Racjonalista - Strona głównaDo treści


Fundusz Racjonalisty

Wesprzyj nas..
Zarejestrowaliśmy
145.682.440 wizyt
Ponad 1060 autorów napisało dla nas 7275 tekstów. Zajęłyby one 28687 stron A4

Wyszukaj na stronach:

Kryteria szczegółowe

Najnowsze strony..
Archiwum streszczeń..

 Korea Północna zaatakuje
w 2018 r.
w ciągu kilku lat
nie zaatakuje
  

Oddano 2862 głosów.
Chcesz wiedzieć więcej?
Zamów dobrą książkę.
Propozycje Racjonalisty:
Sklepik "Racjonalisty"

Złota myśl Racjonalisty:
Racjonalista musi wykształcić w sobie silny moduł krytyczny, skierowany nie tylko wobec cudzych poglądów, ale i własnych. Powinien niepokoić się ten, kto nigdy nie zmieniał, nie modyfikował ani nie obalał własnych poglądów, a jedynie cudze.
MA 
« Felietony i eseje  
Kazanie palmowe
Autor tekstu:

Jako niewierzący katolik (tak, tak są i tacy - prawdopodobnie najliczniej reprezentowani wśród duchowieństwa) realizuję się wchodząc w rolę niewierzącego praktykującego i udaję się z rodziną do kościoła. Musi być ku temu specjalna okazja związana z mocno zakorzenionymi kulturowo, tradycyjnymi świętami. W takich momentach, w świątyniach gromadzi się więcej niż zazwyczaj ludzi, co pozwala mi przypuszczać, że wzrasta w domach bożych reprezentacja agnostyków wszelkiej maści. Staram się z życia brać jak najwięcej dobrego maksymalnie korzystam z czasu spędzonego w kościele. Zaletą udziału we mszy świętej jest możliwość śpiewania bez żadnego zażenowania własnymi możliwościami wokalnymi (osobiście uważam, że mam dobry głos, chociaż tego twierdzenia dawno nie konfrontowałem z innymi). Zadanie znacznie ułatwia możliwość czytania tekstu wyświetlanego na specjalnej tablicy, bo przecież dla tak okazjonalnych wizyt uczenie się na pamięć pieśni byłoby nieekonomiczne.

Ponieważ przychodzę tam z własnej woli, jako jeden z niewielu uważnie wsłuchuję się w kazanie. Przesłanie do wiernych, jakie zostało wygłoszone w Niedzielę Palmową, było szczególnie dla mnie inspirujące. Po tradycyjnym przecenianiu cierpienia Jezusa, przyszedł czas na interpretację słów wypowiedzianych na krzyżu. Refleksja o skali poniżenia Jezusa i bólu, jakiego doświadczał, nasuwa mi się po porównaniu wydarzeń z piątku zwanego Wielkim, do codziennych problemów ludzi, których możemy spotkać w naszym życiu. Doświadczanych przez choroby, niedołężnych w wyniku starości, lub żyjących w zdecydowanie mniej przyjaznych miejscach niż my, gdzie głód tortury i prześladowania, poniżanie i inne nieszczęścia zdają się nic nie robić z tego, że mamy XXI stulecie.

Przejmując się losem zbawiciela, zdecydowanie mogę stwierdzić, że ani on jedyny, ani pierwszy lub ostatni. "Nie dała mu matula sukienki". Unikając nadmiernego wzruszenia, mogłem wsłuchać się w treść kazania dotyczącego zdania, jakie Jezus wypowiedział tuż przed śmiercią: "Eloi, Eloi, lema sabachthani?". Któryś z ojców kościoła przepuścił przez cenzurę ten wyraz bezsilnej rozpaczy i teraz trzeba się gęsto i pokrętnie tłumaczyć z tych oczywistych w sytuacji skazańca słów.

Bez wnikania w szczegóły długiej przemowy kapłana, chodziło o to, że człowiek-bóg, w tej właśnie chwili przyjął na siebie wszystkie grzechy ludzkie i stał się bardziej ludzki. Grzechy tak strasznie go zabolały, że poczuł się bardzo samotny i zstąpił do piekieł po jeszcze więcej grzechów, w końcu nie wytrzymał i powiedział, co powiedział. Mistrzostwo świata w owijaniu w bawełnę. Nie za darmo teologowie nadają sobie tytuły naukowe.

Ja też poczułem się samotny, bo mam uzasadnione podejrzenie, że tylko ja wśród tłumów to zauważyłem. Gdybym był w Hyde Park'u, mógłbym zawołać: „Kto uważa, że ten facet wygaduje kosmiczne farmazony?", licząc na kilka rąk wzniesionych do góry, ale tu okoliczności nie sprzyjały spontanicznym wystąpieniom. Nie ma co narzekać, na szczęście teologowie pojawiają się czasami w mediach i dają popisy logiki i przywiązania do tematu.

Niedawno pan profesor z Uniwersytetu Kardynała S. Wyszyńskiego, na pytanie zadane przez dziennikarza radiowego, dotyczące możliwego motywu mordu we Francji, opowiadał coś w stylu, że każdy chrześcijanin powinien poczuć w sobie żyda… . Dużego czy małego? Zauważyliście, że dziennikarze, a właściwie prowadzący audycje, z komercyjnych stacji radiowych mówią cały czas uśmiechając się?

To sztuczne kreowanie sympatycznego i przyjaznego nastroju, da się wyraźnie wychwycić w głosie. W opozycji do szczerzących się prezenterów, można postawić starsze panie uczestniczące we mszy świętej. Posiadają one niezwykłą i pewnie zanikającą umiejętność śpiewania zaciśniętym gardłem naturalnym falsetem, którego nie powstydziliby się wokaliści Modern Talking. W wyniku tych zabiegów wokalnych, bez względu na treść pieśń brzmi ona jak zawodzenie i lamet, co znakomicie wpisuje się w klimat widowiska. "Nie ma kolebeczki, ani poduszeczki".

No to wracam do szykowania koszyczka ze święconką.

 

 Dodaj komentarz do strony..   Zobacz komentarze (35)..   


« Felietony i eseje   (Publikacja: 04-04-2012 )

 Wyślij mailem..     
Wersja do druku    PDF    MS Word

Wojciech Terlecki
Z zawodu marketingowiec. Z wykształcenia inżynier zootechniki, technik analityki medycznej. Z zamiłowania aikidoka z PFA (Polskiej Federacji Aikido)

 Liczba tekstów na portalu: 16  Pokaż inne teksty autora
 Najnowszy tekst autora: Rozwój Osobisty. A co to?
Wszelkie prawa zastrzeżone. Prawa autorskie tego tekstu należą do autora i/lub serwisu Racjonalista.pl. Żadna część tego tekstu nie może być przedrukowywana, reprodukowana ani wykorzystywana w jakiejkolwiek formie, bez zgody właściciela praw autorskich. Wszelkie naruszenia praw autorskich podlegają sankcjom przewidzianym w kodeksie karnym i ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych.
str. 7918 
   Chcesz mieć więcej? Załóż konto czytelnika
[ Regulamin publikacji ] [ Bannery ] [ Mapa portalu ] [ Reklama ] [ Sklep ] [ Zarejestruj się ] [ Kontakt ]
Racjonalista © Copyright 2000-2018 (e-mail: redakcja | administrator)
Fundacja Wolnej Myśli, konto bankowe 101140 2017 0000 4002 1048 6365