Chciałbym się Was zapytać, za co (o ile w ogóle) lubicie/cenicie:

1.Polskę
2.Polaków

P.S. Może pomińmy krajobrazy i urodę kobiet.

Zupę jeszcze by się jakoś dało zorganizować (w proszku), tylko nie wiem, czy byłaby zjadliwa... Chleb bez mąki już gorzej, choć jakby tak dobrze pokombinować... Ale bigos bez mięsa?

>>P.S. Może pomińmy krajobrazy i urodę kobiet.
>Czemu nie klimat i inteligencję mężczyzn?

Bo te dwa wydały mi się najbardziej wyświechtane.

>>2.Polaków
>Których Polaków?

Jakichkolwiek. Cokolwiek, co Ci się podoba, a jest czymś więcej niż jednostkowym zdarzeniem.

>Jakichkolwiek. Cokolwiek, co Ci się podoba, a jest czymś więcej niż jednostkowym zdarzeniem.

Kiedy nie istnieją cechy, które by opisywały każdego Polaka jako wspólny mianownik. Biznesmen z Żoliborza jest zupełnie inny niż rolnik z Podlasia. Cała ta klasyfikacja jest słaba na poziomie tezy.

1. Polska wydaje mi się tak abstrakcyjnym pojęciem że nie bardzo wiem za co miałbym ją cenić. Może brak materiału porównawczego (nie byłem za granica nigdy dłużej niż kilka dni) nie daje mi właściwej perspektywy. Jeżeli pominę krajobrazy to nic nie przychodzi mi do głowy.

2. Polaków za kreatywność i zdolność improwizacji. Choć nie zawsze wyniki tej kreatywności są warte podziwu.

W internecie można znaleźć następujący cyt. Adolfa Hitlera:

Cytat:

Nie wiem na ile można zaufać ocenie Hitlera ale dobrze się to czyta.

Nie, ja nie uważam, że Polki są jakoś wyjątkowo piękne, choć oko ma się czym nacieszyć. Przynajmniej moje. Chciałem tylko uniknąć czegoś, o czym słyszy się zewsząd i na okrągło. I mimo tego zastrzeżenia, sam napiszę coś o tych krajobrazach. Mieszkam w Bielsku-Białej i okoliczne góry schodziłem wzdłuż i wszerz. Miesiąc temu szedłem z Kubalonki do Węgierskiej Górki przez Baranią Górę i mniej więcej w połowie drogi pomiędzy tymi dwiema ostatnimi otworzyła się 360-stopniowa panorama. Ruszyło mnie to mocno, co po tylu latach jest trudne, i jeszcze było takie fajne, miękkie, przytulne, popołudniowe światło. Leciałem sobie w kółeczko - od północy zaczynając: Barania, Skrzyczne, Żar, Babia, Tatry, Pilsko, Rysianka, Boracza, Wielka Racza, jakieś słowackie i czeskie góry, Stożek i Czantoria, a pomiędzy cała masa tych mniej znanych. Ja byłem jakby w samym centrum tego świata i wszystko miałem jak na talerzu. Otoczony. Rzadko się zdarza tak otwarty, niczym nie przysłonięty widok. Kiedyś już tam szedłem, 30 lat temu, ale nic nie było widać przez mgłę. I ten widok mnie zupełnie zaskoczył.

To możesz napisać, co ci się podoba na Żoliborzu, a co na Podlasiu.

>1. Polska wydaje mi się tak abstrakcyjnym pojęciem że nie bardzo wiem za co miałbym ją cenić. Może brak materiału porównawczego (nie byłem za granica nigdy dłużej niż kilka dni) nie daje mi właściwej perspektywy. Jeżeli pominę krajobrazy to nic nie przychodzi mi do głowy.

A może masz coś takiego, kiedy myślisz sobie, kurde, to jest fajne, to lubię, to mi się podoba, z tym mi jest dobrze?

Ciekawe, co by z tego wyszło i czym by się taki podmiot charakteryzował. Bo na razie jedyna specyfika, to dziwaczna, głupkowata zupełnie wersja katolicyzmu, który i bez tej mutacji przyprawia mnie wyłącznie o pawia. Gdyby to miał być ten kierunek, to ja chcę być do śmierci skolonizowany.

>I ten widok mnie zupełnie zaskoczył.
Och... nie byłam tam od lat. Ja jestem raczej "morska" niż "górska". Ale... kto wie, gdzie spędzę przyszłoroczny urlop Między baranią Górą a Węgierską Górką, mówisz? Mam wielką ochotę to sprawdzić, ale chyba dopiero za rok. Dzięki za podpowiedź

>>>P.S. Może pomińmy krajobrazy i urodę kobiet.
>>Czemu nie klimat i inteligencję mężczyzn?
>Bo te dwa wydały mi się najbardziej wyświechtane.
Dwa co wydało Ci się wyświechtane?

---

Tropię przejawy irracjonalizmu u tutejszych racjonalistów.

>A może masz coś takiego, kiedy myślisz sobie, kurde, to jest fajne, to lubię, to mi się podoba, z tym mi jest dobrze?
>

Wszytko co mi przychodzi do głowy jest uniwersalne i nie jestem w stanie tego przypisać tylko do Polski. No może poza moja miłością do ziemniaków polanych pysznym sosikiem ale i to można zjeść wszędzie.

>>Ty kolego...
>Nie jestem Twoim kolegą.

O kurdę! Wezmę deprim!

>Lubię architekturę i design PRLu i lubię Polaków, którzy je doceniają. Kocham polszczyznę, również współczesną, i literaturę polską. Lubię Polskę i Polaków za język ulicy oraz jej sztukę, a więc za graffiti i vlepki.

W latach osiemdziesiątych czułem się wręcz zasypany inspirującą literaturą (tak prozą jak i poezją), muzyką (tak rockową jak i mądrą piosenką) filmem zmuszającym do myślenia, pomimo tego że klimat w kraju był strasznie ponury. Dzisiaj mam z tym ciężko. Niewiele inspiracji. Łykam polską literaturę jak młody pelikan ryby, ale mam wrażenie, że prawie wszyscy ekscytują się formą zamiast treścią, szukam czegoś w muzyce i w filmie i jest ciężko. Czasami coś mnie tam jeszcze trzepnie, ale jestem na nieustannym deficycie i głodzie. Uwielbiam myśl Agaty Bielik -Robson, Lao Che, byłem w piątek na koncercie Fisz Emade Tworzywo i to też było coś, ale raczej muzycznie niż intelektualnie. Ale to wszystko za mało.

>Wszytko co mi przychodzi do głowy jest uniwersalne i nie jestem w stanie tego przypisać tylko do Polski. No może poza moja miłością do ziemniaków polanych pysznym sosikiem ale i to można zjeść wszędzie.

No tak. Kiedyś w Paryżu poszedłem na obiad do restauracji na wołowinę, sosik, ziemniaczki. I prawie umarłem. Chyba już do śmierci będę miał zakodowany ten smak. Ślimaki też świetne.