Swoboda postawy, gestów i wypowiedzi jest moim zdaniem najważniejsza zarówno w zawodzie polityka- mówcy, jak i aktora. O sztuczność, jak wiadomo, bardzo łatwo, a najgorsze dla odbiorcy jest oglądanie nieudolnego artysty. Nie chodzi przecież o to, by kontrolować każdy swój ruch, lecz o to, by gesty i ton aktora były zharmonizowane z rolą, jaką odgrywa. Nie podoba mi się tendencja do zwracania ogromnej uwagi na wskazówki psychologów, które to podpowiadają nam jak mamy się zachowywać, mówić i żyć. Robienie piramidki z dłoń jest obecnie bardzo popularne wśród polityków, którzy sądzą, że dzięki takiej postawie wyglądają na ludzi bardziej wiarygodnych. A przeciez trzeba pamiętać o tym, że narazają się na śmieszność i ironię, bo utarte i wyuczone zachowania wcale nie budzą już zaufania...