Wątek: wiara poza wiedzą

>Czasem mam wrażenie, że "Bóg" jest pewną pułapką wymyśloną przez przebiegłych teologów, by schwytać
>ludzkie umysły zajmując je tym wyimaginowanym problemem. Nie jest przy tym istotne, czy ktoś przy
>rozważaniu owego problemu zakłada istnienie Boga, czy też je kwestionuje. Ważne, że myśli o tym
>właśnie, a nie o świecie naturalnym, gdyż to dopiero mogłoby prowadzić do odkrycia i ukazania jak
>się prawdziwie rzeczy mają, a temu właśnie należy zapobiec.
>Czy w pewnym momencie nie szkoda naszego potencjału intelektualnego, a w gruncie rzeczy - czasu?
>Jeśli przyjmiemy najogólniej, że wiara to przyjmowanie danego twierdzenia za prawdziwe bez
>racjonalno-empirycznego uzasadnienia, to musimy przyznać, że w takim razie wiara jest czyms
>diamteralnie różnym od wiedzy naukowej. Wiara na tym właśnie polega, że się coś przyjmuje bez
>dowodów. Większość osób wierzących (o ile nie są jakimiś kompletnymi fundamentalistami) z tym
>właśnie się zgadza - oni przyznają, że racjonalno-empirycznych uzasadnień nie mają. Bóg ma być poza
>tym naturalnym pojmowaniem!
>Czy można w takim razie podnosić w dyskusji z wierzącymi argumenty naukowe, logiczne, wskazujące na
>to, że ciężar dowodu istnienia czegokolwiek spoczywa na tym, kto utrzymuje, że to coś istnieje? Czy
>trafi do nich argument, że bez takiego dowodu należałoby się ograniczyć do uznania za prawdziwe
>tylko tego co jest dostępne za pośrednictwem naszych zmysłów?
>Moim zdaniem argumenty te rzadko wierzących mogą przekonać, i to nie tyle ze względu na ich rzekomą
>bezmyślność, czy rzekomy brak zdolności do spojrzenia na świat taki, jakim jest, ale właśnie z tego
>powodu, że wiara nie jest wiedzą i w związku z tym nie może być mierzona jej miarą.
>Tak więc wierzący (o ile nie jest fundamentalistą) oczywiście przyzna, że nie ma dowodów na
>istnienie Boga, ale stwierdzi również, że on nigdy nie mieszał do tego nauki. On również o Bogu nic
>nie wie - on w niego wierzy.
>Wiara nie oznacza tu wiedzy, a głównie pewną praktykę myślową.
>Moim zdaniem możliwym wyjściem z pułapki rozważań nad istnieniem lub nieistnieniem Boga jest
>badanie, skąd takie wyobrażenie w ogóle się w ludzkim umyśle wzięło.
>Sądzę, że jest to zadanie dla historii kultury, psychologii i kognitywistyki, w tym przede wszystkim
>dla neuroteologii.
>Natomiast próba weryfikacji przedmiotu wiary poprzez wiedzę naukową dla celów przekonania wierzących
>jest moim zdaniem nieudolna. Wiara właśnie z definicji poza tę wiedzę wykracza. Zasadnym pytaniem
>jest - po co?

Należy Pan do ateistów, którzy negują istnienie boga-stworzyciela opierając się na naukowym dowodzie, który rzekomo stworzył Darwin, a o wierzących pisze Pan jako o "bezmyślnych i mało zdolnych". Tymczasem Darwin zbudował wprawdzie wizję opartą na racjonalnych podstawach, pokazującą wimaginowaną drogę skonstruowaną z przypadkowych zdarzeń, od tej anomali grawitacyjnej, aż po dzień dzisiejszy, gdzie w jakimś momencie kardynalną rolę zaczyna odgrywać dobór naturalny, ale pomimo swego ogromu wizja ta pozostawia cały szereg nie wytłumaczonych, lub bardzo enigmatycznie tłumaczonych fragmentów tej drogi. Gdzieś w tej dyskusji padło stwierdzenie, że naukowość tezy wymaga możliwości powtórzenia eksperymentu z tymi samymi wynikami, a przecież nawet najmniejszego kroczku ewolucji nie doświadczyliśmy, wszystko stało się wcześniej i Darwin dorysował naszą przeszłość.
We wszystkich religiach bóg jest wszechmogący i akt stworzenia jest momentem, ale gdyby przyjąć, że nasi stworzyciele nasz świat budowali mozolnie krok po kroku, ucząc się i nabierając doświadczenia, to właśnie najpierw powstały by najprymitywniejsze stworzenia i w konstrukcji następnych wykorzystano by wcześniejsze doświadczenia, a i całe fragmenty łąńcucha DNA można by powtarzać.
Piszę "stworzyciele", bo w moim wyobrażeniu bóg jest wielością i w akcie tworzenia funkcjonował jak klastry komputerowe konfigurowane dla poszczególnych zadań.
Dzisiaj przeczytałem wiersz Pani Szymborskiej "Wersja wydarzeń" i pewnie stanie się on moim manifestem...