Mam wrażenie, że "filozof chrześcijański" J.M. Bocheński, ten sam który swoje powołanie do dominikanów uza(sa)dniał tym, że mu tam było w dupę ciepło, w "100 zabobonów" wzoruje się na Mistrzu.

Taka opinia w temacie: "[Bocheński] dystansuje się jednak do renesansowej i oświeceniowej tradycji racjonalizmu i krytyki przesądów. N nie cytuje prac w niektórych kręgach uważanych za klasykę tego tematu, np. traktatów takich, jak Stultitiae Laus Erazma z Rotterdamu, On Superstition Francisa Bacona lub On Superstition and Enthusiasm Davida Hume’a. Przemilczenie jest znaczące. Bocheński poddaje krytyce renesansowy humanizm za to, że pochopnie odrzucił logiczne osiągnięcia scholastyki [...]. Za swego patrona walki z zabobonami Bocheński uznaje św. Tomasza z Akwinu (Bocheński Sto zabobonów, s. 11)". cyt: JAN FRANCISZEK JACKO, O naturze filozoficznego zabobonu według Innocentego
Józefa Marii Bocheńskiego,"Fil-sofija" Nr 21 (2013/2), s. 135-150.

Z tym że Aquinata znalazł się w menue "ojca" Bocheńskiego wzorem Kacperskiego ums Eck - niech gojim też mają!