argumentum ad hominem czyli argument dostosowany do rozmówcy. Niestety na wikipedii jest błędna definicja uznająca ten argument za pozamerytoryczny sposób dyskusji, choć w rzeczywistości jest to największa kosa na oponentów wierzących w głupie idee.

Mam doświadczenie w rozmowie z ludźmi na tematy religijne. Staram się edukować katolików, wytykać im błędy w rozumowaniu i moralności. Zaatakowana ma się czuć część osobowości związana z ego, które utożsamia się z danymi poglądami i uważa, że ich wyznawanie jest czymś dobrym, lepszym od tego w co wierzą inni. Także poczucie sensu wiążące się z daną ideą mocno bruździ w logice i często po prostu nie da się rozmawiać z wierzącym. Widzimy wtedy takich Brzostowskich, którzy w żałosny sposób próbują wymyślać coraz głupsze schizofreniczne racjonalizacje dla swojej wiary. Człowiek i jego uczucia schodzą przez to gdzieś na dalszy plan. Znika empatia, znikają prawdziwe wartości, a wierzący jest tylko prymitywnym nośnikiem memów walczącym o swoją wyimaginowaną lepszość.

Nie musicie mi wierzyć, możecie to sprawdzić w praktyce. Moja teoria jest taka, że tłumaczenie przekonań na meta-poziomie nie trafi do większości katolików. Właśnie dlatego, że są na tym poziomie zmanipulowani i to tak jakby nie mieli podstawowych zmysłów. Trzeba je w kimś obudzić, a to nie jest proste gdy osobnik stawia czynny opór i projektuje na nas swoje najgorsze cechy wymieszane z tym co wmówiono mu, że jest złe (analogicznie jak u kiboli gdzie nienawiść do przeciwnej drużyny jest oczywista, a jej kibice są "frajerami", "pedałami", "leszczami", albo po prostu "kurwami" i "cwelami").

Taki katolik interpretuje wszystko przez pryzmat mentalnego wirusa, który objawia się w nim jako religia. Wirus atakuje emocje i mechanizmy niezbędne do logicznego myślenia. Każde wyjaśnienia są odbierane jako atak i przekręcane. Jest jednak sposób żeby ominąć te mechanizmy. Jest nim właśnie robocze przyjęcie poglądu, że wierzymy w to co rozmówca. Jest tu sprytny myk - jego językiem wykładamy swoją filozofię. Szukamy sprzecznych twierdzeń i korzystamy ze słowa jak z broni. Na katolików sprawdza się przedstawienie Boga jako Szatana. Cierpienia jako sensu życia. Bardzo łatwo jest znaleźć na to dowody w samej idei chrześcijańskiej. Bywa i tak, że przedstawiam Boga jako tolerancyjnego i chcącego żeby człowiek cieszył się z życia. Do argumentów metafizycznych można przejść później, przedstawiając je jako "moje wątpliwości dotyczące wiary". "Wierzę, ale trapią mnie niewiadome tu i tu" i okazuje się, że rozmówcę też trapią.

Ja obserwuję u wierzących taki mechanizm "ale jeśli Boga nie ma to trzeba go wymyślić!". To tak jakby alkoholik powiedział, że świat bez picia jest bez sensu. "Ale daj mi w niego wierzyć!" - tupie nogą rozhisteryzowany wierzący. Widać wtedy bezsilność i żałosną próbę oszukania się i szukania głębi w idei, która jest najpłytszą i najgłupszą z możliwych. U wierzących widać też często mechanizm "jest źle, ale nie zrobię z tym nic". Nic dziwnego, w końcu ktoś taki czeka na bożą pomoc, która nigdy nie nadejdzie. Dla niektórych lepiej się pomodlić i skupić się na "myśleniu pozytywnie" zamiast na analizie sytuacji i szukaniu rozwiązań.

Z debilami trzeba umieć rozmawiać. Nie należy oczekiwać od nich logiki, nie są wymagającymi rozmówcami. Trzeba się ich jednak nauczyć, bo stanowią większość społeczeństwa i są świetni w kłamstwie. Do tego stopnia, że oszukują samych siebie. Rozmowy na wyższym poziomie można prowadzić tak naprawdę tylko z tymi, którzy są w stanie to zrozumieć.