Od dłuższego czasu mam problem. Intuicyjnie jestem lub uważam się za osobą wierzącą, choć przyznam, że czasami mam chwile zwątpienia. Jednak nawet jeśli przez chwilę mam wątpliwość, co do istnienia Boga, wracam do wiary, że jednak On istnieje. Podstawą mojej wiary jest właśnie - tak to nazywam, chociaż racjonaliści z tego forum pewnie będą się z tego zżymać i naśmiewać - RACJONALIZM. Myślę, że prawie każdego człowieka (i tu może mój mózg jest ograniczony, bo trudno mi przyjąć, że są ludzie, którym to wisi i powiewa) nurtuje myśl o SENS życia, istnienia świata.
Jeśli BÓG nie istnieje, to jaki jest sens tego wszystkiego. Jaki jest SENS odpowiadać na moje pytania, jaki jest sens walczyć z chrześcijaństwem, z innymi religiami, udowadniać swoje racje, twierdzić, że osoby wierzące w coś tam lub kogoś tam, to wstecznicy, ciemnogród i hamulec w rozwoju tego świata?
Skąd posiedli wiedzę o tym, co jest POSTĘPOWE (czy DOBRE to już inna sprawa)?

Jaki jest SENS zużywać swoją energię, emocje, siły, rozum na dywagacje istnieje - nie istnieje, w sytuacji, kiedy nie ma to najmniejszego ZNACZENIA.

Zakładając, ze Bóg nie istnieje, a wszystko jest WYNIKIEM PRZYPADKU, ślepej ewolucji, to i również światopogląd ludzi wierzących (nawet jeśli żyją w błędzie - choć trudno w przypadku "przypadkowego" świata mówić o jakimkolwiek błędzie), jest wynikiem EWOLUCJI.

Zakładając, że świat pozbawiony jest 'ducha', że jest rządzony przez ślepe siły materii, jak wytłumaczyć fakt, że jednak te ślepe mechanizmy działające w ludzkim , złożonym z materii mózgu, doprowadziły część zwierząt zwanych ludźmi, do pojęcia niematerialnego 'ducha' zwanym Bogiem. BŁĄD EWOLUCJI?

Przyjmując, że pojawienie się pojęcia Boga to wynik "błędu" ewolucji, pozostaje pytanie: JAKIE ZNACZENIE ma walka z tym domniemanym BŁĘDEM?
NIECH MI ktoś odpowie, bo jakiego grzyba UDOWADNIAĆ swoje racje, w imię czego, lub kogo, jeśli "wierzy" się, że świat jest materialny i jako taki nie ma sensu? Przecież to wszystko i tak przeminie, zostanie połknięte przez ślepe siły EWOLUCJI. Co popycha ludzi niewierzących do UDOWADNIANIA swoich racji? Niewidzialna siła czy czysty mechanizm, będący następstwem procesów zachodzących w mózgu.

Jeśli to drugie, to trudno sobie wyobrazić bardziej absurdalną sytuację: WALKA (NIEMATERIALNA) dwóch procesów myślowych będących wynikiem skomplikowanego zbiegu okoliczności cząstek materii, spośród których jeden uważa (na marginesie do rozstrzygnięcia zostaje fakt, w jaki sposób proces ten może cokolwiek UWAŻAĆ I ZAKŁADAĆ), że ma rację ponieważ POZNAŁ (w jaki sposób poznał?), że jego BYT nie ma sensu, ponieważ powstał zupełnie niezamierzenie i przypadkowo, a drugi utrzymuje, że ma rację, ponieważ POZNAŁ, że jako BYT ma jednak sens, ponieważ został zbudowany przez KOGOŚ.

TO tak jakby wyobrazić sobie dwa spierające się z sobą roboty, spośród których jeden uważa, że zbudował go człowiek, któremu ma służyć, a drugi utrzymuje, że nie wie po co powstał i do czego ma służyć.

NIE UMIEM ŻYĆ W ŚWIECIE, KTÓRY NIE MA SENSU
NIE UMIEM ROBIĆ CZEGOŚ, CO NIE MA ZNACZENIA
NIE CHCĘ BYĆ BYTEM BEZ ZNACZENIA
CZY WOBEC POWYŻSZEGO MÓJ ŚWIATOPOGLĄD JEST WYNIKIEM BŁĘDU EWOLUCJI?
SKĄD WIADOMO CO JEST BŁĘDEM, SKORO NIE WIADOMO CO JEST PRAWDĄ, CZYLI CELEM EWOLUCJI?

>Dałeś sobie wmówić że tylko bóg i jego implikacje nadają wartość życiu. To nic złego, bo kościół całe wieki pracował by zaszczepić w ludziach to przekonanie. Do tego stopnia, że jak u Ciebie są tylko 2 bieguny, bóg albo nihilizm egzystencjalny.
>Ale wystarczy poczytać filozofów, poetów i tysięcy różnych świadectw, które pokazują że ludzie znajdowali sens i wartość życia w różnych wartościach i doświadczeniach. Od samego życia per se, po piękno, miłość, naukę, sztukę, przygodę i wszystko inne czego tylko zapragniesz.
>Myślę że to o czym mówisz można przyrównać do leczenia narkomanów, którym jeśli po wyjściu z detoxu nie znajdzie nowego zajęcia/ pasji wracają do starych nawyków. Mózg nie wie co można innego robić bo go tego nienauczona i wraca do już gotowych połączeń nerwowych.
>Może warto zadać sobie pytanie co mnie w życiu inspiruje, jakie uczucia sprawiają że pragne 'tu' być, co kocham? itp.

Przepraszam, że się włączam, ale dla mnie to lanie wody:

>Ale wystarczy poczytać filozofów, poetów i tysięcy różnych świadectw, które pokazują że ludzie znajdowali sens i wartość życia w różnych wartościach i doświadczeniach. Od samego życia per se, po piękno, miłość, naukę, sztukę, przygodę i wszystko inne czego tylko zapragniesz.

Wszystkie te piękne "rzeczy", które raczyłeś wymienić, to co są jakieś niematerialne byty. Jak je pogodzić ze światem materialnym? Czy nigdy nie zadawałeś sobie pytania, o źródło piękna, miłości, sztuki, przygody? Dlaczego, Wy ateiści i materialiści, racjonaliści itp., szukacie sensu w rzeczach niematerialnych (bytach duchowych?). Co to są te byty? Wytwory ludzkiego umysłu? Jeśli tak to, przepraszam za wyrażenie, ale są GÓWNO WARTE, bo są przemijające. Dlaczego mam zadowalać się czymś przypadkowym i pozbawionym sensu i celu? Chcę się czuć WARTOŚCIOWYM I POSIADAJĄCYM WARTOŚĆ, a Waszej wizji świata jestem kupą materii spisanej na straty, sierotą, która nie wie, skąd i dokąd zmierza. Dzięki za taką perspektywę.

>Proponuję więc zostać bytem dla siebie!
>Byt dla siebie, jest tym czym nie jest, nie będąc, tym czym jest.
>Mam nadzieję, że rozwiązałem kryzys egzystencjalny.
>

---

"Mądrość jest dobrem, aczkolwiek jest pożądana nie sama dla siebie, ale z uwagi na konsekwencje"
>
Kolejne lanie wody, czysty nihilizm i tyle. "Byt dla siebie" - CO TO ZNACZY, BYT DLA NICOŚCI?
A tak na marginesie śmieszy mnie u Was racjonalistów, to ciągłe podkreślanie własnej "mądrości", a z drugiej strony na wskazywanie na "ograniczoność" wierzących. Naprawdę jest to śmieszne. W czym jesteście mądrzejsi, w tym, ze nie wierzycie w NIC. Ze poznaliście PRAWDĘ (JAKĄ PRAWDĘ). Brak Wam konsekwencji: uważacie, że świat jest materialny i pozbawiony głębszego sensu, a z drugiej szukacie wytłumaczenia i sensu dla własnych działań. Jak możecie szukać wytłumaczenia dla procesów tego świata, skoro uważacie je za przypadkowe i pozbawione sensu. To jest zaprzeczenie samemu sobie - twierdzenie, że nie można nic twierdzić, bo nie ma twierdzeń.

"Mądrość jest dobrem, aczkolwiek jest pożądana nie sama dla siebie, ale z uwagi na konsekwencje" - o jakie konsekwencje chodzi? o jakie "dobro" chodzi. Przecież, wg. Waszej filozofii, to pojęcie względne, więc w istocie puste. Czyli można powiedzieć: "mądrość jest pusta"