszczysz. Żadna technika nie zadziała, gdy jest oparta na nierealistycznych oczekiwaniach. Trzeba się pogodzić z faktem, że ktoś zapozna się z Twoimi racjami i nic z tym nie zrobi. Jeżeli są one nierealistyczne, to życie samo go ukarze. Nie musimy się nawzajem dodatkowo karać. Jesteśmy tu po to, aby dawać z siebie to co najlepsze nie oglądając się na to, co inni z tym zrobią.

---

dajmonion

>>Wiem. Uważasz więc, że lepiej manipulować ludźmi, nigdy nie być szczerym i dowiadywać się >różnych rzeczy, czy może lepiej być szczerym, mieć gdzieś cudze czułe miejsca, bo i tak można w >nie uderzać nie znając ich w pełni?
>Gdy chcesz, aby roślina szybciej rosła niż jest to w niej zapisane (skoro nie mamy wolnej woli, to chyba zgodzisz się, że to trafne porównanie?), to co z tego, że będziesz się na niej szczerze wyżywał i szczerze karał. Sobie przysporzysz cierpienia i roślinę zniszczysz. Żadna technika nie zadziała, gdy jest oparta na nierealistycznych oczekiwaniach. Trzeba się pogodzić z faktem, że ktoś zapozna się z Twoimi racjami i nic z tym nie zrobi. Jeżeli są one nierealistyczne, to życie samo go ukarze. Nie musimy się nawzajem dodatkowo karać. Jesteśmy tu po to, aby dawać z siebie to co najlepsze nie oglądając się na to, co inni z tym zrobią.
>

---

dajmonion

Trudno koledze nie przyznać racji. Ja np. próbuję układać innym ludziom życie a to jest już dawno poukładane.

Z drugiej strony być wewnętrznie złym i nie uzewnętrznić tego? Z mojego doświadczenia wiem, że nie ma na to szans, co najwyżej można eksplozję przesunąć w czasie, żeby wybuchła ze wzmożoną silą.

Dopóki złość przezwycięża spokój dopóty będzie aktywna.

A ponadto żyjemy w społeczeństwie demokratycznym, którym rządzą większościowe racje dając swój wyraz pod postacią nakazów, zakazów, gróźb i kar, czy pozwolić panować fałszywym, niedobrym przekonaniom nie jest przypadkiem poddaniu się ich władzy nad sobą?

>Z drugiej strony być wewnętrznie złym i nie uzewnętrznić tego? Z mojego doświadczenia wiem, że nie ma na to szans, co najwyżej można eksplozję przesunąć w czasie, żeby wybuchła ze wzmożoną silą.
Nie twierdzę, że złość czy agresję należy tłumić czy wypierać. Chodzi raczej o bycie świadomym związków pomiędzy nią, a innymi zjawiskami. Bez oceniania siebie. Czyli konfrontacja z cieniem.
>czy pozwolić panować fałszywym, niedobrym przekonaniom nie jest przypadkiem poddaniu się ich władzy nad sobą?
Agresją ich nie wyplenisz.

---

dajmonion

>>czy pozwolić panować fałszywym, niedobrym przekonaniom nie jest przypadkiem poddaniu się ich władzy nad sobą?
>Agresją ich nie wyplenisz.

Gdyby agresja nie działała, nikt nie byłby agresywny. Wielokrotnie widziałem zmiany i osiągnięcia powodowane zachowaniem agresywnym. Agresja ewidentnie daje korzyści agresorowi, jeśli ten swoją agresją powoduje uległość innych, bo można też spowodować agresję wzajemną, potężniejszą.

>>>czy pozwolić panować fałszywym, niedobrym przekonaniom nie jest przypadkiem poddaniu się ich władzy nad sobą?
>>Agresją ich nie wyplenisz.
>Gdyby agresja nie działała, nikt nie byłby agresywny. Wielokrotnie widziałem zmiany i osiągnięcia powodowane zachowaniem agresywnym.
Agresja może spowodować zmiany (można kogoś uderzyć i tym samym coś zasadniczo zmienić), ale my tu rozmawiamy o przemianie. A źródłem przemiany jest świadomość.

Jak chcesz to możemy pogadać o tym filmie www.youtube.com/watch?v=IlZ2IDhsge4

---

dajmonion

A świadomość nie bierze się bynajmniej ze szczęścia. Aby zdobyć większą świadomość trzeba umieć wyjść poza swoje emocje i ujrzeć swoje myśli takie jakie są naprawdę - pełne pytań, wątpliwości i mnogości perspektyw. Tylko kretyni widzą świat w sposób zero-jedynkowy jak nie przymierzając wierzący. To wiara nakłada ludziom klapki na oczy, ale też iluzję szczęścia.

To bardzo ryzykowne przywoływać de Mello na tym portalu
Z pozdrowieniami

>Agresja może spowodować zmiany (można kogoś uderzyć i tym samym coś zasadniczo zmienić), ale my tu rozmawiamy o przemianie. A źródłem przemiany jest świadomość.
>Jak chcesz to możemy pogadać o tym filmie www.youtube.com/watch?v=IlZ2IDhsge4

Wg mnie najmniejsza niezgodność woli podczas działania w jednym obszarze jest już przemocą, to co nazywamy agresją to intensywna niezgodność.

Obejrzałem pierwsze minuty filmu i widzę w tym dość typowy polepszacz nastroju, coś w stylu - zaakceptuj siebie i swoje otoczenie takimi jakie są a przestaniesz cierpieć. Ogranicz swoją chciwość i buduj wartość wewnętrzną w takim wymiarze w jakim dotychczas operujesz. Nie walcz ze światem tylko przystosuj się do niego i ciesz się każdą chwilą.

To nie jest mój styl, to jest przeciwieństwo mojego stylu. Ja jestem nastawiony na walkę ze światem nawet gdyby miało to kosztować mnie same cierpienia. Zdając sobie sprawę, ze prawdopodobnie niewiele zmienię w życiu ludzi, i ze spotkają mnie wyłącznie przykrości, nikt nie będzie mi za to wdzięczny, nikt tego nie doceni a raczej każdy będzie miał do mnie żal lub będzie zezłoszczony na mnie wybieram walkę ze współczesnym światem, bo dla mnie to walka ze złem.

>Ja jestem nastawiony na walkę ze światem nawet gdyby miało to kosztować mnie same cierpienia. >Zdając sobie sprawę, ze prawdopodobnie niewiele zmienię w życiu ludzi, i ze spotkają mnie >wyłącznie przykrości, nikt nie będzie mi za to wdzięczny, nikt tego nie doceni a raczej każdy >będzie miał do mnie żal lub będzie zezłoszczony na mnie wybieram walkę ze współczesnym światem, >bo dla mnie to walka ze złem.
Walka nie musi się wiązać z cierpieniem, choć wiąże się przeważnie z wysiłkiem. Można się wysilać i być szczęśliwym. Nauczyciel matematyki walczący z ignorancją nie musi cierpieć. Wręcz przeciwnie. Ja na przykład lubię uczyć.
Walka o ideały połączona z masochizmem ("gdyby miało to kosztować mnie same cierpienie") to żaden powód do chluby.

---

dajmonion

>Walka nie musi się wiązać z cierpieniem, choć wiąże się przeważnie z wysiłkiem. Można się wysilać i być szczęśliwym.

Toteż próbuję. Próbuję być postacią pozytywną nie negatywną, co łatwe nie jest ale znów skupiam się na sobie a dyskusja jest przecież o agresji. Tak dużo mam do powiedzenia a tak ciężko mi wysłuchać innych. Z tego filmu obejrzałem tylko 20 minut i już osądzam. Zbyt łatwo mi to przychodzi. Jestem typem żądnym władzy. Chcę innym mówić co jest dobre i co złe wbrew temu co sami czują. Taki typ.

>Obejrzałem pierwsze minuty filmu i widzę w tym dość typowy polepszacz nastroju, coś w stylu - >zaakceptuj siebie i swoje otoczenie takimi jakie są a przestaniesz cierpieć. Ogranicz swoją >chciwość i buduj wartość wewnętrzną w takim wymiarze w jakim dotychczas operujesz. Nie walcz ze >światem tylko przystosuj się do niego i ciesz się każdą chwilą.
Polepszacz nastroju? Czyli coś jak środek odurzający, który działa jedynie na objawy i na krótką metę. Gdybyś obejrzał więcej, to byś się dowiedział, że jego argumentacja jest bardzo racjonalna i realistyczna. I wobec tego nastawiona na demaskowanie iluzji - głównego powodu, dla którego ludzie mają problemy ze sobą i z innymi. Trudno mi sobie wyobrazić, aby pozbycie się jakiejś podstępnej iluzji miało działać jednie na krótką metę.

---

dajmonion

>Polepszacz nastroju? Czyli coś jak środek odurzający, który działa jedynie na objawy i na krótką metę. Gdybyś obejrzał więcej, to byś się dowiedział, że jego argumentacja jest bardzo racjonalna i realistyczna.

W tym wstępie, który obejrzałem mówi o mistyku rikszarzu, który swoją żywotnością ponoć odmienił go, uświadamiając mu, że on sam jest martwy cierpiąc nieustający niepokój, brak, będąc niepogodzonym z otaczającym go światem.

Swoją dobrą nowinę zawiózł oczywiście do USA, w samo centrum wielkiej metropolii, gdzie przed jego wystąpieniem pączek w maśle wymienia instytucje, które zorganizowały wykład. Dobrą nowinę wyraża w języku angielskim przed większym gronem pączków w maśle, zapewne przed wykładem zawarł z telewizją umowę obejmującą prawa autorskie do wykładu, za co mu podbili debet na jego bankowym koncie.

To mi wystarczyło, żeby człowieka osądzić. Jak dla mnie fałsz wylewa się ze wszystkich otworów, choć niekoniecznie uświadomiony.

Znam się już trochę na takich wiecznie uśmiechniętych i wiecznie zadowolonych z życia rikszarzach mających umrzeć w ciągu 12 lat wskutek chorób zawodowych. Spróbowałby nie uśmiechać się a nikt nie wsiałby do jego rykszy i zdechłby na ulicy jak bezpański pies. Prawdziwe cierpienie dzieje się zawsze w ukryciu.

Ja nie potrafiłbym przekonywać biedaka do zaakceptowania swojego położenia, wprost przeciwnie namawiałbym go do buntu. Buntu nie pojmuję jednak jako walki z innymi ludźmi, bunt pojmuję jako tworzenie nowych porozumień między ludźmi obalających stare i nieefektywne.

W sytuacji życiowej ludzi liczą się dla mnie przede wszystkim dwie sprawy: 1. pełna lodówka, 2. świadomość każdego człowieka wartości społecznych, dzięki którym lodówka wypełnia się. Reszta to już prywatne sprawy każdego człowieka i niech każdy robi co chce.

>Ja nie potrafiłbym przekonywać biedaka do zaakceptowania swojego położenia, wprost przeciwnie >namawiałbym go do buntu. Buntu nie pojmuję jednak jako walki z innymi ludźmi, bunt pojmuję jako >tworzenie nowych porozumień między ludźmi obalających stare i nieefektywne.
Rikszarz powiedział, że on czyni co może, a reszta jest w rękach boga. Zauważ 'czyni co może'. Sam de Mello nigdzie nie namawiał do bierności. Wręcz przeciwnie. Trzeba robić to co do nas należy. Skoro masz możliwość zrobienia czegoś, co polepszy Twój los i innych, dlaczego miałbyś tego nie zrobić? Tak właśnie retorycznie pyta de Mello. Mógłbym znaleźć co najmniej kilka fragmentów wskazujących wyraźnie, że dokładnie tak uważał. Potwierdzasz to co napisałem Olsonowi. Każdy patrząc przed siebie widzi siebie, stan swojego umysłu.
To, że zajmujesz się jakimś tematem to dobrze. Problem pojawia się wtedy, gdy nie widzisz rzeczy powtórzonych wyraźnie kilka razy. Aby je zobaczyć nie wystarczy być inteligentnym i oczytanym. Nie wystarczy być człowiekiem przepełnionym ideałami. Trzeba być w pewnym sensie pogodzonym ze światem by móc go zauważyć.

---

dajmonion

Znam treści de Mello i uważam, że jest tam dużo bardzo ważnych, wręcz kluczowych wskazówek dla podludzi. Mówi on m.in. o podważaniu swoich przekonań na temat rzeczywistości, o egoizmie ukrytym w pozornie altruistycznych czynach. Krótko mówiąc chłop momentami brzmi jakby przeszedł duże cierpienie, które nauczyło go wiele o życiu i samym sobie. Niestety widać tu także mechanizm obronny. Podobny można zaobserwować u wielu guru i coachów, a także księży i moralizatorskich pseudo artystów. Uśmiech sztuczny, postawa wybawiciela i przejedzonego kokainą "głosiciela prawdy", który wydaje się mieć poczucie misji od samego Boga. Niestety ta postawa skreśla go w moich oczach, a do niej zalicza się ta naleciałość dotycząca akceptacji świata takiego jakim jest i szukania szczęścia i mistyki w tym wszechobecnym syfie.

Jeśli ktoś ma doświadczenie z substancjami psychoaktywnymi to dobrze wie jak punkt widzenia na świat może się zmienić tylko od zmiany chemii w mózgu. Wystarczy kreska koksu żeby będąc w identycznej sytuacji jak poprzednio poczuć się jak człowiek z wysoką samooceną, który jest zadowolony z życia i w dodatku elokwentny. Znikają jakiekolwiek wątpliwości i konflikty wewnętrzne.

Zwykły świat na moment wydaje się niezwykły po zażyciu psychodelików. Po zażyciu np LSD rozmywa się granica między jawą a snem. Znikają wyparcia, ale pojawiają się urojenia. Po MXE znika utożsamienie i poczucie przywiązania świadomości do ciała. Świadomość w tym stanie nie ma osobowości, słowa nie składają się w spójną całość. Przypomnienie sobie trzeźwości jest niemożliwe - stan fazy wydaje się być jedyną właściwie postrzeganą rzeczywistością, a powrót do zwierzęcego ciała jest nieprzyjemnym uczuciem - zniewalającą iluzją.

Kto akceptuje rzeczywistość taką jaka jest? Ludzie ze specyficznymi uszkodzeniami w mózgu i z aktywnymi mechanizmami wyparcia, racjonalizacji, zaprzeczenia, odcięci od myślenia logicznego i analizy wartości. Ich jedyne wartości są oparte na wykuciu ich na blachę, powieleniu cudzych sloganów, emocjonalnie, ale bez zrozumienia.

Jeśli rzeczywistość jest zła, okrutna, niesprawiedliwa, to zaakceptuje ją jedynie ten kto nie wie jaka jest. Dochodzi więc do zafałszowania obrazu świata. W skrajnych przypadkach takim ludziom można pluć na mordę, a oni będą udawać, że deszcz pada i się uśmiechać, bo nie dopuszczą do siebie faktu, że są poniżani. Wydaje im się, że trzeba postępować dobrze, ale nie wiedzą jak to jest dobrze, więc kierują się opartym na emocjach systemie przekonań zaszufladkowanych jako "dobro". Kojarzy się to z pozytywnymi emocjami, a te są racjonalizowane, a treść racjonalizacji zastępuje logiczne spojrzenie na rzeczywistość. Takimi ludźmi najłatwiej jest manipulować, oraz liczy się dla nich ego. Ja jest w centrum i też jest skojarzone ze specyficznymi emocjami, które sterują zachowaniem takiego człowieka.

Przebudzenie prowadzi do ujrzenia takiego świata jak jest to pokazane np w filmie Matrix. Po wyjściu z matrixa przechodzą do rzeczywistości, która jest obskurna i paskudna. Akceptacja nie polega na wmawianiu sobie, że gówno jest kwiatkiem, tylko na zaprzestaniu wypierania niewygodnej prawdy na temat gówna, które wcale kwiatkiem nie jest.

De Mello odrobił swoje zadanie domowe do połowy, a potem zamiast dokończyć proces przebudzenia, zaczął wygłaszać zakłamane nauki. Dla pieniędzy i być może sławy i profitów płynących z bycia guru, którego inni słuchają i szanują. Ewentualnie zorientował się, że szczęście bez zakłamania jest niemożliwe i ma poczucie misji - utrzymywania ludzi w tym zakłamaniu żeby byli nieco szczęśliwsi. Jednak propozycja tego człowieka to to samo co wybór pigułki, która pozwala żyć w matrixie w szczęściu i wierze we wszystko czego się zechce. To taka duchowa kokaina. Osoby będące na takiej fazie bywają inspirujące, czasem chcemy być takimi jak oni, bo wydaje się, że też będziemy tacy szczęśliwi. To jednak tylko maska albo oszukańczy taniec neuroprzekaźników, które z jakiegoś powodu nie działają prawidłowo.

>Podobny można zaobserwować u wielu guru i coachów, a także księży i moralizatorskich pseudo >artystów. Uśmiech sztuczny, postawa wybawiciela i przejedzonego kokainą "głosiciela prawdy", >który wydaje się mieć poczucie misji od samego Boga. Niestety ta postawa skreśla go w moich >oczach, a do niej zalicza się ta naleciałość dotycząca akceptacji świata takiego jakim jest i >szukania szczęścia i mistyki w tym wszechobecnym syfie.
Chciałbym zapytać z ciekawości. Jak ze mną piszesz to też masz takie wrażenie?

---

dajmonion

Nie. Ciebie nie traktuję jak guru, tylko osobę inspirującą się ich przesłaniem. Sam kiedyś się tym interesowałem, ale to podobnie jak buddyzm i NLP to tylko filozofia umysłu. Meta założeniem jest zrobienie priorytetu ze szczęścia. Coś ma do tego prowadzić. Są 3 szkoły guru:
- pasywna oparta na deprywacji i wygaszaniu pragnień, kontroli i biernej obserwacji - mechanizm obronny umysłu, pogodzenie się a priori ze stratą i pozbycie się ważności czegokolwiek, co w efekcie powoduje, że nie istnieje nic do stracenia.
- aktywna "kołczowska" oparta na zmianie wszystkich niekorzystnych emocji i wzorców na korzystne. Polega na wyparciu i zakłamanej afirmacji, a meta-założeniem jest "możesz wszystko" co jest bardzo szkodliwym, psychopatycznym przekonaniem. Brak kontaktu z własnymi emocjami, powierzchowne kontakty z innymi.
- wyłączająca autonegację, samoobserwację i samokontrolę akceptacja, charakterystyczna dla populistycznej pseudo psychologii z kobiecych czasopism. Motyw przewodni to poczucie niedowartościowania i niespełniona potrzeba przynależności do grupy. Pseudo rozwiązaniem ma być wyparcie i zakłamana afirmacja, że wszyscy są wartościowi, a w dodatku równi (cóż za sprzeczność). Wzajemne pocieszanie się osób z niską samooceną i udawanie, że tak naprawdę wszystko jest w porządku

Szukasz rozwiązań dla jakichś problemów lub interesujących Cię zagadnień i jesteś na etapie, na którym wydaje Ci się, że znalazłeś właściwą drogę. Może się to nawet dość długo utrzymywać, ale zapewne kiedyś ta iluzja boleśnie upadnie i będziesz ze zdziwieniem myślał o tym, że kiedyś w to wierzyłeś. Póki co możliwe, że przyjąłeś bezkrytycznie całą filozofię, bo Twój mózg uznał ją za korzystną i umiał pogodzić z nią Twoje myśli i emocje. Dostrzegasz jej plusy. Krytykę odbierasz jako niewiedzę rozmówcy, więc nie traktujesz jej poważnie. A może masz wątpliwości, a piszesz to co piszesz żeby zobaczyć co inni powiedzą na ten temat? Nie wiem, ale odbieram Cię jako normalnego człowieka. Nie narzucasz innym swoich urojeń jak np Duch Prawdy czy Brzostowski.

Ja z kolei nie ustawiam szczęścia jako priorytetu. Wiem, że prowadziłoby to do utopii. Priorytetem jest dążenie do prawdy. No ale też nie wiadomo co jest prawdą, a łatwiej dowiedzieć się co nią nie jest.

>Może się to nawet dość długo utrzymywać, ale zapewne kiedyś ta iluzja boleśnie upadnie i >będziesz ze zdziwieniem myślał o tym, że kiedyś w to wierzyłeś.
Co jest tą iluzją?
>Krytykę odbierasz jako niewiedzę rozmówcy, więc nie traktujesz jej poważnie.
Chodzi o to, że ja tej krytyki zwyczajnie nie rozumiem. Gdy piszesz: "wnętrze jest ciągle zmieniającą się przestrzenią, więc poznanie go w pełni jest niemożliwe" to to nie jest niewiedza. Faktycznie wszystko się ciągle zmienia. Ale wobec tego ten argument jest skierowany nie tylko przeciwko poznaniu wnętrza, ale też całej reszty. Nie bardzo rozumiem, dlaczego wnętrze miałoby być bardziej chaotyczne niż otaczający świat. Wiele osób poznaje podczas terapii jedną rzecz, która zmienia ich życie. Często poznanie nie musi być 'w pełni', ma jedynie dotyczyć jakiś kluczowych spraw.

---

dajmonion

>Co jest tą iluzją?

Przekonanie, że rzeczywistość należy zaakceptować taką jaka jest i to rzekomo doprowadzi do szczęścia. Wychodzisz z błędnego założenia, że ludzie cierpią tylko przez swoje błędne przekonania. Daje Ci to poczucie kontroli nad swoim nastrojem.

>>Krytykę odbierasz jako niewiedzę rozmówcy, więc nie traktujesz jej poważnie.
>Chodzi o to, że ja tej krytyki zwyczajnie nie rozumiem. Gdy piszesz: "wnętrze jest ciągle zmieniającą się przestrzenią, więc poznanie go w pełni jest niemożliwe" to to nie jest niewiedza.

Jest. Nie można mieć kontaktu ze samym sobą jednocześnie będąc sobą. Dostrzegasz ten paradoks? Poznajesz tylko to do czego masz dostęp, a co Twoja świadomość postrzega jako to co jest zewnętrzne względem niej. Możesz dość precyzyjnie powiedzieć czym nie jesteś i możesz tu wymienić wszystko co Ci przyjdzie do głowy. Na tej samej zasadzie żaden opis nie oddaje rzeczywistości, a całość doświadczenia to ten opis. Istnieje jeden strumień danych, który w całości jest uproszczeniem, błędem, a skoro pół prawdy to całe kłamstwo, to wszystko co myślimy na temat świata jest iluzją. Fakty redukują się więc do tego co odczuwasz, czyli do samego fenomenu. Faktem jest, że to odczuwasz, ale cała treść jest kłamstwem. Nie istnieje żadna esencja, wszystko jest puste i daje się rozebrać na części, którą nie jest całość. Ale żadna całość nie istnieje, bo każda widziana przez nas "całość" to tylko element większej całości i zbiór mniejszych części. Obiektowość jest więc tylko kwestią perspektywy. Prawdziwa droga do wnętrza to zetknięcie się z pustką. Prawdy nie znamy, obiektowość jest kwestią perspektywy, doświadczany przez nas świat to kwestia programów i perspektywy. Dobro i zło to tylko kwestia perspektywy, a perspektywa to tylko kwestia działania programów. Umysł postrzegający świat przez pryzmat samego siebie na samym starcie przekreśla trafność swoich obserwacji.

>Faktycznie wszystko się ciągle zmienia. Ale wobec tego ten argument jest skierowany nie tylko przeciwko poznaniu wnętrza, ale też całej reszty.

Ta reszta jest bardziej statyczna. Można wyróżnić pewne stałe reguły. Faktycznie jednak nie da się jej poznać. Można jedynie tworzyć szczątkowe modele na podstawie obserwacji, ale metodą naukową nie da się poznać prawdy, bo nie dochodzimy do źródeł mechanizmów, a jedynie obserwujemy powłokę i konwertujemy ją do formy, która jest dla nas użyteczna.

>Nie bardzo rozumiem, dlaczego wnętrze miałoby być bardziej chaotyczne niż otaczający świat.

Bo sama obserwacja zmienia wnętrze, a patrzenie na ścianę wcale jej nie ruszy.

>Wiele osób poznaje podczas terapii jedną rzecz, która zmienia ich życie. Często poznanie nie musi być 'w pełni', ma jedynie dotyczyć jakiś kluczowych spraw.

Często nie ma żadnego poznania, tylko wtłoczenie sobie do głowy iluzji działającej jak placebo narkotyk, który pozwala wyprzeć problem.

>>Co jest tą iluzją?
>Przekonanie, że rzeczywistość należy zaakceptować taką jaka jest i to rzekomo doprowadzi do >szczęścia. Wychodzisz z błędnego założenia, że ludzie cierpią tylko przez swoje błędne >przekonania. Daje Ci to poczucie kontroli nad swoim nastrojem.
Gdy tłumaczę komuś wielomiany i widzę, że są problemy ze zrozumieniem to jaki sens ma nieakceptowanie faktu, że każdy ma swoje tempo? Efekt jest taki, że zaczynają mnie irytować nikłe postępy, ktoś to wyczuwa, też się denerwuje, pojawiają się problemy z koncentracją, lęk przed zadaniem n-tego pytania o to samo.
Jeśli natomiast chodzi o związek przekonań z poczuciem szczęścia, to cały czas widzę to u siebie i innych. Małe dziecko płacze, bo wydaje się mu, że stało się coś strasznego. Już jako dorośli wiemy, że infantylne przekonania były tego powodem.

---

dajmonion

>Gdy tłumaczę komuś wielomiany i widzę, że są problemy ze zrozumieniem to jaki sens ma nieakceptowanie faktu, że każdy ma swoje tempo? Efekt jest taki, że zaczynają mnie irytować nikłe postępy, ktoś to wyczuwa, też się denerwuje, pojawiają się problemy z koncentracją, lęk przed zadaniem n-tego pytania o to samo.

Ano taki ma to sens, że można popracować nad optymalizacją tłumaczenia aby trafić nawet do największych kretynów.

>Jeśli natomiast chodzi o związek przekonań z poczuciem szczęścia, to cały czas widzę to u siebie i innych. Małe dziecko płacze, bo wydaje się mu, że stało się coś strasznego. Już jako dorośli wiemy, że infantylne przekonania były tego powodem.

Najbardziej infantylne przekonania to te pozytywne związane z wyparciem świadomości.

>>Gdy tłumaczę komuś wielomiany i widzę, że są problemy ze zrozumieniem to jaki sens ma >>nieakceptowanie faktu, że każdy ma swoje tempo? Efekt jest taki, że zaczynają mnie irytować >>nikłe postępy, ktoś to wyczuwa, też się denerwuje, pojawiają się problemy z koncentracją, lęk >>przed zadaniem n-tego pytania o to samo.
>Ano taki ma to sens, że można popracować nad optymalizacją tłumaczenia aby trafić nawet do >największych kretynów.
Można to robić akceptując fakt, że każdy ma swoje tempo.

---

dajmonion

A jesteś absolutnie pewien, że to fakt? Ja mam na to inne spojrzenie. Uważam, że większość się wcale nie rozwija, tylko utrwala błędne wzorce. Można do nich dotrzeć na kilka sposobów. Jednym z nich jest manipulacja. Najskuteczniejsza metoda, ale odbierająca sens relacjom. Po co mi ktoś zmanipulowany? Osoba, która dzięki mnie myśli tak jak ja, to jakiś pionek, jeżeli nie przekonałem jej mówiąc wprost, używając argumentów i rozbierając jego wypowiedzi na czynniki pierwsze ukazując błędy. Inna metoda to właśnie mówienie wprost bo tylko ona daje nadzieje na wartościowe relacje z ludźmi.

Wiesz co najbardziej mnie wkurza? Nie niezgodność, tylko brak zrozumienia. Zobacz na Krystkona, którego psychika jest dość łatwa do rozszyfrowania i na reakcję niektórych użytkowników, którzy widzą w tym chęć zwrócenia na siebie uwagi. Ludzie o psychopatyczno-narcystycznym usposobieniu opartym na braku empatii często interpretują wszystko przez pryzmat ego. Nie widzą prawdziwych ludzkich interesów, bo wydaje im się, że wszyscy inni (tak samo jak oni) chcą tylko potwierdzić swoje ego. Niewypierana niska samoocena w połączeniu z brakiem akceptacji tego co jest, daje większą empatię i trzeźwe spojrzenie na rzeczywistość. Dopiero w tym momencie można zaczynać zmiany, rozmowy o sensie, wartościach itd.

>A jesteś absolutnie pewien, że to fakt?
W sposób absolutny nie jestem niczego pewien. Potwierdza to psychologia różnic indywidualnych i moja obserwacja.
>Wiesz co najbardziej mnie wkurza? Nie niezgodność, tylko brak zrozumienia. Zobacz na Krystkona, >którego psychika jest dość łatwa do rozszyfrowania
Można zaobserwować jakiś wzór zachowania. A znasz powody, dla których taki a nie inny wzór powstał? Jeśli nie, to nie możesz powiedzieć, że kogoś rozszyfrowałeś.

---

dajmonion

>Bo sama obserwacja zmienia wnętrze, a patrzenie na ścianę wcale jej nie ruszy.

Obserwacja ściany to przepływ energii z pola emitera do pola detektora z odbiciem w polu ściany. Gdyby różnica potencjału pomiędzy emiterem i detektorem była odpowiednio duża i przepływ energii ogromny, ściana rozpadłaby się od patrzenia na nią.

Żartujesz czy piszesz serio?

>Żartujesz czy piszesz serio?

Właściwości innych ciał doznajemy wskutek oddziaływania z nimi. Każde stwierdzenie obecności obcego ciała to jego wpływ na mnie i mój wpływ na nie. Każda obserwacja zmienia nie tylko obserwatora lecz także przedmiot obserwacji. Nie ma takiego postrzegania, która nie przekształcałoby przedmiotu obserwacji.

Każde spojrzenie na ścianę, każde otwarcie na nią czarnych jak noc siatkówek, zmienia ścianę.

Możesz mózg człowieka pokroić na cienkie plasterki a nie znajdziesz w nim niczego poza materią i jej czynnościami, żadnej abstrakcji.
Aż zrozumiesz wreszcie, że to czynność materii jest tą abstrakcją.

Wszelka materia jest świadoma a nasze umysły tak jak są złożone z prostszych świadomości powiązanych układów materii tak czynią również łącznie świadomość wyższego rzędu, której nie jesteśmy w stanie rozpoznać ani zrozumieć.

Wszechświat materialny jest abstrakcyjnym umysłem.
Serio, to żadne urojenie, tylko nie potrafisz zaakceptować oczywistości.

>Właściwości innych ciał doznajemy wskutek oddziaływania z nimi. Każde stwierdzenie obecności obcego ciała to jego wpływ na mnie i mój wpływ na nie. Każda obserwacja zmienia nie tylko obserwatora lecz także przedmiot obserwacji. Nie ma takiego postrzegania, która nie przekształcałoby przedmiotu obserwacji.

Bzdura. Nie oddziałujesz z obiektem, który postrzegasz dzięki odbijaniu się od niego światła. Nie patrzysz przecież na przedmiot obserwacji bezpośrednio. Mózg tworzy w świadomości hipotezę na temat tego jak wygląda świat i Ty tego doświadczasz obserwując coś.

>Każde spojrzenie na ścianę, każde otwarcie na nią czarnych jak noc siatkówek, zmienia ścianę.

Wyczuwam hit podobny do Ducha Prawdy i jego kuli, która stworzyła świat

>Możesz mózg człowieka pokroić na cienkie plasterki a nie znajdziesz w nim niczego poza materią i jej czynnościami, żadnej abstrakcji.
>Aż zrozumiesz wreszcie, że to czynność materii jest tą abstrakcją.

Podział na materię i jej czynność jest bezsensownym modelem. Czynność to ta sama materia w innym położeniu. Abstrakcja to wynik przetwarzania informacji, podobnie jak świadomość, ale podobieństwa nie oznaczają przecież, że coś jest tym samym co coś podobnego.

>Wszelka materia jest świadoma a nasze umysły tak jak są złożone z prostszych świadomości powiązanych układów materii tak czynią również łącznie świadomość wyższego rzędu, której nie jesteśmy w stanie rozpoznać ani zrozumieć.



>Wszechświat materialny jest abstrakcyjnym umysłem.
>Serio, to żadne urojenie, tylko nie potrafisz zaakceptować oczywistości.

Bóg Ci o tym opowiedział czy miałeś wizje po ayahuasce?

Bzdury niestworzone zmyślasz o niebezpośrednich obserwacjach.
Ciało łączy się z dusza? Przestrzeń materii z przestrzenią abstraktów?
Przestań zmyślać.
W twoim mózgu operuje energia wswiecona przez siatkówki gałek ocznych, energia wyssana z obserwowanej ściany. Utracona energia odmienia ścianę, nieznacznie ale jednak.

Obserwacja jest bezpośrednia. Pęd elektronów wybitych przez fotony jest w związku ze zmianą siły wiązań atomowych w obserwowanej ścianie.

Nie ma żadnych nakładek, które izolowałyby mózg od ściany. Ściana i mózg oddziałują ze sobą fizycznie jak młotek i gwóźdź. Zmiana w mózgu = zmiana w ścianie.

>Bzdury niestworzone zmyślasz o niebezpośrednich obserwacjach.

No a niby w jaki sposób łączysz się z górą, którą obserwujesz przez okno na wakacjach, albo ze słońcem? Odbierasz tylko światło, a mózg tworzy interpretacje.

>Ciało łączy się z dusza? Przestrzeń materii z przestrzenią abstraktów?

Co to jest przestrzeń abstraktów? Jedynie przestrzeń wirtualna w głowie.

>Przestań zmyślać.

Ja?

>W twoim mózgu operuje energia wswiecona przez siatkówki gałek ocznych, energia wyssana z obserwowanej ściany. Utracona energia odmienia ścianę, nieznacznie ale jednak.

<ściana>

>Obserwacja jest bezpośrednia. Pęd elektronów wybitych przez fotony jest w związku ze zmianą siły wiązań atomowych w obserwowanej ścianie.
>Nie ma żadnych nakładek, które izolowałyby mózg od ściany. Ściana i mózg oddziałują ze sobą fizycznie jak młotek i gwóźdź. Zmiana w mózgu = zmiana w ścianie.

>>Żartujesz czy piszesz serio?
>Właściwości innych ciał doznajemy wskutek oddziaływania z nimi. Każde stwierdzenie obecności obcego ciała to jego wpływ na mnie i mój wpływ na nie. Każda obserwacja zmienia nie tylko obserwatora lecz także przedmiot obserwacji. Nie ma takiego postrzegania, która nie przekształcałoby przedmiotu obserwacji.

Krystkon! Co znów za bełkot???

>Każde spojrzenie na ścianę, każde otwarcie na nią czarnych jak noc siatkówek, zmienia ścianę.

No nie. Co ty. Co znów odkryłeś? Zmienia ścianę na co? Inną postać czy też jej konstrukcję osłabia? Czarnymi siatkówkami??

>Możesz mózg człowieka pokroić na cienkie plasterki a nie znajdziesz w nim niczego poza materią i jej czynnościami, żadnej abstrakcji.

Wyjaśnij w końcu jak rozumiesz pojęcie czynności materii pokrojonego na plasterki mózgu!!!

>Aż zrozumiesz wreszcie, że to czynność materii jest tą abstrakcją.

Czyli czynności materii nie ma! No to jak? Jest ta czynność materii czy nie wg Ciebie??

>Wszelka materia jest świadoma...

Gdzie lokujesz świadomość materii????

>...a nasze umysły tak jak są złożone z prostszych świadomości powiązanych układów materii tak czynią również łącznie świadomość wyższego rzędu, której nie jesteśmy w stanie rozpoznać ani zrozumieć.

Czyli nie potrafię zrozumieć świadomości kamienia przy strumyku górskim. Prawda! Nie potrafię zrozumieć czegoś czego nie ma.

>Wszechświat materialny jest abstrakcyjnym umysłem.

Znów rewelacja!! Skąd ten Krystkon wie, że Wszechświat jest umysłem do tego abstrakcyjnym. To ten umysł jest abstrakcją czy też Wszechświat jest abstrakcją??? A gdyby w ten jego łeb trafił meteoryt to by była też abstrakcja???

>Serio, to żadne urojenie, tylko nie potrafisz zaakceptować oczywistości.

Jak to Krystkonie robisz, że tak lekko i swobodnie potrafisz pisać kompletne nonsensy. Pisałem Tobie, żebyś pisał teksty do kabaretów prezentujących humor abstrakcyjny. Tylko trzeba mieć do tego poczucie humoru czego u Ciebie nie widzę ("Serio, to żadne urojenie"..)

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Gdzie lokujesz świadomość materii????

W czasie.
Jeśli chcemy dokonać podziału na ciało i duszę to ciałem jest materia czytaj przestrzeń, natomiast duszą jest abstrakcja czytaj czas.

>Czyli nie potrafię zrozumieć świadomości kamienia przy strumyku górskim. Prawda! Nie potrafię zrozumieć czegoś czego nie ma.

Potrafisz zrozumieć. Przynajmniej częściowo potrafisz pojąć właściwości kamienia i przewidzieć jego czynność, to częściowe pojęcie jego świadomości.
Dokładnie tak samo pojmujesz świadomość innych ludzi, pojmujesz ich właściwość i przewidujesz czynność.

>Znów rewelacja!! Skąd ten Krystkon wie, że Wszechświat jest umysłem do tego abstrakcyjnym. To ten umysł jest abstrakcją czy też Wszechświat jest abstrakcją??? A gdyby w ten jego łeb trafił meteoryt to by była też abstrakcja???

Wystarczy obserwować i analizować.
Wiele osób próbuje zaliczać właściwości materii do materii a to błąd, bo właściwości materii należą do czasu.

Żeby to lepiej rozumieć potrzeba nauczyć się dobrze rozróżniać to co występuje w przestrzeni i to co występuje w czasie a to jest naprawdę trudne.
Jeśli weźmy kawałek skały to jest to materia. Jeśli jednak ten kawałek skały rozbijemy lub z czymś połączymy wówczas ten kawałek skały przestaje być materią a staje się abstrakcją, przechodzi z przestrzeni do czasu.

A co z dualizmem korpuskularno falowym?

>A co z dualizmem korpuskularno falowym?

Cóż za pytanie?
Odpowiedzi na nie należy szukać w podziale rzeczywistości na przestrzeń i czas.
Cząsteczka - materia - przestrzeń
Fala - abstrakcja - czas

Jak już wcześniej wielokrotnie wyrażałem przestrzeń i czas przekształcają się wzajemnie. Ciało przekształca się w czynność a czynność w ciało co nazywamy zmianą.

Możemy zatem ciało po przekształceniu odebrać jako czynność oraz czynność po przekształceniu odebrać jako ciało.
Cząsteczka materii w przestrzeni i abstrakcyjna fala w czasie to dwie postaci jednego, które ulega ciągłym przekształceniom pomiędzy tymi postaciami.

>>A co z dualizmem korpuskularno falowym?
>Cóż za pytanie?
>Odpowiedzi na nie należy szukać w podziale rzeczywistości na przestrzeń i czas.
>Cząsteczka - materia - przestrzeń
>Fala - abstrakcja - czas

Znów bzdura. Doświadczeniem tego udowodnił niejaki pan Compton.

>Jak już wcześniej wielokrotnie wyrażałem przestrzeń i czas przekształcają się wzajemnie.

Przekonałeś dowodem? W jaki sposób? Kiedy? Przypomnij. Nie kłam, bo uciekałeś od odpowiedzi.
Ciało przekształca się w czynność a czynność w ciało co nazywamy zmianą.

Kto to nazywa zmianą? Współczesna fizyka??? Czy tylko Krystkon? Znanym fizykiem współczesnym jest azaliż???

>Możemy zatem ciało po przekształceniu odebrać jako czynność oraz czynność po przekształceniu odebrać jako ciało.

Powalająca rewelacja!! Uderzyłem się w lokiem przy porządkach w domu. Zrobiłem czynność. Jakie więc ciało będę miał w zamian?????? Opuchnięte? Ale nie o to chyba chodzi! Zrobiłem czynność więc muszę mieć jakieś ciało!! To wg teorii Krystkona winno się ujawnić!
>Cząsteczka materii w przestrzeni i abstrakcyjna fala w czasie to dwie postaci jednego, które ulega ciągłym przekształceniom pomiędzy tymi postaciami.

Oto Krystkon w całej okazałości. Cały czas piszemy na temat "Czy agresja przynosi korzyść"!. Piszemy? No to zobaczymy.
Co to jest abstrakcja?
1.pogląd lub twierdzenie oderwane od rzeczywistości; 2. coś niekonkretnego, trudnego do zrozumienia lub pomysł nie do zrealizowania; 3. pojęcie ogólne

Czyli fala jest abstrakcją. Czyli jest czy jej nie ma??
Jakżeż możesz zrozumieć, że coś abstrakcyjnego jak Krystkonowa fala (abstrakcyjna) jest jednym/jednością z cząsteczką materii i to wszystko przekształca się jedno w drugie na dodatek. ("...dwie postaci jednego, które ulega ciągłym przekształceniom pomiędzy tymi postaciami..."). Pomijając analfabetyczny sposób wyjaśniania silący się na wyżyny elokwencji swobodnej, pozostaje tylko powiedzieć: dramat osobisty Krystkona.
Najgorsze w tej kwestii jest to, że on tego nie rozumie! Upiera się, że ma rację! Nie będę takich typów-nieuków tolerował. Oni są zagrożeniem wolnej wiedzy dotąd poznanej przez ludzkość i mącicielami, tak jak kościół. Krystkon już się ujawnił jako nieuk w ekonomii (do dziś jasno i przekonywująco nie wyjaśnił mi co to jest cena dobra rynkowego), to jeszcze się wpycha w tematy na które nie umie odpowiedzieć/poprzeć choćby przewodami myślowymi opartymi na matematyce. I co? Nadal pieprzymy o "Czy agresja przynosi korzyść?". Puknijcie się forumowicze w główki.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

Wenancjuszu ale nie przesadzaj, przechodziliśmy już przez to. Zaraz fala minie i napięcie ustąpi.
Mam propozycję, pójdź do lustra i spójrz na swoje wypasione ciało. Następnie przypomnij sobie jak byleś jeszcze zarodkiem w macicy matki i pojmij wreszcie, ze cale to ciężkie, wielkie, okazałe, wypasione ciało wzięło się z czynności i poprzez czynności ulegnie degradacji.

>>Bo sama obserwacja zmienia wnętrze,...

Wnętrze czego? Jelit, mieszkania, rzeczywistość? To jak należy więc obserwować by zmienić "wnętrze"??

>...a patrzenie na ścianę wcale jej nie ruszy.

Rzeczywiście, co jest najprawdziwszą prawdą.

>Obserwacja ściany to przepływ energii...

Jakiej? Fotonów czy o innym charakterze?? Jak to się ma do agresji z tytułu wątku??

>...z pola emitera do pola detektora z odbiciem w polu ściany.

Co jest emiterem a co jest detektorem? Gdzie następuje detekcja?

>Gdyby różnica potencjału pomiędzy emiterem i detektorem była odpowiednio duża i przepływ energii ogromny, ściana rozpadłaby się od patrzenia na nią.

Tu już nie rozumiem! Jakie więc siły działać będą na ścianę gdy będziesz patrzył na nią? Dlatego zapytałem jak należy ścianę obserwować???

Krystkon! Żyj jak najdłużej, a to dlatego, że Twoje piramidalne durnoty ożywiają mnie, bo tylu idiotyzmów w jednym zdaniu upakować jest sztuką. Dzięki Tobie nie umrę tak szybko. Nawet na łożu śmierci ktoś mi przeczyta Twoje wypowiedzi i na pewno ożyję, czym zaskoczę medyków. Poza tym absolwencie Uniwersytetu, pisz zrozumiale po polsku. Nie twórz wodosłowia, bo "oddziaływanie z działaniem" już się przejada. A w ogóle co ty dajesz za przykłady i do czego mają pasować? Bo do tematu wątku już absolutnie nie widzę.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

>Tu już nie rozumiem! Jakie więc siły działać będą na ścianę gdy będziesz patrzył na nią? Dlatego zapytałem jak należy ścianę obserwować???

Zróbmy tak, weźmy za przykład żagiel słoneczny"


Kiedy zapytam cię o źródło napędu dla tego żagla ty odpowiesz mi mniej więcej to co już jest na wiki:
Cytat:
pl.wikipedia.org/wiki/Żagiel_słoneczny

Tzn. żagiel napędza Słońce.

Ja wówczas zaprzeczę i stwierdzę, że to nieprawda i oświadczę, że napędem dla żagla nie jest wcale Słońce lecz czerń po przeciwnej stronie płachty. To nie Słońce żagiel odpycha lecz czerń go ssie. Który z nas będzie miał rację?

Ja będę mógł tego nawet dowodzić, zaproponuję aby po obu stronach świetlnego żagla ustawić jednakowe emitery światła i w którą stronę poruszy się wówczas żagiel? Najpewniej w żadną.

Toteż tłumaczę ci, że wystawienie w kierunku ściany naszych czarnych jak noc siatkówek gałek ocznych ssie energię emitera świetlnego przez co siła uderzenia fotonów w ścianę jest znacznie wyższa. Wystarczyłoby zamknąć powieki aby siła uderzenia fotonów zmniejszyła się.

Potrzeba sobie uświadomić, że czerń kosmosu to nie jest czerń pustki, to jest wyłącznie czerń materii. Dla tego co nam się wydaje nieprzeniknioną ciemnością siatkówki naszych oczu świecą jak Słońce.

Miałbym nawet pomysł na eksperyment z dźwignią, żeby tego dowodzić, jak wiesz mam 1000 pomysłów na minutę.
Budujemy lustrzaną od wewnątrz sferę. W jej wnętrzu na środku montujemy świetlną śrubę, wiatrak z tym, że na wiatr fotonów. Po jednej stronie śruby montujemy silny emiter światła a po drugiej robimy niewielką dziurę w sferze ustawioną na kosmiczną czerń. Uruchamiamy światło i napędzamy śrubę, badamy tempo jej obrotu.
Następnie używamy szkła powiększającego wewnątrz lustrzanej sfery lecz w rzucie na śrubę powiększamy nie światło lecz kosmiczną czerń niewielkiego otworu.

Co zrobi śruba?
Przyśpieszy.

>>Tu już nie rozumiem! Jakie więc siły działać będą na ścianę gdy będziesz patrzył na nią? Dlatego zapytałem jak należy ścianę obserwować???
>Zróbmy tak, weźmy za przykład żagiel słoneczny"
>Kiedy zapytam cię o źródło napędu dla tego żagla ty odpowiesz mi mniej więcej to co już jest na wiki:
>Cytat:

Żagiel słoneczny - urządzenie napędowe statków kosmicznych, wykorzystujące ciśnienie światła słonecznego oraz w mniejszym stopniu ciśnienie wywierane przez cząstki wiatru słonecznego.

>pl.wikipedia.org/wiki/Żagiel_słoneczny
>Tzn. żagiel napędza Słońce.
>Ja wówczas zaprzeczę i stwierdzę, że to nieprawda i oświadczę, że napędem dla żagla nie jest wcale Słońce lecz czerń po przeciwnej stronie płachty. To nie Słońce żagiel odpycha lecz czerń go ssie. Który z nas będzie miał rację?

Obłęd.

>Ja będę mógł tego nawet dowodzić, zaproponuję aby po obu stronach świetlnego żagla ustawić jednakowe emitery światła i w którą stronę poruszy się wówczas żagiel? Najpewniej w żadną.

Jeśli to żagiel, czyli element bierny, to powiedz skąd weźmiesz energię na wytworzenie energii świetlnej w samym żaglu??? Pomijając to nieszczęsne założenie. Zawsze energia światła (bo foton ma również naturę korpuskuły), pochodząca ze strony Słońca będzie większa i przy równoważnym siłom działającym na żagiel, będzie decydowała o popychaniu żagla. Bo ty zakładając takie zdarzenie uważasz, że żagiel działa jak silnik odrzutowy. Emiter światła jest emiterem fali em. a nie silnikiem odrzutowym.

>Toteż tłumaczę ci, że wystawienie w kierunku ściany naszych czarnych jak noc siatkówek gałek ocznych ssie energię emitera świetlnego przez co siła uderzenia fotonów w ścianę jest znacznie wyższa.

Czy masz jakieś wyliczenia by poprzeć ten wywód?? Znaczy się gdzie nie spojrzymy tam przyspieszamy ruch fotonów ze światła odbitego, bo je pochłaniamy, "ssiemy" jak to powiedziałeś. Zaiste największy kabotyn świata nie jest w stanie takiego czegoś wymyślić.

>Wystarczyłoby zamknąć powieki aby siła uderzenia fotonów zmniejszyła się.

W co? W siatkówkę czy w ścianę? Pomierzyłeś to? Bo każde takie kategoryczne stwierdzenie musi mieć oparcie w doświadczeniach kierunkowych.
Czy Ty mierzyłeś sobie dziś temperaturę ciała? Dotknij ręką choć głowy ale stroną zewnętrzną dłoni..

>Potrzeba sobie uświadomić, że czerń kosmosu to nie jest czerń pustki, to jest wyłącznie czerń materii. Dla tego co nam się wydaje nieprzeniknioną ciemnością siatkówki naszych oczu świecą jak Słońce.

No to siatkówki naszych oczu są czarne jak noc czy świecą jak Słońce??? No bo przecież pisałeś ,że siatkówki są czarne jak noc.
Bredzisz czy nie!

>Miałbym nawet pomysł na eksperyment z dźwignią, żeby tego dowodzić, jak wiesz mam 1000 pomysłów na minutę.

W tym ani jednego "poczciwego" pomysłu.

>Budujemy lustrzaną od wewnątrz sferę. W jej wnętrzu na środku montujemy świetlną śrubę, wiatrak z tym, że na wiatr fotonów. Po jednej stronie śruby montujemy silny emiter światła a po drugiej robimy niewielką dziurę w sferze ustawioną na kosmiczną czerń. Uruchamiamy światło i napędzamy śrubę, badamy tempo jej obrotu.
>Następnie używamy szkła powiększającego wewnątrz lustrzanej sfery lecz w rzucie na śrubę powiększamy nie światło lecz kosmiczną czerń niewielkiego otworu.
>Co zrobi śruba?
>Przyśpieszy.

Tak? Dlaczego? Co powoduje, że ujawnia się nagle przyspieszenie? Ano jakaś siła przyłożona. Ona wg Ciebie powstaje ze śruby z wiatrakiem wystawianym na silne źródło światła, następnie badamy prędkość obrotu (a nie tempo), tylko po co? Następnie używając szkła powiększającego kosmiczną czerń, co ma przyspieszyć obrót śruby. A czy czasem nie mówimy o "żaglu" słonecznym? Chm.... Odleciałeś znów? Nie wiem jak to nazwać, ale w żadnym cywilizowanym języku świata, nawet ludożerców, nie da się określić stopnia zidiocenia takiego rozumowania. Porównaj wątek jaki wywołałeś pt. "Czy agresja przynosi korzyść" z tym co teraz pieprzysz. Piszesz na temat? Czy starasz się utrzymać linię tematyczną? Chaos kompletny, czyli tak masz we łbie. I Ty się dziwisz, że zawsze jesteś celem a nie celującym. To takie proste do zauważenia panie absolwencie Uniwersytetu. Ze szczególną lubością lubię takim jak Ty wytykać właśnie taką ułomność. Wszech(nie)wiedzę. Absolwent Uniwersytetu! Jak ładnie to brzmi, ale jak łatwo to zeszmaciłeś. Jesteś, bez złośliwości, postacią już nie karykaturalną ale tragiczną. To co prezentujesz nam jest tylko marnym kuglarstwem odpustowym. Ciebie nigdy bym nie zatrudnił, chyba do zamiatania liści jesiennych, bo to praca bez żadnej personalnej odpowiedzialności. I wsadź sobie ten Uniwersytet, wiesz gdzie. Pamiętaj, że wyższa uczelnie uczy jednego. Nigdy nie oddalaj się od literatury fachowej choćby nie wiem jak długo.. Ty nie czytasz nic, więc i nic nie mówisz a pleciesz androny. Nie stać Ciebie na autorefleksję, bo nic nie umiesz. Takiemu łatwo. Mądry zawsze ma wątpliwości. Ty nie masz nigdy. Na naszej ulicy chłopacy mówili o takim zarozumiały pacan. Wystarczy, bo i tak nie zrozumiesz. Żyjesz hasełkiem: "Ty se mów jo se zdrów". Zmień lepiej portal (miałeś założony swój), więc szalej sobie do woli. Drobiazg tylko jeden. Nikt z gości nie zgadzał się z Tobą i zostawili Ciebie jak pannę w tańcu, która tańczyć nie umiała.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

Skoro żagiel się porusza to chyba oczywiste że emiter światła kierunkowego jest silnikiem odrzutowym.
Przy czym stanie się nim dopiero w chwili kiedy światło zostanie pochłonięte lub odbite.

I spójrz na to co ty pieprzysz i kto tu jest prowokatorem.

>Skoro żagiel się porusza to chyba oczywiste że emiter światła kierunkowego jest silnikiem odrzutowym.
>Przy czym stanie się nim dopiero w chwili kiedy światło zostanie pochłonięte lub odbite.
>I spójrz na to co ty pieprzysz i kto tu jest prowokatorem.

Ale Ty zakładasz urządzenie bierne/żagiel, więc pozbawione własnego źródła napędu!! Jeśli nie to o czym piszesz???
Ty mylisz wszystko co się da! Babcię z dziadkiem też byś pomylił i byka z krową też. Poza tym nie piszesz na temat wywołanego przez Ciebie wątku..
Poza tym nie piszesz poprawnie po polsku.
Poza tym stosujesz nieodpowiednie słowne określenia i w zamian egzotyczne, własne słowotwórstwo a raczej wodosłowie, nie pasujące do niczego.
Poza tym jesteś chaotyczny, co jest wyrazem porządku w Twojej głowie.
Nie pomoże Tobie postawa obrażonego synka jedynaka, bynajmniej nie działa na mnie.
Nie wchodź na pole fizyki i techniki bo nie masz zielonego pojęcia o niczym.

Czyli w ten sposób stałem się prowokatorem!? Kto taką prowokację zaczął??
Kto otworzył wątek "Czy agresja przynosi korzyść?" i go nie kontynuuje, a pisze bzdury na temat mu nieznany?
Czy widzisz choćby bliskość obu tematów, bo ja nie. Dziwisz się mojej reakcji?? Ileż więc bzdur podobnych masz jeszcze w głowie?? Czyż można spokojnie przeglądać treści wypowiedzi trafiając na Twoje??
Dlaczego nie skorzystasz z dobrej rady byś wrócił do swojego bloga/bo go przecież masz, i tam nie poszalejesz (dosłownie)?? Na tym forum jesteś poniewierany i będziesz zawsze, jeśli będziesz dalej wypisywał bzdury i przy nich obstawał. Na pewno ja spokojny nie będę. I na nic Twoje teorie spiskowe o zmowie niektórych forumowiczów by Ciebie wykończyć, choćby nerwowo. Jeśli będziesz pisał z sensem to zapewniam, że będziesz celował a nie będziesz ofiarą celu. I nie ma zmiłuj się. Ponad czterdziestoletni mężczyzna, po przejściach, doświadczony więc życiowo, mający liczną rodzinę, absolwent Uniwersytetu we Wrocławiu, ale niestety infantylnie rozumujący a piszący jeszcze gorzej. Tak to z Tobą jest, niestety.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

Nie mam bloga i piszę z sensem, bo gdybym pisał bez sensu już dawno zignorowałbyś mnie a tak nie potrafisz.
Nie podoba ci się mój styl? Czy może to reakcja na zmiany jakie w tobie powoduję?
Trzymasz się twardo swoich racji ale wszystko można skruszyć wystarczy uderzyć odpowiednią ilość razy.
Z niczego nie zrezygnuję. Ty już poukładałeś świat i jak on wygląda? Teraz moja kolej.

I nie liczę na taryfę ulgową. Dzięki twoim atakom na mnie uczę się czego spodziewać się po innych ludziach, kiedy wyrażę to co im się nie spodoba i szukam odpowiednych sposobów reakcji. Jeśli chcę coś zmienić w życiu społecznym będę nieustannie na celowniku tych, którzy będą widzieli we mnie zagrożenie własnych interesów i to zarówno tych świadomych różnic moralnych jak i tych nieświadomych, którzy zobaczą we mnie po prostu zło. Takie ataki niszczą psychikę więc lepiej jeśli rozłożą się w czasie, wówczas mnie nie zniszczą a zmasowane mogłyby. Także biorąc moje cele pod uwagę właściwie powinienem być ci wdzięczny, że budujesz we mnie odporność zanim jeszcze choroba mnie zaatakuje.

>Nie mam bloga i piszę z sensem, bo gdybym pisał bez sensu już dawno zignorowałbyś mnie a tak nie potrafisz.

Nieprawda. Piszesz czasem z sensem, czasem bez. Przeważnie to drugie. Jednych przyciągasz jako ofiara, na której można się powyżywać (Jacek), innych wkurzasz samym faktem, że masz odmienny światopogląd niż on na poziomie ideologicznym (Szarley), inni są wkurzeni na to jak gwałcisz logikę i Ci się tłumaczy, a nic nie rozumiesz (Wenancjusz). Duchowi Prawdy też odpisują. Jeśli ktoś nie potrafi kogoś zignorować to ucieka od meritum i pieprzy z nim o niczym podkreślając przy tym non stop swoje ego, albo niby z kogoś szydząc, ale bez argumentów.

Najbardziej rozumiem tu Wenancjusza, bo jego odczucia do Twojej osoby są takie jak moje do większości. Robisz często niemiłosiernie szmatę z logiki i poniewierasz ją jak Duch Prawdy. Mnie jakoś nie denerwujesz bo Twoje teorie opierają się na zupełnie dziwnym abstrakcyjnym myśleniu, ale nie są to typowe powielane skądś schematy. Są racjonalizacje ale dla teorii, a nie przekonania o własnej wielkości. Problem w tym, że Twoje teorie są oderwanymi od rzeczywistości sofizmatami, które arbitralnie wprowadzasz. Nazywasz to prawdą, choć to fantazje.

Fantazjom łatwo zaprzeczyć.
Fantazje nie wyprowadziłby z równowagi człowieka o ugruntowanej wiedzy jak Wenancjusz.
Potrafisz zaprzeczyć - zrób to!

Dla ułatwienia w zaprzeczeniu dodam, że przekształcenie pomiędzy cząsteczka i falą można tłumaczyć jako zakrzywienie i wyprost wektora siły.

>Fantazjom łatwo zaprzeczyć.

Nie zawsze. Jeśli fantazje są rozbudowane, a element X ma uzasadnić Y, co uzasadnia Z, co jest powiązane z J, to nie obalę tego szybko, a w dodatku rozmówca powie mi "ty to wszystko podważasz, zawsze musisz mieć rację i... zzz" gdzie "zzz" to projekcja - napisanie na mój temat tego co sam robi.

Założę zaraz wątek o manipulacji i to opiszę, bo to banalne mechanizmy, a większość ich nie dostrzega.

>Fantazje nie wyprowadziłby z równowagi człowieka o ugruntowanej wiedzy jak Wenancjusz.
>Potrafisz zaprzeczyć - zrób to!

Podejrzewam, że Wenancjusz czuje jakbyś mu napluł w mordę, bo nie po to zdobywał wiedzę żeby ktoś na forum wymyślał własne niepotwierdzone teorie i wmawiał, że to prawda. W dodatku gdy chce wytłumaczyć to rozmywasz wartościowe treści mieszając je ze swoim bełkotem, co może sprawiać wrażenie, że trwa właśnie jakiś ważny spór gdzie obie strony mogą mieć rację. W ten sposób zrównujesz wypociny z prawdą, a to faktycznie wkurza. Tylko, że dla mnie Twoje treści nie są groźne, bo inni ich nie akceptują. Najgorsze są te przekonania skopiowane skądś i podawane bez argumentu jako absolutna prawda.

>Dla ułatwienia w zaprzeczeniu dodam, że przekształcenie pomiędzy cząsteczka i falą można tłumaczyć jako zakrzywienie i wyprost wektora siły.

>Najbardziej rozumiem tu Wenancjusza, bo jego odczucia do Twojej osoby są takie jak moje do większości. Robisz często niemiłosiernie szmatę z logiki i poniewierasz ją jak Duch Prawdy. Mnie jakoś nie denerwujesz bo Twoje teorie opierają się na zupełnie dziwnym abstrakcyjnym myśleniu, ale nie są to typowe powielane skądś schematy. Są racjonalizacje ale dla teorii, a nie przekonania o własnej wielkości. Problem w tym, że Twoje teorie są oderwanymi od rzeczywistości sofizmatami, które arbitralnie wprowadzasz. Nazywasz to prawdą, choć to fantazje.
>
Olsonie! Jeśli Ciebie stać na to, to spojrzyj na sprawę z "lotu ptaka" czyli w miarę możliwości wyłącz emocje. Krystkona zdołałem zauważyć od momentu kiedy się pojawił na tym forum. Rozbuchane, nie pokojarzone jego myśli, chaotyczne wypowiedzi. Z początku dostawał delikatne uwagi, a nawet go broniono. Traktowano go poważnie jeszcze (np. Ebvalaim-fizyk czy Belfer00-długoletni pedagog). Inni w przedmiocie fizyki go od razu lekceważyli. Ja z zawodu jestem elektrykiem (właściwie elektroenergetykiem) i ruszyło mnie dokładnie wtedy, gdy Krystkon zaczął się popisywać odkryciami na polu indukcji elektromagnetycznej. Nie mogłem pozwolić by absolutny dyletant zabierał głos w oparciu o rysunki nie mające związku z tematem i toczył idiotyczne wywody. Tak się to zaczęło. Krystkon zamiast ulec refleksji, że może jednak inni mają rację, zastosował eskalację jego pomysłów co zgodnie z dodatnim sprzężeniem zwrotnym, tylko spotęgowało awantury. Krystkon nie jest zdolny do autorefleksji i zachowuje się jak narcyz lub czasem kabotyn. Przyjął metodę rzucania głupoty pod dyskusję forumowiczom, sam przyglądając się efektom. Co dziwne znajdują się tacy co biorą udział na poważnie w tych dyskusjach. Takiej postawy nie pochwalam i nazwałem go prowokatorem. Czy myślisz, że zmienił się choć trochę? Wątpię. Choćby biorąc jego ostatnią odpowiedź na Twoją uwagę cyt. "Dla ułatwienia w zaprzeczeniu dodam, że przekształcenie pomiędzy cząsteczką i falą można tłumaczyć jako zakrzywienie i wyprost wektora siły."
Popatrz ile dureństw napakował w jednym zdaniu. Stara się usprawiedliwić tłumacząc, że miedzy cząsteczką (jaką? atom czy cząsteczka wieloatomowa czy kwant) a falą (jak? em., akustyczną, może morską) następuje przekształcenie (czego w co? wzajemna zamiana?). Co ma ułatwić to wyjaśnienie i jakiemu zaprzeczeniu? Jakie to zakrzywienie i czego? To u niego wektory są krzywe i wtedy się prostują? Od kiedy wektory są krzywe? No chyba w prywatnej fizyce Krystkona. Ale jakiej siły? Skąd on wziął siłę? Nie wiadomo nic. Bełkot chorego w malignie. Czyż można to inaczej przyjąć? Zmrużyć oko i potraktować to jako wygłup, puścić płazem? Toć wtedy daje się takiemu zielone światło by plótł jeszcze większe bzdury. Moje uwagi, staram się to robić spokojnie choć mnie ponosi, mają na celu jego ochronę. Chcę by się opamiętał i nie robił z siebie pacana. Chcę również by forum wyglądało poważnie a nie jak zlot idiotów wszelkiego autoramentu. Niestety jest uparty i nieustępliwy, a to już denerwuje. Zwłaszcza ta jego prywatna fizyka. Zresztą na polu matematyki też uprawia kuglarską ekwilibrystykę. Wybacz Olsonie, ale takich spraw nie puszcza się płazem, zwłaszcza u absolwenta Uniwersytetu. Tak jak u miłującego prawdę, doktoranta ponoć, zaprzeczenia ewolucji na podstawie błysków i kolorów łusek ryb. To na tyle i pozdrawiam.

---

Jednak jestem lepszy jak moja reputacja. Cholera! A może gorszy? Najgorsza ta niepewność.

Tak to rozumiem i już ci to tłumaczyłem. Siła zakrzywiona to wg mnie wiązanie i podstawa przestrzeni, siła prosta to działanie i podstawa czasu.
Obie siły wiązania i działania ulegają złożeniu i rozłożeniu, próbowałem to opisywać nawet na rysunkach.
Wg mnie wiązanie może przekształcić się w działanie, a działanie we wiązanie.

To żaden narcyzm tak to rozumiem

www.racjonalista.pl/forum.php/s,722097

Istnieje siła wiązania czy nie?
Narysuj jej wektor, prosty jest czy zakrzywiony?
Wiązanie to nie działanie, wiązanie to zaprzeczenie działania.

Co tu nie ma sensu? Ach zapomniałem - wszystko.
Nigdy nie traktowałeś mnie poważnie i nie zaczniesz, nawet gdybym miał świętą rację.

>Tak to rozumiem i już ci to tłumaczyłem. Siła zakrzywiona to wg mnie wiązanie i podstawa przestrzeni, siła prosta to działanie i podstawa czasu.
>Obie siły wiązania i działania ulegają złożeniu i rozłożeniu, próbowałem to opisywać nawet na rysunkach.
>Wg mnie wiązanie może przekształcić się w działanie, a działanie we wiązanie.
>To żaden narcyzm tak to rozumiem
>www.racjonalista.pl/forum.php/s,722097
>Istnieje siła wiązania czy nie?
>Narysuj jej wektor, prosty jest czy zakrzywiony?
>Wiązanie to nie działanie, wiązanie to zaprzeczenie działania.
>Co tu nie ma sensu? Ach zapomniałem - wszystko.
>Nigdy nie traktowałeś mnie poważnie i nie zaczniesz, nawet gdybym miał świętą rację.

W nauce w celu wprowadzenia spójności w "wyjaśnieniach" wymyśla się nowe byty takie jak siły, pola, masa, cząsteczki itd. Te byty nie były wcześniej zananę, co oznacza, że wyjaśniamy znane za pomocą nieznanego, a nie odwrotnie jak to się mylnie uważa. Niemniej takie byty powinny mieć jakieś przełożenie na rzeczywistość. Na przykład "siła" w mechanice jest realna w tym sensie, że definiuje stosunek mas dwóch ciał jako stosunek odwrotności przyśpieszeń z jakimi te ciała będą się do siebie zbliżać w wyidealizowanych warunkach. Natomiast przyśpieszenia nie są już tak abstrakcyjne jak masa czy siła bo możemy je zobaczyć.

Może po prostu nie używaj już zdefiniowanych w fizyce pojęć. Wymyśl i zdefiniuj swoje nazwy, bo teraz to wygląda tak jakbyś umyślnie chciał wywoływać nieporozumienie. "Skręcony wektor" brzmi jak "małżeństwo homoseksualne" albo "żonaty kawaler"

.

Nie wiem jak to nazwać.
Dla przykładu. Siła magnetyczna wokół prostego przewodu elektrycznego jest, jak zresztą zasada lewej dłoni pokazuje, silą wiązania. Wystarczy jednak przewód zwinąć w cewkę żeby siła magnetyczna przekształciła się w siłę działania.

>Nie wiem jak to nazwać.
>Dla przykładu. Siła magnetyczna wokół prostego przewodu elektrycznego jest, jak zresztą zasada lewej dłoni pokazuje, silą wiązania.

Co to jest siła wiązania ? Bo wektor siły magnetycznej przecież nigdy nie bywa "skręcony", to tylko linie pola takie są. W takim razie proponuje posługiwać się pojęciem "linii pola" i rysować "linie pola wiązania" (jeśli taki aparat matematyczny jest użyteczny w twojej teorii) a nie "wektor siły wiązania".

>Wystarczy jednak przewód zwinąć w cewkę żeby siła magnetyczna przekształciła się w siłę działania.

A jak weźmiesz dwa proste, równoległe przewody umieszczone w bliskiej odległości od siebie i przepuścisz przez nie prąd elektryczny w zgodnym kierunku to ich przyśpieszenie względem siebie zinterpretujesz jako konsekwencje siły działania czy siły wiązania ?

.