Religie mają swoje obowiązki, a nauka swoje i tak jak pisze autor artykułu są to zupełnie różne bajki. Choć zawsze - w znanej nam historii ludzkości - wkraczały obszar zagadnień dotyczących drugiej strony. Religie budują swój pogląd na świat i ukształtowani przez nie wierzący mają na tej podstawie swój światopogląd. Jest on najczęściej niezbyt zgodny z naukową wizją świata. Jednym to nie przeszkadza, innym bardzo. Nauka nie może zgodzić się na ograniczanie problematyki swoich badań i wchodzi w obszary, które religia chciałaby zarezerwować dla siebie i przeczy religinym tezom. Jednym to nie przeszkadza, innym bardzo. Nie jest możliwe uzgodnienie religii z nauką. Jednym to nie przeszkadza, innym bardzo. Mnie osobiście bawią te próby uzgodnień, ale uważam je za godne naukowego opisu.

Nie ma potrzeby uzgadniania religijnego i naukowego punktu widzenia; takie uzgodnienie jest niemożliwe. Poznanie religijne nie będzie nigdy żadnym uzupełnieniem poznania naukowego; wynika to z różności przedmiotów i celów poznania. U podstaw wiary leży decyzja człowieka, która jest istotą jego wolności. Racjonalizm nigdy nie dostarczy argumentów przeciw tej decyzji, ponieważ nie są one dostępne dla rozumu; wynikają bowiem z wiary. Racjonalizm który takimi argumentami by dysponował, przestałby być racjonalizmem. Racjonalizm nie może w żaden sposób wykluczyć wiary, ponieważ nie może on wykluczać czegoś, co w nim i dla niego nie istnieje. Usiłowanie wykluczenia wiary jest irracjonalne. Zaniechanie tych usiłowań jest respektem wobec racjonalizmu i wiary.

Janek Biernat