Stawiam tezę jaką widać w tytule.
Dlaczego nie może?
Ponieważ socjaliści to ludzie "wierzący". Wierzą w ideę RÓWNOŚCI jak w dogmat. Widać to choćby po głównym haśle Rewolucji Francuskiej, które w oryginale brzmiało: "Wolność, Równość, Braterstwo albo śmierć". Socjaliści to FANATYCY równości, którzy nie mogąc jej zrealizować dobrowolnie - realizują ją za pomocą państwa i narzucają całym społeczeństwom POD PRZYMUSEM.

Tymczasem w "duchu" niniejszej witryny wyczuć się da WOLNOŚĆ jako naczelną ideę. Nie jest pewien czy wszyscy obecni tutaj są konsekwentni, ale jeśli są, to powinni przyznać rację mej tezie, gdyż cóż to byłaby za wolność, gdyby ograniczała się jedynie do piętnowania chrześcijaństwa i innych kultów, które bądź co bądź nie nie są przymusowe. Trudno mi wyobrazić sobie człowieka, który mówiłby: "mam prawo do wolności od kościelnej indoktrynacji", a jednocześnie był socjalistą i wmawiał mi: "ludzie nie powinni mieć prawa do samodzielnego decydowania o ubezpieczeniu zdrowotnym czy emerytalnym".

Powtarzam więc: racjonalista nie może być socjalistą.

Co Państwo o tym sądzą?

>Stawiam tezę jaką widać w tytule.
>Dlaczego nie może?
>Ponieważ socjaliści to ludzie "wierzący". Wierzą w ideę RÓWNOŚCI jak w dogmat.

Racjonaliści wierzą w ideę RACJONALIZMU jak w dogmat wypisz wymaluj.

Istnieje też argument będący niejako "mądrością ludową" - znane jest powiedzenie, które słyszałem na zachodzie Europy ale od emigranta z Polski (on je tylko cytował ale z aplauzem) :

Kto za młodu nie był komunistą - nie ma serca. Kto na strość jest komunistą - nie ma rozumu.

popieram

>Istnieje też argument będący niejako "mądrością ludową" - znane jest powiedzenie, które słyszałem na zachodzie Europy ale od emigranta z Polski (on je tylko cytował ale z aplauzem) :
>Kto za młodu nie był komunistą - nie ma serca. Kto na strość jest komunistą - nie ma rozumu.
> popieram

A jak ktoś za młodu nie był komunistą (znaczy bez serca) i na starość też nim nie jest (znaczy ma rozum) - to wychodzi mi na to, że jest racjonalistą.

---

Nie zawsze się traci, kiedy się zostaje pozbawionym czegoś. [Goethe]