Sądzę, że problem wskazany w tytule nie dotyczy tylko mnie. Prosiłbym o Wasze sugestie i doświadczenia w kwestii wychowywania dzieci, gdy partner jest wierzący, zwłaszcza gdy jest praktykjującym katolikiem i chce tę wiarę przekazać dzieciom.

Poza innymi kwestiami chciałbym w szczególności poruszyć temat spowiedzi usznej. Jestem niewierzący z głębokiego namysłu, jednak pochodzę z domu protestanckiego i w związku z tym nigdy nie byłem w konfesjonale. Ta praktyka wydaje mi się być szczególnie zła. Gdy pomyślę, że moje dzieci będą musiały spowiadać się przed jakimś facetem w sukience z jakichś swoich "nieczystych" myśli, to nóż mi się w kieszeni otwiera.

Sądzę, że zanim doszliście do postawy wolnomyślicielskiej wielu z Was musiało sobie przez pewien czas jakoś z konfesjonałem poradzić. Liczę więc na wskazanie Waszych doświadczeń i przemyśleń w tym względzie. Czy może zbytnio demonizuję tę tylko wybraną praktykę?

Staram się być tolerancyjny i sądzę, że trochę rozumiem potrzebę religijności mojej żony i sama "praktyka duchowa", czy "poszukiwanie Boga" tak bardzo mi nie przeszkadza, tym bardziej, że wcześniej sam przez to przeszedłem. Najbardziej mnie jednak denerwuje to zinstytucjanolizowanie wiążące się z jedynie słuszną Prawdą, a konfesjonał jest tu dla mnie zwieńczeniem totalnej inwigilacji.

I ogólnie: jak przedstawiać w domu swój światopogląd i ocenę tych praktyk, żeby jednocześnie nie prowadziło do do radykalizacji postawy lepszej połowy i przede wszystkim nie wpływało negatywnie na dzieci?

Czy znacie może jakieś opracowania lub książki poruszające te kwestie?
Zapraszam do dyskusji.

>Czytasz czasem co piszesz?
>G.... wiesz o jej katolicyźmie i o naszym związku.
Ojojoj, jak się obruszył, ojojoj.
Nie podoba ci się w jaki sposób można rozumieć twoje wypowiedzi, to sobie je daruj i będziesz miał święty spokój.

PS Nie widziały gały co brały?

---

Too bad all the people who know how to run this country are busy running taxicabs or cutting hair. (George Burns)

>Mam więc być może w perspektywie życie z osobą coraz bardziej obcą...<
Już jesteś w związku z obcą osobą. To "być może" jest jedynie łudzeniem się albo/i nadzieją, która jest po prostu romantyczną nazwą rachunku prawdopodobieństwa.
To prawdopodobieństwo znasz doskonale, mieście się w przedziale między "cud a niemożliwe"
Rozwiązanie też już znasz bardzo dobrze, bo logika jest nieubłagana, a w Twojej sytuacji nadwrażliwość jest jak bilet w jedna stronę(Coma)
Jedyne co pragnąłbym Ci zasugerować, a co płynie z mojego własnego doświadczenia - pozbądź się strachu i obaw, a wiele decyzji i poczynań stanie się łatwiejszymi.
"Będziemy jacy zechcemy byle nam wiedzieć czego chcieć..."(J.Kaczmarski)
Powodzenia, szczerze życzę.

---

"Jestem w kłopotliwym położeniu; zaplątałem się w życie bez własnej zgody."

>A żona, cóż... Pewnie nie pamięta, że nie z Jezusem ślub brała. Ale to też można przypomnieć.
Tyle że to Ojcu Lesiotrowi się po drodze pomerdało i małżonka szanowna ma pełne prawo czuć się oszukaną. Wychodziła za mąż dla Jezusa: na chwałę Jego i jak Pan Bóg przykazał przy wiernej asyście (czy nawet wespół w zespół) równie oszołomionego katolika i nagle - bęc! Świat jej się wali na głowę! Niesie swój krzyż przez pamięć dawnych czasów, ale jej też nie jest lekko kiedy widzi jak bliski bliźni do piekła prosto zmierza i ich córki próbuje za sobą powlec.
Bóg mi świadkiem jak bardzo współczuję Ojcu Lesiotrowi i jak bardzo życzę mu powodzenia, ale prawidła są takie, że im dłużej się w bagno lezie tym trudniej z niego wyleźć. Moje pierepałki z katolicką matką dziecka to wręcz sielanka, bo ja byłem zdeklarowany od dawien dawna i z całym spokojem punktowałem każdy ruch w kierunku kruchty.

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>PS Nie widziały gały co brały?
A Ty co? Jehowa jakiś? Karać chcesz po wsze czasy bez apelacji i prawa łaski?
Świat jest bogaty i różne rzeczy na nim się dzieją. Czasami, jak mawiali starożytni, oczy pi... pardon... waginą (czy przeciwnie) zajdą i nie bardzo widać co się bierze, nie całkiem wszystkie konsekwencje się ogarnia.
Stan jest dzisiejszy jaki jest i jest on kłopotliwy, a w dodatku dość powszechny. Borykanie się z cudzą religijnością jest udziałem wielu.

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>>Czytasz czasem co piszesz?
>>G.... wiesz o jej katolicyźmie i o naszym związku.
>Ojojoj, jak się obruszył, ojojoj.
Może przeczytaj jeszcze najpierw swój post, a potem moją odpowiedź. Wydaje mi się, że starałem się zachować maksimum meritum przy minimum obruszenia i naprawdę powinno to było usunąć Twoje wątpliwości.

>Nie podoba ci się w jaki sposób można rozumieć twoje wypowiedzi,
Czy moje wypowiedzi można rozumieć tak:
Cytat:,

tak:
Cytat:

i tak:
Cytat:
???

Co do tego ostatneigo cytatu, to wyraźnie już odpowiedziałem, że omijam temat grzeczności i żebyś spojrzał na logikę: z A wynika B, a z B ma wynikać zaprzeczenie A ? Ale Ty uważasz, że jestem obruszony? Jeśli już to na Twoją logikę, ale również na Twoje rozumienie ludzkich sytuacji i losów.
Natomiast zupełnie się nie obrażam za zajebisty seks, bo sądzę, że to bardzo istotna sfera życia, ale nie zamierzam się nią dzielić na forum.

>to sobie je daruj i będziesz miał święty spokój.
Na szczęście większość osób, która wypowiedziała się w tym wątku nie tylko mnie zrozumiała, ale również wskazała na podobne doświadczenia - zarówno swoje, jak i innych, a ponadto wskazała bardzo ciekawe porady.

Ale Ty masz dla mnie tylko:
Cytat:

Już tylko poprzez szacunek dla Twojego dorobku na forum (choć teraz zastanawiam się skąd on się bierze), a także z tego względu, że lubię wracać do meritum (choć Ty musisz zadecydować, czy ma to sens):

A może moje gały były wtedy jakoś tam w Boga wierzące i katolicyzm jako normalne zjawisko akceptujące?

Jeśli jednak dalej "kompletnie nie rozumiesz podstaw mojego związku", to ja sądzę, że będzie lepiej, jak sam się zastosujesz w tym wątku do tego, co sam tak ująłeś:
to sobie daruj i będziesz miał święty spokój

>A Ty co? Jehowa jakiś? Karać chcesz po wsze czasy bez apelacji i prawa łaski?
Sorry, ale jak się ktoś żeni z niewidomą, to niech nie narzeka, że do kina nie chodzą.

>Czasami, jak mawiali starożytni, oczy pi... pardon... waginą (czy przeciwnie) zajdą i nie bardzo widać co się bierze, nie całkiem wszystkie konsekwencje się ogarnia.
No fakt, gdy się myśli wackiem, to takie rzeczy się zdarzają.

---

Too bad all the people who know how to run this country are busy running taxicabs or cutting hair. (George Burns)

>Sorry, ale jak się ktoś żeni z niewidomą, to niech nie narzeka, że do kina nie chodzą.
A przez Ciebie znowu ten rygor kary dożywocia przemawia. Się ożenił to ożenił, czasu nie zawróci, ale to nie powód by czasem nie pójść do kina i by niewidoma choć czegoś z filmu nie wyniosła, nawet jeśli wszystkiego nie jest w stanie.

>No fakt, gdy się myśli wackiem, to takie rzeczy się zdarzają.
Już tak Bozia świat urządziła, że rozum wacka i waci z początku pierwsze skrzypce gra i stanowi niezły napęd, na którym ludzie potrafią podocierać wiele zgrzytających niedopasowań.

Jestem za szeroko pojętą edukacją społeczną (także seksualną) od przedszkola, ale pospolitość skrzeczy i byłoby zapewne różnie nawet przy powszechności takiej edukacji.

---

Każdy ma prawo do własnego zdania, ale nie do własnych faktów.

>Szanuje Cię chociaż za to trochę, czy dziękuje za te "dary" wyłącznie Jezusowi?

Niby tak mówi i nawet tak się zachowuje... ale właściwie tylko wtedy, gdy mieszczę się w ramach przez Nią zakreślonych. Setki niepisanych zasad, biada, by którąś naruszyć.

> tak naprawdę, jej własne ego, które ma swoje fiksacje, swoje wyobrażenia, popędy, potrzeby i głody, a więc sporo do zaspokojenia.

Ja też tak to widzę.

> Ty i dzieci, jesteście instrumentami do ich zaspokajania, a to wymaga silnego podporządkowania sobie najbliższego otoczenia.

pewnie stąd się biorą te setki reguł i karcących spojrzeń...

>To ani trochę nie jest śmieszne. W Tobie jest bunt i chęć samostanowienia o sobie i najbliższych, a ja znam całkiem sporo zmanipulowanych durni,

Jakże często słyszę od żony "dlaczego ty musisz ciągle walczyć?!" (a ja odpowiadam "walczę o Ciebie").

---

W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

>Czyli jednak podział "łupu". Kolejna smutna karta koscioła
Podział "łupów", ale też mechanizm zapobiegający konfliktom w rodzinie.

>Ciekawe. Dziś już chyba tak nie ma?
Nie wiem, mój opis dotyczy lat do II wojny światowej, i miejsc które teraz znajdują się za granicą Polski.

>Wtedy rzeczywiście jest problem. Nie wiem jak u muzułmanów, jednak w małżeństwie greko-kato, kato-atei itp. nie byłoby go, gdyby chrześcijanie trzymali się ściśle zapisów Biblii, gdzie jasno napisano że chrzest przyjmuje dorosły.
>Wtedy dziecko słucha jednej i drugiej strony a dorastając samo wybiera światopogląd ateistyczny, względnie religijny.
Oczywiście, ale "oni" zdają sobie sprawę że oznaczałoby to utratę sporej części wiernych.

>Tak o tym rozmawiając - ponoć zarówno w więzieniu, jak i wśród marginesu pewne dobre zasady stają się już przeszłością.
Ach te dawne dobre czasy...

Pozdrowienia

>to nie powód by czasem nie pójść do kina i by niewidoma choć czegoś z filmu nie wyniosła
Do absurdów nie będę się odnosił.

---

Too bad all the people who know how to run this country are busy running taxicabs or cutting hair. (George Burns)

> Obowiązek spowiedzi usznej zaliczam do niewymiernych zbrodni Kościoła. Spowiedź uczy tylko ślepego posłuszeństwa, wpaja przekonanie o nadludzkich możliwościach spowiednika, jest jednym z narzędzi prania mózgu. U.Ranke-Heinemann, prof.teologi katolickiej w swoich wspomnieniach pisała o pierwszej komunii jej dwóch synów. "Na komunię przystałam, ale nie wyraziłam zgody żeby moi chłopcy, w wieku dojrzewania, opowiadali jakiemuś facetowi swoje przeżycia, marzenia i wyobrażenia oraz odpowiadali na jego pytania z tym związane" Odpowiedzialny rodzic nigdy nie wyrazi zgody na spowiedź swojego dziecka, niezależnie czy jest wierzącym czy nie.

... zwłaszcza, że szczegółowość niektórych spowiedzi może rodzić pytanie o "perwersyjność" jednej ze stron spowiedzi...

---

... jedyne co wiadomo o ateista i agnostykach to fakt, iż nie wierzą w "Boga" takiego jak chciałyby religie... reszta to zwykłe insynuacje...

>>>Bo czymże innym jest taktyka "nie wtrącam się, niech moje kochanie ma wolna rękę w wychowaniu dzieci, bo inaczej kochanie będzie ze mnie niezadowolone i powie mi, co o mnie myśli i gdzie moje miejsce".

... taka taktyka może prowadzić dziecko (często prowadzi) również do traktowania niewierzącego rodzica, jako tego gorszego rodzica. Przy takiej samej postawie, obu rodziców, przy zatargach między rodzicami - u rodzica nie wierzącego będzie szukać zachowań celowych i złośliwych - przecież ateista jest zawsze zły, sam z siebie. Natomiast drugiego rodzica będzie zawsze wybielać - bo czyż wierzący w Jezusa może być zły? Wszak KRK tak uczy - ateista jest zły z założenia - tylko katolik może być dobry... To nie tylko "walka o religijność dziecka" - to często też walka o "miłość dziecka"...

---

... jedyne co wiadomo o ateista i agnostykach to fakt, iż nie wierzą w "Boga" takiego jak chciałyby religie... reszta to zwykłe insynuacje...

>Pochwalę się - zapytałam kiedyś mojego męża, co zrobiłby gdybym tak latała do kościółka co dziennie, odpowiedział, że spakowałby się i ratował ucieczką. Uśmiałam się trochę.

Lol, ja z kolei w momencie głębszych przemyśleń oświadczyłam coś w stylu "o rany, dobrze, że nie jesteś religijny, nie wytrzymałabym". A co on myśli o tym też wiem, bo jego poprzednia dziewczyna była bardzo aktywną katoliczką i wiem, że łatwego życia nie miał.

I tak, na pewno jest tak, że poglądu ewoluują (i się czasami rozjeżdżają). Gdybym bardzo młodo wyszła za mąż to kto wie, w jakiej byłabym teraz sytuacji.

> Oczywiście, ale "oni" zdają sobie sprawę że oznaczałoby
> to utratę sporej części wiernych.

Takie to krótkowzroczne.. że aż "łapie za serce". Wiadomo, wcześniej czy później i tak utracą ale oczywiście lepiej się łudzić, lub nie wiedzieć.

>Ach te dawne dobre czasy...

Hehe
pozdrowienia

---

---

Niech pan rozmawia z dziećmi ,i przede wszystkim niech pan im czyta Biblie ^^ to powinno wystarczyć .Dzieci szybko się uczą mów do nich spokojnie ,acz zdecydowanie ,i ważne by mówić ciekawie .