>"Nie mogło być inaczej. Wszyscy umrzemy i nam śmiertelnikom tak bardzo brakuje otuchy"<
.Czy nie powinniśmy sami sobie, my ludzie, dodawać sobie wszelkiej otuchy?Wiemy ,że ,wierzeniami w pozaludzkie działania sił nadprzyrodzonych, nie unikniemy śmierci!Dlatego , sądzę,że na wszelkie sposoby dodawajmy sobie tej otuchy,która uwalnia od myśli o śmierci! Wiemy jak to robić, trzeba tylko chcieć i szukać: komu-ja, kto -mnie!My śmiertelnicy( nie lubię tego określenia!!),po prostu ludzkimi odruchami,miłym i szczerym  zachowaniem, przyjaźnią, miłością rodzicielską i miłością pary kochanków, dodajemy sobie otuchy i odsuwamy koniec, śmierć poza swoją jaźń. Człowiek- człowiekowi wystarczy , nie potrzebujemy bogów!!

Dobrze się czytało. A jeśli chodzi o religijność, to sięgnęłabym jeszcze głębiej niż w okres prenatalny - do nieświadomości, gdzie zapisane doświadczenia naszych przodków:)

O, biedna embriologio, teraz ci jeszcze genezę religii na łeb zwalają!

Tekst ładny, ale odpowiedź jest dużo prostsza. Każdy rodzic musi ktoregoś dnia odpowiedzieć na pytania dziecka: skąd się wziąłem, skąd wziął się świat, co to znaczy że Babcia umarła. Kiedyś ludzie opowiadali swoim dzieciom różne uspokajające bajeczki, o pięknym ogrodzie gdzie się wszyscy spotkamy itp. Niestety następni ludzie, wychowani na tych opowieściach brali je na poważnie i zaczęli analizować i rozumowo uzupełniać nielogiczności i braki dziecięcych bajeczek. Stąd mamy całe systemy mitologiczne z każdego krańca Ziemi. Dzisiaj staramy się dzieciom mówić jak najwięcej prawdy zgodnej z naszą wiedzą. Mimo to, nadal uciekamy do naszych bajeczek gdy trzeba uspokoić zapłakane dziecko, zamiast przyznać się że nie wiemy co się dzieje z człowiekiem po śmierci.