Komentator Rafał Poniecki w wątku zatytułowanym "Seria kłamstw Arminiusa cz. 2" (www.racjonalista.pl/forum.php/s,831772) zamieścił następujący wpis:
"Żeby nie zaczynać nowego wątku, wstawiam tutaj link do tego, co dzisiaj przyszło w emailu.Dotyczy to niezwykłości osiągnięć Einsteina.qr.ae/pNZKgB. Nie do końca wszystko przejrzałem, ale jest to coś, co niewątpliwie pozwala na trzeźwe spojrzenie na te wszystkie ględzenia o tym, jakim to plagiatorem Einstein był."

Jako że autor powyższego wątku systematycznie wycina wszelkie moje komentarze, zmuszony jestem ustosunkować się do niego w tekście mojego autorstwa.
Otóż ja w przeciwieństwie do Pana R. Ponieckiego przejrzałerm "wszystko do końca" w podlinkownaym przez niego tekście. Jest to bezkrytyczny pean ku czci Einsteina, zawierąjacy oczywiste kłamstwa oraz niemalże deifikujący jego rzekomą genialność i wszechczasowa wyjątkowość.W tekście jak wyżej jest np. napisane: "Two of his greatest inventions are the Special and General Theories of Relativity;" ("dwa jego największe osiągnięcia to specjalna teoria względności oraz ogólna teoria względności").Jest to wierutne łgarstwo, gdyż za generalną teorię względności odpowieda głównie Hilbert, zaś za szczególną, Poincare i Lorentz. Podkreślam, głównie, bo był też wkład innych naukowców. Sprowokowany "laudowaniem" Einsteina jak w artykule podlinkownaym ( przypomina to bardzo sposób wypowiadania się o Janie Pawle II w Polsce) - postanowiłem wsypać do tej beczki miodu trochę gorzkawego dziegciu. Albowiem Einstein nie był wcale wielkim geniuszem, często bowiem popełniał rażące błędy. Historia którą zapodam wpisuje się także w odsłanianie cech charakteru Einsteina oraz charakteryzowania jego modus operandi - co od pewnego czasu staram się czynić na tym forum.Ad rem. W 1936 r. najbardziej znane amerykańskie czasopismo naukowe "the Physical Review" otrzymało do publikacji artykuł naukowy pt. " Czy fale grawitacyjne istnieją" ("Do Gravitational Waves Exist"?) autorstwa Alberta Einsteina i Nathana Rosena. W rzeczonym artykule autorzy postawili tezę, że fale grawitacyjne nie istnieją, są natomiast "fikcyjnym bytem", iluzją generowaną przez matematyczne procedury. Wydawca "The physical Review" odesłał do recenzji. Recenzował, anonimowo, amerykański uczony Howard Robertson, który na dziesięciu stronach recenzji poddał artykuł miażdżącej krytyce stwierdzając, iż jego autorzy popełnili kardynalny błąd gdyż fale grawitacyjne nie są żadną matematyczną iluzją, są fizyczną rzeczywistością - i postawił konkluzję sugerującą stanowczo przemyślenie treści artykułu przez jego autorów. Einstein, wielki bufon i arogant - oburzył się wielce na taką propozycję. W liście do wydawcy amerykańskiego periodyku naukowego napisał: "We had sent you our manuscript for publication and had not authorized you to show it to specialists before it is printed. I see no reason to address the - in any case erroneous - comments of your anonymous expert. On the basis of this incident I prefer to publish the paper elsewhere.("Wysłaliśmy rękopis do publikacji i nie upoważniliśmy redakcji do pokazywania go specjalistom - uczonym przed jego opublikowaniem. Nie widzę żadnych powodów dla których miałbym się ustosunkowywać do błędnych opinii eksperta któremu zleciliście recenzję. Z powodu tego co zaszło zdecydowałem opublikować się artykuł w innym periodyku."). Wypowiedź Einsteina jak wyżej jest zaiste....genialna!
Einstein wysłał rzeczony artykuł do naukowego wydawnictwa kanadyjskiego - pod trochę zmienionym tytułem. Jednakże przypadkiem całkowitym tak się stało, iż Robertson spotkał się w międzyczasie z L. Infeldem, który zastąpił Rosena na stanowisku asystenta Einsteina i w rozmowie z nim, na temat fal grawitacyjnych zdołał go przekonać łatwo ( Infeld był zdecydowanie zdolniejszy niz Einstein) do swojego poglądu co do błędu w artykule Einsteina. Infeld z kolei przekonał Einsteina ( ciekawym czy w tym wypadku zadziałała kwestia pobratymstwa etnicznego rzutująca na stopień zaufania?), a ten zdążył dokonać krytycznej korekty w artykule który miał się ukazać w kanadyjskim periodyku. Słowem, Einstein dał klasycznie w tyłek, skompromitował się totalnie jako geniusz i zbiegiem przypadku, został za uszy wyciagnięty z buraków w jakie wlazł przez zdolnego naukowca amerykańskiego.
Einstein podziękował Robertsonowi (do końca nie wiedząc, iż to on był owym anonimowym recenzentem, który zmaskarował jego tekst) w bardzo charakterystyczny dla jego arogancji sposób: "... to my colleague Professor Robertson for his friendly assistance in the clarification of the original error." (mojemu koledze, profesorowi Robertsonowi, za jego przyjacielską pomoc/asystę przy wyjaśnianiu błędu"). A przecież Robertson nie pomagał/asystował mu przy wyjasnianiu błędu. On odwalił za ignoranta Einsteina cała robotę. On i tylko on wskazał na błąd i uratował Einsteina przed kompromitacją. Przypadek opisany znów wyśmienicie definiuje modus operandi Einsteina i - przy okazji - jego wielką butę i arogancję.
Zainteresowanych problemem - odsyłam do podlinkownaego materiału.
www.famous(*)man-who-proved-einstein-wrong/