Bardzo wzruszajacy glebia wrazliwosci artykul. Levinas to fenomenologiczny Syzyf dopatrujacy sie w sloncu jakiejs twarzy, ktora uratuje jego twarz. Fajny trening dla poetow, filozofowie raczej tego nie skonsumuja...

Bardzo ciekawy artykuł.

ciekawiej i za pomocą bardziej strawnego, naukowego języka analizowana jest w etologii czy psychologii rozwojowej. Specyficznie filozoficznie splątany język Levinansa znajduje swoje analogie np. w wynikach badań reakcji na bodźce twarzopodobne u niemowląt.

Coraz częściej funkcjonujemy w rzeczywistości wirtualnej, komunikujemy się za pośrednictwem komunikatorów i telefonów. Zastanowiło mnie, w jakiej mierze doświadczam wówczas Innego, jak zubaża ta forma spotkania nasze wzajemne relacje. Jakiego wyboru dokonują ludzie nie patrzący innemu w Twarz?

to co ciekawe to dobra analiza problemu i pokazanie drogi dalej czekamy na inne :)