Możecie na mnie krzyczeć, pluć, budować stos, nie postawić wódki, ale ja już mam powyżej dziurek w nosie tego wiecznego słuchania o Dawkinsie.

   Jak się nie obrócę na forum, to wszędzie Dawkins. Chcesz napisać coś o budowie statków? Poszukaj u Dawkinsa. Nie zgadzają ci się geny? Dawkins ci je policzy. Szukasz boga? Dawkins już go znalazł, to znaczy nie znalazł, ale urojeń nikt przecież nie chce mieć. Nie masz piątej klepki? Dawkins ma lekarstwo. Boisz się piekła? Dawkins wyjaśni, że nie ma czego. Nie wzięliście listy zakupów z domu? Dzwońcie do Dawkinsa, powie co masz kupić. Mąż cię zdradza? Zacznij go zdradzać z Dawkinsem. Dzieci cię nie słuchają? Dawkins zawsze wysłucha i da wsparcie. Nie masz przepisu na życie? Dawkins Ci poda.

   Ja się nie dziwię, że Kościół katolicki zabrania go czytać. Bo Dawkins przejął całkowicie rolę Biblii i Kościoła. Tylko że nie u katolików

   Fajne to. I takie zwyczajne. Sami racjonaliści, a jak im rzucić Dawkinsa, to się zaczyna spór jak za starych dobrych czasów soborowych.

Wszyscy są racjonalni, tylko każdy inaczej.

---

"Internet jest takim nieco przerażającym zapisem zdygitalizowanego, zbiorowego ego ludzkości. Jest tam wszystko, co się w ludzkim umyśle lęgnie-to, co najwznioślejsze, i to, co najbardziej podłe". W. Eichelberger.

Skoro jesteśmy w tym słownikowym nastroju, to jak rozumiesz ewolucję?

>Właśnie czemu nie ma Nobla z teologii?

W teologii jest tyle logii ile w najniższej klasy parówkach jest mięsa najwyższej jakości. Nie wiem w ogóle kto nazwał rozważania o bogu nauką - z nią ten 'twór' nie ma nic wspólnego. Jest zatem całkiem logiczne, że nie przyznaje się Nagrody Nobla w tejże 'dziedzinie'. Jak by to miało wyglądać?

Ojciec Rydzyk został nagrodzony Nagrodą Nobla w dziedzinie teologii za stwierdzenie - Bóg jest wszechmogący, miłościwy i troszczy się o swoje owce. Na poparcie swej odważnej tezy ojciec dyrektor ukazał zawartość swych kont bankowych. Nikt nie miał wątpliwości, że sam Pan czuwa nad kapitalizacją odsetek przybytku Radia Maryja.

>Skoro jesteśmy w tym słownikowym nastroju, to jak rozumiesz ewolucję?

Mam ci własną definicję ewolucji odtworzyć, żebyś sprawdził czy umiem żyć bez słownika? Nie widzę potrzeby definiowania czegoś, co zostało już zdefiniowane w sposób mnie zadowalający. Teraz coś dla ciebie - jak rozumiesz prawo powszechnego ciążenia?

>Tak mi też przyszło do głowy swoją drogą, iż nieraz spotkałem biologa, który utyskiwał na prosty język Dawkinsa, lecz zza zasłony fachowych terminów owego jegomościa przezierało słabe zrozumienie mechanizmów ewolucji.

Klasą naukowca nie jest ilość definicji jakie zna, tylko umiejętność wytłumaczenia najbardziej zawiłych zagadnień w możliwie najprostszy sposób. Polscy nauczyciele (w większości) powinni sobie wziąć to do serca.

>W teologii jest tyle logii ile w najniższej klasy parówkach jest mięsa najwyższej jakości. Nie wiem w ogóle kto nazwał rozważania o bogu nauką.
Świetny txt.Najgorsze jest to że rozmawiając z wierzącym użył on argumentu że skoro na uczelniach przyznaje się tytuły naukowe w teologii i naucza za kasę z budżetu tejże nauki to nie może to być bzdura.
W telewizji objawiają swą wiedzę teolodzy i istnieje wiele programów religijnych a w przypadku ważnych wydarzeń w kraju dziennikarze lecą pytać purpuratów.
Chciałbym by i nas pytano.Oraz byśmy mieli swoje własne programy w TV.
W Ateo-TV.

> Nie wiem w ogóle kto nazwał rozważania o bogu nauką

Ci sami, którzy nazwali Boga "Miłością", a Jezusa "Prawdą".
Ojcowie PijaRowie.

Do nauki, która polega przecież na udowadnianiu prawdy, bądź szukaniu błędów w teoriach, pojęcie autorytetu nie pasuje, co najwyżej można być ekspertem w jakiejś dziedzinie.

Papież Polak Jan Paweł II określany jest jako autorytet, bo był Papieżem Polakiem.

Dawkins dla mnie może być "tylko"/"aż" ekspertem w swojej dziedzinie, nie podchodzę do niego bezmyślnie, przypuszczam także, że wiele razy się pomylił i pewnie przyznał do błędów. Autorytet jest odgórnie bezbłędny, nie poddawany krytyce, jest to kompletnie poza naukowym podejściem do życia. Bycie autorytetem dla naukowca uważam za policzek dla takiej osoby.

Dawkins to bardzo mądry pan, ale nie niepopełniający błędów.

Pojawia się coś spektakularnego, co dany człowiek powiedział, napisał, namalował, przez jakiś czas tym ludzie żyją, potem jednak ta atmosfera niezwykłości szarzeje i to jest normalne. Tak wydarzyło się z "Bogiem Urojonym" Dawkinsa, tak było z Teorią Względności Einsteina. W przyszłości znajdą jakieś niedociągnięcia w treści, bo wiedza będzie większa. W następnych dziesięcioleciach też pojawią się takie osoby. Dawkins dołożył cegiełkę do nauki, może większą, może mniejszą i szacunek mu za to, ale nazywać go autorytetem to tak, jakby styl jego pracy był zwykłym żartem.

Pozdrawiam

Jeśli ma określać naszą rzeczywistość myślenie naukowe, to powinniśmy odrzucić pojęcie autorytetu.
Zmniejszy się pycha, zaprzaństwo , wygórowane poczucie własnego ja, bezrefleksyjność, no i oczywiście po przyznaniu się do błędu można zrobić krok do jego naprawy.

Pozdrawiam

>Jeśli ma określać naszą rzeczywistość myślenie naukowe, to powinniśmy odrzucić pojęcie autorytetu.
>Zmniejszy się pycha, zaprzaństwo , wygórowane poczucie własnego ja, bezrefleksyjność, no i oczywiście po przyznaniu się do błędu można zrobić krok do jego naprawy.
>Pozdrawiam
Masz rację, ale zależy w jaki sposób postrzega się autorytet. Dla mnie autorytet to nie guru, za który podąża bezmyślna masa. Autorytet to społeczne uznanie, kredyt zaufania co do profesjonalizmu, jakim niewątpliwie darzę Dawkinsa.

Nie bardzo rozumiem co masz na myśli. Richard Dawkins to w tej chwili jeden z najbardziej znanych intelektualistów zajmujących się popularyzacją nauki. Kiedy zajmujesz się tą tematyką siłą rzeczy nie możesz się zamknąć w jednej wąskiej specjalizacji, bo zaraz zanudzisz czytelnika/widza. Konieczne jest posiadanie szerokiej wiedzy z różnych dyscyplin.
Profesor Dawkins jest biologiem, jednak w swoich książkach dosyć często odwołuje się np. do fizyki czy chemii. Podobnie Carl Sagan - chociaż zawodowo zajmował się astronomią, w swoich książkach skierowanych dla szerszego grona odbiorców powoływał się na ustalenia biologów albo psychologów. Stephen Hawking poruszał w "Krótkiej historii czasu" zagadnienia związane z filozofią. Jedną z najważniejszych cech charakteryzujących naukowca powinna być ciekawość świata, która nie musi się ograniczać do swojej tylko dziedziny. Można zajmować się jednym tematem a jednocześnie posiadać szeroką, erudycyjną wiedzę z innych dziedzin. Ba! Powinno się ją posiadać, jeśli chce się zajmować promocją nauki.
Nigdy nie słyszałem, żeby profesor Dawkins uważał, że jest autorytetem w każdym temacie. Pamiętam wręcz kilka odwrotnych przypadków, kiedy wyraźnie nakreślał granice swoich kompetencji w danej dziedzinie.

Nie widzę natomiast nic złego w tym, że ktoś podczas rozmowy przywoła argument: "Wiesz, Dawkins (Sagan, Hawking) poruszał ten temat w swojej książce". Bądźmy szczerzy - nikt nie ma w głowie bazy danych naukowych publikacji. Popularyzatorskie książki albo fragmenty artykułów w "Świecie Nauki" łatwiej zapadają w pamięć.

>Nie ma się więc co dziwić że nazwisko Dawkinsa pojawia się tutaj stosunkowo często. Choć de-facto główną przyczyną takiego stanu rzeczy nie są ateiści, a raczej ludzie religijni bo wciąż czepiają się tej nieszczęsnej teorii ewolucji.

Mam dokładnie takie same odczucia. Poza tym profesorowi Dawkinsowi przyklejono łatkę "radykalnego ateisty", tyle tylko, że ja tego radykalizmu jakoś nie potrafię zauważyć. Cóż radykalnego jest w debacie opartej na rzetelnej argumentacji?
Po prostu zdaniem sporej części wierzących "wojujący ateista" to ktoś taki, kto zamiast siedzieć cicho wypowiada się na temat swoich poglądów. W skrajnych przypadkach delikwenta obraża samo istnienie ateistów. Każdy, kto tylko odważy się poprosić o dowód albo zaakcentować brak logiki stojący za najważniejszymi dogmatami wiary otrzyma łatkę "radykała".

Nie wolno zapominać, że "Bóg Urojony" wśród książek Richarda Dawkinsa stanowi swoisty wyjątek, nie regułę.

Ważne jest jednoznaczne określenie. Ja osobiście nigdy nie chciałbym być określony jako autorytet. To tak, jakbym się zamknął w jednej bryle i nie chciał się rozwijać w różnorodnych kierunkach. Dla mnie jako człowieka twórczego koniecznością jest szukanie nowych rozwiązań oraz sensowna krytyka ze strony otoczenia, na tym zyskuję, to mnie rozwija. To ma duży i pozytywny wpływ na relacje społeczne, rodzinne i wiele innych np. gdy dziecko powie mi co złego zrobiłem, zawsze mam szansę ten błąd naprawić, w przeciwnych przypadkach żyję w ślepej ułudzie własnego "jaki to ja nie jestem fantastyczny".

Pozdrawiam

>Z całą pewnością można rzec, że ktoś, kto nie wierzy (believe w rozumieniu przekonania, a nie wiary religijnej)w teorię ewolucji, jest ignorantem, głupcem lub szaleńcem (lub niegodziwcem (podły), ale tego bym raczej nie brał pod uwagę).

I co niby jest nie tak z powyższym stwierdzeniem? Jest równie prawdziwe dla ewolucjonizmu jak dla heliocentryzmu, termodynamiki, czy stwierdzenia, iż Ziemia nie jest płaska.

>Bo, zdaje się, polskie.
Zdaje się, że tylko jego, Nietzsche'go, urojenie.
Połabskie może.