Ale nikt raczej nie twierdzi, że społeczeństwo antyku się racjonalizowało. W ostatnich wiekach się załamało i popadało w coraz większy irracjonalizm, aż w końcu spotkał je całkowity kolaps.

Zgadzam się z autorem co do wyższości mitologii grecko-rzymskiej i pokrewnej. Była ona po prostu bliższa człowiekowi i jego życia. Mimo, ze wielu filozofów schyłku antyku przestała wierzyć w bajki o Charonie itp, to jednak duża popularnością cieszyły się: nowe kulty, o czym wspomina także Celsus; rożnego rodzaju wyrocznie, które odrzucają racjonaliści (choć nauka nie jest jednoznaczna w ich ocenie :) patrz jeden z ostatnich numerów Focusa); a także wszelkiej maści kulty misteryjne i wtajemniczenia. Te ostatnie w moim mniemaniu były swego rodzaju rozwinięciem mitologii i kultury antycznej, a przynajmniej jej części. Popularność czy zapotrzebowanie na nowe kulty, misteria, chłonność nowych idei, oczekiwania Logosa (-ów) świadczyć może o czymś odwrotnym niż racjonalizowanie się społeczeństwa antyku. Być może po prostu "stare treści" jak wszystko po pewnym czasie, były zbyt "oklepane".