Wszyscy wiemy, że ludzkie zmysły (zmysły obserwatora) działają w oparciu o przepływy energii pomiędzy ludzkim organizmem a otoczeniem ludzkiego organizmu zaczynającym się u granic ludzkiego ciała. Mogą być to zarówno przypływy energii do ludzkiego ciała jak i jej odpływy. Kiedy poczytamy o przepływach energii doszukamy się związanej z tym przepływem koniecznej różnicy potencjałów. Może być to zarówno różnica potencjałów w przestrzeni jak i różnica potencjałów w czasie.

Można w oparciu o to zbudować wniosek, że warunkiem koniecznym jakiejkolwiek zewnętrznej obserwacji jest istnienie różnicy potencjałów pomiędzy ciałem obserwatora a otoczeniem obserwatora. Kolejny nasuwający się wniosek jest taki, że gdzie następuje przepływ energii na skutek istnienia różnicy potencjałów pomiędzy obserwatorem a jego otoczeniem tam musi zachodzić także i zmiana różnicy potencjałów. Każda obserwacja musi zatem posiadać swój początek i koniec.

Jednym z podstawowych zmysłów ludzkiego organizmu jest wzrok. Przyjmijmy, że emiter światła i detektor światła są punktami przestrzeni o różnym potencjale, pomiędzy którymi następuje przepływ energii. Zaobserwujmy jak na tę różnicę potencjałów między tymi punktami przestrzeni wpływa działanie soczewki skupiającej lub rozpraszającej ustawionej między nimi. Chciałbym zwrócić uwagę z jakich sił przestrzennych składa się się soczewka.


Na drugim zdjęciu pokazującym działanie soczewki skupiającej pojawia się wyraźmy podział na miejsce rozjaśnione i miejsce zacienione. Miejsce rozjaśnione jest jaśniejsze od pozostałej części kartki a miejsce zacienione ciemniejsze. Na kartce pojawiają się trzy różne poziomy jasności wywołane istnieniem transparentnej lecz zakrzywionej soczewki pomiędzy emiterem i detektorem. Dzięki tej obserwacji można dojść do wniosku, że skutkiem działania (istnienia) soczewki doszło do zmiany przestrzennego rozkładu potencjałów przed i za soczewką.

Wyobraźmy sobie teraz obraz widziany przez obserwatora patrzącego na otoczenie przez szkło powiększające i okół szkła powiększającego. W szkle powiększającym obraz wycinka otoczenia jest powiększony, jaśniejszy i szybszy względem obrazu poza granicami soczewki. Pojawia się także sfera niewidzialna. Suma obrazu powiększonego wycinka otoczenia widzianego w szkle i reszty widzianej poza granicami soczewki nie daje całego obrazu jaki widziałby obserwator bez działania (istnienia) szkła powiększającego. To co jest na drugim zdjęciu jako pole zacienione na kartce papieru, wokół rozjaśnionego punktu jest dla obserwatora patrzącego przez szkło powiększające niewidzialne. Część obrazu znika z pola widzenia.

Wyobraźmy sobie teraz, że obserwujemy na kartce białego papieru niewielki czarny punkt. Po powiększeniu czarnego punktu "silną" lupą dostrzegamy, że widziany gołym okiem jeden czarny punkt składa się w rzeczywistości z 4 przyległych do siebie czarnych punktów lecz odrębnych od siebie, czego bez lupy nie można dostrzec.

Czy to lupa czyni ten podział czy ten podział istnieje już bez lupy?
Czy zmiana różnicy potencjału jaki istnieje pomiędzy wycinkiem kartki papieru a siatkówką naszego oka w obszarze czarnego punktu jaki obserwujemy przed i po zastosowaniu "silnej" lupy jest w związku z podziałem jednego czarnego punktu na 4 jaki obserwujemy?