"Czy umysł jest/nie jest częścią przyrody?"
Jeżeli jest/nie jest to w jaki sposób?
I czy w ogóle pojęcie umysłu jest jeszcze do czegoś potrzebne? (Bo zakładam - być może naiwnie - że sam umysł bywa użyteczny).
Tytuł wątku zapożyczyłem z jednego z rozdziałów książeczki prof. A. Nowaczyka (2008), Filozofia analityczna, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Trzeba zaznaczyć, że znana nam kosmologia dotyczy tylko wszechświata w widzialnych granicach, co jednoznacznie wskazuje na to, że nawet wszechświat siedzi zamknięty w naszych głowach.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Kontynuując humanistyczną cześć dyskusji nad wybranym zagadnieniem, trzeba zwrócić uwagę, że relacja między umysłem a przyrodą stanowi podstawową oś, wokół której obracają się systemy religijne, filozoficzne i etyczne.
Weźmy dla przykładu Biblię, która relację między umysłem i przyrodą określa na osi panowanie-podległość. Weźmy dziewiętnastowieczny kult nauki i dwudziestowieczny konsumpcjonizm, które doprowadziły przez kult umysłu i poznania naukowo-technicznego do degradacji środowiska naturalnego. To tylko niektóre przykłady.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Bierzesz pod uwagę tylko jeden rodzaj pamięci - pamięć epizodyczną, pamięć zdarzeń, rzeczy i osób, związaną ze strukturami korowymi.
Podam za Baddeleyem przykład jednego z jego pacjentów, który cierpiał na amnezję pourazową i w ciągu kilkudziesięciu sekund zapominał o tym, co się działo wcześniej.
Kiedyś Baddeley ukrył w dłoni szpilkę i pacjent dotkliwie się ukłuł przy powitaniu z nim. Mimo, że za następnym razem pacjent z radością powitał nowego "pana doktora" - z niezrozumiałych nawet dla siebie powodów nie chciał podać mu ręki.
Opisano również przypadek pianisty cierpiącego na amnezję, który nadal pamięta jak gra się na fortepianie utwory, których nauczył się przed uszkodzeniem mózgu. Potrafi również grać z nut a vista.
Dysocjacja wiedzy świadomej i nieświadomej to doprawdy wielce interesujący temat. O ile pamiętam w Polsce zajmuje się tym zagadnieniem m.in. prof. Herzyk.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Ja się czasami kasuję na forum i czuję, że wiąże się to w jakiś tajemniczy sposób z działaniem mojego umysłu. Zagadkowe...

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

Śniły mi się dzisiaj jakieś dwa leniwe koty Pana Prezesa, takie dzikie, dziwne, jak z rysunków Witkacego. Czyżby nadciągał jakiś ostateczny kataklizm, np. nieurodzaj tak wielki, że zaczniemy importować kartofle z Chin?

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

>Ja się czasami kasuję na forum i czuję, że wiąże się to w jakiś tajemniczy sposób z działaniem mojego umysłu. Zagadkowe...

Ja wówczas ten umysł przenikam, tak zwyczajnie.

>Trzeba zaznaczyć, że znana nam kosmologia dotyczy tylko wszechświata w widzialnych granicach, co jednoznacznie wskazuje na to, że nawet wszechświat siedzi zamknięty w naszych głowach.

Który wszechświat. Przecież tkwi w umysłach obserwatorów, tylko w ujęciu historycznym.

>>Trzeba zaznaczyć, że znana nam kosmologia dotyczy tylko wszechświata w widzialnych granicach, co jednoznacznie wskazuje na to, że nawet wszechświat siedzi zamknięty w naszych głowach.
>Który wszechświat. Przecież tkwi w umysłach obserwatorów, tylko w ujęciu historycznym.
Ciagle ten sam, ale nie tylko w archiwum, bo archiwum konstytuuje archiwizacje.

>Śniły mi się dzisiaj jakieś dwa leniwe koty Pana Prezesa, takie dzikie, dziwne, jak z rysunków Witkacego. Czyżby nadciągał jakiś ostateczny kataklizm, np. nieurodzaj tak wielki, że zaczniemy importować kartofle z Chin?

Hmmm... dziwna epoka kryzysow indywidualnych na tle kryzysu spolecznego...
( Ha! a to z "Pozegnania jesieni" !
Dziwne, nie?)

>>Śniły mi się dzisiaj jakieś dwa leniwe koty Pana Prezesa, takie dzikie, dziwne, jak z rysunków Witkacego. Czyżby nadciągał jakiś ostateczny kataklizm, np. nieurodzaj tak wielki, że zaczniemy importować kartofle z Chin?
>Hmmm... dziwna epoka kryzysow indywidualnych na tle kryzysu spolecznego...
>( Ha! a to z "Pozegnania jesieni" !

Przenikam ten umysł, tak tylko trochę, bo wolę, żeby zachował cząstkę skrytą. Nie dziwię się jego snom o kotach Pana Prezesa w ujęciu witkacowskim, bo ten sen jasno wskazuje, że przechodzi poważny kryzys egzystencjalny, na tle upadających wartości cywilizacyjnych, a to się łączy z "Nienasyceniem" Witkacego. Strach przed zmianami, jest w tym umyśle dominujący, stąd to dociekanie, w jakiej relacji pozostaje z naturą, a te odnosi bezpośrednio do kartoflanego pola. Wykopki się skończą, zastanie tylko pole, a umysł drży z leku, czy za rok, znowu będzie pole kartoflane, takie swojskie, rodzime, czy jeno ugór zostanie, chwastem zarośnięty.
Jesień idzie, będzie zima, potem czas orać pole. lecz co jeżeli wszędzie będą chińskie kartofle? Wspomóc ten umysł jakoś trzeba, bo po bezdrożach lewituje i ani chybi, samotnie zostawiony, upadnie 622 razy, bo tak on ma, bo on jest, demoniczną kobietą.

>>>Trzeba zaznaczyć, że znana nam kosmologia dotyczy tylko wszechświata w widzialnych granicach, co jednoznacznie wskazuje na to, że nawet wszechświat siedzi zamknięty w naszych głowach.
>>Który wszechświat. Przecież tkwi w umysłach obserwatorów, tylko w ujęciu historycznym.
>Ciagle ten sam,

Nie znam prawdziwej natury rzeczy. Nie obserwuję jego rzeczywistości, prawdziwego oblicza.
Kiedy nad ranem, wchodziłem do ciepłej wody jeziora, zupełnie sam, nagi i całkowicie bezbronny, żeby płynąć, a potem nurkować w najgłębsze jego miejsce, w to, którego się bałem, zawieszony jak w stanie nieważkości, doznawałem wspaniałego uczucia. Na te parę chwil, zlewałem się z otaczająca mnie naturą, czułem się całkowicie bezpieczny i spokojny. To można przyrównać tylko do bycia, w wodach płodowych matki.
Zawsze miałem wrażenie, że obok mnie jest ktoś, pan tego jeziora. Stwór groźny, ale nic mi nie zrobi, byłem bezpieczny. Wtedy ryby, które przede mną uciekały, podpływały bliżej, żeby mi się przyjrzeć, pewnie zdziwione. Nie potrafię tego opisać
Niestety trzeba było wyjść, znowu byłem obserwatorem.

>Który wszechświat...

Ten jedyny prawdziwy. Innego nie ma, nawet jeżeli jest.

---

BENE DOCET QUI BENE DISTINGUIT

>>Który wszechświat...
>Ten jedyny prawdziwy. Innego nie ma, nawet jeżeli jest.

Jak już będziesz kobietą, to zabiorę Cię w ich mnogość.

Cytat:

więc bezużyteczna jest ta rozmowa skoro jest wytworem bezużytecznego umysłu, jeśli wątpić w użyteczność jego działania. Paradoksalne są też poczynania samego umysłu rozważającego swoją użyteczność.
Moim zdaniem użyteczność umysłu polega na tym, że jego zastosowanie pozytywnie wpływa na przetrwanie, gdyż potrafi on przewidzieć reakcję swojego potencjalnego działania na niego samego, w ten wybiórczy dla siebie sposób podejmuje decyzje, które są najlepsze dla niego w owym stanie zakresu potencji swej mocy myślenia.

Przykładowo rzeczą pożyteczną, użyteczną jest podjęcie przez umysł działania w kształceniu się w celu jeszcze lepszej sprawności użyteczności.

>Kontynuując humanistyczną cześć dyskusji nad wybranym zagadnieniem, trzeba zwrócić uwagę, że relacja między umysłem a przyrodą stanowi podstawową oś, wokół której obracają się systemy religijne, filozoficzne i etyczne.
>Weźmy dla przykładu Biblię, która relację między umysłem i przyrodą określa na osi panowanie-podległość.

Podobnie jak wszystkie księgi religijne cywilizacji Morza Śródziemnego. Natomiast ciekawą sytuację mamy na dalekim wschodzie. Tam świat materialny i duchowy przenikają się i postawa człowieka wobec środowiska jest oparta na wzajemnym szacunku. Odbicie świata idealnego jest w każdym ciele materialnym.
I tu powstaje ciekawy problem dotyczący wpływu izolacji geograficznej na formowanie się systemu religijnego oraz systemu wartości. Jak umysły takich samych przecież ludzi mogą wytwarzać zupełnie sprzeczne ontologicznie mitologie. W Europie zwyciężył monoteizm, a na dalekim wschodzie politeizm i religie animistyczne. Ponadto pojawił się tam buddyzm, który osoby boga jako takiego nie ma.
Tak więc widać, iż potencjał abstrakcyjnej twórczości umysłu jest potężny z czego też może wynikać tak wielka chęć do życia złudzeniami.
Na początku byliśmy w centrum Wszechświata i wszystko kręciło się wokół nas, potem okazało się, że jesteśmy w jednej z wielu galaktyk i to nie w centrum tylko gdzieś na peryferiach. Obecnie nawet nie wiemy czy jesteśmy tym jednym cudownym życiem. Ale umysł nie może się pogodzić i kreuje coraz nowe byty wbrew zasady brzytwy Ockhama.
Było stworzenie i byliśmy dziećmi bożymi ale przyszedł Darwin i zburzył ten porządek więc ludzie wymyślili sobie inteligentny projekt zamiast przyjąć, że nie jesteśmy wcale wyjątkowi. I mimo, że od początku jest jasne, że koncepcja ID nie ma szans to niektórzy się wokół niej okopali i próbują rozpaczliwie utrzymać ostatnią redutę zabobonności w teorii powstania świata.
Kochamy żyć w komforcie. Uważam, że na tym fundamencie powstają wszystkie fobie, rasizmy, nacjonalizmy. Za wszelką cenę próbujemy sobie udowodnić, że to my jesteśmy narodem, rasą, społecznością wybraną i najlepszą, taka romantyczna koncepcja Chrystusa narodów w mrocznym wydaniu.

>Weźmy dziewiętnastowieczny kult nauki i dwudziestowieczny konsumpcjonizm, które doprowadziły przez kult umysłu i poznania naukowo-technicznego do degradacji środowiska naturalnego. To tylko niektóre przykłady.

Może jest tak dlatego, że umysł choć posiadający potężne zdolności wszystkiego przewidzieć nie może i reaguje z opóźnieniem na skutki swoich decyzji. Tak jak w tym przysłowiu, że mądry Polak po szkodzie. Tworzymy kombinat przemysłowy i dopiero gdy zauważymy, że zniszczone zostały wszystkie lasy i ludzie umierają to zdajemy sobie sprawę, że jednak wciąż jesteśmy częścią przyrody.
Niestety nasze reakcje zawsze opóźnione a obecnie dodatkowo stępione widmem zysków przestają być właściwe. Długo negowaliśmy globalne ocieplenie, a teraz chcąc walczyć możemy spowodować więcej szkód co przedstawia artykuł: www.racjonalista.pl/kk.php/s,6828
Ale trzeba być dobrej myśli. Może umysł, który stworzył bogów zacznie twardo stąpać po Ziemi i jego racjonalne działania zapobiegną skutkom działań podjętych w przeszłości.

Ale się rozpisałem

Pozdrawiam