Postmoderniści Oskara Millera to pierwsza dojrzała postmodernistyczna pozycja w literaturze polskiej. Postmodernizm Oskara Millera jest rozumiany jako skutek wpływu na literaturę twórczości "nowoczesnej" eksperymentalnych dzieł Jamesa Joyce'a czy Marcela Prousta. Ta "nowoczesna", nowatorska literatura po raz pierwszy w Polsce osiąga pewien stopień samoświadomości. Ten eksperyment pokazuje odległość poszczególnych konwencji literackich od prawdy. U Millera cała dotychczasowa sztuka zostaje poddana w wątpliwość jako nieprawdziwa. Mając świadomość konwencji i regularnie przypominając o niej czytelnikowi można stworzyć coś bliskiego istocie rzeczy. Jedną z cech i zalet Postmodernistów jest, zatem zabawa konwencją i eklektyzm form. Przekaz literacki Millera ma formę intelektualnej gry z czytelnikiem. Postmoderniści pragną wolności od wszelkich prawd narzuconych z góry. Moralność musi być własnym wyborem. Owa wolność musi poprzedzić oczyszczenie z wszelkich zabobonów, dotarcie do ich prawdziwego sensu, tak jak dociera się do prawdy objawionej. Oskar Miller swobodnie postępuje z cytatami i gdzieniegdzie wstawiając całe artykuły prasowe, czerpie z innych dowoli fałszując narrację. Chętnie ła

Powieść Milana Kundery jest dla mnie bardzo ciekawym zjawiskiem,bo z jednej strony ludzie tęsknią za gotową odpowiedzią, nie lubią pytań na które można odpowiedzieć na różne sposoby bądź pytań bez odpowiedzi,a z drugiej strony ci sami ludzie po lekturze powieści Kundery mówią o pewnym sentymencie, tęsknocie za światem przedstawionym.Taka ciekawa dwuznaczność umysłów lubujących się w światach czarno - białych, prostych i oczywistych rozwiązań i odpowiedzi.