Chciałbym się Was zapytać, za co (o ile w ogóle) lubicie/cenicie:

1.Polskę
2.Polaków

P.S. Może pomińmy krajobrazy i urodę kobiet.

>No to pochwal ją za charakter, osobowość, dobre serce...

No i inteligencję połączoną z cierpliwością bo takiego uparciucha jak ja świadomie mogła wybrać sobie tylko kobieta z ikrą

>Czyli jak rozumiem jesteś jednym z wielu hejterów polskości i wpisujesz się w popularny nurt pokazywania Polski w jak najgorszym świetle? Stąd ten wątek, bo liczyłeś na hejt? Tak przynajmniej wynika z twoich odpowiedzi tym, którzy nie hejtują.

   A może by tak mniej psychoanalizy? Chodziło mi tylko i wyłącznie o poszerzenie własnej perspektywy w kwestii lubienia Polski i Polaków. O znalezienie u innych czegoś, co być może mi umyka. Chciałem wiedzieć, jak to widzą inni, takie proste rzeczy z dnia codziennego. Fajnie byłoby poszerzyć własną perspektywę, która na pewno jest niepełna. Oczywiście rozumiem Twoją pasję analizowania historii, ale mi nie o to chodziło. Generalnie oczekiwałbym raczej, żeby chętni pisali o tym, co lubią, a nie czego nie lubią. Oczywiście w jakiś sposób to drugie też jest przy tym nieuniknione.
   Wracając do niesuwerennej wersji historii, to oczekuję przede wszystkim wersji rzetelnej, a nie suwerennej albo niesuwerennej, bo te są zwykle podszyte emocjami, popędami, pragnieniami, chciejstwem, lukrowaniem albo właśnie hejtowaniem, czyli kreatywne i pisane pod z góry upatrzoną tezę. A więc prawdopodobnie fałszywe w wielu miejscach. W związku z tym, że mocno czuję jako czytelnik, że jestem przy Twojej wersji kreowany i sterowany, to wybieram choćby Jana Sowę. Nawet jeżeli u niego mogę mieć sporą dawkę sceptycyzmu przy zastosowaniu lacanowskiej psychoanalizy w interpretacji pewnych obszarów naszych postaw, to nawet tam zastanawiam się, czy aby coś w tym może i jest, a przy całej reszcie nie czuję, że jestem zwodzony w jakimś słusznym kierunku. Kreatywność względem budowy życia i ludzkiej rzeczywistości lubię, ale tylko wtedy, kiedy trzyma się rzetelnie rzeczywistości, natomiast nie znoszę jej w historii, bo kiedy ją wyczuję, to już wiem, że jestem rozgrywany dla czyjegoś, zazwyczaj emocjonalnego interesu. Ażeby rozumieć historię, własny kraj i własny naród, trzeba po pierwsze trzymać się faktów i być mocno powściągliwym w ich interpretacji, żeby nie ulec woli własnej jej wersji i miłej sobie kreacji. Bo wtedy niczego się nie zrozumie, jedynie zaspokaja własne wizje, popędy, emocje i potrzeby. Jeżeli ktoś zaczyna za dużo kreować, to wtedy, pomimo wielu ciekawych spostrzeżeń - zdecydowanie Sowa.

>Ale ogólnie ma słowiańskiego ducha, którego nie znają zimne ryby skandynawskie czy wyrachowani germańcy, jednocześnie odcinając się od szalonych wschodnich pobratymców. Posiada potencjał, który właściwie zagospodarowany pozwoli osiągnąć wiele.

To mi się podoba. Tylko, co to znaczy "właściwie zagospodarować"? Ale fakt, ja też coś takiego wyczuwam, tylko, czy to aby nie złudzenie, chciejstwo jakieś? Może nie... Chyba jest w nas jakiś wiecznie niezaspokojony popęd, który wielu z nas uwiera, powoduje jakiś brak, niedosyt, który rodzi tego wiecznie niezaspokojonego ducha.

Dobre jedzenie.

Mimo, że podzielam niektóre dość szczegółowe Twoje spostrzeżenia, to oceniam Twoją wypowiedź jako bardzo pesymistyczną, smutną i w swoim ogólnym przekazie nieprawdziwą i zalecam:

weź deprim.

>Mimo, że podzielam niektóre dość szczegółowe Twoje spostrzeżenia, to oceniam Twoją wypowiedź jako bardzo pesymistyczną, smutną i w swoim ogólnym przekazie nieprawdziwą...

Oczywiście do meritum nie jesteś się w stanie odnieść. Gdzie tkwi rzekoma nieprawdziwość, też jakoś nie potrafisz wykazać.

>i zalecam: weź deprim.

A ja zalecam: weź książkę do ręki i się doucz. To naprawdę nie boli.

>>Mimo, że podzielam niektóre dość szczegółowe Twoje spostrzeżenia, to oceniam Twoją wypowiedź jako bardzo pesymistyczną, smutną i w swoim ogólnym przekazie nieprawdziwą...
>Oczywiście do meritum nie jesteś się w stanie odnieść. Gdzie tkwi rzekoma nieprawdziwość, też jakoś nie potrafisz wykazać.
Ty kolego masz w sobie jakąś nadwrażliwość, a ja nie mam czasu jej u Ciebie leczyć. Miej ją sobie.

Nie mam zamiaru odnosić się szczegółowo do każdego elementu z Twojego postu, ponieważ zawsze, przy tak ogólnej ocenie zalet polskiego narodu, jakiej dokonałem, można znaleźć argumenty przeciw. Ja jednak dokonałem ogólnej oceny, bardzo ogólnej, pewnego zbilansowania na podstawie ogólnej wiedzy historycznej, którą posiadam i ocenę swoją podtrzymuję.
>>i zalecam: weź deprim.
>A ja zalecam: weź książkę do ręki i się doucz.
Ja to nawet czytam.
>To naprawdę nie boli.
Ja to wiem, ufam że Ty też, a gdybyś nie wiedział, to po deprimie może się dowiesz.

P.S. Czy ludzie nie mają już poczucia humoru? Wyluzuj kolego. A deprim nie zaszkodzi.


A pomóc może...

>>>Mimo, że podzielam niektóre dość szczegółowe Twoje spostrzeżenia, to oceniam Twoją wypowiedź jako bardzo pesymistyczną, smutną i w swoim ogólnym przekazie nieprawdziwą...
>>Oczywiście do meritum nie jesteś się w stanie odnieść. Gdzie tkwi rzekoma nieprawdziwość, też jakoś nie potrafisz wykazać.
>Ty kolego...

Nie jestem Twoim kolegą.

>...masz w sobie jakąś nadwrażliwość

Irytują mnie ignoranci zarzucający innym nieprawdę, a jednocześnie niepotrafiący wydusić z siebie ani słowa o tym, gdzie ona rzekomo jest.

>...a ja nie mam czasu jej u Ciebie leczyć

Lecz sam siebie, to w zupełności wystarczy.

>Nie mam zamiaru odnosić się szczegółowo do każdego elementu z Twojego postu...

Jak na razie do niczego nie odniosłeś się merytorycznie, więc daruj sobie pisanie o odnoszeniu się szczegółowym do każdego elementu.

>...przy tak ogólnej ocenie zalet polskiego narodu, jakiej dokonałem, można znaleźć argumenty przeciw.

Jeśli nie podobają Ci się te "argumenty przeciw", to spróbuj je obalić. Jeśli tego nie potrafisz, to nie wiem, po co w ogóle zabierasz w tej sprawie głos.

>Ja jednak dokonałem ogólnej oceny, bardzo ogólnej, pewnego zbilansowania na podstawie ogólnej wiedzy historycznej, którą posiadam i ocenę swoją podtrzymuję.

Tyle że w kwestii tej "ogólnej wiedzy historycznej" niewiele posiadasz, tak że jaka wiedza, taka ocena.

>>A ja zalecam: weź książkę do ręki i się doucz.
>Ja to nawet czytam.

W takim razie szkoda, że nic z tego nie wynika.

>P.S. Czy ludzie nie mają już poczucia humoru?

Mają, tylko że nie każdego bawi durny dowcip.

>A deprim nie zaszkodzi.
>A pomóc może...

Skoro tak zachwalasz, to pewnie wiesz to z własnego doświadczenia.

Dzięki za przypomnienie szczegółów, dzięki którym utwierdzam się w poglądzie, że można kochać wybranych (przez siebie) Polaków, oraz zachwycać się pewnymi miejscami w Polsce. Bo cała Polska to Polska i tych mało chwalebnych władców, i Polska Trynkiewicza, i Kaczyńskiego, i Kopaczowej, i Dziwisza, i wielu innych, z którymi nie chciał bym być kojarzony.

Bardzo dziękuję za miłe słowa.
Od siebie dodam tylko małe wyjaśnienie odnoszące się do fragmentu "Bo cała Polska to Polska i tych mało chwalebnych władców...".
Osobiście nie uważam władców wymienionych przeze mnie na liście polskich ekspansji militarnych w początkach naszej państwowości za mało chwalebnych. Oni po prostu żyli i działali w innych warunkach niż my, wyznawali inny system wartości, mieli inną wiedzę, wrażliwość i świadomość. Z tego powodu należy zawsze z najwyższą ostrożnością oceniać ludzi żyjących w minionych epokach, ponieważ rzeczywistość oceniającego i ocenianego jest zazwyczaj nieprzystawalna. Wspomnianą listę z nazwiskami zamieściłem tylko po to, żeby wykazać absurdalność i infantylność poglądu zaprezentowanego przez innego uczestnika forum.
Pozdrawiam serdecznie.

>Chciałbym się Was zapytać, za co (o ile w ogóle) lubicie/cenicie:
>1.Polskę
>2.Polaków
Za polszczyznę.

>P.S. Może pomińmy krajobrazy i urodę kobiet.
Czemu nie klimat i inteligencję mężczyzn?

---

Tropię przejawy irracjonalizmu u tutejszych racjonalistów.

Lubię architekturę i design PRLu i lubię Polaków, którzy je doceniają. Kocham polszczyznę, również współczesną, i literaturę polską. Lubię Polskę i Polaków za język ulicy oraz jej sztukę, a więc za graffiti i vlepki.

>To mi się podoba. Tylko, co to znaczy "właściwie zagospodarować"?
No, trzeba się wyzwalać z tego neokolonializmu, co by się stawać podmiotem we własnym kraju.

>Ale fakt, ja też coś takiego wyczuwam, tylko, czy to aby nie złudzenie, chciejstwo jakieś? Może nie...
Na pewno stać nas na więcej. Niestety na razie krótkowzroczna prywata wciąż dominuje, jak już nie raz bywało.

>Chciałbym się Was zapytać, za co (o ile w ogóle) lubicie/cenicie:
>1.Polskę

Nie lubię Polski, tak jak i innych krajów.

>2.Polaków

Których Polaków?

>Chciałbym się Was zapytać, za co (o ile w ogóle) lubicie/cenicie:
>1.Polskę
Za to, że mimo wszystko trwa, choć Polacy robią wszystko, żeby nie. Przesadną patriotką nie jestem, ale się przyzwyczaiłam. I lubię język polski, bo jest skomplikowany jak mało który
>2.Polaków
Za to, że im się nie udało i nie uda do końca zdemolować Polski.
I języka, mam nadzieję, choć robią, co mogą.
>P.S. Może pomińmy krajobrazy i urodę kobiet.
Krajobrazu (jednego) nie mogę pominąć. Lubię morze, konkretnie Bałtyk, że jest taki odpowiednio morski. Nie znoszę ciepłych zup południowych.
Co do kobiet... są takie same, jak wszędzie. A gdybyś zobaczył moją współpasażerkę - codziennie rano jedziemy tym samym autobusem do pracy, tylko ona wsiada na wcześniejszym przystanku - to chyba zmieniłbyś zdanie... Czyli, krótko mówiąc - dokładnie to samo, co na całym świecie - jedne piękne, inne trochę mniej.