Jest taki typ ludzi, który działa na mnie jak płachta na byka. Z natury nawet spokojny i tolerancyjny człowiek taki jak ja, zamienia się w kogoś kto ma ochotę mentalnie zniszczyć rozmówcę, a powodem jest jego bezdenna głupota.

Przykładem takich osób są np teiści, osoby mówiące, że nauka to bzdura itd. Cechy charakterystyczne:
- powtarzanie argumentu, który już obaliłem
- zrównywanie bzdur z udowodnionymi faktami i bronienie się tym, że każdy ma prawo do swoich poglądów i że ja wierzę w naukę, a ta osoba w Boga (argument dotyczący tego czym jest nauka nie działa)
- wyciąganie z kapelusza nieadekwatnych, głupich przykładów i anegdotek, które rzekomo potwierdzają jakieś fantasmagorie
- zarzucanie, że skoro kategorycznie obalam bzdury, to jestem agresywny, obrażam itd - szczególnie kiedy rozmówca ewidentnie jest chory psychicznie, a ja przecież muszę go o tym poinformować w dyskusji, bo jest to wtedy mój argument (nie da się dyskutować z kimś psychicznym w oderwaniu od tej psychiczności).
- pomijanie konkretów i uczepienie się jakiegoś niepotrzebnego wątku pobocznego

Jeszcze nigdy nikogo nie przekonałem jeśli rozmówca dyskutował w ten sposób. Są jakieś rokowania, czy pewne osoby lepiej uznać za zwierzęta i traktować jak zjawiska atmosferyczne?

Ale po co?

>kiedy rozmówca ewidentnie jest chory psychicznie [...] muszę go o tym poinformować w dyskusji, bo jest to wtedy mój argument
Muszę Cię poinformować, że jesteś chory psychicznie.

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Dobra riposta

Chodziło o sytuację kiedy to co ktoś pisze jest ewidentnie treścią zaburzeń, np sporo osób widocznych w necie ma aktywny mechanizm rozszczepienia, a są też tacy, którzy porównują treść urojeń do nauki i nazywają to wiarą.

Jest demokracja - dwóch idiotów ma przewagę nad jednym mądrym, więc chciałbym wziąć sobie do serca ideę pracy od podstaw.

Uważam, że przyczyną tej głupoty jest to, że może się on powołać na dowolność wierzeń i poglądów. Ta zasada jest zbyt swobodnie wykorzystywana zarówno w debacie publicznej, jak i w prywatnych pogaduchach.

Poza tym - głupich jest więcej niż mądrych, stanowią oni większość społeczeństwa, więc warto nauczyć się z nimi rozmawiać (lub omijać ich bzdury i zapędzać w kozi róg, żeby sobie nie myśleli, że mają rację).

Martwi mnie też to, że w dzisiejszych czasach byle debil, albo oszust może wydać sobie książkę, takich książek powstaje wiele i potem ktoś w dyskusji wyjeżdża z informacją, że ta osoba jest oczytana, bo przeczytała tysiąc książek - 999 bezwartościowych

>Muszę Cię poinformować, że jesteś chory psychicznie.
>

---

Odejdę z forum gdy moje saldo punktowe dojdzie do 30 tysięcy.

Muszę potwierdzić diagnozę..

>Muszę Cię poinformować, że jesteś chory psychicznie.
Więc nie tylko ja to podejrzewam?

Czepiacie się słówek, a przecież wiadomo o co chodzi

Mamy np osobowość paranoiczną i jej kryteria, a delikwent w rozmowie wypluwa z siebie treści, które idealnie do tego pasują. Wtedy wypomnienie tego jest argumentem w dyskusji, ponieważ ciężko oceniać niektóre treści w odłączeniu od autora (przykład dobrze znany i wymieniany na tym forum to prof. Jan Pająk). Denerwująca jest ta polityczna poprawność, wg której nie można choremu zarzucić choroby (oczywiście argumentując), ale można przedstawić bzdury jako swoje zdanie, które jest równoważne np z przemyślaną filozofią, albo stanowiskiem naukowym.

>Poza tym - głupich jest więcej niż mądrych, stanowią oni większość społeczeństwa, więc warto nauczyć się z nimi rozmawiać

Wdając się w dyskusję z głupkiem, stoisz na straconej pozycji. Najpierw sprowadzi Cię do swojego poziomu (jakąś bazę wzajemnego zrozumienia musicie ustalić), a potem pokona doświadczeniem.

---

No gods, no masters...I am who I am.

>Czepiacie się słówek,
Nie słówek...

"najpierw człowiek stara się być mądrzejszy od innych, a potem wkurza się, że wokół sami debile"

To czego?

Mam z tym problem od dzieciństwa, więc to nie kwestia starań, a sposobu filtrowania informacji przez mózg. Wydaje mi się, że większość ludzi nie potrafi myśleć na zasadzie przyczyna - skutek, ale podejrzewam, że da się ich jakoś tego nauczyć.

>Mam z tym problem od dzieciństwa, więc to nie kwestia starań, a sposobu filtrowania informacji przez mózg.

Nie może być! Od dzieciństwa byłeś mądrzejszy niż reszta i otaczali cię sami debile? No no.

>Wydaje mi się, że większość ludzi nie potrafi myśleć na zasadzie przyczyna - skutek, ale podejrzewam, że da się ich jakoś tego nauczyć.

wydaje mi się to chyba najodpowiedniesze wyrażenie.

>- zarzucanie, że skoro kategorycznie obalam bzdury, to jestem agresywny, obrażam itd - szczególnie
>kiedy rozmówca ewidentnie jest chory psychicznie, a ja przecież muszę go o tym poinformować w
>dyskusji, bo jest to wtedy mój argument (nie da się dyskutować z kimś psychicznym w oderwaniu od tej
>psychiczności).

Muszę Cię zmartwić. Taki argument rzadko spotyka się ze zrozumieniem. Zobacz np. tu:
www.racjonalista.pl/forum.php/s,679343#w684770
www.racjonalista.pl/forum.php/s,679343#w684928