Historia pojawia się poprzez astrologię, dziedzinę niezbyt dziś poważaną.

Nieważni ludzie zajmują się nieważnymi dziedzinami: poezją Blake'a, gwiazdami, czyli pierdołami. Właściwie każdy nowoczesny członek współczesnego, rozwijającego się, liberalnego świata będzie na nich patrzył z wyrozumiałą, pełną poczucia wyższości litością. Astrologia? Blake? Cały ten New Age? Kogo to dzisiaj rusza? Wszystko to jest dziś śmieszne, niemodne, passé...

Astrologia sprowadza się dziś do horoskopów, Jung wyszedł z mody...

No właśnie. Każdemu pokoleniu się wydaje, że jest absolutnie nowe i będzie robić wszystko od początku i właściwie. Też tak myślałam. Kiedy studiowałam psychologię na początku lat 80., wierzyłam, że psychologia humanistyczna zmieni świat na dobre. Że jesteśmy wolni i wiele możemy. Że kochając dzieci i mądrze je wychowując, zbuduje się zdrowe społeczeństwo, że człowiek jest z natury dobry i tak dalej. A teraz, przez te 20 lat, obowiązuje zupełnie inny paradygmat: socjo-biologiczny, scjentystyczny. I z tego punktu widzenia tamte czasy są już tylko jakoś żałośnie zabawne, zupełnie jak krój spodni czy fryzury na cukier.

Rzeczywistość jest wiązką języków, którymi mówimy o świecie. Pisarze powinni starać się znaleźć swój własny język w tym chaosie. A astrologia zawsze była dla mnie starym i pięknym sposobem poszukiwania porządku i praw, które nami rządzą, zawsze plastycznie dostosowywała się do epoki. Najbardziej fascynowała mnie potrzeba łączenia makro- i mikrokosmosów, która jest fundamentem astrologii. Chciałabym, żeby tak było. Klasyczna astrologia jest niesamowita w drążeniu detali ludzkiego życia, pokazuje szczegółowo, jak wielki kosmos wpływa na nasze małe życia. To bardzo dodaje odwagi.

Astrologia wprowadza porządek, wydaje mi się, że dawniej pisała pani raczej o świecie jako chaosie?

Chaos jest odwrotnością porządku, więc pisząc o jednym, pisze się jednocześnie o drugim. Moi bohaterowie źle czują się w chaosie i wyruszają po wiedzę, która odsłoni ukryty do tej pory porządek. Wiedza jest w stanie nas uwolnić. W "Podróży ludzi księgi" ludzie idą po księgę, gdzie wszystko zostanie raz na zawsze wyjaśnione. W każdej kolejnej książce opowiadam, jak ludzie poszukują porządku: może to być porządek psychiatryczno-spirytystyczny jak w "EE", mitologiczny jak w "Prawieku". Za każdym razem jest to porządek niereligijny, nie ma tam Boga w sensie chrześcijańskim. W "Biegunach" jest porządek bieguński, kosmos ateistów, którzy muszą sobie sami stworzyć porządek etyczny. Umierający profesor greki ma wizje odnowienia ludzkości: roi mu się, żeby jeszcze raz wszystko zacząć od początku, powrócić do Grecji, zobaczyć świat pełen bogów. Artemida karmi koty, Hermes sprzedaje skarpety na straganie, a Neptun pracuje jako hydraulik. Coś, co przepadło, zostałoby przywrócone, a my moglibyśmy żyć w godny sposób, bo nasze wybory byłyby prawdziwymi wyborami, a nie gestami nieważnych i nic nieznaczących szczurów.

Kiedyś chciałabym pójść w tym kierunku, pokazać świat, który jest wypełniony epifaniami. Bardzo możliwe, że się starzeję i staję się niebezpiecznie podobna do Janiny Duszejko.