Witam,
Niedawno łyknąlem sobie książkę Dawkinsa "Bog urojony" i jedna rzecz nie daje mi spokoju...

Pamiętam podczas czytania fragmentu kiedy autor rozprawia się z kolejnymi argumentami dygnitarzy boga, pojawia się stwierdzenie skąd inąd które było dla mnie oczywiste, w którym autor arbitralnie stwierdza, ze wiara to nie jest akt woli, ze można być "obrytym" teologiem, recytować z pamięci wierszyki, modlitwy etc, a tak naprawdę nie wierzyć w boga.

Skoro tak, to dla kogo jest ta ksiązka, której przecież cala siła składa się z logicznych wniosków, faktów, dowodów i odnośników do zaczerpniętych źródeł, z których czerpał Dawkins?

Może coś mi umknęło podczas czytania?

Pzdr
r4aven

>>Nie traktujmy wiary, jak wiedzy.
>Ale wiara to jest wiedza, a raczej "wiedza" - pokraczna wiedza a priori.

Wiara, jeśli jest przyjęta, jest przyjęta początkowo a priori. Ale to nie znaczy, że nie może podlegać weryfikacji.

>>Nie wszyscy wierzący to moher.
>Wszyscy. Jeno że każdy ma swoja wiarę, wiec gatunków moheru jest tyle ilu wierzących, ale każdy z nich ma właściwa dla siebie granicę, za którą tylko beton.

Stwierdzenie a priori

>>Religianci muszą mieć wątpliwości (przynajmniej mała część); bez tej wątpliwości wiara byłaby pewnością (albo wiarą ułomną),
>Ale wiara to jest pewność. Wiara i wątpliwości nie idą w parze w stosunku do jednego obiektu.

A to dlaczego? To zależy od zainfekowania umysłu wiarą. A ludzie są różni.

>>Wielu bogobojnych ma znakomitą wiedzę nt. religioznawstwa i co po niektórzy potrafią myśleć w sposób racjonalny, pragmatyczny
>I owszem, ale tylko w odniesieniu do wiary innych ludzi. W odniesieniu do własnej wiary są tej zdolności pozbawieni. Wiara to upośledzenie zdolności poznawczych.

Wiara to jest upośledzenie zdolności poznawczych, ale istnieją ludzie, którzy w przypadku urazu kręgosłupa, po długiej rehabilitacji, wysiłkiem własnej woli potrafią stanąć na nogi.

>>Poza tym jedna rzecz. Nie wszyscy wierzący uwierzyli (zindoktrynowani zostali) w trzecim roku życia.
>No tak. Raczej wcześniej. W skali miliardów widać taki właśnie mechanizm: człowiek pozostaje całe życie w wierze, do której był indoktrynowany od maleńka.

A co z dziećmi ateistów?

>>Istnieją tacy, jak mniemam, którzy dorośli do wiary, bazując na własnych przemyśleniach jako nastolatkowie czy pełnoletni.
>Musi być skłonność i ciągły kontakt ze sprawami religii. Wiara nie spada z nieba, człowiek długo mości jej gniazdko w swoim umyśle.

Oj nie zgadzam się. Istnieją apateiści.

>>A tu furtka spokojnie może zostać otwarta w obie strony.
>I Bogu dzięki!!



>>Świadoma decyzja była wcześniej.
>Nie było, nie ma takiej opcji. Zakład Pascala to tylko niemądra sztuczka.

Nie chodzi mi o Zakład Paskala (wredny skądinąd). Chodzi o dostrzeżenie innych opcji światopoglądowych.

>>Teraz albo dalsza świadoma decyzja, albo niekończące się bitwy z własnymi myślami (nadal mówię o niewielkim procencie).
>Dalszej świadomej decyzji niema, bo ciągle być nie może, a bicie...? Wielu ludzi na pewno bije się z myślami i często wygrywa pokonując myśli. Wiara może odchodzić, wracać - decydują zawsze cechy indywidualne.

Wielu często wygrywa takie bitwy. Ale to nie znaczy, że wszyscy.

>>Chodziło mi naturalnie o marszrutę (myślową) takiego jegomościa .
>Mnie też. Spróbuj go wymyślić.

Więc dobrze. Rozbijamy się o czasowniki.